Bijna ieder mens en zeker ook bijna iedere psychiatrische patiënt wil graag een stabiele langdurige relatie met een vrouw of man naar zijn of haar keuze. Helaas blijkt dat voor velen onder ons dat niet is weggelegd. Uit onderzoek blijkt dat slechts 10% van de lijders aan schizofrenie of aanverwante ziekten een partner heeft.
Zelf heb ik het geluk van een relatie met een vrouw ook nooit gekend. Ik ben vaak genoeg verliefd geweest. Toen ik jong was, was ik erg verlegen en durfde ik geen actie te ondernemen. Eenmaal ziek geworden zat ik in een soort van leven dat ik een eventuele vriendin niet zou willen aandoen. Bovendien lig ik niet zo goed in de relatiemarkt: ik heb een erg vervelende ziekte, geen baan en heb last van een fors overgewicht. Ik zou nog steeds graag een vriendin willen hebben, maar zie dat niet snel gebeuren. Betaalde liefde heb ik wel eens geprobeerd, maar daar word ik ook niet echt gelukkig van.
Mijn vader was al bijna tien jaar getrouwd toen hij ziek werd. Toen hij trouwde was hij een knappe man om te zien, lang, slank en erg ijdel. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat hij ook vaak achter andere vrouwen dan mijn moeder aanzat. Na het uitbreken van zijn ziekte heeft het nog negen jaar geduurd voordat mijn moeder scheidde van mijn vader. Volgens mij heeft mijn vader daarna nooit meer een relatie gehad. Toen hij de 65 al gepasseerd was vertelde hij ons dat hij verliefd was op zijn vrouwelijke psychiater van 35 jaar. Toen ik hem vroeg of dat niet een beetje vreemd was, zo'n groot leeftijdsverschil zei hij dat dat niets uitmaakte. Om dat even in perspectief te plaatsen vroeg ik wat hij zou doen als een vrouw van 95 verliefd op hem zou worden. "Je denkt toch zeker niet dat ik gek ben" was zijn antwoord.
Van mijn vrienden heeft alleen Gijs een vriendin. Ze kenden elkaar al voordat hij ziek werd en zij heeft hem nooit verlaten.
Lees verder in deel 6.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
Wat een mooi onderwerp en wat schrijf je er eerlijk over. Ik heb het idee dat steeds meer mensen onafhankelijk van of ze schizofrenie hebben, alleen blijven. Het lijkt iets van deze tijd te zijn. Maar dat het hebben van een ziekte met zoveel impact een langdurige relatie in de weg staat, verbaast me niet. Mensen zijn niet zo flexibel.
BeantwoordenVerwijderenHoi Niek, ik heb een aantal vrienden en familieleden al alle 20 stukjes laten lezen en eigenlijk is iedereen er enthousiast over. Dat streelt mijn ego in niet geringe mate! Bij Anoiksis (de vereniging voor mensen met een gevoeligheid voor psychose) gaan ze de stukjes in ieder geval ook plaatsen en ik heb ze ook aangeboden bij Ypsilon (de vereniging voor familieleden van mensen met een gevoeligheid voor psychose). Sommige mensen raden me aan om er een heel boek over te schrijven, maar daar ga ik voorlopig nog niet aan beginnen, korte stukjes is ook al heel mooi. De liefde is een prachtig onderwerp en onuitputtelijk. Groetjes, Erik
VerwijderenHa! Laat je ego maar flink strelen want het is terecht. Ik hoop dan ook dat jouw blog de weg naar velen vindt.
VerwijderenHoi Erik. Dapper dat je er zo open over schrijft. Hoe ga je er dan mee om? Ik kan me voorstellen dat je graag samen met een vrouw zou zijn, een gezin vormen. Hoop je daar nog op?
BeantwoordenVerwijderenHoi Koen, natuurlijk zou ik het leuk vinden om een vriendin te krijgen, maar een gezin vormen lijkt mij in mijn situatie een stap te ver. Ik zit natuurlijk wel in een moeilijke situatie. Ze zeggen dat op ieder potje een dekseltje past, maar het aantal dekseltjes is wel een stuk groter als je gezond bent. Ik heb het min of meer geaccepteerd dat ik alleenstaand ben, en compenseer dat gelukkig voor een belangrijk deel door een grote vriendenkring (zie mijn stukje van morgen). Er is een organisatie die bemiddelt in contact tussen mensen die een relatie of vriendschap zoeken "Durf jij met mij", maar mijn inschrijving daar is min of meer slapend. Groetjes, Erik
VerwijderenErik, trek de stoute schoenen eens aan en schrijf een boek over je leven als psychiatrisch patient. In een van je andere stukjes geef je al aan dat er weinig boeken zijn geschreven op dat gebied. Wat houd je tegen??
BeantwoordenVerwijderenHoi Clen, een boek schrijf je niet zo maar eventjes. Voorlopig heb ik nog geen ambitie in die richting. Groetjes, Erik
VerwijderenIk kan me voorstellen dat je zoals Gijs en je vader wel een blijvende relatie hebt als je elkaar al van voor de ziekte kent. Het is een kwestie van trouw blijven aan je partner en hem bij staan in zijn ziekte. Maar ook dan kan het soms toch teveel worden, zoals voor jouw moeder uiteindelijk. Ik heb nog wel een vraag over je vriendenkring, maar die bewaar ik nog even, eerst het volgende stukje lezen.
BeantwoordenVerwijderenHoi Jannie, ik denk dat trouw blijven aan je partner uiterst moeilijk is als hij of zij zo sterk veranderd door zijn of haar ziekte dat er eigenlijk sprake is van een heel ander persoon. Ergens ben ik wel blij dat ik geen vriendin had toen ik ziek werd, maar ik had het natuurlijk wel graag meegemaakt om een relatie te hebben. Volgens mij had mijn moeder veel eerder moeten scheiden toen ze inzag dat mijn vader een hopeloos geval was. Beter een leven verpest dan vijf. Ik ga straks weer verder met het beantwoorden van je andere reacties. Groetjes, Erik
BeantwoordenVerwijderen