vrijdag 10 maart 2017

Tentoonstelling van Ed van der Elsken in het Stedelijk Museum te Amsterdam

Vanmiddag ben ik met een vriendin naar het Stedelijk Museum in Amsterdam geweest voor de tentoonstelling van het werk van Ed van der Elsken. Zoals jullie weten ben ik een groot fan van fotoboeken. Een van de fotografen waar ik fan van ben is Ed van der Elsken.

De laaste 10 jaar ben ik niet vaak in een museum geweest. Ik heb vandaag een Museumjaarkaart gekocht in de hoop om het komende jaar vaker naar een museum te gaan. Ik wil in ieder geval een keer naar het Rijksmuseum, naar het van Goghmuseum en naar het Kröller Möllermuseum. Verder wil ik alle musea in de stad Utrecht tenminste eenmaal bezoeken, daar hoef ik tenslotte niet voor te reizen.

Wat vond ik nu van deze fototentoonstelling van het werk van Ed van der Elsken?

De foto's hangen voornamelijk in 4 grote zalen: respectievelijk met foto's uit: Amsterdam, Parijs, Japan en foto's van zijn boeken Bagara (reis door Centraal Afrika) en Sweet life (wereldreis). De foto's zijn meestal erg klein afgedrukt, formaat van 30 bij 20 centimeter, wat ik teleurstellend klein vind. De foto's hangen in 2 rijen boven elkaar. De samenstellers van de tentoonstelling hebben er voor gekozen om veel foto's ten toon te stellen, waardoor niet alleen zijn topfoto's er hangen, maar ook (hoe zeg je dat eerbiedig?) zijn mindere werk. Gelukkig was het in deze zalen niet te druk, het publiek stroomde rustig door.

Opvallend was dat er vrijwel geen kleurenfoto's getoond werden, hoewel Ed van der Elsken ook prachtige kleurenfoto's gemaakt heeft.

Verder miste ik zijn foto's uit Hong Kong, er hangt alleen een havengezicht op de stad. Van de vele boeken van Ed van der Elsken vind ik juist zijn boek over Hong Kong het mooiste.

In de kleinere kabinetten stonden installaties waarop filmpjes van Ed van der Elsken worden getoond. Deze heb ik nauwelijks bekeken omdat ik al zijn filmwerk thuis op dvd heb. Deze kleinere zaaltjes zaten vaak vrij vol wat me lichtelijk een claustrofobisch gevoel gaf.

Eigenlijk vond ik deze tentoonstelling ietwat teleurstellen (zeker in vergelijking met de prachtige tentoonstelling van Jimmy Nelson in 2014), maar er viel genoeg moois te zien.
Misschien ga ik nog een keertje terug voor de installaties (de museumkaart heb ik nu toch).

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen