Frans Jozef van Rensch: Light in the Dusk

Frans Jozef van Rensch: Light in the Dusk (Nederland, 2016): 302 blz: Uitgeverij Lecturis

Frans Jozef van Rensch is als fotograaf een totaal onbekende. Zijn boek "Light in the Dusk" is, naast het boek van mijn vriend Marco, het mooiste voorbeeld dat ik ken van een boek van een amateurfotograaf die puur voor zijn plezier fotografeerde zonder daarvan zijn werk te maken.

Frans Jozef van Rensch was piloot. Hij reisde nogal graag en wat is logischer dan op reis je camera mee te nemen?

In dit boek foto's uit verschillende landen: India, Bangladesch, Nieuw Guinea, Ethopië, Cuba, Senegal, China

De meeste van de foto's in het boek zijn portretfoto's. Er zitten geen absolute wereldtoppers tussen zijn foto's, maar de meeste zijn zeer geslaagd en geven een goede indruk van de bereisde gebieden.

Een heel mooi voorbeeld van wat je als amateur kunt bereiken als je door kleurrijke gebieden reist.

   

 

Ik kan helaas geen pagina vinden op het web waarop een wat groter aantal van de foto's uit dit boek staan.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

 

Brecht Evens: Ergens waar je niet wilt zijn

Brecht Evens: Ergens waar je niet wilt zijn (België, 2009): 178 blz: Uitgeverij Oogachtend



"Ergens waar je niet wilt zijn" is een graphic novel over mensen die feestvieren in de nacht. De tekeningen zijn erg kleurrijk en het valt op dat opeenvolgende tekeningen steeds net iets anders zijn.

Het verhaal is niet bijzonder, maar het is duidelijk dat de slechts 23-jarige Brecht Evens een groot talent is.

De tekeningen zijn gemaakt met ecoline. Het valt te hopen dat Evens een samenwerking kan aangaan met een goede scenarioschrijver zodat zijn strips ook een goed verhaal kunnen vertellen.

  

Gustave Flaubert: De leerschool der liefde

Gustave Flaubert: De leerschool der liefde (Frankrijk, 1869): 461 blz: Vertaald door Hans van Pinxteren (1991): Uitgeverij L.J. Veen

Een tijdje terug heb ik van Gustave Flaubert "Madame Bovary" gelezen. Dat smaakte naar meer.

Op aanraden van René van boekhandel Hinderickx en Winderickx heb ik nu zijn tweede grote roman "De leerschool der liefde" gelezen.

Frédéric Moreau, een jongen van gegoede afkomst wordt verliefd op mevrouw Arnoux, de deugdzame vrouw van een losbollige vriend. Hij bestookt haar met liefdesbetuigingen, maar aangezien ze van haar man houdt gaat zij hier niet op in. Hij heeft geluk dat hij een flinke erfenis krijgt zodat hij de grote meneer kan uithangen. Ook krijgt hij nog wat met een courtisane: Rosanette, met wie hij zelfs een kind krijgt.

"De leerschool der liefde" gaat over het leven van Frédéric, en dat met name zijn liefdes. Het boek is erg mooi geschreven, maar de eindeloze liefdesbetuigingen en de traagheid van het verhaal gaan op den duur toch een beetje tegenstaan. Na 200 bladzijden vond ik het een van de beste romans die ik gelezen heb, nu ik het uitheb blijft het steken bij 4 sterren en geef ik de voorkeur aan "Madame Bovary" dat inhoudelijk meer te bieden heeft. De vertaling van Hans van Pinxteren is in een woord prachtig.

   

Dvd: El Bulli: Cooking in progress

El Bulli: Cooking in progress (Duitsland, 2010 ): 108 minuten: Regisseur Gereon Wetzel

Het Spaanse driesterrenrestaurant El Bulli in Barcelona was 5 jaar achtereen verkozen tot het beste restaurant van de wereld. Naar verluidt deden 800.000 mensen per jaar een aanvraag om er te mogen eten, terwijl er slechts 8.000 terecht konden.

Ieder jaar sluit El Bulli voor een half jaar zijn deuren. In dat halve jaar gaan chefkok Ferran Adrià en zijn team in het laboratorium op zoek naar nieuwe smaken en gerechten. Na een paar maanden testen worden de gerechten onderverdeeld in gerechten met 1, 2 of 3 sterren.

Het invoeren van nieuwe gerechten in het nieuwe seizoen gaat geleidelijk, eerst krijgen 2 keer 2 personen het nieuwe gerecht geserveerd en daarna steeds meer gasten. Als je gaat eten bij El Bulli krijg je 35 verschillende kleine gerechtjes, een explosie van smaken dus. De film eindigt met een menu van 35 gerechtjes die allen gefotografeerd zijn.

"El Bulli" is een mooie documentaire, je krijgt al zin om er te gaan eten. Helaas is dat niet meer mogelijk, het restaurant heeft definitief zijn poorten gesloten.

 

Wilfred Thesiger: Woestijnen van Arabië

Wilfred Thesiger: Woestijnen van Arabië (Groot Brittannië, 1959): 358 blz: Vertaald door Tinke Davids (1993): Uitgeverij de Arbeiderspers: Oorspronkelijk uitgever Longmans, Green

 

Wilfred Thesiger was een Engelsman die opgroeide in Abessinië, het tegenwoordige Ethiopië. Al op jonge leeftijd ging zijn hart uit naar de wildernis. Toen hij de kans kreeg om voor de sprinkhanenbestrijding door Saoedi-Arabië te reizen greep hij die met beide handen aan.

"Woestijnen van Arabië" is het verslag van meerdere tochten die Thesiger maakte door de uitgestrekte woestijnen van Saoedi-Arabië in het gezelschap van de Bedu in de jaren van 1945 tot 1950. Thesiger trok met een kleine groep op kamelen de woestijn door en leed vaak honger en dorst. 

Het boek is prachtig geschreven en ik vind het zonder meer het mooiste reisverhaal dat ik ken. Zoals gebruikelijk een aantal citaten om de sfeer van het boek te proeven:

- Ik vond het verontrustend wanneer een Danakil naar me staarde, omdat ik het gevoel had dat hij mijn waarde als trofee taxeerde, ongeveer zoals ik een kudde spiesbokken zou bestuderen om het dier met de langste horens uit te zoeken.

 - In de woestijn had ik een vrijheid gevonden die in de beschaving onbereikbaar was; een leven dat niet gehinderd werd door bezittingen, aangezien alles wat niet hoognodig was, niet meer dan een last was. Bovendien had ik daar een kameraadschap gevonden die onverbrekelijk met de omstandigheden was verbonden, evenals het geloof dat ik daar rust zou vinden. Ik had de bevrediging leren kennen die volgt op ontberingen, en het genot dat voortkomt uit onthouding: de tevredenheid van een volle maag; de weelde van vlees; de smaak van zuiver water; de extase van de overgave wanneer het verlangen naar slaap een marteling wordt; de warmte van een vuur in de kille dageraad.

 - De Bait Kathir waren al even verbijsterd over de manier waarop ik sprak, maar dat weerhield hen niet van het stellen van vragen over "de christenen". "Kenden ze God? Deden ze aan vasten en bidden? Waren ze besneden? Trouwden ze net als moslims, of namen ze gewoon een vrouw als ze daar behoefte aan hadden? Hoeveel bruidsschat betaalden ze? Bezaten ze kamelen? Leefden ze in stammen? Hoe begroeven ze hun doden?"

 - De Bait Kathir slachten vrijwel alle mannelijke kamelenkalven bij de geboorte. Ze leven grotendeels van kamelemelk en hebben geen zin om voer te verspillen aan dieren die daar niets voor kunnen teruggeven.

- In het begin vond ik het leven met de Bedu heel zwaar, en in al die jaren dat ik samen met hen heb gereisd, vond ik de psychische druk steeds moeilijker dan de fysieke inspanning.

- Ik moest nog leren dat geen Bedu bedelen een schande vindt, en dat hij vaak het geschenk in zijn handen bekijkt en zegt: "Is dat alles wat je me geeft?"

- Iedereen hier kende de individuele sporen van zijn eigen kamelen, en sommigen konden zich de sporen herinneren van vrijwel elke kameel die ze hadden gezien. Ze konden in één oogopslag aan de diepte van de afdruk zien of een kameel bereden werd of niet, en of ze drachtig was. Door het bestuderen van vreemde sporen konden ze zien uit welk gebied de kameel afkomstig was.

- De Bedu weten wat een kameel waard is: "Ata Allah" ofte wel "Gods geschenk" noemen ze haar, en het is haar geduld dat het hart van de Arabieren verovert. Ik heb nooit een Bedu gezien die een kameel sloeg of slecht behandelde. De behoeften van de kameel komen steeds op de eerste plaats.

- In de woestijn hebben de Bedu heel weinig nodig om in leven te blijven. Hun kudden voorzien hen van voedsel en drinken, maar er zijn bepaalde dingen die ze niet zelf kunnen maken. Ze hebben stoffen nodig en kookpotten, messen, munitie, af en toe een lading dadels of graan, en zulke eenvoudige luxeartikelen als een handvol koffie of wat tabak.

- Bedu verlangen niet naar gevarieerde maaltijden en eten met vreugde maandenlang tweemaal daags hetzelfde voedsel, dat ze niet naar kwaliteit beoordelen, maar naar kwantiteit.

- Maar we praatten zelden over seks, want hongerige mannen dromen van eten, en niet van vrouwen, en ons lichaam was meestal te moe om geprikkeld te worden.

- Het is kenmerkend voor Bedu om in extremen te vervallen, om óf buitengewoon gul te zijn, óf onvoorstelbaar krenterig, heel geduldig of bijna hysterisch lichtgeraakt, ongelooflijk dapper of zonder zichtbare reden in paniek. Ze zijn van nature ascetisch en ontlenen bevrediging aan de kale eenvoud van hun leven, en versmaden de gemakken die anderen onontbeerlijk zouden vinden. Hoewel ze, bij de zeldzame gelegenheden die zich voordoen, enorme hoeveelheden eten, heb ik nooit een Bedu ontmoet die gulzig was.

- De Arabieren in Abu Dhabi hadden onze kamelen nogal minachtend willen afdoen door ze te vergelijken met de kamelen van hun sjeiks, totdat bin Ghabaisha zich zo ergerde dat hij zei: "De kamelen van jullie sjeiks zijn inderdaad prachtige dieren en beeldschoon. Ik ben een Bedu, ik heb er oog voor; maar er is er niet één onder die de reis had kunnen maken die wij zojuist achter de rug hebben," en zijn toehoorders zwegen, want deze verontwaardigde knaap sprak de waarheid.

- Ik vertelde zelfs niets aan mijn Rashid, want ik had ontdekt dat de beste manier om een verhaal wereldkundig te maken was om het aan één of twee Arabieren te vertellen, op voorwaarde van geheimhouding.

- Ik zal me altijd herinneren hoe vaak ik gedeemoedigd ben door die ongeletterde kamelenhoeders die, zoveel meer dan ik, beschikten over gastvrijheid en moed, uithoudingsvermogen, geduld en luchthartige bravoure. Onder geen ander volk heb ik ooit een dergelijk gevoel van persoonlijke minderwaardigheid gehad.

   

 

Tony Horwitz: De ongetemde wereld: Op reis met kapitein Cook

Tony Horwitz: De ongetemde wereld: Op reis met kapitein Cook (Verenigde Staten, 2002): 446 blz: Vertaald door Corrie van den Berg en Carola Kloos (2003): Uitgeverij de Bezige Bij: Oorspronkelijk uitgever Henry Holt and Company

Van alle zeevaarders uit de geschiedenis is de Engelse kapitein James Cook (1728-1779) diegene geweest die de grootste afstand heeft afgelegd en de meeste gebieden heeft ontdekt en in kaart gebracht. Hij deed dat gedurende 3 ontdekkingsreizen van 1768 tot 1779.

Tot de gebieden die hij ontdekte hoorden onder andere Nieuw Zeeland en Hawaï. Veel van de kaarten die hij heeft gemaakt waren zo nauwkeurig dat sommigen ervan tot ver in de 20e eeuw gebruikt werden. Cook stierf in 1779 na een incident met de plaatselijke bevolking in Hawaï.

In "De ongetemde wereld" vinden we een korte biografie van de reizen en de prestaties van James Cook, aangevuld met de reizen van Tony Horwitz met zijn maat Roger die naar plekken gaan waar Cook ook is geweest, plekken aan land welteverstaan.

Ik vind het een prachtig boek met zeer veel citeerbare uitspraken, beter geschreven dan "De gelukkige eilanden" het boek dat Paul Theroux schreef over zijjn reizen door de Pacific.

Hier een aantal citaten om de smaak te pakken te krijgen:

- "Op een schip zitten is hetzelfde als in de gevangenis zitten," merkte Samuel Johnson wijsgerig op, "maar met kans op verdrinking."

- In de achttiende eeuw stierf soms de helft van de scheepsbemanningen aan scheurbuik. En gezien het tijdsverloop van de ziekte werden veel zeelieden er ongeveer gelijktijdig door getroffen, zodat er opeens veel zieken aan boord waren. En dus vormde deze ziekte net zo'n grote belemmering voor exploratie als de gebrekkige middelen die de zeelui tot hun beschikking hadden voor het berekenen van de lengtegraad waarop ze zich bevonden.

- De Engelsen onthaalden de Tahitianen op westerse spijs en drank en dronken met hen op de gezondheid van Zijne Majesteit. "Hij imiteert voortdurend onze manieren," schreef Banks over een van de hoofden, "en houdt mes en vork al behendiger vast dan een Fransman in jaren zou kunnen leren."

- Robert Louis Stevenson verzuchtte later wanhopig: "Ik heb niet zo veel op met Tahiti. Het is voor mij een soort oord halverwege het leven van wilden en de beschaving in, met de nadelen van beide, zonder de voordelen."

- Toen de Engelsen de volgende dag opnieuw aan land kwamen, zagen ze mannen op de andere oever van de rivier een schrikaanjagende dans uitvoeren. "Met Regelmaat van Links naar Rechts en Omgekeerd springend," schreef luitenant-ter-zee 2e klasse John Gore, "hieven Ze Hun Wapens, trokken met hun Mond, Staken hun Tong uit en Lieten het Wit van hun Ogen Zien, Begeleid door luid hees gezang, naar mijn mening Bedoeld om Elkander Aan te Moedigen en hun Vijanden te Intimideren."
Dit was de eerste Europese beschrijving van de haka van de Maori's, een agressieve dans die populair is geworden door het nationale rugbyteam van Nieuw Zeeland, dat de haka voor elke wedstrijd uitvoert.

- Ondanks de verhalen over kannibalisme waarmee de schepelingen van de Endeavour thuiskwamen, geloofde niet iedereen in Engeland aan de waarachtigheid daarvan. Geen van hen had immers met eigen ogen gezien dat Maori's een mens opaten. Tijdens Cooks tweede reis werd echter elke twijfel weggenomen. Een scheepsofficier kocht een vers hoofd (voor twee spijkers), nam het mee aan boord en vroeg aan een Maori die op bezoek was of hij het vlees wilde proeven. "Hij stemde uitermate verheugd in," schreef Charles Clerke, die prompt een deel van het hoofd roosterde en de man aanbood. Hij "verslond het allergulzigst en likte vol verrukking een ½ dozijn keren zijn vingers af."

- "Ze slapen net zo lekker in een hutje of zelfs in de open lucht als de Koning in zijn Paleis op een Bed van dons," schreef Cook later over de Aborigines.

- Cook voegde hier in zijn dagboek de zin toe: "Mijn ambitie voert me niet slechts verder dan ooit iemand is geweest, maar zo ver als volgens mij een mens maar kan gaan."

- "Hier hebben ze de houding: "Eerst kom ik, dan mijn familie, dan mijn dorp en Niue komt helemaal achteraan." De mensen hier zeggen: "Jij hoeft me niet te vertellen wat ik moet doen, ik heb het recht om te doen wat ik wil.""

- Een diplomaat zei: "Ze willen wel toerisme, maar ze weten niet zeker of ze wel toeristen willen."

- "Ze zeggen dat Cook niet kon zwemmen. Ik denk dat een schip waarvan de kapitein niet kan zwemmen in goede handen is. Hij zal het niet laten zinken, denk je wel?"

- Zoals Nelson zei: "Alleen zij die met de zee te maken hebben kunnen Cook naar waarde schatten ..."

- Charles Clerke merkte in Hawaï nog iets anders op: een "contraptie om jezelf mee over het Water te transporteren, die we nog nooit hadden gezien". Hij beschreef het als een dunne plank van twee à drie meter, in de vorm van een papiersnijder. "Daar gaan ze schrijlings op zitten, dan gaan ze plat op hun borst liggen, peddelen met hun Handen en sturen met hun Voeten." De Hawaïanen bereden hoge golven op die planken; ze noemden hun sport he'e nalu, op de golven glijden- tegenwoordig bekend als surfen.

 

Manu Larcenet: Blast: deel 1: Vette bast

Manu Larcenet: Blast: deel 1: Vette bast (Frankrijk, 2009): 204 blz: Vertaald door Pieter van Oudheusden (2010): Uitgeverij Oog & Blik en de Bezige bij: Oorspronkelijk uitgever Dargaud

Op aanraden van een vriend en van collegablogger Teunis Bunt heb ik het eerste deel van deze vierdelige Graphic Novel gelezen.

Polza, een dikke Russische man van 38 jaar oud zit opgesloten en wordt ondervraagd. Terwijl hij ondervraagd wordt heeft hij het over de Blast, een allesoverheersende ervaring, waarschijnlijk zoiets als een psychose. Polza vertelt over zijn leven, waarom hij is gaan zwerven.

De tekeningen in het boek zijn in grijstinten, behalve die waarin sprake is van de Blast, daarbij komen felle kleuren naar voren.

Hoewel ik de tekeningen erg mooi vind, doet het boek als geheel me niet zoveel.
Hier de besprekingen van Teunis van Blast 2, Blast 3 en Blast 4

  

Uit eten in Houten: Italiaans restaurant Coco pazzo

Dinsdag 11 januari heb ik met een vriend gegeten bij Coco pazzo in Houten in het kader van de AH-restaurantactie.

We waren al om 16.40 uur in het restaurant en de keuken was nog dicht. We kregen wat brood met pesto, roomboter, wat vleeswaren en 2 olijven (8). Als drank had ik 2 glazen versgeperste jus (10) en mijn compagnon had 4 glazen rode wijn. Daarnaast hebben we veel gratis kraanwater gedronken.
Vanwege de actie kregen we het tweede driegangenmenu a 37,50 euro gratis.

Voorgerecht was een zeebaars met versiersels (9).

We kregen een tussengerecht: snoekbaars met risotto (9), waarvoor we maar liefst 27,50 euro extra moesten betalen.

Hoofdgerecht was een wild zwijnfilet (9) met wat gnocchi en groenten.

Als toetje een gemarineerd stukje ananas met wat kokoscake en kardemonijs (9).

Het eten was lekker, maar de porties waren klein (ik heb uiteindelijk 3 sneden brood gegeten) en de prijs was fors: 45 euro en dat met de AH-actie. Zonder actie moet je voor hetzelfde geld eigenlijk nog beter kunnen eten.

I.E. Babel: Verhalen

I.E. Babel: Verhalen (Rusland, 1913-1938): 505 blz: Vertaald door Froukje Slofstra (2013): Uitgeverij van Oorschot: serie de Russische bibliotheek

Collegablogster Bettina heeft een mooi stuk geschreven over "De rode ruiterij" een serie verhalen die op blz 203 tot 332 van dit volledig werk staan.

Babel heeft niet heel veel gepubliceerd, dit ene deel van de Russische bibliotheek bevat alle verhalen die van hem bekend zijn. Waarschijnlijk is er door de Russische geheime dienst nog wel het een en ander aan verhalen vernietigd na zijn arrestatie.

Wat Bettina schrijft over "De rode ruiterij" geldt zonder meer voor heel deze bundel. De verhalen zijn geschreven door een soldaat in dienst van het Rode leger en in strijd met de Witten (= de niet bolsjewieken). Veel wordt verteld over het geweld dat een oorlog nu eenmaal met zich mee brengt, afgehakte ledematen, kogelwonden, dode paarden, maar ook prachtige natuurbeschrijvingen.

Ik vind het prachtige verhalen, een beetje in navolging van Tsjechov en ze zijn bovendien in schitterend Nederlands vertaald door Froukje Slofstra. Warm aanbevolen!

 

Blogpauze

Ik heb me voorgenomen om eens een tijdje niet te bloggen. Om te kijken hoe het bevalt om niet te bloggen en ook om te bedenken of ik verder wil gaan met mijn blog en zo ja in welke vorm. Al mijn lezers tot dusver bedankt. Misschien tot later, Erik

Uit eten in Heerlen: Italiaans restaurant Bella Sera

Gisterenavond ben ik met een vriendin uit eten geweest bij Bella Sera in Heerlen. Zij had me getrakteerd.

Helaas schonken ze geen kraanwater zodat we gedwongen waren 2 dure flessen mineraalwater van 0,75 liter a 5,50 euro te kopen. Zelf zou ik het restaurant dan al bijna weer verlaten maar mijn vriendin vond het geen probleem.

Als bijgerechtje kregen we 4 sneetjes stokbrood met kruidenboter (6,5).

Vooraf was een erg lekkere vissoep met flinke brokken vis erin (9).

Hoofdgerecht een eenvoudige lasagne bolognese (7) met een salade met gegrilde groenten (8,5).

Toetje was een grand dessert met een bolletje ijs, tiramisu, creme caramel, chocolademousse en pannacotta (8).

Het eten was goed, maar niet bijzonder. We hebben wel een gezellige avond gehad.

Een gelukkig nieuwjaar!

Nu de oliebollen op zijn, wens ik al de lezers van mijn blog een gelukkig nieuwjaar! Dat 2017 mag brengen wat je ervan hoopt.

Een nieuwe wasmachine

Vandaag heb ik een nieuwe wasmachine gekocht. Mijn oude wasmachine (een Zanker gekocht voor 1400 gulden in oktober 2001) deed het na 15 jaar trouwe dienst opeens niet meer. In al die 15 jaar tijd heb ik daar nooit enig omkijken naar gehad, een keer een jaar of 3 geleden heb ik het filter schoongemaakt en dat was alles. Hij werd dan ook niet erg intensief gebruikt, in een eenpersoonshuishouden kom ik uit met zo'n 6 wasbeurten per maand.

Vandaag had ik een vriend met een auto op bezoek en besloten we om naar de BCC te gaan in Utrecht voor een nieuwe wasmachine. We hebben eventjes zelf rondgekeken en toen heb ik me laten informeren door de adviseur van de winkel. Het werd een Zanussi, kosten 399 euro. De fabrieksgarantie was 2 jaar, ik heb er voor 95 euro een extra garantie bijgekocht voor 5 jaar extra. In die tijd wordt bij niet goed functioneren alles kosteloos gerepareerd of vervangen. Verder waren er nog 25 euro aanvullende kosten voor bezorging, het de trap opsjouwen, de machine aansluiten aan een trekschakelaar en de oude machine mee terug nemen. Al met al ben ik met 520 euro klaar, dat is bij een minimale leeftijd van 7 jaar minder dan 7 euro per maand. Het lijkt mij een goede deal.

Hopelijk gaat de nieuwe wasmachine net zo lang mee als de oude en ook zonder klachten.
Hij wordt zaterdag bezorgd.

Uit eten in Utrecht: Syrisch restaurant Syr

Vanavond heb ik met een vriend en zijn vriendin gegeten bij Syr aan de Lange Nieuwstraat.

Ze hadden geen verse jus, dus heb ik om een kan water gevraagd bij het eten. Die kwam, erg leuk met wat munt en wat granaatappelpitten erin.

Voorafje een soort chips met hummus (6).

Als soep had ik de groentensoep met crême fraiche (8).

Als voorgerecht, gefrituurde spierinkjes (8), makreel tartaar (7), hummus in bladerdeeg (6), falafel (8) en wat ingemaakte komkommer (7).

Hoofdgerecht was gegrilde tarwe, die ik niet te eten vond (5), gevulde kip, heel raar gekruid (6), tuinbonen (7) en lamsvlees met warme yoghurtsaus (8).

Als toetje had ik rijstpudding (7).

Als eindcijfer kom ik op net iets minder dan een 7 uit, maar eigenlijk vond ik dit eten zonde van mijn geld. Na positieve reacties van mijn vriend en van Manon van Vers had ik (veel) beter verwacht. Het is duidelijk, wat mij betreft geen aanrader.

Jaaroverzicht 2016

Afgelopen jaar heb ik wederom niet zo heel veel gelezen: zo'n 50 boeken. Maar wat zat er veel moois tussen!

Allereerst de boeken die ik nog niet eerder had gelezen:
Het boek  van het jaar en een gedeeltelijke herlezing was Hans Christian Andersen "Sprookjes en verhalen".
Het mooiste nieuwe boek dat ik heb gelezen was: Carolijn Visser: Selma
Het grootste leesproject van het afgelopen jaar was Karl Ove Knausgard: Mijn strijd: een roman in 6 delen met 3500 blz over het leven van de schrijver.
Op aanraden van Tony Mallone heb ik van Yukio Mishima de vierdelige serie "De zee der vruchtbaarheid" gelezen.
Een nieuwe ontdekking was Eric de Kuyper: "Aan zee", jeugdherinneringen aan het strand in Oostende. Ook heb ik genoten van twee graphic novels: Barbara Stok "Toch een geluk", over de alledaagse dingen in haar leven en Roz Chast "Kunnen we het niet over iets leukers hebben" over de zorg van een vrouw voor haar hoogbejaarde ouders.

Ik heb vooral veel van mijn favoriete reisverhalen herlezen, maar eerst de andere boeken:
- Marcel Proust "Op zoek naar de verloren tijd deel 2: In de schaduw van de bloeiende meisjes", een van de mooiste delen van de cyclus wat mij betreft.
- Herodotus "Verslag van mijn onderzoek", van de vader van de geschiedschrijving, met name over de Perzen en de oorlog tussen de Grieken en de Perzen.
- Gustave Flaubert "Madame Bovary", beroemde roman over een overspelige vrouw.
- Michel Faber "Lelieblank, scharlaken rood", roman over een prostituée in Londen rond 1870 op zoek naar een beter leven.
- Marjane Satrapi "Persepolis", graphic novel van een jonge vrouw die opgroeit in Iran.
- René Goscinny & Jean-Jacques Sempé "De kleine Nicolaas", mijn favoriete kinderboek over eeen klein jongetje en zijnn vriendjes.
- Stephane Heuet "Een liefde van Swann 1 en 2, Combray en in de schaduw van de bloeiende meisjes 1 en 2", prachtige verstripping van het meesterwerk van Proust
- Roald Dahl "De schat van Mildenhall", over de vondst van een schat van Romeins zilverwerk door 2 boeren.
- Edmund White "Marcel Proust", goed geschreven korte biografie.

Ik heb heel wat van mijn favoriete reisboeken herlezen:
- Ernest Shackleton "Zuid", het verhaal over de mislukte Zuidpoolexpeditie van 1914-1917
- David Quammen "Het lied van de Dodo", eilandbiogeografie en over de vraag waarom soorten die op eilanden voorkomen sneller uitsterven dan soorten op het vasteland.
- Alfred Russel Wallace "Het Maleise eilandenrijk", over een reis van 8 jaar (1854-1862) door Indonesië.
- Gerard Monnink "Met fiets en tent naar de Oriënt", een fietstocht door 2 Twentenaren naar Palestina in 1936-1937.
- Bernard Magnouloux "Travels with Rosinante". een 5 jaar durende fietstocht rond de wereld.
- Carolijn Visser "Tibetaanse perziken", over een reis naar Tibet.
- V.S. Naipaul "Terug naar India", over zijn 3e reis naar India.
- Norman Lewis "Stemmen van de oude zee", over een verblijf van 3 zomers van de schrijver in een klein vissersdorpje aan de Spaanse Middellandse zee kust.
- Bernard Olliver "Verre voetreis", over een voettocht door Turkije.
- Paul Theroux "De gelukkige eilanden", over een lange reis door de eilanden van de Pacifische Oceaan.

Ook heb ik een aantal prachtige fotoboeken bekeken:
- August Sander "People of the 20th century", portretten van Duiters vooral tijdens de jaren van de Weimarrepubliek.
- Reuel Golden (red) "Around the world in 125 years", foto's uit de archieven van National Geographic.
- Leonard Freed "Another life", overzichtscatalogus van het werk van de Amerikaanse fotograaf.
- Richard Avedon "Performance", foto's van kunstenaars.
- Colin Westerbeck & Joel Meyerowitz "Bystander", een geschiedenis van de straatfotografie.

Kortom, een mooi leesjaar!

Mijn favoriete films: een lijstje van de meest interessante films en televisieseries die ik gezien heb sinds het begin van mijn blog

Hieronder een lijstje van de films die ik de afgelopen 2½ jaar met 5 sterren heb gewaardeerd, met de meest favoriete bovenaan.

Heimat (bestaande uit Heimat 1, Heimat 2, Heimat 3, Heimat 4, Die andere Heimat) (Duitsland, 1984-2013): ongeveer 62 uur: Kleur en zwartwit: Regisseur: Edgar Reitz
Heimat is ongetwijfeld de meest indrukwekkende serie films die ik ooit gezien heb. De films vertellen het verhaal van de familie Simon in het fictieve dorpje Shabbach in de Hunsruck. Het is een geweldig familieverhaal tegen de achtergrond van de Duitse geschiedenis.

The life collection (bestaande uit Life on Earth, The living planet, The trials of life, Life in the freezer, The private life of plants, The life of birds, The life of mammals, The life in the undergrowth) (Groot Brittannië, 1978-2005): 0ngeveer 60 uur: Geregisseerd en ingesproken door David Attenborough
The life collection bestaat uit een geweldige serie natuurdocumentaires met spectaculaire beelden en deskundig commentaar van Attenborough.

The General (Verenigde Staten, 1926): 78 minuten: Zwartwit: Regisseur Buster Keaton
The general speelt zich af tijdens de burgeroorlog in de Verenigde Staten en is wat mij betreft de beste stomme film die ik ken en een van de beste films ooit.

La vie d'Adèle (Franrijk, 2013): 3 uur: Regisseur Abdellatif Kechiche
Film over een opgroeiende jonge vrouw in een Franse stad en haar eerste liefde. Prachtige coming of agefilm.

La graine et le mulet (Frankrijk, 2007): 148 minuten: Regisseur Abdellatif Kechiche
Prachtige film over een Algerijnse man die op een scheepswerf in Marseille werkt, ontslagen wordt en als droom heeft om een vis en couscous-restaurant te beginnen. De film geeft een prachtig inkijkje in de Algerijnse cultuur.

Biutiful (Mexico, 2010): 142 minuten: Regisseur Alejandro Gonzalez Inarittu
Rauw realistisch drama over een doodzieke man dat zich afspeelt in Barcelona.

Breaking the waves (Denemarken, 1996): 152 minuten: Regisseur Lars van Trier
Liefdesdrama over de Schotse Bess, afkomstig uit een streng religieus dorp die trouwt met Jan, arbeider op een boorplatform.

Shoah (Frankrijk, 1985): 9 uur: Regisseur Claude Lanzmann
Indrukwekkend verslag van de Holocaust aan de hand van interviews met overlevenden: joden, omstanders en Nazi's. Deze documentaire zou iedereen gezien moeten hebben.

War and peace (Groot Brittannië, 2016): 6 uur: Regisseur Tom Harper
Prachtige eigentijdse verfilming van het boek van Tolstoj, mooi om te zien en geweldig geacteerd.

Raise the red lantern (China, 1991): 124 minuten: Regisseur Zhang Yimou
Film over een vrouw die als concubine wordt uitgehuwd aan een rijk man. Geeft een fascinerend inzicht in de oude Chinese maatschappij.

Boyhood (Verenigde Staten, 2014): 158 minuten: Regisseur Richard Linklater
Een jongen wordt 12 jaar lang gevolgd voor een film over zijn leven van zij 6e tot en met zijn 18e jaar.

Paul dans sa vie (Frankrijk, 2005): 103 minuten: Regisseur Rémi Mauger
Indrukwekkende documentaire over een boer in Normandië die gedurende vier seizoenen wordt gevolgd.

The bridges of Madison County (Verenigde Staten, 1995): 128 minuten: Regisseur Clint Eastwood
Liefdesgeschiedenis tussen een rondtrekkende fotograaf (Eastwood) en een huisvrouw (Meryl Streep).

Wallace en Gromit and a matter of loaf and death (Verenigde Staten, 2008): 30 minuten: Regisseur Nick Park
Iedereens favoriete kleianimatie over een uitvinder en zijn hond die ditmaal belanden bij een moordmysterie.

The Yusuftrilogie (bestaande uit Egg, Milk en Honey) (Turkije, 2007-2010): 5 uur: Regisseur Semih Kaplanoglu
Levensverhaal van een Turkse dichter die opgroeit in een klein dorpje. Het is een film vrijwel zonder dialogen en zonder muziek die zeer goed weergeeft hoe het is om in een klein dorpje op te groeien.

Être et avoir (Frankrijk, 2003): 101 minuten: Regisseur Nicolas Philibert
Documentaire over een klein dorpsschooltje op het Franse platteland.

Into the wild (Verenigde Staten, 2007): 140 minuten: Regisseur Sean Penn
Verhaal over een jongen die afgestudeerd is aan de universiteit en besluit om een grote trektocht te maken

The salt of the Earth (Duitsland, 2014): 104 minuten: Regisseur Wim Wenders
Portret van het leven en werk van de Braziliaanse fotograaf Sebastiao Salgado.

The graduate (Verenigde Staten, 1967): 101 minuten: Regisseur Mike Nichols 
Romantische komedie over een jongeman die een relatie krijgt met zijn oudere buurvrouw en vervolgens verliefd wordt op haar dochter. Met prachtige muziek van Simon and Garfunkel.

Shackleton (Groot Brittannië, 2002): 204 minuten: Regisseur Charles Sturridge
Film over de legendarische reis van Shackleton van 1914-1917 met als doel om Antarctica over te steken.

Overigens vind ik alle dvd's die ik op mijn blog heb besproken de moeite van het kijken waard!

Uit eten in Utrecht: Restaurant Gare du Sud

Vanavond heb ik met een vriendin gegeten bij Gare du Sud. Terwijl ik op haar wachtte nam ik een glas versgeperste jus d'orange (10) en een broodje met gezouten roomboter (9). De ober zette alvast een fles kraanwater op tafel.

Het menu bestaat uit een keuze van kleine gerechten die elk ongeveer de omvang van een voorgerecht hebben à 11 euro per gerecht. Er werd ons geadviseerd 3 à 4 gerechtjes te bestellen.

Omdat mijn vriendin vegetarisch is kozen we voor die gerechten, met de bedoeling elk gerecht te delen.

Als eerste gang hadden we de gepofte aubergines die een beetje flauw smaakte (7), verder een kaasplankje dat op zich goed was (9), maar waarvan de porties aan de kleine kant waren.

Tweede gang was een voortreffelijke fluweelzacht smakende pompoensoep met mascarpone en Hollandse garnaaltjes (10), helaas ook een wat kleine portie.

Derde gang was wat geroosterde groenten met geitenkaas (9) en een pasta met venkelsalade (9).

Als toetje had ik de crême brulée met ijs van limoen (9) en mijn vriendin de chocoladetaart.

Al met al hebben we goed gegeten, maar gezien de prijs en gezien het feit dat de chef de cuisine afkomstig is uit Karel V en een Michelinster had, hadden we toch iets beter verwacht. Voor hetzelfde geld kun je in Utrecht beter eten, bijvoorbeeld bij C'est ca, de Vaartsche Rijn, Cantina di David, Jasmijn en ik, om er een paar te noemen.

Carolijn Visser: Selma

Carolijn Visser: Selma (Nederland, 2016): 284 blz: Uitgeverij Augustus

In 2008 ontmoette Carolijn Visser Greta en Tseng Y Tsao (Dop) tijdens de pauze van een lezing die ze gaf in Castricum.

Ze vertelden over hun Nederlandse moeder Selma, die in 1950 had besloten met hun vader mee te gaan naar China. Gedurende de jaren die volgden leerde Carolijn Visser broer en zus Tsao beter kennen.

In 2012 gaven zij Carolijn de brieven ter inzage die hun moeder vanuit China naar hun grootvader in Nederland had geschreven. Deze brieven vormen de basis van het boek "Selma" samen met de verhalen van haar kinderen Greta en Dop.

Het boek begint in 1966 als Selma na een lange reis naar Nederland terugkeert naar Peking. Ze merkt hoe de situatie verslechterd is.

Selma was geboren in 1921 en heeft tijdens de Tweede Wereldoorlog samen met haar vader Max Vos ondergedoken gezeten. Haar vader hertrouwde met de vrouw bij wie hij ondergedoken was.

Na de oorlog gaat Selma in Cambridge studeren en daar ontmoet ze de Chinees Chang Tsao. Ze krijgen 2 kinderen: de oudste, een zoon heet Dop en de jongste, een dochter Greta. Ze emigreren naar Hong Kong en later naar China waar Chang Tsao een belangrijke partijfunctionaris is.

Het verhaal van Selma en haar gezin wordt verteld vanaf 1957 tot aan haar dood in 1968, met een korte epiloog over haar kinderen die in 1974 naar Nederland verhuisden.

Selma was de enige Nederlandse vrouw die tijdens de grote gebeurtenissen in China zoals de grote sprong voorwaarts (1960-1962) en de culturele revolutie (1966-1974) in Peking leefde. Aanvankelijk hebben ze het redelijk goed, mede door de vooraanstaande positie van Chang en haar buitenlandse afkomst. Later wordt het steeds minder totdat ze vanaf 1966 allerlei vernederingen moesten ondergaan en Selma en Chang kort na elkaar stierven.

Ik vind "Selma" een absoluut hoogtepunt in het oeuvre van Carolijn Visser. Het boek is met veel empathie voor de hoofdpersonen geschreven, het leest erg prettig en er is gedegen onderzoek voor het boek verricht. Vooral het gewone dagelijks leven is mooi beschreven. Een van de allermooiste boeken uit het Nederlands taalgebied die ik ken! "Selma" kan zich zondermeer meten met andere klassiekers over China zoals Jung Changs "Wilde zwanen" en het boek van Li Zhisu "Het privé-leven van voorzitter Mao".

Een aantal citaten:
- Als Selma thuiskwam, werd ze op de verschillende binnenplaatsen beleefd gegroet, maar niemand kwam zomaar langs voor een praatje of vroeg haar op de thee.

- In de zomer van 1956 had Mao Zedong intellectuelen en studenten opgeroepen de Communistische Partij te bekritiseren in een poging hen meer bij het landsbestuur te betrekken. "Laat Honderd Bloemen Bloeien" heette de campagne. Er kwam echter zoveel kritiek los, dat Mao het als een aanval op de partij ging zien. Wie zich had uitgesproken, werd gestraft. In 1957 werd een half miljoen mannen en vrouwen gevangengezet of verbannen naar afgelegen gebieden, soms voor een periode van wel twintig jaar. ... Elk bedrijf, elke instelling of instantie werd geacht ongeveer 5 procent van zijn werknemers als schuldigen te ontmaskeren. Zij konden zich hiertegen niet verweren, verloren hun baan, hun woning, hun verblijfsvergunning voor de stad Peking en werden op het platteland tewerkgesteld. Altijd zou het verschrikkelijke stigma "rechts element"in hun dossier blijven staan en hun gezinnen werden samen met hen in het ongeluk gestort.

- Selma mocht deze buitenlanders niet. Ze vond hen te extreem in hun politieke overtuigingen. Onder buitenlandse vrienden die ze vertrouwde noemde ze hen de ""200 percenters".

- Selma vertelde over het taleninstituut. In haar lessen mocht ze alleen exacte Engelse vertalingen van Chinese politieke teksten gebruiken. Straks spraken haar studenten een onbegrijpelijk soort Engels, voorspelde ze, maar als ze iets in die richting zei, werd haar de mond gesnoerd door Chinese collega's of haar eigen studenten. Volgens hen moest een buitenlandse taal een "bruikbaar gereedschap in de klassenstrijd" zijn. Allemaal goed en wel, vond Selma, maar het belangrijkste was toch wel dat de mensen begrepen waar je het over had.

- Selma vroeg haar vader om leerboekjes Engels op te sturen. "Hier is ook wel materiaal maar dat begint met: "I love Chairman Mao". En gaat verder met: "I want to build the revolution." Terwijl ik het daar wel mee eens ben, wil ik toch liever dat mijn kinderen in Engeland een kopje thee kunnen bestellen."

- Jiang Qing en haar getrouwen gebruikten het moment om een "socialistische zuivering van de kunst" te ontketenen. Schrijvers en kunstenaars moesten voortaan putten uit de wereld van arbeiders en boeren en niet meer uit het "feodale" verleden. De Chinese klassieken over keizers en krijgsheren hadden een verderfelijke invloed. De Culturele Revolutie moest daar iets aan doen.

- Onder leiding van Lin Piao was het Rode Boekje samengesteld, een bundeling van citaten van Mao. Het was sinds kort gebruikelijk om het altijd bij je te hebben en zichtbaar een hoek uit je broekzak te laten steken.

- De docent werd geslagen, Sterke jongens trokken de armen van het slachtoffer naar achteren en duwden het hoofd naar beneden. De "vliegtuigpositie" werd dat genoemd.

- Het grootste probleem voor Dop was niet eens dat hij bijna nooit een krant in handen kreeg, want wat er werkelijk gebeurde stond daar zelden in. Voor het echte nieuws moest je in Peking zijn. Je moest bij vrienden en kennissen langsgaan, luisteren naar hun geruchten en daaruit zelf verschillende mogelijke scenario's samenstellen.

 

In memoriam: Peter van Straaten

Als je mij vraagt wie mijn favoriete hedendaagse kunstenaar is, dan kom ik al gauw uit bij Peter van Straaten. Tot nog toe heb ik maar een keer geblogd over een boek van hem: "De jongen en zijn boom", maar aangezien ik meer dan 30 boeken van hem thuis heb staan zal daar nog wel verandering in komen.

Peter van Straaten werkte met Oost-Indische inkt en maakte prachtige pentekeningen, waarbij hij de schaduwpartijen lichtjes arceerde. Voor het parool heeft hij 40 jaar lang iedere dag een tekening gemaakt.

Kenmerk van Peter van Straaten is ook dat hij zijn tekeningen altijd van een typisch onderschrift voorziet. Ik herinner me een tekening van hem waar een voetbalkeeper treurend voor zijn doel staat, met als onderschrift: "10-0, als jij ze allemaal gehouden had, dan hadden we gelijkgespeeld".

De tekeningen van Peter van Straaten bevatten altijd de nodige humor. Peter van Straaten hield ervan om mensen te observeren en schetste hun eigenaardigheden genadeloos. Alle albums van Peter van Straaten zijn de moeite waard om hun tekeningen, maar er is er eentje die ik nog speciaal wil vermelden.

Dat is natuurlijk "Aanstoot" een album met licht erotische tekeningen waarbij koppels in allerlei standjes worden gadegeslagen door toevallige omstanders. Erg humoristisch. Mij lijkt het ook erg leuk om uitgaande van de tekeningen in dit album foto's te maken van de betreffende situaties.

Een leuke anekdote: een vriend van mij (destijds was hij bijna 80) kwam bij een overzichtstentoonstelling van het werk van Peter van Straaten in Bergen op Zoom samen met zijn vriendin. De erotische tekeningen hingen in een achteraf zaaaltje waar bijna iedereen zich voor schaamde om er naar te kijken. Mijn vriend en zijn vriendin hadden het rijk vrijwel alleen.

Jammer dat Peter van Straaten niet meer onder ons is!
De foto aan de bovenkant van het artikel is gekopieerd uit de Volkskrant van vandaag.

Bernard Magnouloux: Travels with Rosinante

Bernard Magnouloux: Travels with Rosinante (Frankrijk, 1988): 206 blz: Uitgeverij The Oxford Illustrated Press

"Travels with Rosinante" is het verhaal van de ongelooflijke tocht die de Fransman Bernard Magnouloux maakte op de fiets rond de wereld tussen 10 mei 1981 en 7 januari 1987, waarbij hij 77.000 km aflegde en zo'n 50 landen bezocht.

Magnouloux begon zijn monstertocht met een tocht van een half jaar door Zuid-Europa en Noord-Afrika, vervolgens doorstak hij Afrika in de lengte: van Caïro naar Kaapstad, een vlucht naar Buenos Aires, langs de Andes naar Mexico.

In Mexico onderbrak hij zijn tocht gedurende een jaar om in Frankrijk geld te kunnen verdienen om zijn tocht af te kunnen maken. Vervolgens fietste hij door de Verenigde Staten en Canada, vloog van San Fransisco naar Hong Kong en fietste door China, Tibet, Nepal en India naar Pakistan waar hij het vliegtuig naar Istanbul nam.

Het laatste stuk was opnieuw door Griekenland en Zuid-Europa naar huis. Zijn tocht kostte in totaal slechts zo'n 25.000 gulden.

Natuurlijk maakte Magnouloux van alles mee gedurende zijn tocht: problemen bij douanekantoren, problemen met de fiets, aanvallen van tsee tsee vliegen, een beroving, enorme gastvrijheid vrijwel overal, ontmoetingen met collegafietsers.

Zoals gebruikelijk geef ik weer een aantal citaten:

- In Asterix the legionary, I remembered, it said that the stronger the army, the worse it's food. If that is the case the Sudanese army must be pretty weak: it's food was delicious!

- "Now, I have to warn you, the area is infested by lions and, last week, a local cyclist was eaten alive. If you don't believe me, you can go to Chipata morgue and ask to see his remains: by that I mean the bicycle, which the lion couldnt eat." At that he smiled, but instantly resumed his serious mask. "If you persist in your foolish enterprise, I shall give you good advice. In case you meet a lion, you'll have to salute it in the Chichewa way: you must kneel down, clap your hands and say "Mulibwanji", which means "How are you?". If the lion answers "Nilibwino", which means "I'm fine, thank you and you?" you're OK, but if the lion doesn't answer, then you'd better pedal very fast!"

- The chief was teaching me other words of Chichewa (just in case the lion spoke first), when the women brought some more n'sima. With it came a plate in which, because of the dark, I could only just discern long black things.
"Now in your honour, we will have a dessert," said the chief.
"Oh yes, and what is it?"
"It's a local delicacy. These are rats, help yourself to one!"
I couldn's believe I had heard correctly until I brought the long black thing up to my face. It was indeed a rat! Complete with skin and tail, bones and insides, head and ears and teeth; dead, yes, but complete! Were they making fun of me? Me, a rich European being fed by poor Africans, was I being made to feel ashamed?
A glance around persuaded me this was not a joke: the men were sharing the rats. Being the guest, I was the only one to have an entire animal...
Because I have always been a diplomat, I bit into the rat. I could clearly feel the fur on my lips and the bones between my teeth. But it was good. A delicate taste. I was told the recipe: the rat is boiled for several hours and dried in the sun. It gives it the taste of a dried sausage -well, of a furry sausage. My difficulty in fact, was to eat without looking at it, for then, it was truly enjoyable -except that is for the head which was hard to chew because of the teeth and the tail which got stuck between two of my molars. I had to dispose of that discreetly behind my back.

There was still the problem of the left side of my moustache: since Santiago I had had a west wind and it had succeeded in bending the left side of my moustache so that I could not eat without chewing it. To prevent that I had had to attach it by a string to the spoke-nipple earring which I wore in my left ear.

In some countries indeed a western bicycle, no matter how special, can be sold for a good price and customs officers noted her in my passport when I came in, to ensure that I took her out. Thus the Tunesian customs wrote: "Vu à l'entrée, vélo usagé (Seen on entry, used bicycle)" and very honestly, two months later: "Vu à la sortie, vélo très usagé (Seen on exit, very used bicycle)".

Na zijn beroving:
"You are very lucky," he added. "You must understand that this state is the poorest in the United States of Mexico and that the proximity of Acapulco and its luxury is a permanent provocation to violence. ... And you are still alive, don't complain!"
"You are the third to be attacked this month in the same place, but you are the first one to escape alive. One man died from a bullet in his belly, small calibre, it probably took him quite a long time to die ... The second one lost his head, I mean literally, from several machete blows ... So you see, you should be happy to have lost only a few dollars, your cooking utensils and a Sudanese turban! As a matter of fact, if I was in your situation, I would probably take advantage of it an go back home to kiss my mother while I was still alive!"

Het boek wordt afgesloten met 40 bladzijden met informatie over boeken, wegenkaarten, fietsenmakers en praktische informatie over de route voor wie de tocht (of een gedeelte daarvan) zelf wil nafietsen.

 

Boeken die ik dit jaar gelezen heb, maar nog niet besproken

Er zijn een paar boeken die ik dit jaar gelezen heb en waarover ik nog niet geblogd heb. De bedoeling is om er nog wat uitgebreidere stukjes over te schrijven, maar hier alvast in het kort.

Hans Christian Andersen: Sprookjes en verhalen (1992): 1098 blz: Vertaald door Annelies van Hees: Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep, Perpetua-reeks 
Ergens in het begin van dit jaar las ik deze dikke pil met sprookjes en verhalen van de Deense schrijver Andersen. Wie kent de sprookjes van Andersen niet? Verrassend is om te lezen hoe goed ze zijn in deze mooie vertaling. Enkele van mijn favorieten: Kleine Claus en grote Claus, De kleine zeemeermin, De nieuwe kleren van de keizer, De standvastige tinnen soldaat, De wilde zwanen,  Het lelijke jonge eendje, De sneeuwkoningin, De schaduw, Het meisje met de zwavelstokjes. Waarschijnlijk kennen de meeste mensen deze sprookjes wel. Ook de minder bekende sprookjes en verhalen zijn altijd de moeite van het lezen waard. Kortom een leesgenoegen voor jong en oud en mijn favoriete boek van het afgelopen jaar tot dusver.
 

Roz Chast: Kunnen we het niet over iets leukers hebben (2015): 230 blz: Vertaald door Toon Dohmen 
Prachtige graphic novel waar collegablogger Joke een leuk stukje over heeft geschreven. Het boek gaat over een vrouw van middelbare leeftijd die voor haar zeer oude ouders moet zorgen en daar liefdevol over schrijft en tekent. Een aanrader!
   

Theo van den Boogaard & Wim T. Schippers: Sjef van Oekel, verschillende albums
Deze heb ik voor mijn verjaardag gekregen. Absurdistische humor, bij tijden erg leuk, maar hoewel mooi getekend maakt het toch geen blijvende indruk.
  

Dvd: The kiterunner

The kiterunner (Verenigde Staten, ): 122 minuten: Regisseur Marc Forster

Amir groeit op in Kabul, de hoofdstad van Afghanistan.

Zijn vader heeft zijn vrouw verloren bij haar bevalling en heeft een vader en zijn zoon Hassan als bedienden.

Hassan is de beste vriend van Amir en verdedigt hem door dik en dun. Amir is nogal bangelijk aangelegd (vredelievend?). Toevallig zijn Amir en Hassan twee van de beste vliegeraars van Kabul. Er worden mesjes aan de touwen van de vliegers bevestigd waarmee ze andere vliegers kunnen snijden zodat die neerstorten.

Op een kwade dag wordt Hassan als hij alleen is verkracht door de saditsche Assef. Deze gebeurtenis zorgt voor een verwijdering tussen Amir en Hassan.

Jaren later: Amir is inmiddels getrouwd met de knappe Soraya en woont in Californië. Op een dag krijgt hij een telefoontje van een vriend van zijn vader dat hij onmiddellijk naar Pakistan moet komen. Daar aangekomen wordt een familiegeheim onthuld en moet hij de reis naar Kabul maken.

Ik heb het boek "De vliegeraar" waarop deze film is gebaseerd een aantal jaren geleden gelezen, maar dat maakte geen verpletterende indruk. Eerlijk gezegd vond ik de film interessanter dan het boek, met name ook door de kleurrijke beelden van Kabul (ik denk gefilmd in China). Een indrukwekkende boekverfilming!

   

Norman Lewis: Stemmen van de oude zee

Norman Lewis: Stemmen van de oude zee (Groot Brittannië, 1984): 282 blz: Vertaald door Marijke Versluys: Uitgeverij Atlas

"Stemmen van de oude zee" is het verslag van 3 zomers die de Engelsman Norman Lewis doorbracht in het vissersdorp Farol aan de Spaanse middellandse zeekust in de jaren 1946-1948.

Farol was een afgelegen dorp waar de mensen hun geld verdienden door te vissen. Er waren jaarlijks drie grote vangsten: de sardienenvangst in het voorjaar en het najaar en de tonijnvangst in het najaar. De laatste jaren voordat Lewis aankwam waren de vangsten matig geweest zodat het dorp in grote armoede leefde.

In de tijd dat Lewis in het dorp verbleef traden er grote veranderingen op. Muga, een rijk man uit het binnenland kocht een paar huizen en een stuk land en wilde Farol openstellen voor het (buitenlands) toerisme. De plaatselijke vissers vonden het maar niets maar konden hier niet veel aan doen.

Norman Lewis beschrijft liefdevol zijn verblijf in Farol, hoe hij langzaamaan geaccepteerd wordt door de vissers en hoe hij mee gaat vissen. Een mooi boek, hoewel ik nu niet zo enthousiast was als bij de eerste lezing.

Citaat:
Het feit dat Sebastian mij vertrouwelijke informatie had doorgegeven was een bemoedigend teken dat mijn status in het dorp geleidelijk aan verbeterde. Het bleef een nadeel om buitenlander te zijn, maar naarmate mijn gezicht vertrouwder werd, speelde dat bezwaar met de week een kleinere rol. Ik moest de schijn wekken dat ik de plaatselijke vooroordelen deelde. "Neem je hoed af als je langs de kerk komt," zei Sebastian, "Maar ga er niet binnen. Blijf uit de buurt van het café als de politie er is. Vraag niet of een visser iets van je wil drinken. Wacht tot zij jou vragen of je zin hebt in een glas." Er waren vele voetangels en klemmen in de omgang met anderen, vele fouten die je moest zien te vermijden. Terwijl ik er behoedzaam en met beleid naar streefde om, zo hoopte ik, eens volkomen door de gemeenschap geaccepteerd te worden, zette ik nooit een stap zonder eerst Sebastian of de grootmoeder om raad te vragen.

 

Uit eten in Utrecht: Tapasrestaurant El Mundo 2

Vanavond heb ik met een vriend voor het eerst sinds bijna 3 jaar weer eens bij El Mundo gegeten. Ik zou mijn vorige bespreking van El Mundo letterlijk kunnen overtypen want veel is er hier niet veranderd in de afgelopen 3 jaar.

We kozen voor de onbeperkte Tapas a 19,95 euro per persoon. We konden kiezen uit kaasgerechten, visgerechten (koud en warm), vleesgerechten (koud en warm) en vegetarische gerechten (koud en warm). In totaal is er keuze uit meer dan 50 verschillende tapas. Per ronde konden we allebei 2 gerechten bestellen.

We deelden de gerechtjes (waardering per gerecht tussen 6½ en 8½) zodat we van alles wat konden proeven. Als eerste ronde hadden we visgerechten: garnalen met knoflook, garnalenkroketjes, een zalmspies met tomaatjes en een sardientje. Voor de tweede gang verschillende soorten kaas, waarvan we allebei de blauwschimmelkaas met witlof het lekkerst vonden. Derde gang waren warme vleesgerechten: stukjes ossehaas in saus (te lang gebraden en met te veel peper en zout), varkenshaasjes, gegrilde aubergine met vlees en een stukje toast met varkensvlees. Voor de vierde gang kozen we 2 keer de carpaccio en een portie serranoham en een salade.

De wachttijden tussen de gangen vond ik aan de lange kant (tussen 15 en 20 minuten). Bij het eten kreeg ik een kan gratis kraanwater zoals het hoort (er zat zelfs een schijfje citroen in).

Als je niet te hoge eisen stelt dan kun je bij El Mundo voor niet al te veel geld redelijk je buikje vol eten, maar verwacht geen culinaire hoogstandjes, daarvoor moet je elders wezen.

De tapas zijn allemaal erg simpel klaar te maken en een beetje kok kan het thuis veel beter. Toch heb ik hier prima gegeten.

Ik vind El Mundo beter dan Corfu (waar men onbeperkt mediterrane tapas serveert), minder goed dan Sumo en duidelijk minder dan Umami.

August Sander: People of the 20th century

August Sander: People of the 20th Century (Duitsland, 2013): 807 blz: Uitgeverij Schirmer/ Mosel

August Sander was een Duitse portretfotograaf die leefde van 1876 tot 1964.

Hij had als droom om een overzicht te maken van het Duitse volk, de verschillende bevolkingsgroepen, door die te portretteren.

Vanaf 1910 tot ongeveer 1956 is hij hier mee bezig geweest, waarbij de overgrote meerderheid van de foto's in het boek genomen zijn in de jaren van de Weimar-republiek: tussen 1918 en 1933.

Volgens August Sander moesten zijn portretfoto's een exacte gelijkenis met de werkelijkheid opleveren en zo gedetailleerd mogelijk zijn. Trucjes om de foto's te verfraaien daar deed hij niet aan.

"People of the 20-century" is een prachtig uitgegeven boek, dat meer dan 600 reproducties bevat, die allen schitterend zijn afgedrukt. Als boek vind ik het het op één na mooiste fotoboek dat ik in mijn bezit heb, en dat wil wat zeggen!

  

 Voor een aantal foto's van August Sander, klik hier. 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Barbara Stok: Toch een geluk

Barbara Stok: Toch een geluk (Nederland, 2016): 160 blz: Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar

"Toch een geluk" is het nieuwste autobiografische stripverhaal van de Groningse striptekenares Barbara Stok. In dit boek schrijft ze over de grote en kleine dingen die ze in haar leven meemaakt. Er zijn de grote dingen zoals haar werk aan de biografie van Vincent van Gogh, maar er zijn natuurlijk ook de talloze kleine dingen, zoals:

- Een televisieopname.
- Dat ze een ladder koopt voor de verjaardag van haar zusje, maar dat die niet in de auto past en ze de voorruit molt.
- Dat ze een drol opruimt die haar hond Wisky heeft gelegd.
- Dat ze een vriendelijke wetenschapper ontmoet die de volgende ochtend bij de balie van de NS uit zijn dak gaat.
- Een zeiltochtje op het IJsselmeer.
- Een slak in de basilicum.
- Dat ze bij een bushalte in de regen staat te wachten en schrijft: "Soms kun je beter juist niet in het hier en nu zijn."
- Een mol die ze helpt oversteken op de afrit van de A7.
- Dat ze verslag maakt in stripvorm van een stripfestival in Lucca.

Het klinkt allemaal niet zo bijzonder, maar dat is het intussen wel. Barbara Stok tekent de alledaagse gebeurtenissen in haar leven zo dat iedereen zich in haar tekeningen kan herkennen. De tekeningen zijn ook erg mooi, op het oog simpel met een strakke lijnvoering en erg mooi ingekleurd. Ik hoop dat er nog veel albums van haar hand volgen.

 

Gerard Monnink: Met fiets en tent naar de Orient

Gerard Monnink: Met fiets en tent naar de Orient (Nederland, 1936? ): 231 blz: Uitgeverij Holland Uitgeversmaatschappij

Zelf heb ik in 1988 een fietstocht gemaakt van Zeist naar Istanbul. Zoals iedereen die een dergelijk grote fietstocht heeft gemaakt heb ik wel het een en ander meegemaakt tijdens deze tocht.

Vergeleken met de tocht die Gerard Monnink beschrijft beschouw ik mijn eigen tocht als een veredelde vakantiefietstocht. De tijden waren ook anders: terwijl ik de beschikking had over een lichtgewicht fiets en een lichtgewicht kampeeruitrusting moesten Gerard en zijn vriend Toon Damhuis het doen met een veel zwaardere fiest en bepakking. Bovendien reisden ze vrijwel zonder geld op zak en waren de wegen veel slechter dan tegenwoordig.

De talloze avonturen die de twee fietsreizigers meemaken worden in geuren en kleuren verteld. We maken kennis met slechte wegen, onherbergzame gebieden, wilde honden, ratten en luizen. Aan het einde van het boek in Palestina komen Gerard en Toon Sefania tegen, de latere vrouw van Gerard.

Helaas zijn de foto's die bij het boek zijn afgedrukt nogal wazig. Gerard heeft het regelmatig over de grote fotografische kwaliteiten van zijn vriend en dan vallen deze veelal onscherpe foto's toch wat tegen.

Lees hier wat collegablogger Koen de Jager van dit boek vond.

Een aantal wat langere citaten:

De kennismaking van Gerard met Toon:
"Neem me niet kwalijk", zeg ik "bent u Damhuis?" "Ja, dat ben ik" "Ik zou graag eens kennis met u willen maken, mijn naam is Monnink" "Aangenaam", en op zijn handdruk ga ik door: "De kwestie is namelijk dat ik al veel van uw reizen heb gehoord. Nu wilde ik zelf ook eens een grote fietstocht maken. Een tent meenemen om onderweg te kamperen, zelf eten koken, etc. En nu wilde ik eigenlijk vragen of u idee hebt om mee te gaan." Even glijden zijn blauwe kijkers langs mij heen. "Hm, waar wilde je dan naar toe?" "Nou, een wat excentrieke tocht" en ietwat verlegen ga ik verder: "een lange reis helemaal naar Palestina." Een ogenblik slechts denkt hij na. Dan volgt in zijn sappig Twents dialect: "Ja, dan konk wa metgaon." Alsof het een reisje van een paar dagen gold! "Wanneer wilde je vertrekken?" "Aanstaande zaterdag liefst", stamelde ik perplex." Goed-dan ben ik hier wel. Daar kun je van op aan."

Onderweg:
Als er een auto passeerde, waren we minutenlang in een stofwolk gehuld en de struiken en bomen langs de weg waren eveneens met een grijze laag bedekt. Voor onze bodies, waarop de zon onbarmhartig brandde, betekende dit een ware krachtproef, evenals voor onze banden.
Maar onverstoorbaar peddelde mijn metgezel verder, de ene helling op, de andere af, even stilhoudend soms voor een dronk water en dan weer voort!  Toen ik een ogenblikje naast Damhuis kwam, schoot ik onwillekeurig in de lach: Ontzettend, zijn gehele gezicht was bijna onherkenbaar met een grijsgrauwe laag bedekt! Verbaasd keek hij me aan: "Waarom lach je?" "Om je gezicht, helemaal met stof bedekt, ha, ha, ha!" "Ja, je kunt goed lachen", antwoordde hij, "maar wacht even, hier is een spiegeltje, -óók een aardige schoorsteenveger." Ik moet een heel ontzet gezicht getrokken hebben, want nu was Damhuis aan de beurt om te schateren!

Pech:
De geweldige schok deed onze voorwielen pal stilstaan ... Beiden kropen we weer overeind en betastten onze armen en benen. Nee, niets gebroken, alleen een paar kleine ontvellingen en schrammen aan onze handen en aan de neus van mijn vriend. Verder waren we geheel met klei en modder bedekt ... Bij een andere gelegenheid zouden we zeker hartelijk gelachen hebben om deze onvrijwillige kleidoop. Maar nu voelden we ons te miserabel en daarbij kwam de angst om onze karretjes. Bezorgd inspecteerde mijn vriend zijn vehikel ... Nee, niets aan kapot ... Maar toen ik weer op mijn Veeno wilde stappen, schuurde 't voorwiel langs de vork en met ontzetting constateerden we, dat de vooras gebroken was. Bedremmeld stonden we bij onze fietsen. We hadden zo vertrouwd op de onverwoestbaarheid van onze karretjes, dat we dit nauwelijks konden geloven ... "En dat," hoorde ik mijn vriend somber mompelen, "terwijl we niet eens een reserve-as bij ons hebben. Ja, alle beroerdigheid scheen zich hier in dit wilde stuk Balkan op te stapelen." 'n Grote kans bovendien, dat er in dit nest hieronder geen fietsas te vinden is ...Misschien kènnen ze hier wel geen fietsen", ging hij bemoedigend verder, terwijl we voorzichtig naar beneden schoven.

Luizen:
Toen we tenslotte klaar waren, moest ik toch eerst even kijken, waar dat jeukerige gevoel nu eigenlijk vandaan kwam, dat me de hele dag al gehinderd had. Ik trok mijn pullover en mijn hemd uit en... tot mijn ontzetting ontdekte ik de oorzaak... Luizen, grote, griezelige beesten... Vol afschuw toonde ik het mijn vriend. "Wel verd..., mij heeft ook al een hele tijd, de "de pokkel" (rug) gejeukt, om je de waarheid te zeggen", viel hij uit en snel trok hij zijn kleren uit... "Zie je wel... compleet onder de luizen... Die hebben we natuurlijk in deze oude bedden hier opgelopen..., dat is absoluut zeker. En daar hebben we nog voor betaald ook!" Dat was het begin van de Oriënt! "Onmiddellijk ander ondergoed aan!" riep ik vol afschuw. Maar Toon hield me tegen, met de woorden: "Ben je nou helemaal gek geworden?! Als je nu direct ander ondergoed aandoet, bederf je dat ook helemaal en kom je d'r nooit weer af. De enige manier is, de spullen vanavond in het hotel te wassen met kokend water en veel zeep. Want ik ken ze, ik heb ze op een vroegere reis ook al eens gehad", voegde hij er verklarend aan toe... "Luizen... praat me niet van luizen... Drie maal per dag krijgen die krengen jongen en s'avonds zijn ze alweer drachtig."


Ik had het boek al een keer eerder gelezen, maar was bij herlezing verbaasd over hoe goed geschreven ik het vond. Zonder meer een van de mooiste verslagen van een grote fietstocht die ik ken.


 

Michiel van de Pol: Spotters

Michiel van de Pol: Spotters (Nederland, 2016): 180 blz: Uitgeverij Scratchbooks

Frank is vliegtuigspotter. Dat houdt in dat hij op bepaalde plekken met een telelens naar de lucht tuurt en dan de vluchtnummers van overvliegende vliegtuigen noteert.

Hij heeft zelfs aan zijn vader gevraagd om een glazen koepeltje op het dak te bouwen zodat hij ook thuis vliegtuigen kan spotten. Ook bouwt Frank modelvliegtuigjes, waarbij hij zorgvuldig volgens de handleiding te werk gaat.

Op een spotlocatie ontmoet Frank Julia die haar broer chauffeert. Julia daagt hem uit en ze krijgen een relatie. Julia is ook bezig om een boek te schrijven over een kunstenaar die een lamp wil maken van zijn geamputeerde been. Julia raakt zwanger, krijgt kanker en Frank zal moeten wennen aan het idee om zelf een kind op te voeden.

Het gegeven van het boek vind ik interessant. Helaas liggen de tekeningen me niet zo. De tekeningen zijn vaak nogal chaotisch. Wat ik dan weer wel leuk vind voor een liefdesverhaal is dat zowel Frank als Julia afgebeeld worden als twee niet zo heel knappe mensen.

Ik heb dit boek gelezen na een recensie op het blog van Bunt Blogt te hebben gelezen.

  

Recept: Stoofpeertjes

Het is herfst en ze zijn er weer: stoofperen. Heerlijk bij het hoofdgerecht of los als toetje (of zomaar tussendoor).

Ingrediënten voor 8 personen:
- 16 stoofperen (liefst Gieser Wildeman, die zijn het lekkerst)
- 1 kaneelstokje
- beetje suiker naar smaak, hoeft niet veel te zijn, 20 gram voor 2 kilo peertjes is genoeg
- water

Bereiding: Schil de peren vanaf het stokje, zodat je hele peren overhoudt (dat ziet er het mooiste uit). Zet ze op met een beetje water, een kaneelstokje en wat suiker. Breng ze aan de kook, zet het vuur op de laagste stand en laat ze 3 uur doorpruttelen totdat ze lekker zacht en mooi rood zijn. Let op dat ze niet droogkoken, dan zit je letterlijk met de gebakken peren!

Voor grote eters kun je ook wel 3 of 4 peren per persoon klaarmaken (zelf lust ik er wel 10 op een dag). De peren kun je prima een paar dagen bewaren in de koelkast. Ik vind ze het lekkerst als ze nog een klein beetje lauw zijn. Eet smakelijk!

Bernard Ollivier: Verre voetreis

Bernard Ollivier: Verre voetreis (Frankrijk, 2000): 319 blz: Vertaald door Frans van Woerden (2002): Uitgeverij Atlas

"Verre voetreis" is het verslag van een voettocht dwars door Turkije die Bernard Ollivier in 1999 maakte als eerste etappe van een voorgenomen voettocht over de Zijderoute vanaf Istanbul tot in China.

Het boek geeft prima weer wat er bij het maken van een grote reis allemaal komt kijken.

Bernard is bij zijn vertrek, 60 jaar oud en in een goede lichamelijke conditie. Toch lijkt hij zichzelf overschat te hebben: hij wandelt enorme afstanden, maar heeft ook steeds last van zijn voeten.

Hij beschrijft mooi de gastvrijheid in Turkije zoals die zelf ook in Turkije ervaren heb toen ik daar, lang geleden op vakantie was. Bernard ontmoet allerlei mensen, die hij met liefde beschrijft.

Aan het eind van de tocht gaat het fout. Bernard heeft een paar vervelende ontmoetingen, let niet goed op wat hij eet en wordt tenslotte afgevoerd met een ambulance en gerepatriëerd.

Een aantal citaten:

- Grote reizen beginnen met een kleine depressie

- Lopen doet dagdromen. Het gaat niet goed samen met gestructureerd nadenken, dit is meer iets voor de contemplatie, voor als je met halfgesloten ogen op een zacht kussen van heel fijn zand ligt, een siësta doet in de schaduw van een dennenboom.

- Net als sportlieden voor een belangrijke beproeving, concentreer ik me op mijn lichamelijke functioneren. Ik heb een lichte steek in mijn zij, ik voel ook een klein pijntje in mijn knie, en een korte krampscheut in een voet, even schrik ik, maar ik weet heel goed dat het juist betekent dat ik goed in vorm ben.

- Op slag komen alle twintig aanwezigen het terras op en drommen om me heen. Ze bestoken me met vragen:
"Uit welk land kom je?"
"Ben je echt in Istanbul gestart?"
"Waar ga je naartoe?"
"Wat doe je voor werk?"
"Ben je getrouwd?"
"Hoeveel kinderen?"

- Ik voel me nog vermoeid van de vorige dag en zie het allemaal niet erg zitten. Ik maak me vooral zorgen over mijn voeten. Al die loop-ellende van me komt doordat de naad in de neus van de schoen te diep is vastgestikt, zodat er vanbinnen een scherp randje is dat bij elke stap die ik doe als een soort guillotine in mijn tenen hakt.

- Hier en daar staan wat onvoltooide privé-woningen. Meestal wonen de eigenaren op de begane grond of de eerste verdieping. Aan de muren daarboven  is alleen maar een begin gemaakt, uit de betonnen palen steken roestige stangen als pijlen naar de hemel omhoog. Later hoor ik dat dat met opzet zo wordt gelaten: woningbelasting wordt pas verplicht als de woning helemaal af is, dus worden ze in half voltooide staat gelaten.

- Wanneer ik vraag of iemand een zin die ik niet goed begrijp wil herhalen, denken mijn gesprekspartners, over het algemeen eenvoudige mensen, dat mijn gehoor niet in orde is. Ze herhalen de zin in hetzelfde tempo, alleen wat luider.

- Opnieuw constateer ik dat de leden van de polis die zich alleen met het verkeer bezighouden, minder agressief zijn dan de jandarmas die de terroristen moeten bestrijden, of de askers, de militairen, die over het algemeen arrogant zijn en moeten laten zien hoe onmisbaar ze zijn.

- De dagdromer daarentegen krijgt bij het wandelen veel meer kans. Anders dan bij nadenken kun je je dagdromerij onderbreken en weer hervatten zonder dat zo'n interruptie al te hinderlijk is. Integendeel, een overvliegende ooievaar, het gegons van de insecten, het vlammende purper van een bloem of een eigenaardig gevormd steentje waar je met je schoen tegenaan stoot, prikkelen juist de fantasie.

- De economische crisis en de enorme inflatie zijn grotendeels te wijten aan de geweldige bedragen die nodig zijn om een van de grootste legers ter wereld op de been te houden.

- Cultureel en historisch gezien brengt mijn reis me minder bevrediging dan ik had gehoopt. Mijn gebrekkige kennis van de taal is echt een handicap voor alles wat met informatie te maken heeft. Maar de intense contacten die ik heb gehad, vooral met de gezinnen waar ik te gast ben geweest, zijn te danken aan de taal van het gevoel, daarbij spelen woordenschat en grammatica geen rol.

- Het kost me moeite richting te houden op deze bergweg. "Rechtuit" hebben ze tegen me gezegd. Ik kom alleen wel om de paar kilometer zo'n vervloekte tweesprong tegen. Je vraagt je de godganse tijd af: rechtuit naar rechts of rechtuit naar links?

- Een paar gelukkige autobezitters zijn hun dierbare bezit aan het wassen zoals ze dat bijna dagelijks doen. Het lijkt mij dat ze beter wat zuiniger met water zouden kunnen zijn, daar is hier toch al zo'n gebrek aan. Als ze eens wat minder tijd zouden besteden, denk ik bij mezelf, aan het schoonpoetsen van die karren van ze en wat meer tijd over zouden hebben voor het schoonhouden van hun wc's, dan zouden ze misschien minder de blits maken, maar zou de hygiëne er stuken op vooruitgaan.

- Op het platteland heeft het me altijd getroffen dat de trots van de gastheer op het feit dat hij je mag ontvangen, wordt gedeeld door de overige dorpelingen. In onze "geciviliseerde" maatschappij is het hele idee van gastvrijheid langzaam maar zeker in vergetelheid geraakt of heeft bepaaalde verworden vormen aangenomen.

- Ik neem de gelegenheid waar om een paar dingen over het moslimhuwelijk te weten te komen. Zoiets gaat heel eenvoudig in zijn werk: er zijn drie personen voor nodig, het bruidspaar en een derde, een soort getuige die een iman kan zijn, maar dat is niet verplicht. De getuige vraagt aan de bruidegom: "Hoeveel is deze vrouw waard?" Hierop noemt de man en prijs in goud.Dan zijn ze getrouwd. Als de echtgenoot later van mening verandert hoeft hij slechts driemaal te zeggen: "Ga weg." Dan zijn ze gescheiden. De enige verplichting van de man bestaat uit het betalen van de prijs die hij bij de huwelijksvoltrekking heeft genoemd.