donderdag 9 augustus 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 17 (1987-1990)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 17 (1987-1990) (Nederland, 2005): 363 blz: Uitgeverij Balans

Geheim Dagboek 1987-1990In de jaren 1987-1990 zoals inmiddels gebruikelijk weer veel bezoeken aan musea, tentoonstellingen en dure restaurants. Er worden weer wat grotere reizen gemaakt: eentje naar Londen en twee wat langere reizen door Frankrijk. Hans neemt zitting in de jury voor de AKO-literatuurprijs en zorgt er via slim manoeuvreren voor dat zijn kandidaat de prijs wint. Dit deel eindigt met een heuse cliffhanger als een storm het huisje waarin ze wonen dreigt te verwoesten.

- 6 mei 1987 Zondag aten we kikkerbilletjes, verse uit Frankrijk, een brochette van een dozijn. Ze zullen wel clandestien geïmporteerd zijn, ik meen dat de kikker al sinds 1914 beschermd is. Ik had een beetje wroeging bij het zien van de voetjes, zo keurig gekruist op een rij. Maar ze waren heerlijk, snel in roomboter gebraden, met kruiden en citroen.

- 29 mei 1987 Anne Frank was als jong meisje al een indrukwekkend schrijfster. Etty Hillesum hoort tot de grootste auteurs van onze literatuur. Wat is hier toch gebeurd? Ze hebben geen gelegenheid gehad om hun notities te corrigeren, en toch is hun stijl prachtig, ze vermijden banaliteiten, ze hielden zich bij het essentiële. Er zijn weinig schrijvers voor wie ik zoveel respect heb. Niet alleen voor hun houding, bovenal voor hun vakwerk.

- 13 juni 1987 ... Het eten was billijk en behoorlijk, op het dessert na, een dame blanche die men kennelijk in de diepvries had bewaard. Herman Brusselmans vroeg de ober: "Mag ik alstublieft een hakbijl van u?"

- 2 februari 1988 Wat leef ik raar. Ik word omgeven door de mooiste dingen en geniet van de meest exquise gerechten, maar woon in een krot. Een pauper zou hier niet willen leven, terwijl ik me aan de andere kant als Geld spielt keine Rolle-mens gedraag. We eten nectarines die drie gulden per stuk kosten, terwijl de wc-pot wankelt als je erop gaat zitten.

- 3 maart 1988 Onze voorpret over de Griekse Spiegel is groot. Ik ben benieuwd hoe de vakmensen zullen reageren nu Malle Jopie en Malle Hassie de taak die zij lieten liggen wel hebben verricht.

- 27 mei 1988 Ik vind kleren kopen zonde van het geld.

- 14 juni 1988 Zelfs al bezat ik een Rembrandt met een oog of een vinger op de verkeerde plaats, dan zou ik dat verbeteren.

- 26 augustus 1988 Wanneer je het als schrijver over een braamsluiper, een bastaardsatijnvlinder of een moeraswespenorchis hebt, mag je een lachsalvo van de vaderlandse recensenten verwachten. Kennis van zaken in dit opzicht wordt niet op prijs gesteld. Integendeel, een auteur die de koekoek in september een weemoedige afscheidsroep toedicht, die een vleermuis eieren laat leggen of hei op de schorren laat bloeien, wordt volstrekt serieus genomen.

- 13 februari 1989 Ik heb de neiging de woorden van Eugénie de Guérin te lenen: "Rien." Dat het regent, dat de loodgieter is geweest om de kranen te repareren en dat het werk voor de krant nog niet af is - het verdient toch geen vermelding?

- 13 september 1989 En dat allemaal vanwege die quiz. Zoiets haalt toch niets uit? Een succesvol optreden bij Van Dis wél, maar voor zulk soort dingen word ik niet gevraagd. Men blijft mij zien als een matig dichter, een provinciale boekbespreker, een mislukt romancier, en dagboeken, dat is toch geen Literatuur met L?

- 18 november 1989 Geef mij tachtig miljoen gulden om uit te geven aan kunst en ik kom terug met een verzameling waarmee je een mooi museum kunt vullen.

- 30 december 1989 Gezien de wrakkige staat vraag je je af wie het eerder begeeft: dit huisje of ik. Maar ik zou hier tot m'n dood willen wonen. In ruim dertig jaar is er heel wat verpest. Maar als je niet al te goed kijkt, blijft het een aantrekkelijke plek. Dat komt vooral door de bomen. Worden die gerooid, dan zie je alleen nog maar lelijks. Terwijl ze veel te groot zijn geworden. Als ze door een storm op het huis zouden vallen, zal daarvan niets meer over zijn.

- 25 januari 1990 De storm is verontrustend. ... Opeens stortte door het trapgat een lawine van steen en pannen. Juist op het moment dat Cobie en Marinus, die het dak hadden zien wegwaaien, ons kwamen helpen. Ook aan de voorkant van het huis kletterden dakpannen en puin neer. Nu stort het hele huis in, nu is álles verloren, was onze gedachte. Nog wou ik blijven, maar de buren trokken ons mee: "Wegwezen! Wegwezen! Je hebt maar één leven, en dat is belangrijker dan je spullen." M. en ik huilden en jammerden: "Dít is ons hele leven!"

Lees verder deel 18

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

4 opmerkingen:

  1. 26 augustus is prachtig. En 13 september? Hij was toch ook een keer bij Van Dis? Wanneer kreeg hij herkenning eigenlijk?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Jannie, dat citaat van 26 augustus 1988 vind ik ook prachtig. En hij heeft ongetwijfeld gelijk. Volgens mij was Hans Warren te gast in de voorlaatste aflevering van van Dis. Ik denk dat Hans Warren altijd wel erkenning heeft gehad bij een relatief klein publiek, maar hij heeft natuurlijk nooit enorme bestsellers gehad. Van zijn "Geheim dagboek" weet ik niet hoeveel exemplaren er van de hele serie zijn verkocht, maar ik schat toch niet meer dan een paar duizend. Groetjes, Erik

      Verwijderen
    2. Echt? Zo weinig? Dat kan ik me nou niet voorstellen. Iedereen kent Hans Warren toch wel? De serieuze lezer, bedoel ik.

      En ik moest erg lachen om: "14 juni 1988 Zelfs al bezat ik een Rembrandt met een oog of een vinger op de verkeerde plaats, dan zou ik dat verbeteren."

      Verwijderen
    3. Hoi Niek, ik weet het ook niet zeker, en van de eerste 6 delen zijn er natuurlijk wel meer dan 10.000 verkocht, maar ik denk toch dat van de delen 16-22 er maar een paar duizend van zijn verkocht. En zijn opmerking over Rembrandt is typerend voor Hans Warren, onregelmatigheden aan zijn kunstwerken werkt hij netjes weg. Groetjes, Erik

      Verwijderen