Tijdens de introductiedagen in Nijmegen woonde ik een klimdemonstratie bij en mocht ik ook een stukje klimmen. Dit leek mij een erg leuke sport en zo ben ik lid geworden van de NIJSAC (Nijmeegse Studenten Alpinisten Club).
Ik ben dat jaar twee keer een weekend weggeweest met de NIJSAC om te klimmen (Sy en Hotton) en een keer heb ik een survivaltocht gemaakt.
Een paar jaar later nam een jongen die bij een vriend van mij op de studentenflat woonde, mij mee naar de conditietrainingen van de USAC. Het jaar daarop werd ik ook lid van de USAC. Met de mensen van de USAC ben ik een keer of drie in de Ardennen geweest (oa. Sy en Freyr) en ook een keer in Fontainebleau waar we konden klimmen op grote stenen die niet al te hoog waren. De allerlaatste keer dat ik weggeweest ben met de USAC was naar de Pfalz in Duitsland, maar toen hebben we wegens het slechte weer niet kunnen klimmen.
Wat ik leuk vond aan het klimmen was niet zozeer het klimmen zelf als wel het feit dat je met een groep gelijkgestemden kampeerde in de vrije natuur en heerlijk in de buitenlucht was.
Na mijn eerste psychose heb ik nooit meer geklommen. Dat zou ook niet verantwoord zijn geweest, want je klimt met een touwgroep en je moet 100% zeker zijn dat je goed gezekerd bent.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten