vrijdag 8 december 2017

9: De psychiatrische patiënt en zelfmoord

Een tante van mijn vaderskant heeft een overdosis slaappillen genomen.
Een huisgenoot van een studievriend is van een flat gesprongen.
Een vriend van een vriendin van mijn zus heeft zich vergast in zijn auto.
Een jongen die ik kende is door zijn vriend gevonden nadat hij zich had opgehangen.
Een vriend van een vroegere huisgenoot is voor de trein gesprongen.
Een oud-leraar van de middelbare school is ook voor de trein gesprongen.

Er zijn meerdere methoden om de natuur een handje te helpen. Hoe sta ik tegenover zelfmoord?

Het is een onderwerp waar ik vaak bij heb stilgestaan en veel over heb nagedacht. Zelf heb ik het vaak overwogen, maar (tot dusver) nog nooit een poging ondernomen. Hoe zit dat?

In de eerste jaren van mijn ziekte heb ik er vaak over gedacht, zeg maar van 1990 tot 1995. Daarna heb ik gedurende 16 jaar, van 1995 tot 2011 nauwelijks zelfmoordgedachten gehad. In 2011 ben ik 3 weken opgenomen geweest en sinds die tijd heb er toch wel ongeveer 1 keer in de maand last van.
Hoe ga ik hiermee om? Praten over zelfmoord is een van de laatste taboes die er nog zijn.

Ik heb het grote geluk dat ik er met mijn behandelaars en vooral met een aantal van mijn vrienden over kan praten. Inmiddels is het zo dat iedereen in mijn vriendenkring weet dat ik daar regelmatig last van heb. Zelfmoordgedachten komen bij mij op zoals een wolk voor de zon schuift. Het ene moment lijkt alles in orde en even later zijn ze er. Meestal gebeurt dat s'avonds voor 22.00 uur. Gelukkig is dat een tijd dat ik nog een goede vriend of vriendin kan bellen om wat stoom af te blazen. Na een gesprek van 20 minuten gaat het meestal weer, en als het niet zo is, dan bel ik nog iemand.

Op dit moment ben ik bezig om met een ervaringsdeskundige de dingen die me belasten en de dingen die me steunen in beeld te brengen met behulp van een methode die met blokjes werkt. Het werkt in ieder geval zeer inzichtgevend. Over de vraag wat de toekomst zal brengen durf ik niet veel te zeggen. Ik acht het zeer wel mogelijk dat ik ooit onder een trein zal lopen, maar ik hoop dat ik een natuurlijke dood zal sterven. Hoe oud ik zal worden maakt mij niets uit. Of ik vanavond in bed sterf, of dat ik 90 jaar oud (onwaarschijnlijk!) word, ik vind het best.

Van mijn vader weet ik dat hij ook regelmatig aan zelfmoord dacht. Toen ik nog op de middelbare school zat heb ik een keer op zijn bureau een afscheidsbrief voor ons gevonden. Ik schrok mij te pletter. Ook heb ik van een oom van moederszijde wel eens gehoord dat mijn vader met een mes op hem afkwam en zei dat hij zich van kant wilde maken. Mijn oom vroeg heel beleefd of hij het mes alvast moest slijpen.
De laatste paar jaren van zijn leven vroeg mijn vader altijd als ik op bezoek kwam wat ik ervan vond als hij euthanasie liet plegen. Ik gaf altijd een ontwijkend antwoord. Aan mijn zus en aan mijn broer vroeg hij dat ook regelmatig.

Met mijn vrienden met schizofrenie praat ik eigenlijk bijna nooit over mijn zelfmoordgedachten. Ik ben bang dat het voor hen te dichtbij zou komen. Van Tom weet ik dat hij ook wel eens zulke gedachten heeft, maar hij is vrij stil van aard, dus hoe erg die gedachten bij hem zijn kan ik moeilijk beoordelen.

Lees verder in deel 10.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

8 opmerkingen:

  1. Heftig, Erik. Ik hoop dat je die gedachten in bedwang kan houden. Dood zijn heb je later tijd genoeg voor en die trein....daar belast je dan anderen weer mee. Anyway, ik moet daar eigenlijk geen uitspraak over doen, ik denk dat er altijd, ergens weer wat licht komt. Doodgaan kan altijd nog toch? Maar dapper verhaal

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Koen, ik ben van plan om het zo lang mogelijk vol te houden. Maar ik heb inderdaad vaak last van die gedachten. Ik heb het grote geluk dat ik er open over kan praten. Ik denk dat als dat niet het geval was geweest, dat ik er al lang niet meer was geweest. Er zijn mensen die beweren dat je eventuele gedachten over zelfmoord voor je moet houden. Die zullen zelf daar waarschijnlijk nooit last van gehad hebben, want praten helpt echt. Je moet het natuurlijk wel een beetje zien te doseren, want anders dan luistert er niemand meer naar je. Ik heb gelukkig nog nooit een (zware) depressie gehad. Ik voel mij het grootste deel van de tijd vrij redelijk. Het bijhouden van dit blog sinds 3,5 jaar helpt mij ook om een overzicht te houden, van waar ik mij mee bezighoud en ik kan daarin ook mijn ei kwijt. Groetjes, Erik

      Verwijderen
  2. Eens met Koen, dapper verhaal. En daarbij goed geschreven, met precies de juiste afstandelijkheid.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Beste Erik, het is inderdaad een taboe wat van mij betreft mag worden doorbroken. Als mensen uit beleefdheid vragen hoe het gaat en je moet altijd maar zeggen dat het goed gaat omdat ze niet anders verwachten dat kan niet de bedoeling zijn.
    Het is mooi dat jij op deze wijze dit met ons kan en wil delen. Het is denk ik niet voor iedereen te begrijpen maar door er open over te zijn en te laten zien dat het bij het leven hoort kan het wel een stuk begrip geven. Veel sterkte en bedankt voor je verhaal..

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi Conny, bedankt voor je reactie. In een tijd waar er weinig taboes meer lijken te bestaan, lijkt het mij een goed idee om ook open te zijn over zaken die niet zo goed lopen als men zelf zou willen. Ik denk dat veel zelfmoorden voorkomen hadden kunnen worden, als de betrokkenen de gelegenheid hadden gehad om er open met hun omgeving over te praten. Ik wil er mensen niet mee lastig vallen, maar het is veel erger voor je omgeving als je zelfmoord pleegt, dan als je erover gepraat hebt dat je regelmatig last van zulke gevoelens hebt. Groetjes, Erik

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Superstuk, Erik. Over dit onderwerp mag wel meer geschreven worden. En ik ben er van overtuigd dat als mensen sowieso elkaar de ruimte geven om te praten wat hen bezighoudt zoals bijvoorbeeld zelfmoord of anderszins minder voor de hand liggende onderwerpen, en dat daar ook echt naar geluisterd wordt, er een groot deel van de zwaarte van wat men voelt dragelijker wordt. Eigenlijk vreemd dat wij als mensen daar al niet vanzelf op ingesteld zijn want dat zou de kwaliteit van mensen hun leven behoorlijk kunnen vergroten.
    Zelfmoord is voor mij een bevrijdende gedachte, doordat die mogelijkheid open is, zijn moeilijkere periodes makkelijker te behappen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Niek, dank je. Zoals ik al bij de eerdere reacties heb aangegeven, moet je een stap zetten om er over te kunnen praten, maar als je dat eenmaal gedaan hebt, helpt praten echt. Zoals jij schrijft dat zelfmoord voor jou een bevrijdende gedachte is, dat geldt ook wel enigszins voor mij. Je moet het echter alleen in het uiterste noodgeval toepassen. Groetjes, Erik

      Verwijderen