Wandelen heb ik altijd een erg aangename bezigheid gevonden. Toen ik jong was, ging ik vaak samen met mijn ouders en mijn zus wandelen in de Campina, een groot heidegebied van Natuurmonumenten vlak ten oosten van Oisterwijk. Mijn zus vond die wandelingen een verschrikking, ik vond het erg leuk. Veel kan ik mij daar overigens niet van herinneren.
Op de lagere en de middelbare school heb ik een aantal keren meegedaan met de avondvierdaagse, waar in die tijd zo'n beetje iedereen aan meedeed.
Ik ben overigens pas serieus gaan wandelen toen ik ging studeren. Tijdens het eerste jaar van mijn studie natuurkunde in Nijmegen heb ik 's winters meegedaan met een survivaltocht op de Veluwe, bij een temperatuur van ongeveer 15 graden Celsius onder nul. Ik had geen goede wandelschoenen en halverwege moest ik met de tocht stoppen omdat mijn sokken nat geworden waren en mijn tenen dreigden te bevriezen.
Ook nog tijdens dat jaar besloot ik om mee te doen met de Vierdaagse. Nog zo'n geval van jeugdige overmoed. Ik kocht een paar oude legerlaarzen en wilde daar de tocht mee lopen. Omdat mijn conditie erg goed was, dacht ik dat trainen niet nodig was. Dat bleek tegen te vallen. Op de eerste dag gingen de eerste 20 kilometer vrij vlot. Toen kreeg ik twee blaren, mijn linkervoet en mijn rechtervoet, en ging mijn tempo omlaag. Uiteindelijk gaf ik 5 kilometer voor het einde op. Ik kon met veel pijn en moeite nog net naar de bushalte strompelen en terug in Nijmegen het kleine stukje naar huis.
In 1987 heb ik met een vriend een deel van de GR 54 gelopen, dwars door de Franse Alpen, de mooiste wandeltocht die ik ooit gemaakt heb. Later heb ik met een andere vriend nog in 4 dagen tijd een stuk van het Pieterpad gelopen, van Roermond naar Maastricht.
Ondanks mijn ziekte probeer ik nog steeds om regelmatig te wandelen. Het zijn geen grote tochten meer, en altijd dicht bij huis, maar ik wandel toch een keer of 4 per week een uur of langer.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
Wandelen is ook voor mij nog steeds een van mijn grootste genoegens. Het is ook een van de gezondste sporten. Het is voor iedereen, op zijn eigen niveau en naar zijn eigen mogelijkheden, te doen. Goed dat je het nog steeds doet. Vroeger liepen wij dagtochten van ongeveer 20 km. Nu is 10 al een hele prestatie. Maar we geven de moed niet op.
BeantwoordenVerwijderenHoi Jannie, ook ik wandel nog altijd erg graag. Als ik een betere gezondheid zou hebben, dan zou ik geloof ik het liefst van alles wandelvakanties houden in bergachtige gebieden. Maar ik vind een wandeling door Utrecht of in Amelisweerd ook erg leuk, vooral als ik dat samen met een vriend of vriendin kan doen. Groetjes, Erik
VerwijderenOei, blaren. Wat een ellende en helaas maar al te bekend. Maar als die ongemakken er niet zijn, vind ik het ook de meest handige sport. Het kan namelijk altijd en bijna overal en net zo lang als je zin hebt. Leuk dat je dit ook als sport aangemerkt hebt. Ik had dat er nooit zo onder geschaard maar is het eigenlijk wel.
BeantwoordenVerwijderenHoi Niek, ik heb gelukkig over het algemeen maar weinig last van blaren gehad tijdens mijn wandeltochten en bij lange na nooit zo erg als toen tijdens de Vierdaagse. Groetjes, Erik
Verwijderen