dinsdag 13 december 2022

Het opstaan

In principe spreek ik nooit iets af voor 14.00 uur, tenzij het echt niet anders kan. Als ik de wekker al zet, dan zet ik hem op een tijdstip van ongeveer een half uur voor een afspraak. Ik gebruik hem dus eerder als herinnering dan als wekker.
 
De eerste keer dat ik wakker word (meestal tussen 7.00 uur en 9.00 uur) moet ik altijd plassen. Vervolgens kleed ik mij aan, kijk ik even op de computer en drink ik wat glazen water of melk en slik ik een tablet desmopressine.

Daarna kruip ik mijn bed weer in en slaap tot ongeveer 11.00 uur. Ik moet dan opnieuw naar het toilet, eet wat verse dadels en haal twee boterhammen uit de diepvries. Ik zit dan even achter de computer, check de advertenties op marktplaats en eet de twee boterhammen als ze ontdooid zijn op met een bolletje buffelmozzarella. Vaak moet ik dan ook poepen.

Het is dan echt nog veel te vroeg om de dag te beginnen, dus slaap ik nog tot ongeveer 12.30-14.30 uur, afhankelijk van hoe ik me voel. Dan pas ben ik om staat om de dag te beginnen. Me douchen en scheren doe ik meestal pas in de loop van de dag.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Aankondiging

Ik heb nu 5 jaar geleden een serie van 20 stukjes geschreven over mijn leven als psychiatrisch patiënt. Er is vaak aan mij gevraagd of ik daar nog meer over wil schrijven. Tot nu toe was daar niets van gekomen, maar de afgelopen dagen heb ik een serie van 12 korte stukjes geschreven over hoe mijn leven er zo'n beetje van dag tot dag uitziet. Het zijn geen spectaculaire stukjes, wel  hoop ik dat ze een goed beeld geven van mijn leven en natuurlijk ook dat u ze met plezier leest.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

maandag 12 december 2022

De laatste keer

Als mensen terugkijken op hun leven, dan zijn er een aantal momenten geweest waarop zij voor de laatste keer iets deden. Voor mij zijn er nogal veel van die momenten geweest. Een overzicht dat toch wel enigszins droevig stemt:
 
De laatste keer dat ik bedreigd werd: Door een buurtgenote die kwaad werd nadat ik het contact met haar had opgezegd omdat ze twee keer achter elkaar een afspraak niet was nagekomen: april 2022
De laatste keer dat ik buiten de provincie Utrecht ben geweest: In Wageningen bij de begrafenis van de vader van mijn beste vriendin: december 2019
De laatste keer dat ik naar een museum ben geweest: De Caravaggio-tentoonstelling in het Centraal Museum in Utrecht: 2018
De laatste keer dat ik gelogeerd heb bij vrienden of familie: Bij mijn oom en tante in Heerlen: juni 2018
De laatste keer dat ik bij een verjaardagsfeest ben geweest: De 50e verjaardag van een vriendin in Wageningen: april 2018
De laatste keer dat ik alcohol heb gedronken: Een glas champagne tijdens het kerstdiner bij mijn broer: december 2017
De laatste keer dat ik in Tilburg (mijn geboortestad) ben geweest: december 2017
De laatste keer dat ik een klap in mijn gezicht heb gekregen: Van een onverlaat in Amelisweerd: 2017?
De laatste keer dat ik naar Amsterdam ben geweest: De tentoonstelling over Ed van der Elsken in het Rijksmuseum: 2017?
De laatste keer dat ik gefietst heb: 2017?
De laatste keer dat ik op vakantie ben geweest: Een dag in Brugge met een vriend: 2017
De laatste keer dat ik naar de bioscoop ben geweest: Naar de film "Donkeyote" met een filmvriend in 't Hoogt: 2017
De laatste keer dat ik in een dierentuin ben geweest: Naar Blijdorp met mijn broer en zijn 2 zoontjes: 2017?
De laatste keer dat ik een dag ben opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis: 2015? Hopelijk blijft dat zo
De laatste keer dat ik heb gezwommen: In de zee bij Wijk aan Zee: 2015?
De laatste keer dat ik een bloedneus had: 2015?
De laatste keer dat ik in een sterrenrestaurant heb gegeten: Driesterrenrestaurant "De Leest" in Vaassen: 2014 
De laatste keer dat ik naar een concert ben geweest: Een "Op schoot"concert of een huiskamerconcert in de Hamburgerstraat. 2014?
De laatste keer dat ik op kraamvisite ben geweest: Bij Alex, de jongste zoon van mijn broer: oktober 2013
De laatste keer dat ik een opera heb bijgewoond: In Groningen? 2010?
De laatste keer dat ik gevlogen heb: Naar Rome: juli 2010
De laatste keer dat ik buiten de Benelux ben geweest: Rome: juli 2010
De laatste keer dat ik naar het zwembad ben geweest: In Bedum met een bevriend stel en hun kinderen?: 2008?
De laatste keer dat ik verhuisd ben: Naar mijn huidige woning in Utrecht Lunetten. Hopelijk hoef ik nooit meer te verhuizen. 11 augustus 2007
De laatste keer dat ik naar een bruiloft ben geweest: De bruiloft van een vriend in Gouda: 2006?
De laatste keer dat ik seks heb gehad: Bij huize "More Fun" in Zeist: 2006
De laatste keer dat ik op een boot heb gezeten: Een riviertaxi in Venetië samen met een vriend: voorjaar 2006
De laatste keer dat ik alleen op vakantie ben geweest: Geplande rondreis door Noord-Italië van een maand waarbij ik na 2 dagen terug naar huis ging: 2005
De laatste keer dat ik heb gelift: Van station Koudum naar een vriend in Koudum: 2004?
De laatste keer dat ik op fietsvakantie ben geweest: Korte fietstocht door de Ardennen met 2 vrienden: 2004
De laatste keer dat ik in Frankrijk ben geweest: Een week naar Parijs met twee vrienden: 2003
De laatste keer dat ik een vergadering heb bijgewoond: Een huisvergadering: 2001
De laatste keer dat ik gekampeerd heb: In Noordwijk? vlakbij het strand met twee vrienden: 2001
De laatste keer dat ik psychotisch ben geweest: Na een mislukte vakantie. Hopelijk nooit meer: 2001
De laatste keer dat ik buiten Europa ben geweest: Mislukte vakantie in New York: 2001
De laatste keer dat ik frites heb gebakken: Op de studenteneenheid, we hadden een gezamenlijke frituurpan: 2001 
De laatste keer dat ik een fotoreportage heb gemaakt: Bij de bruiloft van mijn zus: 27 oktober 2000
De laatste keer dat ik een bergwandeling heb gemaakt: Met een vriend in Zwitserland: augustus 2000
De laatste keer dat ik een brief heb geschreven: 1998?
De laatste keer dat ik heb gevoetbald: Met flatgenoten, drie tegen drie. Ons team won met 4 tegen 1 dankzij drie doelpunten van mij: mei 1998
De laatste keer dat ik heb hardgelopen: Een Coopertest, 2.400 meter: 1995?
De laatste keer dat ik er 's nachts niet uit hoefde om te plassen: 1995?
De laatste grote col die ik heb gefietst: Alpe d'Huez tijdens een fietsvakantie door de Franse Alpen met mijn broer: 1995
De laatste keer dat ik op de televisie ben geweest: Bij Sonja Barend: 1993
De laatste keer dat ik een tentamen heb gemaakt: Eind 1992
De laatste keer dat ik een wandelvakantie hield: Met een vriend 4 dagen over het Pieterpad in Zuid-Limburg: 1992?
De laatste keer dat ik in Azië ben geweest: Een rondreis door Indonesië,  Singapore, Maleisië en Thailand van 3,5 maanden: april-juli 1992
De laatste keer dat ik door een hond werd gebeten: In de buurt van Dogubeyazit in het oosten van Turkije vlakbij de grens met Iran: oktober 1991
De laatste keer dat ik aan een hardloopwedstrijd heb meegedaan: Aan de Batavierenrace met een team van de USAC (= Utrechtse Studenten Alpinisten Club): 1991?
De laatste keer dat ik getoept (populair kaartspelletje) heb: Op de middelbare school: 1984
De laatste keer dat ik een wedstrijd heb getafeltennist: 1984
De laatste keer dat ik naar de Efteling ben geweest: Met vrienden van de middelbare school: 1982
De laatste keer dat ik iemand heb geslagen: Een vriendin van mijn zus met een tak: 1979?
De laatste keer dat ik heb meegespeeld in een toneelstuk: De hoofdrol (als koning) in de afsluitende musical "Het koffertje van Mijnheer van Dalen" van de lagere school: 1978
De laatste keer dat ik voor een gewone gelegenheid naar de kerk ben geweest: Bij het vormsel: 1978
De laatste keer dat ik als kind een luier heb gedragen: Niet overgeleverd: 1970?
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Richard Avedon: Woman in the Mirror

Richard Avedon: Woman in the Mirror (Verenigde Staten, 2005): 246 blz: Uitgeverij Harry N. Abrams
 
Woman in the Mirror
 
Afgelopen week werd op marktplaats het boek "Woman in the Mirror" van de Amerikaanse fotograaf Richard Avedon voor een zeer schappelijke prijs aangeboden. Ik kende dit boek nog niet, maar een boek van Richard Avedon met portretfoto's van vrouwen moet haast wel een prachtig boek zijn.
 
Richard Avedon is één van mijn favoriete fotografen. Hij wordt vrij algemeen als één van de allerbeste portret- en modefotografen van de 20e eeuw beschouwd. Tijdens zijn lange carrière heeft Avedon voornamelijk in zwart-wit gewerkt, hoewel hij als hem dat zo uit kwam ook wel eens in kleur fotografeerde.
 
Mijn favoriete boek van Richard Avedon is en blijft "In the American West", waarvoor hij gewone mensen heeft gefotografeerd die in het westen van de Verenigde Staten wonen. 
 
Tegen het einde van zijn leven wilde Avedon nog een boek publiceren met portret- en modefoto's die hij van vrouwen heeft gemaakt. Hij heeft zelf nog de selectie voor "Woman in the Mirror" gemaakt, maar de uitgave van het boek heeft hij niet meer meegemaakt. 

Zoals ik verwacht had is "Woman in the Mirror" een prachtig boek. Het is haast niet mogelijk om niet onder de indruk te zijn van de foto's van Richard Avedon. Er staan natuurlijk veel foto's van beroemdheden in het boek, maar daarnaast ook modefoto's van veelal onbekende fotomodellen en ook een klein aantal foto's van onbekenden. Het boek is uitgegeven op een groot formaat en de foto's zijn prachtig afgedrukt. Een boek om nog veel vaker in te kijken!

"Woman in the Mirror" wordt afgesloten met een essay van Anne Hollander van 8 bladzijden. Omdat het mij vooral om de foto's gaat en begeleidende teksten bij fotoboeken meestal weinig toevoegen heb ik dat essay overgeslagen.

Er is een website gewijd aan het werk van Richard Avedon: The Richard Avedon Foundation.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 11 december 2022

Dvd: De wereld van de Chinezen

De wereld van de Chinezen (Nederland, 2021): 300 min: Gepresenteerd door Ruben Terlou
 
De charmante televisiepresentator Ruben Terlou blijft mij verbazen. Hij had eerder al drie prachtige programma's over China gemaakt: "Langs de oevers van de Yangtze", "Door het hart van China" en "Chinese dromen". In deze programma's spreekt hij met gewone Chinezen en geeft zo een beeld van dit immense land.
 
Omdat Ruben en zijn televisieploeg tijdens de opnames voor "Chinese dromen" bedreigd werden, wilde hij voorlopig niet meer terug naar China en ontstond het idee om een programma te maken over Chinezen die zich elders gevestigd hebben. 
 
"De wereld van de Chinezen" is zo mogelijk nog ambitieuzer dan de eerdere programma's. Ruben reist naar 7 verschillende landen om te kijken hoe het de Chinezen vergaat die zich daar hebben gevestigd. Het gaat om achtereenvolgens: Kenia, Cambodja, Madagaskar, Servië, de Verenigde Staten, Italië en als laatste Nederland. 

In iedere aflevering spreekt Ruben gewone Chinezen, net zoals hij dat in zijn eerdere programma's heeft gedaan. Hij spreekt in vloeiend Chinees met mensen die zich om de een of andere reden buiten China hebben gevestigd, in opdracht van het bedrijf waarvoor ze werken of op zoek naar rijkdom of avontuur.

In de meeste landen blijken de verhoudingen tussen de Chinezen en de lokale bevolking niet zo goed te zijn. De Chinezen passen zich niet aan aan de lokale gewoontes en werken keihard waardoor ze lokale ondernemers uit de markt prijzen. Ook lijkt het erop dat de meesten heimwee hebben naar hun thuisland China.
 
"De wereld van de Chinezen" is een absoluut fantastische serie van 7 korte documentaires. Ik durf wel te zeggen dat ik dit de mooiste serie documentaires vind die ik ken die ooit in Nederland gemaakt zijn. En Ruben Terlou is voor mij misschien wel de allerbeste televisiepresentator ooit. Hij kan zich meten met grootheden van de BBC als David Attenborough, Michael Palin of de Amerikaan Carl Sagan. Zeer warm aanbevolen!

"De wereld van de Chinezen" is nog niet tot IMDB doorgedrongen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

maandag 5 december 2022

Jaaroverzicht 2022

Het is natuurlijk wel erg vroeg om op pakjesavond al mijn jaaroverzicht van gelezen boeken van het afgelopen jaar te publiceren, maar ik heb mijn stukje al geschreven en al een boek van het jaar uitgekozen. En ik ben nog bezig met het herlezen van de complete "De geschiedenis van mijn leven", een prachtige 12-delige serie memoires van Giacomo Casanova, u weet wel de grote vrouwenversierder. Ik heb inmiddels de eerste 5 delen herlezen en begin vanavond aan deel 6.
 
Het afgelopen jaar was opnieuw een uitstekend lees- en bespreekjaar. In 2022 heb ik het indrukwekkende aantal van maar liefst 127 stukjes geschreven over boeken die ik (gedeeltelijk) heb gelezen of, in het geval van fotoboeken, heb bekeken.
Stukjes over boeken die ik heb herlezen: 26
Nieuwe boeken: 27
Fotoboeken: 59
Stoppen of doorlezen?: 15

Hier een overzicht van de belangrijkste van die boeken:
 
Romans:
H Jane Austen: Trots en vooroordeel
H J.M. Coetzee: Jongensjaren
H J.M. Coetzee: Portret van een jongeman
H J.M. Coetzee: Zomertijd
H Jane Gardam: Een onberispelijke man
H Vikram Seth: De geschikte jongen (gedeeltelijk gelezen)
 
Verhalenbundels:
H Belcampo: Al zijn fantasieën
A.L. Snijders: De taal is een hond
H Anton Tsjechov: De dertig beste verhalen
 
Graphic Novels en strips:
Aimée de Jongh (tekeningen) en Ingrid Chabbert (tekst): Zestig lentes
Multatuli (tekst) en Dick Matena (tekeningen): Saïdjah en Adinda
H Paco Roca: La casa
H Barbara Stok: Lang zal ze leven
H Joris Vermassen: Het zotte geweld
H Bill Watterson: Casper en Hobbes: deel 1
Zidrou (tekst) & Frank Pé (tekeningen): Het beest
 
Kinderboeken
H C.S. Lewis (tekst) & Pauline Baynes (tekeningen): Het betoverde land achter de kleerkast
 
Autobiografisch:
Sei Shonagon: Het hoofdkussenboek
 
Biografieën:
H V.S. Pritchett: Chekhov
 
Reisverhalen:
H Frank van Rijn: Pelgrims en Pepers
H Frank van Rijn: Vijfentwintig jaar later
 
Geschiedenis:
H J.M. Roberts: Wereldgeschiedenis
 
Film en televisie:
Jürgen Müller (red): 100 Movies of the 2010s (lijst van de besproken films gelezen)
 
Fotoboeken:
Richard Avedon: Woman in the Mirror
Tim Flach: Vogels
Pedro Jarque Krebs: Fragile
H Steve McCurry: The Iconic Photographs
Pascal Maitre: In Afrika
Sally Mann: Immediate Family
Marsel van Oosten: Mother
George Rodger: Nuba & Latuka
John Szarkowski: Ansel Adams at 100
H Marco Verschoor: Madagascar
Patrick de Wilde: Face Time
 
Voor mijn boek van het jaar zijn er meerdere sterke kandidaten. "Het verzameld werk" in 4 delen van I.A. Boenin en "De dertig beste verhalen" van Anton Tsjechov hadden tot boeken van het jaar gekozen kunnen worden, maar van beide schrijvers heb ik al eerder boeken uitgekozen tot boek van het jaar. Ik ben nog bezig met het herlezen van de memoires van Giacomo Casanova, daarvoor geldt hetzelfde.
Dan is er het prachtige "Hoofdkussenboek" van Sei Shonagon dat het niet wordt omdat daar toch ook wel lange stukken minder interessante tekst tussen zitten. 
Van de fotoboeken zou "Between the Sea & the Sky" van Jimmy Nelson het kunnen worden, maar ook van Jimmy Nelson heb ik al eerder een boek uitgekozen tot boek van het jaar.
Blijven over: de beide bundels met korte verhalen van A.L. Snijders, "Saïdjah en Adinda" van het duo Multatuli & Dick Matena en "De filosoof de hond en de bruiloft" van Barbara Stok.
Ik kies voor "De filosoof de hond en de bruiloft" van Barbara Stok als mijn boek van het jaar en daarmee is voor het derde jaar op rij een Nederlands boek een boek van het jaar. Opmerkelijk en ook verheugend!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zaterdag 3 december 2022

Anton Corbijn: Werk

Anton Corbijn: Werk (Nederland, 2000): 168 blz: Uitgeverij Schirmer/Mosel
 
Werk by Anton Corbijn
 
Anton Corbijn is internationaal gezien waarschijnlijk de beroemdste Nederlandse fotograaf. Ik ben nooit zo'n fan van zijn werk geweest. Ik vind het knap wat hij maakt, maar het zegt mij niet zoveel. 
 
Anton Corbijn is beroemd geworden door zijn foto's van popmuzikanten. Hij is de huisfotograaf van U2 en Bono en verder heeft hij bijna iedere popmuzikant van naam gefotografeerd en ook een aantal filmsterren en schrijvers.
 
"Werk" is uitgegeven naar aanleiding van de tentoonstelling van "Anton Corbijn 25 jaar werk" die van 9 april tot 25 juni 2000 in het Groninger Museum werd gehouden. 
 
Hoewel ik dus niet zo'n fan ben van het werk van Anton Corbijn, vind ik "Werk" wel een erg mooi boek. Mijn exemplaar is een paperback op stevig papier waarop de foto's erg mooi zijn afgedrukt waardoor ze goed tot hun recht komen. Ik kan mij zo maar voorstellen dat echte liefhebbers van Anton Corbijn dit een geweldig boek vinden.
 
Behalve als fotograaf is Anton Corbijn intussen ook bekend geworden als regisseur. Hij heeft een groot aantal videoclips gemaakt voor verschillende popgroepen en ook een paar speelfilms, waarvan "Control" over het leven van Ian Curtis, de zanger van Joy Division waarschijnlijk zijn bekendste film is. Ik vind "Control" één van de beste films die ik ken over popmusici. Misschien zegt dat niet zo veel omdat ik maar een klein aantal van die films ken, maar toch.
 
Voor een aantal foto's van Anton Corbijn en ook een aantal waar hij zelf opstaat, klik hier.

        
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

donderdag 1 december 2022

Energiebesparing

Met de huidige hoge prijzen voor elektriciteit en gas loont het om waar mogelijk energie te besparen. 
 
Het besparen op elektriciteit is voor mij vrijwel niet mogelijk, ik gebruikte al zo weinig mogelijk. Het besparen op het gasverbruik is daarentegen wel zeer goed mogelijk voor mij.
 
Ik had een contract bij de Eneco dat liep van augustus 2021 tot augustus 2022. Ik geloof dat ik ongeveer 80 eurocent betaalde per kubieke meter gas en 25 eurocent per kilowattuur aan elektriciteit. Toen het tijd was voor een nieuw contract, waren de prijzen gestegen tot respectievelijk 1,70 euro per kubieke meter gas en 75 eurocent per kilowattuur. Per oktober zijn de prijzen nog verder omhoog gegaan, naar 3,50 euro per kubieke meter gas en 85 eurocent per kilowattuur.
 
Tot augustus stookte ik mijn woonkamer op een comfortabele 20 graden Celsius. Ook verwarmde ik mijn badkamer tot dezelfde temperatuur. 's Nachts zette ik de verwarming op 15 graden Celsius. 

Ik ben gaan denken hoe ik kon besparen op mijn gasverbruik. Minder douchen of minder koken is geen optie, dus ik moet het van het besparen op mijn verwarming hebben. Ik heb een aantal maatregelen genomen:
Ik stook alleen nog maar mijn woonkamer
Ik trek warme kleren aan, een lang t-shirt met daarover een dunne fleece-trui en daaroverheen een dikke trui. Zo gekleed heb ik het redelijk comfortabel tot een temperatuur van ongeveer 13 graden Celsius. Ik heb gelukkig geen last van koude handen of koude voeten. Mijn vrienden vraag ik om warm gekleed te zijn als zij bij mij op bezoek komen. Als ik het een beetje te fris vind, dan zet ik de thermostaat eventjes op 15 graden Celsius zodat de ergste kou eruit is.
's Nachts zet ik de thermostaat op 10 graden Celsius.
De ramen in de woonkamer houd ik dicht, behalve om 's avonds na het eten even te luchten.
Ik doe de gordijnen 's avonds dicht (heb ik ruim 15 jaar lang nooit gedaan).

Ik heb de afgelopen maanden enorm bespaard op mijn gasverbruik, ongeveer 75%!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Sally Mann: Immediate Family

Sally Mann: Immediate Family (Verenigde Staten, 1992): ? blz: Uitgeverij Phaidon
 

 
Ten tijde van het maken van de foto's voor "Immediate Family" woonde Sally Mann met haar gezin op het platteland in Virginia. Het gezin bestond uit Sally, haar man, haar zoontje Emmett en haar dochters Jessie en Virginia. 

Sally Mann is als fotografe vooral geïnteresseerd in de mensen in haar nabije omgeving, met name haar drie kinderen. Ze volgde het opgroeien van de kinderen en maakte daar prachtige foto's van.

"Immediate Family" is een intiem familiealbum dat een beeld schetst van een idyllische kindertijd waarin kinderen leven te midden van de natuur, wilde spelletjes spelen en vaak in hun blootje rondlopen. Er staan in het boek vooral foto's van alledaagse gebeurtenissen. De foto's van Sally Mann doen mij erg denken aan die van de Fransman Alain Laboile die ook zulke prachtige ongedwongen foto's heeft gemaakt van zijn vaak naakt spelende kinderen in de natuur.

De foto's van Sally Mann zijn met een ouderwetse groot formaat camera gemaakt, prachtig afgedrukt en eenvoudigweg schitterend om naar te kijken. "Immediate Family" is een bescheiden boek met slechts zo'n 60 foto's, maar het is wel een prachtig fotoboek!

Voor een flink aantal foto's uit "Immediate Family", klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Films gezien in november

In Search of Shakespeare: BBC-serie uit 2003. Van de Britse historicus en televisiepresentator Michael Wood heb ik eerder series gezien over de geschiedenis van India, de geschiedenis van China en over Alexander de Grote. In deze serie over Shakespeare vooral aandacht voor het weinige dat over het leven van Shakespeare bekend is en relatief minder aandacht voor zijn werk. Ik had het graag andersom gezien. ****
 
Raw: Het onderwerp van deze film spreekt mij niet aan, maar ik heb deze film bekeken omdat hij op de lijst van de Volkskrant staat. "Raw" is de debuutfilm uit 2016 van de Franse regisseuse Julia Ducournau en gaat over een jonge vrouw die vegetariër is, diergeneeskunde gaat studeren en tijdens de ontgroening gedwongen wordt om rauw vlees te eten en daarvan een ontzettende honger naar rauw vlees krijgt. De film gaat een beetje richting een thriller, bevat schokkende beelden, maar ook goed camerawerk, mooie muziek en geloofwaardig spel. Een interessante film, maar wat mij betreft zeker niet goed genoeg voor een top-100 lijst. ****
 
Daisies: Frivole Tsjechische film uit de 1966 over twee jonge vrouwen die op een humoristische wijze het leven becommentariëren. Leuk om te zien, maar niet wereldschokkend. ****

the Apple: Indrukwekkend filmdebuut van de Iraanse Samira Makhmalbaf uit 1997 over 2 meisjes van 12 jaar oud die hun hele leven thuis opgesloten hebben gezeten. Een klein pareltje! ****

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

woensdag 30 november 2022

Dvd: The Apple

The Apple (Iran, 1997): 84 min: Regisseur Samira Makhmalbaf
 
The Apple
 
"The Apple" is het indrukwekkende filmdebuut van de 17-jarige Iraanse regisseuse Samira Makhmalbaf. Samira is de dochter van Mohsen Makhmalbaf (maker van "Gabbeh" en "Kandahar") die waarschijnlijk internationaal de meest beroemde Iraanse filmregisseur is na Abbas Kiarostami.
 
Zoals vaker in de Iraanse cinema is een waargebeurd verhaal als uitgangspunt voor deze film genomen. In een armoedige wijk in Teheran zijn 2 meisjes van ongeveer 12 jaar oud uit huis geplaatst nadat ze hun hele leven opgesloten hadden gezeten in het huis van hun ouders en geen contact hadden met de mensen in hun omgeving. Ze hebben geen onderwijs genoten en kunnen zelfs nauwelijks verstaanbaar praten.
 
Van dit gegeven heeft Samira Makhmalbaf een klein filmpareltje gemaakt. Zij heeft een realistische film gemaakt over hoe het de 2 meisjes vergaat nadat ze weggehaald zijn bij hun ouders. De film is een mengvorm van een documentaire en een speelfilm. Zeer bijzonder aan "The Apple" is dat de hoofdrollen worden gespeeld door de mensen om wie het in het echt ging. 
 
Mensen die vooral van snelle actiefilms houden zullen "The Apple" ongetwijfeld niet erg hoog waarderen. Maar houd je van een interessant verhaal, een laag tempo en goed spel, dan zit je goed met deze film.
 
Op IMDB krijgt "The Apple" van iets meer dan 2.500 mensen een waardering van 7,3.
 
        
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 28 november 2022

Recept: Eiersalade

Gisterenavond heb ik eenvoudig gegeten samen met twee vrienden. Ik had nog een pan pompoensoep over en ik heb daarbij een eiersalade gemaakt om op kaiserbroodjes te eten.

Ingrediënten voor eiersalade voor 3 personen:
10 afgekoelde hardgekookte eieren (8-10 minuten gekookt)
2 eetlepels mayonaise
6 middelgrote augurken 

De bereiding van de eiersalade is erg simpel. Pel de eieren (om het pellen van de eieren makkelijker te maken kun je ze het beste laten "schrikken", als ze gekookt hebben even onder koud water af laten koelen). Prak de eieren met een vork. Snijd de augurken in kleine stukjes en prak de stukjes augurk en de mayonaise door de eieren. Klaar is Erik!

Ik vind deze eiersalade het lekkerst zonder extra toevoegingen, maar je kunt er desgewenst ook zout, peper of paprikapoeder doorheen mengen. Eet smakelijk!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 22 november 2022

Zidrou (tekst) & Frank Pé (tekeningen): Het beest

Zidrou (tekst) & Frank Pé (tekeningen): Het beest (België, 2020): 155 blz: Uitgeverij Dupuis
 

 
Ik kreeg "Het beest" afgelopen augustus cadeau voor mijn verjaardag van een vriend die net als ik erg van graphic novels houdt. Op de een of andere manier is het boek blijven liggen.

"Het beest" van de Belgen Zidrou en Pé is geïnspireerd door en een hommage aan de Marsupilami, een schepping van die andere beroemde Belgische striptekenaar Franquin (van "Guust Flater"). De Marsupilami is een apart soort zoogdier met een enorm lange staart.

François is een schooljongen die bij zijn moeder in een groot oud huis woont. François neemt regelmatig dieren mee naar huis die wat mankeren en die hij vervolgens voert en verzorgt. Op een dag neemt hij een everzwijn mee, die hij Markies noemt. In hun huis zijn dan al: een albinomol, een krankzinnige bosuil, een kwartel zonder veren, een kater die de dag door scheten laat, een hond met drie poten, de enige vleermuis die overdag rondvliegt, een adelaar met één vleugel, een laffe egel, een kalkoen die zich gedraagt als een haan, een seniele veldslang, een haas die halflam is, een paard dat aan de drank is, een koppel hitsige beverratten. De moeder van François wordt er gek van.

Op een dag neemt François een raar uitziend beest mee naar huis, waarvan niemand weet wat voor beest het is. Wel dat het een enorm lange staart heeft van ruim 8 meter lengte.

"Het beest" is een prachtige getekende graphic novel. De teksten in het boek zijn goed, maar de tekeningen zijn geweldig. Ik denk dat dit boek een klassieker gaat worden!

Voor een aantal tekeningen uit "Het beest", klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

maandag 21 november 2022

Hannelore Vandenbussche: Human Playground

Hannelore Vandenbussche: Human Playground: Why We Play (België, 2022): 287 blz: Uitgeverij teNeues
 
Human Playground
 
Sport en spel is populair, zowel om zelf te doen als om naar te kijken. En dat niet alleen in Nederland, maar over vrijwel de gehele wereld. Hannelore Vandenbussche heeft het geniale idee gehad om over de gehele wereld te kijken naar een aantal bijzondere sporten en naar de beoefenaars daarvan.
 
Hannelore Vandenbussche kreeg als fotografe de kans van haar leven toen ze met de Engelse fotograaf Jimmy Nelson mee mocht als zijn persoonlijke assistente bij zijn reizen naar stammen over de gehele wereld voor zijn boek "Before They Pass Away". 

Tijdens de reizen die Hannelore samen met Jimmy Nelson maakte, zag ze dat overal mensen allerlei vormen van sport en spel beoefenden. Daar zaten heel bijzondere sporten tussen en zo kwam Hannelore op het idee om een aantal bijzondere sporten te fotograferen.

In "Human Playground" maken we kennis met sporten als Buzkashi, een soort ruige vorm van polo met een geitenskelet in Centraal-Azië, rendierraces in Finland, stokvechten in Ethiopië, Big Wave Surfing in Portugal, kamelenraces met robots als jockeys in de Verenigde Arabische Emiraten, de jacht met adelaars in Mongolië, de Braziliaanse vechtsport Capoeira, vrouwenboksen in Cuba en fierljeppen in ons eigen Friesland.
 
Het is te zien dat Hannelore in de leer is geweest bij Jimmy Nelson. De portretfoto's in "Human Playground" zien er allemaal goed uit, hoewel niet zo spectaculair als die van Jimmy Nelson zelf. Er staan een klein aantal prachtige foto's in het boek, terwijl de meesten niet heel bijzonder zijn.
 
"Human Playground" is een mooi uitgegeven boek met goede foto's, maar verder niet zo heel bijzonder. Het boek kon worden uitgegeven met steun van de postcodeloterij. Een flink aantal deelnemers aan de postcodeloterij heeft dit boek recent "gewonnen". Ik vraag mij hardop af wat de mensen die het boek hebben gewonnen, daarvan vinden. Volgens mij hebben veruit de meeste mensen niets met fotoboeken.

Voor een aantal foto's uit "Human Playground", klik hier

        
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 20 november 2022

Kleren kopen

Ik dacht vanmiddag dat ik een goed idee had. Ik wilde naar de C&A om twee dikke truien, een dunne trui en een muts te kopen, zodat ik er tegen kan de komende maanden in een fris huis.
 
De bus naar de stad was al erg vol. Bij het Centraal Station aangekomen moest ik plassen. Bij de toiletten op het station stond een rij van ongeveer 20 mensen te wachten, dus dacht ik dan maar bij de winkel naar het toilet te gaan. 
 
Natuurlijk kon dat niet bij de C&A, ook niet als ik vertel dat ik een ziekte aan de nieren heb. Ik zag een nooduitgang, wilde die nemen en toen ging gelijk een zeer luid alarm af. Gauw de winkel uitgelopen, naar buiten gegaan en tegen een muurtje geplast.
 
Terug naar de C&A, een trui gepast en toen raakte ik ineens in paniek door de drukte. Ik kon zo gauw de trap naar de uitgang niet meer vinden en riep keihard "Waar is de deur, waar is de deur?".
 
Daarna naar de Mac Donalds gegaan omdat ik opnieuw moest plassen. In het toilet heb een paar keer keihard geschreeuwd om mijn agressie kwijt te raken. Een medewerker kwam kijken wat er aan de hand was.
 
Daarna de trein naar Lunetten genomen. In de trein wist ik me met heel veel moeite in te houden, maar zodra ik de trein uitstapte opnieuw een oerwoudkreet en daarna heb ik boodschappen gedaan bij de Albert Heijn wat gelukkig wel goed ging.
 
Toen ik thuiskwam bleek dat ik mijn voordeursleutel niet bij mij had, maar gelukkig was mijn onderbuurman thuis die een reservesleutel heeft. Eind goed, al goed!
  
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Kevin Kelly: Vanishing Asia

Kevin Kelly: Vanishing Asia (Verenigde Staten, 2021): 3 delen: 1084 blz: Uitgeverij ?
 

 
De Amerikaan Kevin Kelly werkt als schrijver en redacteur. Daarnaast is hij een zeer enthousiast reiziger en amateurfotograaf. Hij heeft tussen 1972 en 2019 zeer uitgebreid door vrijwel geheel Azië gereisd en daarbij ongeveer 200.000 foto's gemaakt. Waarschijnlijk heeft hij daarbij meer gereisd, gezien en gefotografeerd dan de meeste reisfotografen van beroep. Uit deze 200.000 foto's heeft hij er zo'n 9.000 gekozen voor deze set van drie boeken.

"Vanishing Asia" bestaat uit drie kloeke hardcovers over respectievelijk West-Azië, Centraal-Azië en Oost-Azië, al wordt deze indeling niet strikt nagevolgd. De boeken zijn reusachtig van formaat: 42 bij 29 cm. Ze komen met zijn drieën in een cassette en wegen bij elkaar zo'n 13 kilo.

Kevin Kelly heeft voor dit boek vrijwel alles zelf gedaan. Hij heeft natuurlijk de foto's gemaakt. Maar hij heeft ook de selectie gemaakt van de foto's die in het boek moesten, de vormgeving van de pagina's en welke foto's het beste bij elkaar op een pagina passen en het schrijven van de onderschriften. Het moet een heel karwei geweest.

De foto's van Kevin Kelly zijn niet van het niveau van bijvoorbeeld die van Steve McCurry die steeds in één enkele foto het perfecte beeld probeert te vangen. De kwaliteit lijkt meer op de foto's van mijn vrienden Eddie en Marco of die van mijzelf.

Maar het zijn prachtige boeken. Door het enorme formaat komen de beste foto's prachtig tot hun recht. In de meeste gevallen staan er meerdere foto's op één pagina, variërend van 2 foto's tot soms wel 25. Die grote hoeveelheid foto's in mozaïek op een bladzijde kan zeer indrukwekkend zijn. Kevin Kelly heeft pagina's met 25 foto's van minaretten, deurposten, etenswaren, portretten, mensen in klederdracht, voertuigen, oude gebouwen en zelfs van de achterkanten van luciferdoosjes. Juist het feit dat Kevin Kelly zoveel alledaagse dingen heeft gefotografeerd, waar vrijwel iedere andere fotograaf aan voorbijloopt, maakt zijn boeken zo interessant.

Kortom, Kevin Kelly is niet 's werelds beste fotograaf, maar zijn boeken zijn fascinerend om op je gemak rustig door te bladeren en stil te staan bij dingen die je opvallen.

Voor een aantal foto's van Kevin Kelly, klik hier.

        
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zaterdag 19 november 2022

George Rodger: Nuba & Latuka

George Rodger: Nuba & Latuka: The Colour Photographs (Groot-Brittannië, 2017): 110 blz: Uitgeverij Prestel
 

 
George Rodger was samen met Robert Capa, Henri Cartier-Bresson en David Seymour één van de oprichters van het fotoagentschap Magnum. Tussen 1937 en 1947 was Rodger fotoverslaggever voor het magazine Life van de oorlog in Europa.
 
George Rodger is het meest bekend geworden door de zwart-wit foto's die hij heeft gemaakt van stammen in Soedan, met name de Nuba (later ook uitgebreid en prachtig gefotografeerd in kleur door Leni Riefenstahl) eind jaren 40 van de 20e eeuw.
 
Bijna 70 jaar na dato is bij  uitgeverij Prestel het boek "Nuba & Latuka" verschenen met daarin een selectie van 66 kleurenfoto's die George Rodger heeft gemaakt in 1948 en 1949 als aanvulling op zijn zwart-wit foto's. 
 
En het zijn prachtige kleurenfoto's! Duidelijk te zien is dat Rodgers fascinatie vooral bij de mannelijke krijgers ligt, maar er staan ook prachtige foto's van vrouwen in het boek. Voor zulke oude kleurenfoto's zien de kleuren er opmerkelijk fris uit.
 
"Nuba & Latuka" is een prachtig uitgegeven boek op bescheiden formaat, waarin de foto's zeer goed tot hun recht komen. Absoluut de moeite waard. Ik heb ook nog een boek met zwart-wit foto's van George Rodger in mijn kasten staan. Dat zal ik ook snel gaan bekijken.
 
Voor een aantal foto's uit "Nuba & Latuka", klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

vrijdag 18 november 2022

Annie Leibovitz

Annie Leibovitz (Verenigde Staten, 2014 (deze editie 2022)): 545 blz: Uitgeverij Taschen
 
Annie Leibovitz
 
Annie Leibovitz is waarschijnlijk 's werelds beroemdste fotograaf van beroemdheden. In de loop van haar carrière heeft ze een hele stoet aan beroemdheden voor haar camera gehad, vooral popmusici en filmsterren, maar ook sporthelden, politici en nog veel meer bekenden.
 
In 2014 kwam het boek "Annie Leibovitz" uit, uitgegeven in een enorm formaat door uitgeverij Taschen. Ik heb dat boek destijds bij Broese ingekeken en vond het erg indrukwekkend. De prijs van het boek was ook erg indrukwekkend, ik geloof 3.000 euro. 
 
Die 3.000 euro had ik natuurlijk niet over voor het boek, maar toen al hoopte ik dat er ook een wat kleinere en handzamere editie van dit boek zou uitkomen. Gelukkig is het nu zo ver.
 
Ook deze kleinere editie, een hardcover met stofomslag in een cassette, met nog altijd een formaat van 38 bij 28 cm en een gewicht van bijna 6 kilo, is een prachtig boek.

In "Annie Leibovitz" staan foto's van het begin van haar carrière tot aan ongeveer 2014. Het boek bevat tal van iconische foto's. Om er een aantal te noemen:
- Koningin Elizabeth in haar paleis
- Olympisch sprinter Carl Lewis klaar voor de start op rode naaldhakken
- Demi Moore, naakt en hoogzwanger
- Zeer gespierde Arnold Schwarzenegger als bodybuilder
- Meryl Streep met een masker 
- John Cleese die als een vleermuis ondersteboven aan een tak hangt
- Naakte John Lennon in een foetushouding met een geklede Yoko Ono
- Daniel Craig in een snelle auto
- Whoopi Goldberg in een bad vol melk

Annie Leibovitz is overigens niet alleen geweldig in portretfoto's van individuele personen. Er staan in dit boek ook een aantal prachtige groepsportretten waarbij opvalt hoe zorgvuldig die zijn geënsceneerd.
 
Al met al vind ik "Annie Leibovitz" een prachtig boek en met 100 euro schappelijk geprijsd.
 
Voor een aantal van de foto's van Annie Leibovitz, klik hier.
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 17 november 2022

René Hesselink & Hans Engberts: Winkeldagboek 2007-2022

René Hesselink & Hans Engberts: Winkeldagboek 2007-2022 (Nederland, 2022): 287 blz: Uitgeverij IJzer
 
Winkeldagboek 2007-2022
 
Het gebeurt mij niet vaak dat ik vrijwel meteen na publicatie een boek koop en lees. Ik krijg iedere vrijdag een e-mail van Hinderickx & Winderickx met daarin de nieuw aangeboden boeken van de week. Afgelopen vrijdag stond er slechts een titel in deze nieuwsbrief, het derde deel van het Winkeldagboek.

Ik kom al zeker 20 jaar regelmatig bij het antiquariaat Hinderickx & Winderickx. Dit antiquariaat is in 1982 opgericht door Hans Engberts en René Hesselink, twee vrienden die Nederlands hebben gestudeerd en samen besloten dat ze liever boekhandelaar wilden worden dan leraar Nederlands. Vanaf het begin hebben beide vrienden een winkeldagboek  bijgehouden.

De twee eerdere delen van het Winkeldagboek heb ik beide met plezier gelezen, waarbij ik het tweede deel wat sterker vond dan het eerste. Ik was dus bij voorbaat benieuwd naar dit derde deel.

"Winkeldagboek 2007-2022" heb ik met veel plezier gelezen. Regelmatig moest ik er hardop om lachen. Omdat Hans in 2011 aan kanker is overleden, zijn de teksten in dit deel voor het overgrote deel van René. Sowieso heb ik de indruk dat René de betere schrijver is van de twee.
 
Het Winkeldagboek is van het begin af aan opgezet als een continue gedachtewisseling tussen Hans en René. Helaas valt dat aspect weg met het overlijden van Hans. Ik als lezer blijf geboeid door de vaak hilarische opmerkingen van René. 
 
Het boek gaat over het wel en wee van een literair antiquariaat. Het verkopen en inkopen van boeken en het contact met de klanten staat centraal. René ergert zich er vaak aan dat zijn winkel steeds meer een internetwinkel is geworden waarbij hij vooral bestellingen aan het verpakken is. Verder natuurlijk veel over de boeken die René in- en verkoopt en over de prijzen daarvan. Ik vind het erg onderhoudend en heb het boek in één dag uitgelezen.

Citaten:
Zaterdag 19 januari 2008:
- De presentator van Cappuccino citeerde mijn stukje waarin ik de veronderstelling uit dat Hans zo excessief is gaan drinken door de publicatie van Wdb1. Ja misschien, zei Hans, en dat kwam door de zenuwen vanwege de te verwachten reacties. Nou, dat was niet mijn theorie! Volgens mij is Hans zich door die publicatie schrijver gaan voelen en schrijvers zijn geen gewone mensen, maar Kunstenaars en voor Kunstenaars is het gewone leven te gewoon en die gewoonheid dient bestreden door alcohol.

Zaterdag 1 maart 2008 - Hans:
- Aan de handel in brieven en manuscripten van levende schrijvers kleeft vaak iets onaangenaams. De verkoop ervan komt voort uit wraak, of in ieder geval verloren loyaliteit, verminderde bewondering.

Zaterdag 12 april 2008:
- Klant komt tien euro brengen. "Ik kom een schuld voldoen, waarvan jij niet eens weet dat die bestaat. Dat komt ik wou laatst van je compagnon een boek kopen, maar hij was niet in goeden doen en kon het pinapparaat niet bedienen en toen zei hij: ach, neem het maar gratis mee."

Vrijdag 17 oktober 2008 - Hans:
- Boeken zijn de mooiste voorwerpen die ik ken, niet alle boeken, maar sommige, met inzicht en liefde vervaardigde, die je het idee geven dat een boek zó moet zijn en niet anders.

Zaterdag 29 augustus 2009 - Hans:
- Ik vraag me af wat er met al die boeken gaat gebeuren als de mensheid en masse op elektronisch lezen overgaat. Naar het oud papier, natuurlijk, maar wat moeten ze er daar weer mee? Ondertussen is ook de krant elektronisch geworden en het kantoor eindelijk papierloos want digitaal. Zullen onze boeken dan eindigen als verpakkingsmateriaal voor e-readers, mobieltjes en dergelijke noodzakelijke apparaten?

Donderdag 3 maart 2011:
- Ondertussen gaat het hier zijn gewone slome gangetje. Beetje inkoop, beetje verkoop, en van het verschil leven we.

Zaterdag 3 december 2011:
- In de jaren erna werden we het niet eens wie de naam Hinderickx & Winderickx heeft bedacht. Paul van Ostaijen, natuurlijk, maar was het Hans of was het René die dat een mooie naam vond voor onze winkel? Ik miste de creativiteit om hem te kunnen bedenken vond Hans en volgens mij ontbeerde Hans elke ambitie om wat dan ook te bedenken.

Zaterdag 20 juli 2013:
- Kijk, zo kan het ook! Een vrouw koopt één elpee uit de buitenbak, wil graag een tasje en vraagt: "Zal ik voor het tasje betalen?" Nee, wie zo vriendelijk is het te vragen, hoeft niet te betalen.

Vrijdag 2 mei 2014:
- "Dag meneer, ik zoek een boek over een Fransman, de naam ben ik vergeten. Iemand heeft het me ooit aangeraden. Ik dacht, misschien weet u wat het is?"

Zaterdag 8 augustus 2015:
- Het gebeurt regelmatig dat een vaste klant ineens verdwijnt. Iemand die wekelijks tussen de boeken komt neuzen en met wie je vaak een praatje maakt, komt ineens niet meer langs. Soms vraag ik me dan na een tijdje af wat er met hem gebeurd zou kunnen zijn, soms denk je pas weer aan hem als hij jaren later ineens weer for old times' sake langskomt.

Vrijdag 23 maart 2017:
- Het gebeurt niet vaak, maar zojuist vroeg een vrouw toch heus of we ook boeken van de Boeketreeks verkochten.

Donderdag 28 december 2017:
- Nu ik al die prachtige boeken heb weten te verwerven moet ik ze weer kwijt zien te raken. Vroeger, tot zo'n tien jaar geleden, was het probleem: Hoe kom ik aan goede boeken! Nu is het probleem: Hoe kom ik ervan áf? We hebben nog nooit zoveel goede boeken in de winkel gehad als nu, en begrijp me goed, het gaat ook helemaal niet slecht, maar gezien het overweldigende aanbod zou het veel drukker moeten zijn.

        
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

dinsdag 8 november 2022

Barbara Stok: De filosoof de hond en de bruiloft

Barbara Stok: De filosoof de hond en de bruiloft (Nederland, 2021): 294 blz: Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
 

 
De Groningse striptekenares Barbara Stok is bekend geworden met strips over haar eigen leven. Met haar strip "Vincent" over het leven van Vincent van Gogh was ze een nieuwe weg ingeslagen. Barbara Stok heeft 5 jaar gewerkt aan haar nieuwste boek "De filosoof de hond en de bruiloft", over de Griekse filosofe Hipparchia uit de derde eeuw voor Christus.
 
Ik vind "De filosoof de hond en de de bruiloft" een werkelijk briljant boek. Als je alleen maar de tekst zou lezen, dan zou je denken met een feministisch manifest te maken te hebben, waarin wordt betoogd dat ook vrouwen gelijke rechten dienen te hebben. 
 
Maar Barbara Stok is een tekenares. In eerdere boeken van haar vond ik haar een goede tekenares, maar niet briljant. Voor dit nieuwe boek moet ik mijn oordeel bijstellen, hier vind ik de tekeningen briljant. Vooral de tekeningen over een hele of een dubbele pagina ogen als ware kunstwerken. Je kunt zien dat er heel veel tijd, aandacht en talent aan de tekeningen is besteed.
 
Voor wie het nog niet doorheeft, Barbara Stok heeft met "De filosoof de hond en de bruiloft" een werkelijk fenomenaal boek afgeleverd, dat misschien wel mijn favoriete graphic novel ooit is!
 
Citaten:
 
De vader van Hipparchia probeert om haar uit te huwelijken:
- "Hipparchia, ik heb groot nieuws! Jij gaat naar Athene voor een huwelijkskandidaat! De zoon van mijn oude vriend Leandros. Een zeer vooraanstaande familie. Ik heb erg mijn best gedaan om ze te overtuigen ... ... en het is gelukt! Je mag langskomen voor een gesprek!"
 
Hipparchia vraagt aan haar tante:
- "Bent u gelukkig?" 
 "Een vrouw is gelukkig als haar man dat is."

Hipparchia in gesprek met haar nicht:
- "Een goede vrouw is een goede huisvrouw? Waarom is dat zo?" 
 "Denk erom: geen moeilijke praatjes, hè? Daar ging het de vorige keren fout. Dat is niet aantrekkelijk. Terwijl je zo mooi kunt zijn als je je best doet." 
 "Nee, ik bedoel: waarom zijn het die eigenschappen die een vrouw goed maken en geen andere?"
 "Zo is dat nu eenmaal."

- "Kunnen dieren gelukkig zijn?"
 "Haha, dat is toch absurd!"
 "Waarom?"
 "Zo is het nu eenmaal."
 
- "Er wonen hier in Athene wel 65.000 mensen. Met vreemdelingen meegerekend."
 "Dat is exclusief vrouwen en slaven, neem ik aan?"
 "Uiteraard. We tellen paarden ook niet mee."

Als Hipparchia op gesprek is geweest:
- "Je hoort van ons of ze door is naar de volgende ronde."

Hipparchia gaat voor de bruiloft naar de kleermaker:
- "Ik verkoop uitsluitend de beste kwaliteit wol en linnen. Met unieke dessins, geïmporteerd uit Alexandrië. Kwaliteit raakt nooit uit de mode. Tijdloos, elegant, duurzaam. Delicaat als een zoete liefkozing."

De broer van Hipparchia heeft een wind gelaten:
- "Mijn reputatie is naar de knoppen."
 "Waarom is dat eigenlijk zo? Iedereen laat wel eens een wind."
 "Niet in het openbaar!"
 "Waarom niet? Wat is daar feitelijk zo beschamend aan?"
 "Zo is dat nu eenmaal!"

"Mijn paard is een superbeest. Zo'n acceleratievermogen!"

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

donderdag 3 november 2022

Stoppen of doorlezen? Li Zhisui: Het privéleven van Mao

Li Zhisui: Het privéleven van Mao onthuld door zijn lijfarts (China, 1994): 662 blz: Vertaald door Jan Braks, Milko van Gool en Lisanne Theunissen (1995): Uitgeverij Balans
 

 
Op mijn lijsten van favoriete boeken staan nog een aantal boeken waar ik nog geen bespreking over heb geschreven. Één daarvan is "Het privéleven van Mao", dat geschreven is door Li Zhisui, de man die de laatste 22 jaar van het leven van Mao (1954-1976) zijn lijfarts is geweest.

Ik heb "Het privéleven van Mao" gelezen in 1995, het jaar dat het boek uitkwam. Veel kan ik mij niet meer herinneren van die lezing, wel dat Mao een seksmaniak was die dagelijks met verschillende jonge vrouwen sliep en op veel van die vrouwen een vervelende geslachtsziekte overbracht. Een aantal van die vrouwen waren er ook nog trots op dat ze die ziekte kregen als bewijs dat ze het bed hadden gedeeld met Mao. 

Iets anders is dat Mao zich nooit waste. Hij liet zich regelmatig (ook door jonge vrouwen) schoonwrijven met warme handdoeken. 

Nu heb ik het woord vooraf, de inleiding en de eerste 70 bladzijden (tot en met hoofdstuk 4) gelezen. Het boek begint met de doodstrijd van Mao en de verwoede pogingen van dokter Zhisui en zijn staf om hem in leven te houden. Mao had veel kwalen, waaronder ALS.
 
De openingszin van het boek spreekt voor zich:
Er is in de geschiedenis geen leider geweest die zo lang zo veel macht had over zo veel mensen als Mao Zedong, en die zijn land daarbij zo veel rampspoed bracht als hij. 
 
Mocht je toevallig fan zijn van Mao, dan zul je daar na het lezen van "Het privéleven van Mao" waarschijnlijk toch wel anders tegen aan kijken. Het boek geeft een ontluisterend beeld van Mao. Ik zal dit boek niet direct aan andere lezers aanraden, het is mij veel te gedetailleerd en ik denk dat een kortere biografie over Mao ook wel volstaat. Niettemin een eye-opener.
 
Ik had me voorgenomen om het boek in zijn geheel te herlezen. Na 70 bladzijden weet ik wel weer wat de teneur van dit boek is en besluit ik te stoppen met lezen.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

woensdag 2 november 2022

Films gezien in oktober

Gabbeh: Iraanse film van Moksen Makhmalbaf uit 1996 met mooie beelden, maar erg gezapig.***
 
het Fantastisch luchtschip: Serie van 6 korte filmpjes van Georges Meliès uit de periode 1904-1908, die in opdracht van het filmmuseum zijn gerestaureerd. Zeer de moeite waard.****
 
Kruistochten: Zeer onderhoudende serie van de BBC uit 2013 over de geschiedenis van de kruistochten. *****

the Spirit of the Beehive: Spaanse film van Victor Erice uit 1973 met prachtige hoofdrollen voor 2 jonge meisjes (ongeveer 7-8 jaar oud) ****
Nog een tweede keer gezien samen met filmvrienden P en J die ook allebei erg enthousiast waren over deze film.

Prince Caspian: Het tweede deel van de kronieken van Narnia. Ik heb 1 uur en 23 minuten gezien. De film mist de sprookjesachtige sfeer van het boek en legt veel te veel de nadruk op de actiescènes. Het laatste uur niet gezien. ***

the Christians: BBC-serie geschreven en gepresenteerd door Barber Gascoigne uit 1977. Ik heb de eerste 2 van de 13 afleveringen gezien. De beeldkwaliteit is uiterst matig en de serie kabbelt een beetje voort zonder focus. ***

the Ottomans: BBC-serie uit 2013 over de Ottomanen. Onderhoudend met mooie beelden, maar als historisch overzicht beperkt. ****

the Apple: Zeer indrukwekkende debuutfilm van de 17-jarige Iraanse Samira Makhmalbaf uit 1996 naar een waargebeurd verhaal over een oudere man en zijn blinde vrouw die hun twee dochters de eerste 12 jaren van hun leven opgesloten hielden in hun woning. Samira is de dochter van Mohsen Makhmalbaf, waarschijnlijk de bekendste Iraanse regisseur na Abbas Kiarostami. Met deze film overtreft zij de films die ik van haar vader heb gezien ("Kandahar" en "Gabbeh"). ****

the Story of China: Schitterende 6-delige BBC-documentaire uit 2016 over de geschiedenis van China geschreven en gepresenteerd door Michael Wood. In chronologische volgorde komen de volgende dynastieën voorbij: de Chin, de Han, de Tang, de Song, de Ming, de Qing en als laatste het communistische bewind. *****
 
de Legende van het fort Soeram: Een bijzondere film van de Georgische regisseur Sergej Paradzjanov uit 1984 met mooie, een beetje sprookjesachtige beelden en prachtige muziek. ****
 
In de voetsporen van Alexander de Grote: BBC-documentaire uit 1997 waarbij schrijver en presentator Michael Wood ons meeneemt op een reis die de route volgt die Alexander de Grote en zijn troepen hebben gevolgd bij de verovering van Perzië in de 4e eeuw voor Christus. Michael Wood vertelt bij iedere halteplaats verhalen over Alexander. Ongetwijfeld één van de boeiendste documentaires die ik ooit heb gezien. *****
 
Fireworks Wednesday: Film van de Iraanse regisseur Ashgar Farhadi uit 2006 over een hulp in de huishouding die komt werken bij een rijk stel waarvan de vrouw de man verdenkt van vreemdgaan. Niet zo goed als zijn latere "A Seperation". ***
 
Be Calm and Count to Seven: Film van de Iranees Ramtin Lavafipour over een jongen die met een speedboot racet, en smokkelt. De film kent interessante momenten, maar valt als geheel toch wat tegen. ***
 
Waterloo: Amerikaanse? film van de Rus Sergey Bondartsjoek uit 1970 waarin hij het verhaal vertelt van de beroemde slag. Ik houd niet van oorlogsfilms. Deze is redelijk onderhoudend, maar lang niet zo indrukwekkend als Bondartsjoeks verfilming van "Oorlog en vrede". ***
 
Meteora: Ik heb in 1988 tijdens mijn fietstocht naar Istanbul de Meteora kloosters bezocht. Vandaar dat ik wel geïnteresseerd was in een film die zich daar afspeelt. Ik vind "Meteora" een erg mooie film, waarbij het liefdesverhaal niet zo veel voorstelt, maar de beelden, de animaties en de muziek zijn indrukwekkend. ****
 
the Other Side of Hope: Ik geloof dat "The Other Side of Hope" al de elfde film is die ik van de Fin Aki Kaurismäki heb gezien. Het verhaal gaat over een Syriër die in Finland terechtkomt. Met de nodige humor en onderhoudend, zoals eigenlijk altijd bij Kaurismäki. ****
 
der Blaue Engel: Beroemde Duitse film van Josef von Sternberg waarmee Marlene Dietrich, in de rol van nachtclubzangeres Lola, wereldberoemd werd. Deze film wordt gezien als een absoluut meesterwerk, maar kan mij niet erg bekoren. ***

Artists of the 20th Century: Henri Matisse: Een dvd van net geen uur lengte waarop de belangrijkste werken van Henri Matisse worden getoond met een muziekje erbij en commentaar. Dat commentaar en vooral die muziek hadden voor mij niet gehoeven, de schilderijen van Matisse spreken voor zich. Ik vind Matisse één van de meest inspirerende kunstenaars die ik ken. ****

Most Amazing Photos: Documentaire bestaande uit 10 afleveringen van ongeveer 25 minuten waarin steeds één fotograaf van de National Geographic Society wordt gevolgd in zijn of haar zoektocht naar de perfecte foto. Deze documentaire geeft een uitstekend beeld van wat fotografen doen en laat zowel het proces als het resultaat zien. Aanbevolen voor fotografen! ****

Nigella bijt: Onderhoudend kookprogramma met Nigella Lawson. Ze wil een minimum aan inspanning met een maximum aan kook- en eetplezier. Ik weet niet hoe enthousiast ik over haar recepten zal zijn als ik ze zelf klaar zou maken, maar het plezier spat van het programma af. ****

Leven volgens de Islam: BBC-serie uit 1993 die een beeld geeft van hoe het is om te leven als islamiet. Ik heb weinig op met gelovigen die hun geloof aan iedereen proberen op te dringen. Volgens de islamieten is de islam een tolerant geloof. Dat zal wel, iedereen mag islamiet worden, maar je mag niet je geloof opzeggen omdat dat onzinnig is. Toch een boeiende documentaire. ****
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

woensdag 5 oktober 2022

Blogpauze

Sinds de vorige blogpauze van 17 maart tot 2 april, heb ik 130 nieuwe stukjes geschreven en gepubliceerd. Dat is best veel, al zeg ik het zelf. Ik heb vooral veel fotoboeken besproken met speciale aandacht voor de fotoboeken van mijn vriend Marco (met bij elke bespreking 5 van mijn favoriete foto's uit het besproken boek) en die van de Amerikaanse fotograaf Steve McCurry.
 
Ik ben in juli een nieuwe rubriek gestart "stoppen of doorlezen", waarbij ik na ongeveer 50 bladzijden kijk of ik een boek interessant genoeg vind om verder te lezen. En ik heb een aantal van mijn favoriete boeken herlezen en besproken. Er staan nog meer boeken op die lijst om herlezen en besproken te worden, maar dat heeft geen prioriteit.
 
Ik heb het al vaker geschreven, over alles waar ik over wil schrijven heb ik wel zo'n beetje geschreven. De komende tijd wil ik gebruiken om na te denken of het nog zin heeft om verder te gaan met bloggen, zowel voor mijzelf als voor mijn lezers, en waar ik dan nog over wil gaan schrijven. Jullie horen wel weer van mij.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 2 oktober 2022

Pascal Maitre: In Afrika

Pascal Maitre: In Afrika: Bilder eines fantastischen Kontinents (Frankrijk, 2000): 162 blz: Uitgeverij GEO 

In Afrika
 
Pascal Maitre (geboren in 1955) is een Franse fotograaf die in de jaren 80 en 90 zeer veel heeft rondgereisd door Afrika. "In Afrika" bevat een selectie van de kleurenfoto's die Pascal Maitre gedurende die jaren in Afrika heeft gemaakt.

Mijn exemplaar van "In Afrika" is een stevige hardcover met een prachtige stofomslag. De foto's in "In Afrika" zijn voor het grootste deel foto's van mensen in hun dagelijks leven. Er staan ook een paar foto's in van soldaten, daar houd ik nooit van.
 
Ik vind de kleuren van de foto's erg mooi. De kleuren zijn wat gedempter dan bijvoorbeeld de kleuren in de foto's van Steve McCurry. Zoals in de meeste fotoboeken die ik goed vind, staan er in "In Afrika" een aantal foto's die ik echt geweldig vind en een aantal die ik minder vind. In zijn geheel vind ik het een erg mooi fotoboek. De teksten in dit boek zijn in het Duits en ik heb niet de moeite genomen om die te lezen.
 
Pascal Maitre heeft een eigen website.
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 1 oktober 2022

John Szarkowski: Ansel Adams at 100

John Szarkowski: Ansel Adams at 100 (Verenigde Staten, 2001): 192 blz: Uitgeverij Little, Brown and Company
 

 
"Ansel Adams at 100" is wat mij betreft nog niet het ultieme boek van of over de Amerikaanse landschapsfotograaf Ansel Adams, maar van alle boeken die ik met foto's van Ansel Adams heb, komt dit boek er duidelijk het dichtste bij.
 
Voordat ik "Ansel Adams at 100" kocht had ik al een aantal boeken met foto's van Ansel Adams. Al deze boeken voldeden niet op één of meerdere van de volgende punten:
De selectie van de gekozen foto's was te beperkt.
Het formaat van de afdrukken viel tegen.
De kwaliteit van de afdrukken was teleurstellend.
 
In "Ansel Adams at 100" is de kwaliteit van de afdrukken uitstekend, er staat een redelijke selectie van de foto's van Ansel Adams in en het formaat is ook mooi, hoewel ik natuurlijk graag een aantal van de mooiste foto's op nog veel groter formaat zou willen zien.
 
Over het leven en werk van Ansel Adams (1902-1984), zie het zeer uitgebreide artikel op wikipedia. John Szarkowski was curator van een groot aantal fototentoonstellingen en heeft uitgebreid geschreven over fotografie. Ik heb de tekst van dit boek gelezen toen ik het had gekocht, maar ik kan mij daar helemaal niets meer van herinneren. 
 
De landschapsfoto's van Ansel Adams zijn terecht wereldberoemd. "Ansel Adams at 100" is een mooi uitgevoerde hardcover in een cassette met een bijgeleverde afdruk. Het is het mooiste boek met foto's van Ansel Adams dat ik ken. Voor liefhebbers van de foto's van Ansel Adams een absolute aanrader.
 
Aan het werk van Ansel Adams is een website gewijd.
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Jimmy Nelson: Between the Sea & the Sky

Jimmy Nelson: Between the Sea & the Sky (Groot-Brittannië, 2022): 528 blz: Uitgeverij Jimmy Nelson
 

 
Na het bescheiden boekje van Patrick de Wilde nu het kolossale nieuwste boek van Jimmy Nelson "Between the Sea & the Sky". Dit nieuwe boek van Jimmy Nelson meet 38 bij 30 cm en heeft een gewicht van maar liefst 5,4 kilo. 

De Brit Jimmy Nelson is een wereldberoemde fotograaf geworden met zijn boeken "Before They Pass Away" en "Homage to Humanity" waarvoor hij de hele wereld heeft doorgereisd en foto's heeft gemaakt van leden van verschillende stammen in hun traditionele kledij en in vol ornaat.

Voor "Between the Sea & the Sky" heeft Jimmy Nelson iets soortgelijks gedaan, maar dan met de bewoners van traditionele dorpen in Nederland die hij in klederdracht heeft gefotografeerd. Jimmy Nelson is hiervoor op 20 verschillende plaatsen in Nederland geweest, meestal vissersdorpen zoals Urk, Marken, Enkhuizen, Hindeloopen, Volendam, Spakenburg en Katwijk, maar ook bijvoorbeeld in Staphorst, Huizen en Rijssen. 

Het moet gezegd worden, "Between the Sea & the Sky" is een fabelachtig mooi boek. Jimmy Nelson heeft zijn foto's geënsceneerd, een beetje zoals ook Erwin Olaf dat doet, met als verschil dat Erwin Olaf meestal in een studio werkt en Jimmy Nelson in de buitenlucht. Ook vind ik de foto's van Jimmy Nelson veel interessanter om te bekijken dan die van Erwin Olaf.

Het is te zien dat er ook veel aandacht is besteed aan de teksten in het boek. Bij ieder hoofdstuk staat een bladzijde met een kaart en 3 bladzijden met teksten in het Engels en het Nederlands. Ik heb alleen de inleiding gelezen en een deel van de tekst van het eerste hoofdstuk. Goed geschreven, maar van mij had dat niet per se gehoeven.

"Between the Sea & the Sky" behoort zowel tot de grootste als tot de mooiste fotoboeken die ik ken.

Voor een overzicht van de foto's uit "Between the Sea & the Sky", klik hier.
Jimmy Nelson heeft ook een eigen website.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.