donderdag 16 augustus 2018

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 20 (1996-1998)

Hans Warren: Geheim dagboek: Deel 20 (1996-1998) ( Nederland, 2008): 298 blz: Uitgeverij Bert Bakker

De inhoud van dit 20e deel van "Geheim dagboek" kun je voor een groot deel samenvatten met één woord: dagtochtjes. Mario wilt er iedere week een keer op uit, en Hans noemt de plaatsen waar ze langs komen, de musea en tentoonstellingen die ze bezoeken, de kunstwerken die ze zien en kopen en natuurlijk waar en wat ze gegeten hebben. De gezondheid van Hans loopt langzaam achteruit en er wordt steeds meer geruzied. 

- 6 januari 1996 Een afschuwelijke ruzie met M. Ik had de rits van m'n vest kapotgetrokken. Hij is handig in het repareren van zulke dingen, en op een moment dat ik het gunstig achtte vertelde ik het hem, omzichtig, met een complimentje erbij. Had ik het maar niet gedaan! Dat vest was versleten, vond hij. Ik zou er tegenwoordig als een landloper uitzien, zo kon het niet langer. Ik werd een vieze ouwe vent en hij wilde niet met een vieze ouwe vent leven. Het hield maar niet op.

- 11 maart 1996 "Nooit meer naar een restaurant," roept M. de hele dag. Hij heeft zelfs een waarschuwing op de Michelingids geplakt, "Wees wijs, eet thuis" of iets van die strekking. Binnenkort bezwijken we toch weer, zoals een verslaafde of een hoerenloper die kermt "nooit meer".

- 16 mei 1996 Ik weet niet waarom, maar ik houd niet van dat Duitse mooi met een bergachtige rivierbocht en een ruïne.

- 14 juli 1996 Gistermiddag hinderlijk Warren-toerisme, gelukkig merkte ik het tijdig. Wat dames werden uitgeladen aan het hek, ik zag wijzende armen en trok gauw de gordijnen dicht. Het duurde een hele poos voor ze verdwenen waren. 's Avonds vond M. een briefje in de bus. Fans uit Sassenheim, sorry, ze hadden niet willen storen. De Warren-sitetour, photo please, signature please, m'n zuster wordt veertig. Als ik hier al last van heb, hoe moet dat dan voor mensen die werkelijk beroemd zijn?

- 14 augustus 1996 ... eigenlijk is dit een onbewoonbaar verklaarde woning in het laatste stadium. Maar ik houd van dit huis, ik woon er volgend jaar veertig jaar en wil hier sterven. M. moet later maar zien, ik geloof niet dat hij zo aan het krot is gehecht als ik. Maar ik moet me niet bemoeien met zijn plannen voor later. Je hebt iemand al genoeg belemmerd tijdens je leven, laat hij of zij vrij zijn na je dood.

- 10 oktober 1996 Ik raakte van m'n stuk door een onnozel incidentje. M. vond tijdens de fotosessie een mooi klavertjevier en bood me dat aan, een onuitgesproken geluksbrengertje. Ik stak het in een zak van m'n jack. Geruime tijd later greep ik in die zak, voelde iets koels, vochtigs en verfrommelde het genadeloos tussen m'n vingers. Toen ik het frutseltje tevoorschijn haalde, schrok ik: het klavertjevier, een propje geworden. Ik was niet meer bij de sessie, maar rende naar binnen om het arme klavertje in een glas te dompelen. Warempel, het is nog een beetje in z'n fatsoen gekomen. Ik heb het nu uitgespreid en te drogen gelegd.

- 8 december 1996 Een kind wordt geboren, er wordt een geboorteakte opgemaakt. Een sterfgeval, er wordt een overlijdensakte opgemaakt. Die aktes worden in duplo bewaard. Voor de meeste mensen is dit, denk ik, het enige wat van hun bestaan overblijft. De rest gaat verloren, foto's raken hun naam kwijt, herinneringen verdwijnen.

- 22 januari 1997 De volgende stelling trof me gisteren in de NRC: "De schoonheid van een man komt vooral tot uiting in zijn dochters". Ik zou eerder zeggen: "De schoonheid van een vrouw komt vooral tot uiting in haar zonen."

- 24 februari 1997 Ik las dat mensen uit India onze gewoonte om je neus in een zakdoek te snuiten en dan die lap met snot weer in je zak te steken enorm smerig vinden. Ik had er nooit over nagedacht, maar ze hebben gelijk.

-27 september 1997 Leven is kiezen en beperken. Waar de een alles voor over heeft, zijn leven mee vult, wekt bij een ander slechts afkeer. Dansen, ik heb het nooit gedaan, ik kan en wil het niet. Tennis, skiën, golf, alle sporten, ze staan me tegen, de voetbalwaanzin heel in 't bijzonder. Kaartspelen, ik ken er niet één. Op een zeilbootje varen, in kroegen rondhangen, nee, nee. Hoogst zelden ga ik naar de bioscoop, het theater, een opera of muziekuitvoering. En toch vind ik niet dat ik iets tekortkom, ik taal er niet naar. Ik denk dat het komt omdat ik door mooie dingen wordt omringd. Nooit raak ik daarop uitgekeken.

- 4 oktober 1997 Dikke romans zijn in de mode in Nederland. Doorgaans zijn het boeken waaruit je zonder verlies de helft kunt schrappen. Het trieste is dat kritiek en publiek het slikken, alsof eindeloos aangelengde soep hun beter smaakt dan geconcentreerde bouillon.

- 25 oktober 1997 Een anekdote in de krant over hoe Nederlanders tegenwoordig Frans spreken.
"Pouvez-vous Francais?"
"Oui, je pouve."

- 2 november 1997 ... Zojuist krijg ik buikloop. Ik snel naar de wc, denk aan m'n soep, prop vlug tissues in m'n slip, ren naar de keuken. Te laat, de hele kookplaat sist onder het overkooksel. Dan komt M., hij is een specialist in wijsheden als: "Je moet niet weglopen wanneer de soep op staat, dat heb ik je al zo dikwijls gezegd." Weg is het gevoel.

- 22 december 1997 Maar wat geniet ik van onze mooie dingen! Bij het afstoffen sta ik altijd weer verbaasd dat we met bescheiden middelen zulke prachtige dingen kunnen kopen. Daarmee dagelijks omgaan is een voorrecht. We hebben dit jaar f 41.696 aan etnografica en antiek uitgegeven. Zeer wel besteed. Ik vermoed dat we ook een fortuin in restaurants hebben uitgegeven, en dat is lang niet altijd goed besteed geweest.

- 23 december 1997 Meer dan ooit is dit dagboek een houvast, een toeverlaat, een noodzaak. Vermoedelijk krijgt degene die er later iets interessants uit op moet diepen een zware taak. Ben jij het, Mario? Wees streng, scherp, ik zou het ook hebben gedaan, dat weet je. "Waarom dan al dat gezeur opgeschreven?" zul je vragen. "Je had je schaarse tijd toch beter kunnen besteden?" Nee, dat is het juist. Gedichten dienen zich niet aan, ik heb geen ambitie meer om proza te schrijven. Het enige waaraan ik nog behoefte heb, is dit gebabbel. Ik wil niet met andere mensen praten, ik wil alleen met mezelf praten in dit cahier.

Lees verder deel 21

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

3 opmerkingen:

  1. Wat benauwend die bekendheid. Lijkt me vreselijk om zo benaderd en opgezocht te worden. En dan een bus die uitgeladen wordt met fans. Brrrrrr.
    En toch heeft de mensheid blijkbaar helden nodig. Lijkt me voor een persoonlijkheid als Hans Warren lastig mee om te gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Niek, Hans Warren had daar inderdaad moeite mee. Als er onaangekondigd bezoek kwam, dan deden Hans en Mario vaak of ze niet thuis waren en waren ze opgelucht als het bezoek weer vertrokken was. Groetjes, Erik

      Verwijderen
    2. Hahaha, heel herkenbaar. Daar houd ik ook helemaal niet van. Gelukkig komt er zelden iemand bij ons thuis.

      Verwijderen