Elke Geurts: De weg naar zee

Elke Geurts: De weg naar zee (Nederland, 2013): 156 blz: Uitgeverij de Bezige Bij

Dit boek heb ik gelezen naar aanleiding van een enthousiaste bespreking op het blog van Jannie

Bij de Spartanen in het oude Griekenland werd na de geboorte van een kind gekeken of het gezond van lijf en leden was. Zo niet, dan werd het in een diepe kloof gegooid.

Tegenwoordig vinden de meeste mensen dat iedere pasgeborene recht heeft op een volwaardig leven, ook al zal hij of zij nooit voor zichzelf kunnen zorgen.

Tessa, de 40-jarige hoofdpersoon uit "De weg naar zee" is met haar 7-jarige dochter Summer en haar vriendin Gina met ook een dochter op vakantie aan zee in het duingebied tussen Bergen aan Zee en Schoorl. Het blijkt al snel dat Summer een kind met een probleem is. Niet zomaar een probleem, ze heeft het syndroom van Down.

Tessa ziet haar dochter als een soort mini me (kleine ik) waar ze kost wat kost het beste uit zal halen. Een citaat geeft haar houding duidelijk weer: "Ze trainde haar dochter, als was ze haar persoonlijke coach. Meer is een moeder in feite ook niet. Deze baby heeft gewoon meer begeleiding nodig dan andere baby's. Dat is eigenlijk alles, dacht ze. Zo erg is het niet. Hoe eerder je met het lichtknipperen begint, hoe scherper haar ogen, hoe sneller straks haar reactievermogen zal worden en hoe groter haar hersencapaciteit. Daar gaat het om."

Al vanaf dag 1 wordt er naar speciale muziek van Bach geluisterd, met een zeer pijnlijke operatie wordt de tong van Summer enkele centimeters ingekort, haar oogleden worden bijgewerkt.
Dan is er nog Dylan, de vader van Summer die haar gewoon accepteert zoals ze is en die al dat gedoe maar niets vindt.

Tijdens het lezen ergerde ik me groen en geel aan Tessa, maar besefte me tegelijkertijd wel dat ze een overbezorgde moeder is. Een intrigerend boek dat het niet moet hebben van mooi proza, maar dat wel te denken geeft.  

 

1001 Books You Must Read Before You Die

Peter Boxall (eindredactie): 1001 Books You Must Read Before You Die (Groot Brittannië, 2006): 949 blz: Uitgeverij Quintet Books Limited

"1001 books you must read before you die" heeft de verkeerde titel, het zou moeten zijn "nearly 1001 novels and a few other books to read before you die".

Er worden in dit boek vrijwel uitsluitend literaire romans in besproken, een paar detectives, thrillers, science fiction en wat verhalenbundels daargelaten.

Uiteraard vind ik het een gemiste kans dat alleen romans worden besproken, er zijn zovele mooie verhalenbundels, autobiografisch getinte boeken, brievenboeken, graphic novels, reisverhalen en kinderboeken die de moeite waard zijn.

Ieder besproken boek krijgt een stukje tekst van ongeveer 300 woorden, eventueel aangevuld met een illustratie en een citaat. Wat opvallend is is de zeer grote nadruk op romans die het eerst gepubliceerd zijn in het Engels, ik denk wel een stuk of 800. Andere taalgebieden komen er veel slechter van af, voor het Nederlands staan er 7 romans in. Ik heb in totaal 146 boeken van de 1001 gelezen en 20 gedeeltelijk.

Nu wil ik de boeken noemen die ik mis. Eerlijk gezegd vind ik dat voor een boek met 1001 titels er nogal wat ontbreken die er volgens mij in thuis horen.

Allereerst vind ik dat de "Ilias" en "De Odysseia" van Homerus en "Aneas" van Vergilius vermeld hadden moeten worden.

Hetzelfde geldt voor het "Verhaal van prins Genji" van Murasaki Shibiku en "De essays" van Miguel de Montaigne.

Aangezien er een paar korteverhalenbundels in worden besproken, waarom niet de erkende grootmeesters van het genre: Tsjechow, Boenin en Andersen met een eigen lemma.

Wel de sprookjes van Aesopus, waarom niet die van La Fontaine?

Wel Primo Levi, maar niet Varlam Sjalamovs "Berichten uit Kolyma"

Van de Nederlandse literatuur mist een boek van Couperus, "Kaas" van Willem Elsschot en "Het achterhuis" van Anne Frank die ook in het Engels vertaald zijn.

Verdere omissies op alfabetische volgorde:
- Gottfried August Burger: Baron von Münchhausen
- James Clavell: Shogun
- Euclides da Cunha: De binnenlanden
- Michel Faber: The crimson petal and the white
- Benito Perez Galdoz: Fortunata en Jacinta
- Helene Hanff: 84 Charing Cross Road
- C.S. Lewis: De kronieken van Narnia
- Frank MacCourt: De as van mijn moeder
- Nagieb Mahfoez: De Caïro-trilogie
- Norman Mailer: The naked and the dead
- Gregory David Roberts: Shantaram
- Isaac Bashevis Singer: De familie Moskat
- Junichiro Tanizaki: Stille sneeuwval
- Pramoedya Anata Toer: De Buru-tetralogie

En dan heb ik alleen maar die boeken genoemd die ik zelf erg goed vind. Wat is nu de praktische bruikbaarheid van het boek? Ik denk eerlijk gezegd erg klein. Het is leuk om de lemma's te lezen, maar het is moeilijk uit de stukjes tekst te bepalen of een boek de moeite waard zal blijken te zijn. Dat is nu juist het kenmerk van een literaire tekst, dat het niet alleen om de inhoud gaat.  

 

Plato: Wetten

Plato: Wetten: Verzameld werk deel17 (Griekenland, ca 400 vChr): 414 blz: Vertaald door Mario Molegraaf (2008): Uitgeverij Bert Bakker

Vanaf 1990 hebben Hans Warren en Mario Molegraaf eerst gezamenlijk de dialogen van Plato vertaald en later, na de dood van Hans Warren in 2001, heeft Mario Molegraaf alleen de resterende delen vertaald. 

De wetten is het 17e en laatste deel. In de wetten is evenals in de andere delen sprake van een dialoogvorm. We hebben drie sprekers: een vreemdeling uit Athene, Kleinias uit Kreta en Megillos uit Sparta. De Athener doet het meeste werk, terwijl hij zijn gedachten uiteenzet over hoe een ideale staat er uit zou moeten zien, luiisteren de twee anderen en zeggen af en toe ja en amen.

Als je denkt aan wetten dan denk je als Nederlander aan een organisch gegroeide staat waarin af en toe nieuwe wetten worden toegevoegd. Zo niet hier, de staat die besproken wordt vanuit het niets nieuw opgericht. Ook komt het boek nogal star over, in de mening van de Athener zijn de wetten min of meer heilig en komen de voor- of nadelen ervan voor de bevolking op de tweede plaats.

Ik heb eerder delen 1-9 van de vertaling van Warren en Molegraaf gelezen. Ik twijfel eraan of Plato voor de hedendaagse lezer erg relevant is, ik denk dat het toch meer iets is voor classici en studenten in de filosofie. De vertaling is zeer prettig om te lezen  

 

Paul Hornschemeier: Moeder, kom thuis

Paul Hornschemeier: Moeder, kom thuis (Verenigde Staten, 2003): 128 blz: Vertaald door Ronald Vlek (2009): Uitgeverij Atlas: Oorspronkelijk uitgever Dark Horse Books

In "Moeder, kom thuis" is Thomas, een 7-jarige jongen zijn moeder verloren. Als gevolg hiervan kampt zijn vader die filosoof is met een depressie. 

Thomas moet omgaan met zijn eigen verdriet en probeert ook om zijn vader te steunen. Dit gaat natuurlijk niet goed, de vader wordt opgenomen in een inrichting en een oom en tante komen om voor Thomas te zorgen. Thomas maakt een kaart met de kleurpotloden die hij van zijn oom heeft gekregen en probeert om bij de inrichting te komen om zijn vader te helpen ontsnappen.

De tekeningen van het boek vind ik prachtig, jammer dat ik delen van het verhaal niet begrijp.  

 

Boris Johnson: De Churchill Factor

Boris Johnson: De Churchill Factor: Hoe één man geschiedenis schreef (Groot Brittannië, 2014): 367 blz: Vertaald door Conny Sykora (2015): Uitgeverij het Spectrum: Oorspronkelijk uitgever Hodder & Stoughton

Winston Churchill was de Engelse premier die leiding gaf aan het Engelse volk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Bij leven was hij een van de beroemdste mannen op aarde, nu dreigt hij al in de vergetelheid te raken. Ten onrechte vindt Boris Johnson, de huidige burgemeester van Londen, en daarom heeft hij een boek over Churchill geschreven waarin hij ingaat op de vraag wat Churchill zo bijzonder maakt en wat voor verschil zijn optreden heeft gemaakt.

"De Churchill factor" valt moeilijk een volwaaardige biografie te noemen, daarvoor wordt het leven van Churchill niet uitputtend genoeg beschreven. Het is eerder een hagiografie waarin de ene politicus (Boris Johnson) een bewonderend beeld geeft van de andere (Churchill) die hij als zijn grote voorbeeld ziet. Dit doet overigens niets af aan het leesplezier, zo'n onderhoudende biografie heb ik nog nooit gelezen.

Churchill was een bijzonder veelzijdige man. Hij was voordat hij politicus werd journalist (de best betaalde uit zijn tijd), hij was een begenadigd spreker, hij schilderde, hij metselde, en hij was liefhebber van enorme maaltijden rijkelijk met drank overgoten, bovendien rookte hij zo'n 10 grote Havana's per dag. Ongelooflijk dat de goede man de 90 haalde.

Over en van Churchill doen talrijke anekdotes de ronde. Eentje die ik al eens gehoord had: het socialistische parlementslid Bessie Braddock zou tegen hem gezegd hebben dat hij dronken was, en Churchill antwoordde met een verbijsterende botheid dat zij lelijk was, maar dat hij de volgende ochtend weer nuchter zou zijn.

Ook zei Churchill het volgende: "Het kiezen van een politieke partij is als het kiezen van een paard: je neemt gewoon de knol die je het snelst en het verst brengt waar je wezen wilt."

Churchill had vanaf 1905 tot 1955 belangrijke politieke functies. Hij had een essentiële rol bij het tot stand komen van de verzorgingsstaat in de jaren 1900. Hij gaf de Britse arbeiders vakbonden, de theepauze en de werkloosheidsuitkering. Hij richtte als eerste arbeidsbureaus op. Ook stond hij aan de wieg van de RAF (Royal Air Force) en de tank en was hij van cruciale betekenis voor de acties en de uiteindelijke overwinning van Groot Britannië in de Eerste Wereldoorlog.

Hij kwam als eerste met de termen: topconferentie, Midden-Oosten en het IJzeren Gordijn.

Na de slag om Engeland zei hij:
In de arena van menselijke conflicten
hebben nog nooit zovelen
zoveel te danken gehad
aan zo weinigen.

En ook:
Dit is niet het einde
Het is zelfs niet het begin van het einde
Maar misschien is het wel het eind van het begin.

In november 1922 tijdens een verkiezingscampagne moest Churchill het bed houden wegens een blindedarmontsteking. Churchill formuleerde het aldus:"Ik eindigde zonder bureau, zonder zetel, zonder partij en zonder blindedarm."

Wat zijn de voornaamste eigenschappen van de Britten? Wij denken dat wij een groot gevoel voor humor hebben in tegenstelling tot enkele andere landen die wij met name zouden kunnen noemen. Wij drinken andere volkeren onder de tafel. En wij zijn de bakermat van de excentriekeling, de rare snuiter en de individualist.

Churchill noemde Ramsay MacDonald van de Labour-partij "Een schaap in schaapskleren"

Een socialistisch utopia was "queuetopia"

Hij bouwde een hok voor zijn kippen en noemde dat "Chickenham Palace"

Churchill zei al in 1924 dat het huidige kapitalistische systeem de basis is van de beschaving en de enige manier om in de essentiële behoeften van een grote moderne bevolking te voorzien.

De laatste uitspraak van Churchill die ik aan wil halen komt uit het voorwoord van zijn geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog: "Een land moet in oorlog vastberadenheid tonen, bij een nederlaag trots, bij een overwinning grootmoedigheid, en tijdens de vrede welwillendheid."

"De Churchill factor" is een prachtig eerbetoon aan de politicus die de grootste invloed heeft gehad op de huidige wereld.


  

Alex Boogers: Alleen met de goden

Alex Boogers: Alleen met de goden (Nederland, 2015): 519 blz: Uitgeverij Podium

Dit boek heb ik gelezen op aanraden van Joke. Er is ook door anderen in opdracht van not just any book veel over geblogd.

Het verhaal is geschreven in 110 korte hoofdstukjes (meestal 4-6 blz).

Het gaat over een jongen van 10, Aaron Bachman die opgroeit als een kansarm kind van ouders met problemen. Op een kwade dag slaat zijn vader iemand die aan de deur komt dood en raakt voor een aantal jaren in de gevangenis. Behalve dat hij werkt bij een asiel en daar vriendschap sluit met een afgedankte pittbull, doet Aaron ook niets positiefs met zijn leven totdat hij wordt opgemerkt door Arturo, een trainer van kickboksers die wel wat in hem ziet. Aaron begint fanatiek te trainen en langzaam maar zeker neemt hij zijn lot in eigen handen.

Het boek leest zeer gemakkelijk weg. Het boek moet het hebben van de inhoud, het is duidelijk dat de schrijver zijn verhaal moest vertellen. Het leven van kansarme jongeren wordt mooi in beeld gebracht. Naar mooie beeldspraak, diep doorgronde levenswijsheden of mooi geformuleerde zinnen zul je tevergeefs zoeken. Ook had de tekst hier en daar wel wat bondiger gemogen.

Prettig om te lezen, maar ik zal waarschijnlijk geen ander boek meer lezen van Alex Boogers. 

 

Lof aan de vertalers

Niet iedereen zal er bij stil staan, maar de meeste boeken die in het Nederlands gepubliceerd worden zijn vertaald uit een andere taal, waarschijnlijk voor meer dan de helft uit het Engels. Ik wil vandaag even stil staan bij een aantal voortreffelijke vertalers die Nederland kent. Wie alle genoemde vertalers en boeken leest die ik ga noemen heeft daarmee meteen een aardige selectie te pakken van de wereldliteratuur. Ik noem de vertalers per taalgebied en op alfabetische volgorde:

Arabisch:
Richard van Leeuwen heeft de verhalen van Duizend-en-een-nacht en de Caïrotrilogie "Tussen twee paleizen", "Paleis van verlangen" en "De suikersteeg" van Naghieb Mahfouz vertaald.

Duits:
Zowel Godfried Bomans als Jeroen Brouwers hebben "De avonturen van Baron von Münchhausen" vertaald.
W. Hansen heeft een uitgebreide selectie uit de dagboeken van Viktor Klemperer "Tot het bittere einde" en "Tussen de wal en het schip" vertaald.

Engels:
Peter Bergsma heeft de autobiografische trilogie "Jongensjaren", "Portret van een jongeman" en "Zomertijd" van J.M. Coetzee vertaald.
Gerard van Buuren heeft de manga "Boeddha" van de Japanner Osamu Tezuka uit het Engels vertaald.
Tinke Davids heeft "Woestijnen van Arabië" van Wilfred Thesiger vertaald.
Jessica Durlacher heeft Maus van Art Spiegelman vertaald
Christien Jonkheer en Babet Mossel hebben "De geschikte jongen" van Vikram Seth vertaald.
Gerrit Komrij heeft een aantal werken van Shakespeare vertaald. Jan Jonk is bezig met alles van Shakespeare te vertalen, is hiermee naar het schijnt klaar, maar publikatie laat nog even op zich wachten.
Nicolaas Matsier heeft "Alice in Wonderland" en "Achter de spiegel" van Lewis Carroll vertaald.
Ruud Rook heeft "Het Maleise eilandenrijk" van Alfred Russell Wallace vertaald.
Paul Syriër heeft een selectie van "Herfsttij en verval van het Romeinse Rijk" van Edward Gibbon vertaald.

Frans:
Thérèse Cornips heeft de gehele "Op zoek naar de verloren tijd" van Marcel Proust vertaald. Jelle Noorman heeft Proust vertaald voor de strip van Stéphane Heuet.
Toon Dohmen heeft "Persepolis" van Marjane Satrapi vertaald.
Frank de Graaf en Hans van Pinxteren hebben onafhankelijk van elkaar allebei de complete "Essays" van Michel de Montaigne vertaald.
Frits van der Heijde heeft alle avonturen van Asterix de Galliër van Goscinny en Uderzo vertaald.
Theo Kars heeft de complete "Memoires" van Giacomo Casanova vertaald.
Marijke Koekoek heeft 5 delen met de avonturen van "De kleine Nicolaas" vertaald.
E.Y. Kummer heeft "Reis naar het einde van de nacht" van Louis Ferdinand Celine vertaald.
Arend Jan van Oudheusden heeft "Jeruzalem" van Guy Delisle vertaald

Grieks:
Hein van Dolen heeft "Het verslag van mijn onderzoek" van Herodotus vertaald.
Imme Dros heeft "De Odysseia" van Homerus vertaald.
Hans Warren en Mario Molegraaf hebben samen het complete werk van Plato vertaald.

Italiaans:
Anthonie Kee heeft "De tijgerkat" van Guiseppe Tomasi di Lampedusa vertaald.

Japans:
Jos Vos heeft "Het verhaal van Genji" van Murasaki Shikibu vertaald.
Jacques Westerhoven heeft "Stille sneeuwval" van Junichori Tanazaki vertaald.

Noors:
Marianne Molenaar heeft de eerste 5 delen van "Mijn strijd" van Karl Ove Knausgard vertaald en is van plan om ook het 6e en laatste deel te vertalen.

Portugees:
August Willemsen heeft "De binnenlanden" van Euclides da Cunha vertaald

Russisch:
Tom Eekman, Aai Prins en Anne Stoffel hebben met zijn drieën de complete verhalen van Anton Tsjechow vertaald.
Wim Hartog heeft de memoires van Paustovski vertaald.
Arthur Langeveld heeft "De broers Karamazov" van Fjodor Dostojewski vertaald.
Marja Wiebes en Yolanda Bloemen hebben gezamenlijk "Oorlog en vrede" van Leo Tolstoj en ook "Berichten uit Kolyma" van Varlam Sjalamov vertaald.
Marja Wiebes heeft met Margriet Berg de verhalen van Ivan Boenin vertaald.

Spaans:
Adri Boon heeft "Fortunata en Jacintha" van Benito Pérez Galdos vertaald.
Barber van der Pol heeft de "Don Quichote" van Miguel Saavedra de Cervantes vertaald.

Al de genoemde boeken hebben 2 dingen gemeen: het zijn prachtige boeken en ze zijn prachtig vertaald. Als alle vertalingen zo goed zouden zijn als deze genoemde dan zou er haast geen enkele reden meer zijn om de boeken nog in de originele taal te lezen, behalve natuurlijk voor taalpuristen.

De Liebster-award

De Liebster-award en mijn antwoorden

Bettina van Bettina schrijft was zo vriendelijk om me te nomineren voor een Liebster award. Dit is een blog-award om de mensen achter een blog beter te leren kennen en het gaat dan vooral om blogs die nog niet zo groot of bekend zijn. 

Dank je wel Bettina, en hier zijn de antwoorden op jouw vragen:

Koffie of thee?:
Thee, koffie drink ik zelden en dan alleen als ik perse wakker moet blijven.

Als je vier mensen uit de geschiedenis mocht uitnodigen voor een diner, wie zouden er dan bij jou aan tafel zitten? 
Moeilijke vraag. Taalproblemen daargelaten denk ik dat ik de volgende 4 schrijvers zou willen uitnodigen: Giacomo Casanova, Michel de Montaigne, Leo Tolstoj en Anton Tsjechov

Waarom ben je met bloggen begonnen? 
Ik volgde al een tijdje de blogs van Anna, Koen, Bettina en Joke en probeerde op een dag zelf een blog in elkaar te knutselen. Sinds die tijd houd ik een blog bij.

Hoe breng je het liefst je avond door? 
Bij mij thuis met een paar vrienden en een zelfgekookte maaltijd, gevolgd door een spelletje kolonisten van Catan, een avondje Dvd kijken of gewoon gezellig kletsen.

Zelf koken of uit eten? 
Ik doe allebei graag. Ik ben een redelijke kok en als ik uit eten ga wil ik dat het eten ook lekker is, dus de allergoedkoopste gelegenheden vallen af.

Welk museum dat je ooit hebt bezocht vind je het allermooist ? Of, welk museum zou je nog graag eens bezoeken? 
Ik vond The National Gallery in Londen een fantastisch museum, maar over het algemeen ben ik niet zo'n museumbezoeker.

Wat is jouw aller-slechtste eigenschap? 
Zelf vind ik het lastigste dat ik zoveel slaap (14 uur per etmaal) en zo weinig energie heb.

Wat is je beroep en wat vind je daar zo leuk aan? En als je je werk niet zo leuk vind, of als je niet (meer) werkt, wat zou je dan graag voor beroep willen hebben? 
Ik heb al sinds mijn 23e een Wajonguitkering. Zelf zou ik graag bij een boekhandel, bibliotheek of als fotograaf werken.

Wat is de laatste keer dat je op vakantie ging en waar ben je toen heen gegaan? 
In het voorjaar van 2010 maakte ik mijn laatste buitenlandse reis, ik ben toen 10 dagen in Rome geweest met een vriend.

Wat was je favoriete vak op school? 
Natuurkunde, maar eigenlijk alle exacte vakken. Smaken veranderen echter, tegenwoordig zit ik veel meer in de hoek van kunst en cultuur.

Welk goed doel zou er volgens jou meer aandacht mogen krijgen?
Amnesty International is wel een goede organisatie.

Ik nomineer zelf niemand, de mensen wiens blog ik volg hebben allemaal wel eens een nominatie ontvangen volgens mij. 

Het wereldmuseum van de kunst

Het wereldmuseum van de kunst (Groot Brittannië, 2011): ? blz: Uitgeverij Ludion (2012): Oorspronkelijk uitgever Phaidon

Vandaag gekocht in de ramsj voor 49,90 euro (oorspronkelijke prijs 149,90 euro). Het is niet mijn gewoonte om een bespreking te schrijven voordat ik een boek gelezen of tenminste uitgebreid de afbeeldingen bekeken heb. 

Dit is in alle opzichten een enorm boek: 42 bij 32 bij 4,5 cm en ongeveer 7 kilo zwaar.
Het boek is opgezet als een soort museum, waarbij iedere dubbele pagina als een zaal in een museum is te beschouwen. Er zijn in totaal 452 hoofdstukjes die elk een stukje kunstgeschiedenis behandelen. De kwaliteit van de afbeeldingen is zeer goed en de getoonde kunstwerken zijn uit musea over de hele wereld bij elkaar gehaald. Je vindt er echt van alles in: prehistorische grotschilderingen uit Lascaux, Vazen uit Griekenland, Mozaïeken uit Rome, afbeeldingen van klassiek beeldhouwwerk, Fresco's, Glas in loodschilderingen van middeleeuwse kathedralen, da Vinci, Rembrant, Beeldhouwwerk uit Afrika, Azië en Oceanië, de Impressionisten tot Pop-Art en foto's.

Voor iedereen die van kunst houdt is dit een absolute aanrader! De oorspronkelijke uitgever van dit boek is Phaidon, een uitgeverij die bekend staat om haar prachtige kunstboeken.  

 

Hendrik Kerstens: Paula

Hendrik Kerstens: Paula (Nederland, 2010): ? blz: Uitgeverij Thieme Art

Hendrik Kerstens is bekend geworden door foto's die hij heeft gemaakt van zijn dochter Paula. In "Paula" staan een stuk of 40 foto's met portretten van Paula, die de fotograaf heeft gemaakt in de loop der jaren. Bijzonder aan de portretten is de zorgvuldige manier waarop ze gecomponeerd zijn en de lichtval, waardoor de portretten doen denken aan de schilderijen van oude meesters, bijvoorbeeld die van Johannes Vermeer. 

Paula wordt gefotografeerd met steeds iets ander op haar hoofd, dat kan een plastic zakje zijn, een handdoek, een koksmuts, een baseballpetje, 2 rolletjes toiletpapier, bubbeltjesplastic of een lampenkap. Niet alle foto's vind ik even geslaagd, maar er zitten er een stuk of 10 tussen die ik graag op groot formaat aan mijn muur zou zien hangen. 

   

 

Voor foto's van Hendrik Kerstens, klik hier.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Yousuf Karsh: Portraits of Greatness

Yousuf Karsh: Portraits of Greatness (Canada, 1959): 205 blz: Uitgeverij H.J.W. Becht: Oorspronkelijk uitgever Thomas Nelson and sons

Yousuf Karsh was een Canadese fotograaf, geboren in 1908. Hij is bekend geworden door zijn portretfoto van Winston Churchill uit 1941. Nadat hij bekend was geworden heeft hij tal van beroemdheden geportretteerd.

"Portraits of Greatness" is waarschijnlijk een van de beroemdste fotoboeken met portretten allertijden. In dit boek staan zo'n 96 haarscherpe zwartwit  portretfoto's van allerlei beroemdheden. De reprodukties zijn prachtig. 

Van de volgende beroemdheden vind ik de foto's in het bijzonder geslaagd: Georges Braque, Winston Churchill (2 keer), Aaron Copland, Albert Einstein, Elizabeth 2, Jacob Epstein, Ernest Hemingway, Audrey Hepburn, Carl Jung, Le Corbusier, Anna Magnani, William Somerset Maugham, Madame Ranjit S. Pandit, Anna Eleanor Roosevelt, Bertrand Russell, Albert Schweitzer, George Bernard Shaw, John Steinbeck en Arnold Toynbee.

Een aanwinst voor iedere liefhebber van fotoboeken!  

   

 

Voor foto's van Yousuf Karsh, is er de website van de Karsh Organisation.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

David Macaulay: The Way We Work

David Macaulay: The Way We Work: Getting to Know the Amazing Human Body (Groot Brittannië, 2008): 319 blz: Uitgeverij Houghton Mifflin

Van David Macaulay heb ik eerder gelezen: "De werking van de kurketrekker en andere machines", "De kathedraal", "De Romeinse stad", "De pyramide" en "De moskee". Al deze boeken gaan met opengewerkte tekeningen in op de bouw en werking van diverse gebouwen en gereedschappen. Macaulay is een echte kunstenaar, die op zich moeilijke materie inzichtelijk weet te maken.

"The way we work" is het nieuwste boek van Macaulay. Hierin bespreekt hij de werking van het menselijk lichaam. Het boek bestaat uit 7 hoofdstukken:

1): De bouwstenen van het leven: over atomen, moleculen, cellen en de productie van DNA.
2): Over de bloedsomloop: over het transport en de verwerking van zuurstof.
3): Over de spijsvertering.
4): Over de hersenen.
5): Over de strijd tegen kwaadaardige indringers.
6): Over de voortbeweging.
7): Over de voortplanting.

Voor zover ik het kan beoordelen met mijn biologiekennis van de Middelbare school in het achterhoofd is het verhaal tamelijk compleet. Wel vind ik de tekst jammer genoeg vrij moeilijk en zijn de tekeningen, hoewel altijd ware kunstwerkjes, niet altijd even inzichtelijk. Ik weet niet zeker of ik dit boek aan andere lezers zou aanraden, wat ik met bovengenoemde titels van Macaulay wel zeker zou doen. Het boek en dan met name de tekeningen erin is wel erg mooi, eerder een kunstboek dan een voorlichtingsboek.  

 

Michiel Wijdeveld: Een prachtige dag

Michiel Wijdeveld: Een prachtige dag (Nederland, 2012): 70 blz: Uitgeverij Mooi weer

Michiel Wijdeveld is een Nederlandse cartoonist die tekeningen maakt die enigszins lijken op de kunst uit de jaren 20-30, veel strakke lijnen en sober getekend in zachte tinten ingekleurd. "Een prachtige dag" is het tweede album van Michiel Wijdeveld. In het album staan een 60-tal tekeningen steeds gecombineerd met een grappige ondertekst, een beetje zoals we van Peter van Straaten gewend zijn. Ik moest er regelmatig om lachen. Enige voorbeelden hiervan:

- God op een wolkje (naar Michelangelo): "Ik doe ook maar wat!"
- Een tekening van een vader en zijn zoontje die bij een stoplicht staan terwijl er een agent bijstaat: "Nóóit door rood fietsen als de politie kijkt."
- Een vader met een rapport in zijn handen terwijl zijn zoontje voor hem uithuppelt: "Nu ga je lekker de juffrouw uitschelden, hè pap!"
- Een oude man die op een bankje in het park zit terwijl twee kinderen aan het spelen zijn: "Later worden jullie lekker oud en zuur."

Eigenlijk moet je zo'n boekje in beetjes tot je nemen, iedere dag een bladzijde bijvoorbeeld. Maar ik was zo nieuwsgierig dat ik het in een keer heb doorgebladerd. Ik denk dat ik er nog vaak naar zal kijken. In vergelijking met zijn eerste bundel "In plaats van bloemen" zijn de tekeningen in "Een prachtige dag" iets groter van formaat en wat soberder vormgegeven. Een aanrader! Voor wie deze tekeningen ziet komt het ook niet als verrassing dat Michiel Wijdeveld ook glas in lood ramen maakt. 

Ik ontdekte dit boek na eern recensie van Niek.
Kijk op de webpagina van Michiel Wijdeveld voor een aantal schitterende cartoons.

 

Jacob Baal-Teshuva: Christo & Jeanne-Claude

Jacob Baal-Teshuva: Christo & Jeanne-Claude (Bulgarije, 1995): 93 blz: Uitgeverij Taschen

De Bulgenaarse kunstenaar Christo en zijn vrouw Jeanne-Claude zijn wereldberoemd geworden met het inpakken van vooral grote objecten. Het boek "Christo en Jeanne-Claude" is geschreven in 1995 vlak voordat het gebouw van de Rijksdag in Berlijn werd ingepakt en geeft een beeld van het leven en werk van dit kunstenaarsechtpaar vanaf het begin tot 1995.

Het begon klein. Christo werd geboren in 1935 in Bulgarije en vluchtte in 1956 naar het Westen, naar Wenen. In 1958 ging hij naar Parijs. Daar begon hij met het inpakken van voorwerpen, gewone voorwerpen zoals brieven, flessen, stoelen een auto, die niet bijzonder mooi of belangrijk waren. In Parijs in 1962 maakte hij een muur van olievaten waarmee hij een weg afsloot. Ook pakte hij algauw hele gebouwen in. Zijn projecten werden steeds omvangrijker. Wat ook belangrijk was voor Christo is dat hij zich uitgebreid documenteerde en steeds overleg voerde met allerlei instanties over zijn geplande projecten.

Van de latere projecten worden in het boek vermeld:
- Een stuk ingepakte kust in Australië (1969)
- Een gordijn over een vallei in Colorado (1972)
- Een ingepakte Romeinse muur in Rome (1974)
- Een enorm hek in Californië (1976)
- 11 eilanden die omgeven zijn door paars doek vlakbij Miami (1983)
- Een ingepakte Pont Neuf in Parijs (1985)
- Een project met paraplus, tegelijk in Japan en de Verenigde Staten (1991)

Bijzonder aan de projecten van Christo is dat hij altijd alles zelf betaalde en dat hij er ook altijd voor zorgde dat van de kunstwerken niets overbleef na afloop van de projecten. Het boek is een mooie inleiding tot het werk van dit inspirerend kunstenaarsduo. 

 

Beatrix Potter: Alle verhalen van Beatrix Potter

Beatrix Potter: Alle verhalen van Beatrix Potter (Groot Brittannië, 1902-1930): 400 blz: Vertaald door Marjo Keizer, Heleen Kernkamp-Biegel en Ank van Wijngaarden (1968-1997): Deze editie 1997: Uitgeverij Ploegsma: Oorspronkelijk uitgever Frederick Warne & Co.

Beatrix Potter is bekend van de kleine boekjes van het verhaal van Pieter Konijn, Eekhoorn Hakketak, Minetje Miezemuis, Jeremias Hengelaar en vele anderen. In deze boekjes die zeer geliefd zijn worden mooie natuurtekeningen vermengd met teksten voor kinderen bedoeld.

In "Alle verhalen van Beatrix Potter" staan alle verhaaltjes die Beatrix Potter gepubliceerd heeft. Haar eerste verhaaltje dat gepubliceerd werd was "Pieter Konijn" dat ook een van haar meest geliefde verhalen zou blijven. Beatrix tekende naar de natuur en haar tekeningen zijn vakkundig gemaakt.

De meeste verhalen zijn tamelijk goedaardig, alleen enkele zoals bijvoorbeeld "Het verhaal van meneer Vos" en "Het verhaal van varkentje Robinson" zijn wat donkerder van toon. In dit laatste verhaaltje wordt het varkentje Robinson vetgemest om als lekker hapje voor de bemanning van het schip te kunnen dienen waarop hij meevaart.

Leuk dat alle verhaaltjes in een mooi uitgevoerd boek bij elkaar zijn verzameld. Erg leuk om aan kleine kinderen (3-6 jaar) voor te lezen! 

 

Arita Baaijens: Desert Songs

Arita Baaijens: Desert Songs (Nederland, 2008): 144 blz: Uitgeverij Veenman

In de herfst van 1988 werd een droom van Arita Baaijens waar. Ze trok gedurende 3 maanden met een gids op een kameel door de woestijnen van Egypte. Ondanks tal van moeilijkheden tijdens de tocht, waaronder de avances die de Duitse gids naar haar maakte was ze enthousiast.

Na een derde tocht in 1990 besloot ze om haar baan in Nederland op te zeggen en als nomade door de woestijnen te trekken. Na een aantal jaren door Egypte en lege woestijnen te trekken reisde ze later in Soedan waar meer mensen nog in de woestijn leven. Een absoluut hoogtepunt voor haar was een tocht in 2001 met kamelendrijvers vanuit Soedan naar Abu Simbel in Egypte waar de kamelen verkocht worden op een kamelenmarkt en geslacht voor hun vlees.

"Desert songs" leest als een liefdesverklaring aan de woestijnen en het nomadenleven en de kamelen. Waarom het boek in het Engels geschreven is, is mij niet duidelijk. Het boek is goed leesbaar en er staan tal van mooie foto's (geen exceptionele) in.

Bonus in het boek zijn 7 korte stukjes van elk 2 bladzijden over vroegere woestijnreizigers van Alexandra Tinne tot Wilfred Thesiger. Het boek geeft een goed beeld van hoe het is om met een kameel door de woestijn te trekken.  

 

Kees van Kooten en Wim de Bie: Ons kent ons

Kees van Kooten en Wim de Bie: Ons kent ons (Nederland, 1993): ? blz: Uitgeverij de Harmonie

In de jaren 80 en begin jaren 90 was het televisieaanbod nog redelijk overzichtelijk. Je had Nederland 1,2 en 3 en de commerciëlen waren er nog niet. Twee van de meest geliefde programmamakers uit die jaren waren Kees van Kooten en Wim de Bie. Samen leverden ze commentaar op de alledaagse actualiteit. Dat deden ze vaak door gebruik te maken van allerlei typetjes. In de loop der jaren zijn er zo honderden typetjes gecrëeerd.

Het boek "Ons kent ons" is een feest der herkenning voor iedereen die van Kooten en de Bie nog uit hun hoogtijdagen kent. In het boek staat steeds een foto met daarboven de naam van de persoon of personen en daaronder een bijschrift. Een aantal voorbeeelden:

- Carla en Frank van Putten, moeder en zoon:
"En dan gaan we nu gezellig ergens een tompouce eten, hè Frank?" "Reuze gezellig moeder!" (Denkt: Ik wil geen tompoes. Ik wil een naakte vriendin insmeren met slagroom... Maar ik héb geen vriendin.)

- Koos Koets en Robbie Kerkhof, Oudere Jongeren:
"Hee Koos! Heb je nog zo'n methyleendioxymettamfetaminepil voor me?" "Je bedoelt XTC, Rob?" "Ja! Mozes Kriebel, ik kan die naam maar niet onthouden!"

- Karel Timofeeff, parlementair journalist:
"Ken je dat liedje van Wat Voor Weer Zou Het Zijn In Den Haag? Nou, ik weet 't: laaghangende wolkenvelden met een permanente kans op motregen."

- H. van der Vaart en Tjolk Hekking, burgemeester en wethouder van Juinen:
"Wat wilde ik ook alweer zeggen? Help me eens even Hekking, want jij bent uiteindelijk mijn rechterhand." "Loat telinkse neu waite wat te rechtse hanteut, burgemeester." "Aha! Juist! Zo zeggen we dat hier, in Juinen!"

- Berendien uut Wisp, kruidenvrouwtje:
"Iets tegen hoofdpien? Aardappl'n! De schill'n van vief kilo eigenheimers mal'n, het prutje drie uur lat'n kok'n en met dat nat het zere hoofd inwriev'n."

- Dr. R. Clavan, Oosteuropa-deskundige:
"Meteen na de val van de Berlijnse Muur voorspelde ik al dat er in Oost-Europa een drinkwaterprobleem zou ontstaan. Daarom is het onbegrijpelijk dat wij al jaren melkpoeder exporteren, maar er nog steeds niet in zijn geslaagd waterpoeder te ontwikkelen. Dat moet toch ergens mee aan te maken zijn?"

- Dirk, zwerver:
"Effe denken: is dit nou m'n eerste biertje van vandaog, of m'n laotste van gisteren...?"

- F. Jacobse en Tedje van Es, vrije jongens:
"En ons eerste programmapunt is: nergens geen maximumsnelheid!" "Honderdtwintig? Dat rijen wij al in z'n acheruit!"

Er komen nog veel meer (minder bekende) typetjes voor in het boek. Voor wie nog eens van van Kooten en de Bie wil genieten is er altijd nog de 11-Dvdbox van "Ons kent ons"  

 

Richard Avedon: In the American West

Richard Avedon: In the American West (Verenigde Staten, 1985): 166 blz:Uitgeverij Harry N. Abrams

Voor zijn boek "In the American West" fotografeerde Richard Avedon tussen 1979 en 1984 in 189 steden en dorpen in 17 staten. In totaal fotografeerde hij zo'n 752 mensen.

Avedon fotografeerde vooral mensen aan de onderkant van de samenleving die hij vol trots prachtig portretteerde. In dit boek staan prachtige portretfoto's in zwart-wit van zwervers, werklozen, fabrieksarbeiders, mijnwerkers, werkers in de olieindustrie, huisvrouwen enzovoort.

Een aantal van de mooiste foto's in dit boek staan ook in Richard Avedon: Photographs 1946-2004. Ik vind "In the American West" een van de mooiste fotoboeken met portretten dat ik ken.  

   

 

Voor foto's van Richard Avedon, zie de website van de Richard Avedon Foundation.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Joris Vermassen: Het zotte geweld

Joris Vermassen: Het zotte geweld (België, 2014): 126 blz: Uitgeverij Vrijdag

Joris Vermassen is striptekenaar en stand -up comedian.

Hoofdpersoon Tom Steurs van de graphic novel "Het zotte geweld" is evenals de schrijver van het boek stand-up comedian. 's Avonds probeert hij om zijn publiek te vermaken met grappen die hij veelal uit zijn dagelijks leven haalt.

In zijn dagelijks leven maakt Tom ook continu grappen alsof hij zijn beroep niet kan loslaten. Tom is getrouwd met Kat en heeft zo zijn sores. Elke, de zus van Tom is terminaal ziek en Tom komt iedere dag bij haar op bezoek.

Zoals je van een stand-up comedian kunt verwachten zit het boek vol met grappen. Dat werkt erg goed. Het laatste hoofdstuk van het boek is een hommage aan de Vlaamse kunstenaar Rik Wouters.

Ik vind "Het zotte geweld" een geweldige graphic novel, ik heb hem in een dag twee keer achter elkaar gelezen en vind hem zo goed dat ik het meteen tweedehands besteld heb samen met het andere werk van Joris Vermassen.                

 

Jacques Tardi: Loopgravenoorlog

Jacques Tardi: Loopgravenoorlog 1914-1918 (Frankrijk, 1993): 126 blz: Vertaald door René de Weijer (?): Uitgeverij Casterman

Van de Franse striptekenaar Tardi had ik eerder zijn prachtige illustraties bij "Reis naar het einde van de nacht"  van Louis Ferdinand Celine gezien.

Tardi geeft met "Loopgravenoorlog 1914-1918" geen overzichtelijke geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog maar kiest ervoor om enkele ogenschijnlijk losstaande gebeurtenissen in stripvorm te vertellen.

Ook hier zijn de tekeningen prachtig en geven ze het drama dat een oorlog is ontzettend goed weer. Aanbevolen voor iedereen met een sterke maag!  

 

Maxim Leo: Rode liefde

Maxim Leo: Rode liefde: een Oost-Duitse familiegeschiedenis (Duitsland, 2009): 269 blz: Vertaald door Lilian Caris (2014): Uitgeverij Cossee: Oorspronkelijk uitgever Karl Blessing Verlag

Maxim Leo was 18 jaar oud toen de Berlijnse viel en Duitsland herenigd werd. In "Rode liefde" vertelt hij hoe het was om in de DDR te leven aan de hand van de levensgeschiedenis van zijn beide grootvaders Werner en Gerhard en zijn ouders Wolf en Anne en die van hemzelf. Het boek geeft volgens mij een heel goede indruk van het leven in de DDR en is erg vlot leesbaar.

Een citaat uit het boek:

Onze docent socialistische maatschappijleer op de volkshogeschool heette Ecki. Tijdens een les tekende Ecki een tabel op het bord. We zouden de voor- en nadelen van de DDR moeten opnoemen die binnen een minuut in ons opkwamen. Vreemd genoeg schoten me op dat moment alleen de voordelen te binnen, omdat we die altijd uit het hoofd hadden geleerd. De anderen leek het ook zo te vergaan. De tweede kolom bleef leeg. "Het schijnt een volmaakt land te zijn", zei Ecki en hij schreef in de kolom met nadelen: "Leerlingen durven niet te zeggen wat ze denken." Dat wilden we niet op ons laten zitten en er ontstond een tamelijk lange lijst met gebreken. Geen vrijheid van meningsuiting, geen vrijheid om te reizen, te weinig fruit, geen vrije keuze, geen normale spijkerbroeken, geen persvrijheid. Dat waren in mijn herinnering de belangrijkste punten. We zaten daar, opgewonden, met gloeiende gezichten, het was de eerste keer dat we op school konden zeggen wat we echt dachten.  

Dit boek heb ik gelezen na een recensie te hebben gelezen op de blog van Jannie , die een zeer uitgebreide recensie heeft geschreven

  

Nick Yapp: Gettyimages: 1900s

Nick Yapp: 1900s (Getty Images): 400 blz: Uitgeverij Könemann

"1900s" is de eerste van een serie van 10 boekjes (telkens tien jaren) waarin een fotografisch overzicht van de 20e eeuw wordt gegeven.

De afgelopen dagen heb ik deze boekjes bekeken (de foto's) en de bijschriften bij de foto's gelezen. De bijschriften zijn duidelijk, kort en to the point.

De foto's zijn onderverdeeld in een aantal categorieën: Belangrijke mensen, Conflicten, Werk, Vrije tijd, Entertainment, Kunst, Mode, Wetenschap, Transport, Kinderen en nog een aantal anderen.

De foto's zijn zelden bekende foto's of foto's van bekende fotografen, maar met zijn allen tezamen geven ze een onderhoudend beeld van de vorige eeuw.  

 

Michael Holm: Richard Avedon: Photographs 1946-2004

Michael Holm: Richard Avedon: Photographs 1946-2004 (Verenigde Staten, 2007): 181 blz: Uitgeverij Hatje Cantz

Richard Avedon was een wereldberoemde Amerikaanse fotograaf van met name mode (voor Harper's Bazaar en Vogue) en portretfoto's. "Photographs 1946-2004" is het boek bij de gelijknamige tentoonstelling in het Louisiana Museum of Modern Art in 2007. 

Het boek is grofweg chronologisch opgezet met eerst zijn modefoto's en daarna zijn portretfoto's. De modefoto's van Avedon vind ik niet zo bijzonder maar met de portretfoto's maakt hij onderscheid als een van de beste portretfotografen ter wereld (misschien samen met Yousuf Karsh). 

Er staan een aantal prachtige portretten in het boek, zowel van onbekende mensen, zelfportretten en portretten van zijn vader en vrouw als van beroemdheden. Een aantal van de allermooiste portretten van beroemdheden vind ik die van de hertog en hertogin van Windsor, Buster Keaton, Isak Dinesen, Dwight Eisenhower, Ezra Pound, Bob Dylan, Willem de Kooning, Janis Joplin, Groucho Marx, Robert Frank, Francis Bacon, Henry Kissinger, de Dalai Lama, Salman Rushdie en Michuko Uchida. 

Alle foto's in het boek op een na zijn genomen in zwart-wit.

De teksten in het boek zijn niet zo bijzonder (3 sterren), maar er zal niemand zijn die dat een bezwaar vind bij zo'n prachtig fotoboek.  

 

Daniel Kahneman: Ons feilbare denken

Daniel Kahneman: Ons feilbare denken (Israel, 2011): 452 blz: Vertaald door Peter van Huizen & Jonas de Vries: Uitgeverij Business Contact: Oorspronkelijk uitgever Farrar, Straus and Giroux

"Ons feilbaar denken" van psycholoog en econoom Daniet Kahneman wordt van alle kanten aangeprezen. Volgens de Volkskrant is het boek zeer toegankelijk en leest het als een trein.

Laat ik daar nu een andere mening over hebben. Ik heb me met veel moeite door de tekst heengeworsteld in de hoop op een paar inzichten. De uren besteed aan het lezen van deze tekst gelden voor mij als verloren uren, nu al een van de grote leesinspanningen van 2015.

Kern van het verhaal is dat iemand 2 manieren ter beschikking staan om beslissingen te nemen: de eerste methode systeem 1 genoemd is de intuitieve methode van snel beslissen en de tweede methode, niet verbazingwekkend systeem 2 genoemd is het afgewogen nemen van een beslissing door alles eens rustig te bekijken. Meestal kiezen we voor methode 1 die gelukkig vaak goed werkt.

De rest van het boek wordt besteed aan de vraag hoe goed onze beslissingen zijn en hoe we ze eventueel kunnen verbeteren.

Inhoudelijk is het boek best interessant, maar het is in een dor saai proza opgeschreven en bovendien veel te lang. Een dun elegant boekje van 100 blz moet meer dan genoeg zijn om dit verhaal te vertellen.
Ik zou zeggen, kwel jezelf niet onnodig en sla dit boek gerust over. De 2 sterren zijn opgebouwd uit 3 sterren voor de inhoud en 1 ster voor de leesbaarheid.

 

Johan Idema: How to visit an art museum

Johan Idema: How to Visit an Art Museum: Tips for a truly rewarding visit (Nederland, 2014): 144 blz: Uitgeverij Bis

In dit kleine maar aangenaam vormgegeven boekje worden een aantal tips gegeven om een bezoek aan een museum te veraangenamen. Veel mensen (waaronder ikzelf) hebben er last van: ze slenteren door een museum, proberen om zoveel mogelijk te zien en klagen na afloop over vermoeide museumbenen.

Een aantal van de tips in het boekje luiden:

- Praat: stel vragen aan de suppoosten, en vraag aan een kind wat hij of zij van een kunstwerk vindt, de zienswijze van kinderen is vaak verrassend.
- Probeer om je te beperken en sta dan langer stil bij een aantal kunstwerken die je echt aanspreken.
- Ga eens rustig een tijdje zitten om te kijken naar een kunstwerk of om er wat over te lezen.
- Kijk naar de mensen in het museum.
- Probeer om zogenaamde artspeak te vertalen in gewoon Nederlands.

Zo staan er nog wel meer tips in de in totaal 32 korte hoofdstukken. Het boekje werd aangeraden door Theetante op basis van haar prachtige bespreking heb ik het gekocht.

  

 

Nicole de Cock: Abcdas

Nicole de Cock: Abcdas (Nederland, 2008): 60 blz: Uitgeverij Gottmer

"Abcdas" is een ABC-boekje waarin je in stemmige tekeningen in de tinten geel, oranje en bruin een aantal dieren, bomen en planten tegenkomt.

Steeds staat op de rechterbladzijde in het groot de naam van het dier, boom of plant met een aantal kleinere tekeningetjes van andere dieren, bomen of planten. Op de linkerbladzijde staat dan een groter afbeelding in de tinten geel, oranje en bruin.

Het boekje is erg mooi en stevig uitgevoerd met extra stevig papier. Kleine kinderen vanaf ongeveer 3 jaar zullen het prachtig vinden, maar ook volwassenen kunnen hiervan genieten. Een dikke aanrader als prentenboek!