Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst: deel 1 (Syrië, 2014): 158 blz: Vertaald door Toon Dohmen & Mariella Manfré (2015): Uitgeverij de Geus

Een paar weken geleden was een vriend bij mij op bezoek en gaf hij mij het boek "De Arabier van de toekomst: deel 2" cadeau. Ik heb het diezelfde avond uitgelezen en was er erg enthousiast over. Ik heb meteen deel 1 gereserveerd bij de bibliotheek.

"De Arabier van de toekomst" is een graphic novel getekend en geschreven in het Frans door een Syriër die een Syrische vader en een Franse moeder heeft. Je zou het niet verwachten bij een Arabische schrijver, maar er zit erg veel humor in dit boek.

In deel 1 is Riad een jongetje van de leeftijd van 2 tot 6 jaar oud. Het boek begint veelbelovend:
Ik heet Riad. In 1980 was ik twee jaar oud en een ideale man:
- Een dikke bos lang, platinablond haar
- Goud glanzend
- Verzorgd en gevoelig
- Doordringende en zeer sprekende ogen
- Smachtende lippen
- Jong en onbedorven
In die tijd was de wereld een wazig oord bevolkt door bewonderende reuzen. Elke vrouw wilde me in haar armen nemen.

Het boek leent zich voor wat citaten:

Riad beschrijft de kennismaking van zijn ouders in de mensa:
"Goeiiidag, ik heet, Abdel Razak, en jij?"
"Ik? Ik heet niks"
"Ach? Wat leuk, is dat Afrikaans?"
"En jij? Hoe heet jij?"
"Net als zij, Ik heet net als zij"
"Nettalszij"! Wat mooiii! Is dat typisch Frans? Want ik...
Abdel maakt een afspraak en netalszij komt uit medelijden met hem.

Abdel heeft gestudeerd in Frankrijk om aan de jarenlange Syrische dienstplicht te ontkomen. Militairen zijn sukkels! Ik voer liever het commando!

Bij aankomst in Syrië krijgen ze een huis toegewezen. Als ze de volgende dag boodschappen zijn wezen doen heeft een ander gezin het huis betrokken.

Bij een bezoek aan Frankrijk:
Alles in Frankrijk leek rijker en levendiger. De mensen hadden heel expressieve gezichten. Opa: "Ha, als ik jou was zou ik al achter de meiden aan zitten!" "Papa, kom, hij is vier" "Je kunt niet vroeg genoeg beginnen! Straks wordt ie nog een flikker!"

We gingen het dak op om de omgeving te bekijken. Het was niet zo'n groot dorp. Alle huizen leken op elkaar. Ze waren grauw en leken allemaal niet helemaal af. Net als bij ons staken overal stukken ijzer uit de platte daken. "In Syrië is het zo dat je belasting voor je huis moet betalen als het af is ... Omdat niemand wil betalen, maakt niemand zijn huis af!"

Scheldwoorden op zijn Arabisch:
Mohammed en Waël leerden me de Syrische basisscheldwoorden. "Hondezoon is gewoon hondezoon, dat kan je altijd zeggen." Of anders: "Lik m'n reet". Dat betekent, "Nee" Als een hondezoon je iets vraagt, kun je dat antwoorden. "Wat je altijd kunt gebruiken om alles en iedereen te beledigen is "Neuk je moeder"". De scheldwoorden werden erger als het over de vader ging. "Vervloekt zij je vader" daar moet je mee oppassen, dat is gevaarlijk. Zorg ervoor dat je zeker weet dat je de bekken van de gasten tegen wie je dit zegt dicht kunt timmeren. Want het wordt ongetwijfeld knokken als je "Vervloekt zij je vader" zegt.

Warm aanbevolen, voor een luchtige kijk op de Arabische wereld!

  

Lees verder in deel 2.

Pieter Steinz: Gids voor de wereldliteratuur

Pieter & Jet Steinz: Gids voor de wereldliteratuur (Nederland, 2015): 560 blz: Uitgeverij Nieuw Amsterdam

"Gids voor de wereldliteratuur" is een samenvoeging, volledige bewerking en actualisering van 2 eerdere boeken van Pieter Steinz: "Lezen &cetera" uit 2003 en "Lezen op locatie" uit 2004.

Pieter Steinz was jarenlang chef redacteur van de boekenbijlage van het NRC-Handelsblad. Eerder las ik van hem het aangrijpende "Lezen met ALS", over zijn laatste levensjaren waarin hij leed aan de ziekte ALS. Pieter Steinz is vorig jaar overleden.

"Gids van de wereldliteratuur" is encyclopedisch van opzet. Centraal staan de 416 lemma's van schrijvers, waarbij 104 meesterwerken wat nader belicht worden. Verder staan er in het boek 52 landkaarten van landen, continenten, steden en gebieden en 52 boekwebben waarin invloeden op een bepaald boek besproken worden, andere boeken van dezelfde schrijver en suggesties van wat te lezen na het besproken boek.

De lemma's van de schrijvers zijn erg kort, zodat het onmogelijk is om aan de hand van de teksten een beeld te vormen van de leeswaarde van de betreffende boeken. Verder worden alle mogelijkheden aangegrepen om nog meer boektitels te geven, waarbij de boeken steeds in een zin gekarakteriseerd worden.

Ik denk dat in dit uitputtende boek meer dan 3000 titels gegeven worden, veel meer dan de doorsneelezer ooit zal lezen.

Wat is nu het nut van dit boek? Ik denk dat de praktische waarde van het boek groter wordt naarmate je meer gelezen hebt. Zelf heb ik zo'n 2700 boeken gelezen, dus veel genoemde titels ken ik wel. Toch denk ik dat voor de meeste mensen dit een boek voor de boekenkast is, dat hoogstens een enkele maal zal worden opengeslagen om iets op te zoeken.

  

Giacomo Casanova: Mijn avonturen met non M.M.

Giacomo Casanova: Mijn avonturen met non M.M. (Italië, ongeveer 1790): 48 blz: Vertaald door Theo Kars (1993): Uitgeverij van Oorschot: Oorspronkelijk uitgever Athenaeum-Polak & van Gennep

Over de memoires van Casanova heb ik al eerder geschreven. Het is een van mijn absoluut favoriete series boeken.

In de jaren 90 zijn de complete memoires van Casanova vertaald door Theo Kars voor uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep. Er bestaat zowel een hardcover editie met stofomslag als een paperbackeditie. Beiden zijn al jaren uitverkocht en alleen met enige moeite antiquarisch te vinden.

Voor liefhebbers van het werk van Casanova is er goed nieuws: de complete memoires worden opnieuw uitgegeven in een 3-delige set hardcovers in dundruk met 200 kleurenillustraties van de mij onbekende Auguste Leroux.

Als soort van amuse heeft van Oorschot dit kleine boekje uitgegeven met het liefdesavontuur van Casanova met de non M.M. Het is te koop in de boekwinkel voor de vriendelijke prijs van 3,50 euro.

Casanova heeft in de eerste plaats naam gemaakt door zijn talloze liefdesavonturen en de prachtige manier waarop hij die beschrijft. Dit langere fragment van iets meer dan 40 bladzijden is bijzonder goed gekozen. Het is bijna onmogelijk om niet onder de indruk te zijn van hoe Casanova de geschiedenis aanpakt. Er staan net als altijd bij Casanova weer een aantal mooi citeerbare zinnen in dit boekje, maar daarvoor moet je het boekje toch echt zelf even lezen.

Als het bij de andere lezers net zo gaat als bij mij dan is dit boekje zeer leeslustopwekkend. Ik kan je verzekeren dat de memoires van Casanova voor vele uren leesgenot zorgen.

Lees dit boekje voor een eerste indruk!

  

Favoriet jeugdboek, schrijver, personage, roman

Mijn favoriete jeugdboek is "De kleine Nicolaas" van René Goscinny (ook de schrijver van Asterix) en de tekenaar Jean-Jacques Sempé. Het boek gaat over een jongetje van een jaar of 8 dat op de lagere school zit en allerlei kattekwaad uithaalt met zijn vriendjes.

Favoriete schrijver is Anton Tsjechov die in zijn korte verhalen een hele wereld weet te verbeelden. Ik ben net begonnen met het herlezen van alle verhalen van Tsjechov in de nieuwe vertaling van Tom Eekman, Aai Prins en Anne Stoffel in de serie "Russische bibliotheek" van uitgeverij van Oorschot. Waarschijnlijk komt binnenkort op mijn blog meer over deze fantastische schrijver.

Bij mijn favoriete romanpersonage smokkel ik een beetje, ik kies voor de persoon van de schrijver Giacomo Casanova zoals die naar voren komt in zijn 12-delige memoires "De geschiedenis van mijn leven". Casanova heeft in zijn leven een jaloersmakende hoeveelheid avonturen en avontuurtjes meegemaakt en daar op latere leeftijd prachtig over geschreven. Van deel 1: "De school van het leven" heb ik op mijn blog een aantal citaten gegeven. Ook de Nederlandse vertaler van Casanova: Theo Kars kon er wat van.

Favoriete boek van mij is "Oorlog en vrede" van Leo Tolstoj. In 2015 is er een prachtige nieuwe verfilming van het boek verschenen bij de BBC.

Blikvangers: Tekeningen van Fiep Westendorp

Blikvangers: Tekeningen van Fiep Westendorp (Nederland, 2016): 269 blz: Uitgeverij Querido

Veel mensen zal de naam Fiep Westendorp niet zo veel zeggen. Maar als je Annie M.G. Schmidt zegt, dan denk je automatisch aan de prachtige tekeningen bij haar boeken en die zijn gemaakt door Fiep Westendorp.

Fiep Westendorp was geboren in 1916 en overleed in 2005. Haar 100-ste geboortejaar was aanleiding voor een groots overzichtswerk.

Doorbladerend door het boek vallen de prachtige illustraties meteen op. Fiep kon schitterend tekenen en had een duidelijke zeer herkenbare eigen stijl. Ze is natuurlijk vooral bekend geworden door haar samenwerking met Annie M.G. Schmidt, maar ze heeft de omslagen van een groot aantal boeken getekend en verder ook veel werk in opdracht afgeleverd. Over het algemeen waren de opdrachtgevers zeer te spreken over haar werk en dat is ook moeilijk anders voor te stellen.

Voor de illustraties krijgt het boek zonder meer 5 sterren. Wat jammer is dat de teksten niet zo boeiend zijn. Het was leuk als iemand van het statuur van Annie M.G. Schmidt de teksten bij het boek had geleverd, dan waren de teksten zo veel boeiender geweest. Zoals het nu is, lijdt het boek zoals veel kunstboeken eronder dat de teksten niet van dezelfde kwaliteit zijn als de illustraties.

Een mooie aanvulling op de bibliotheek voor iedereen die van het werk van Annie M.G. Schmidt houdt, en wie doet dat niet?

 

Tentoonstelling van Ed van der Elsken in het Stedelijk Museum te Amsterdam

Vanmiddag ben ik met een vriendin naar het Stedelijk Museum in Amsterdam geweest voor de tentoonstelling van het werk van Ed van der Elsken. Zoals jullie weten ben ik een groot fan van fotoboeken. Een van de fotografen waar ik fan van ben is Ed van der Elsken.

De laaste 10 jaar ben ik niet vaak in een museum geweest. Ik heb vandaag een Museumjaarkaart gekocht in de hoop om het komende jaar vaker naar een museum te gaan. Ik wil in ieder geval een keer naar het Rijksmuseum, naar het van Goghmuseum en naar het Kröller Möllermuseum. Verder wil ik alle musea in de stad Utrecht tenminste eenmaal bezoeken, daar hoef ik tenslotte niet voor te reizen.

Wat vond ik nu van deze fototentoonstelling van het werk van Ed van der Elsken?

De foto's hangen voornamelijk in 4 grote zalen: respectievelijk met foto's uit: Amsterdam, Parijs, Japan en foto's van zijn boeken Bagara (reis door Centraal Afrika) en Sweet life (wereldreis). De foto's zijn meestal erg klein afgedrukt, formaat van 30 bij 20 centimeter, wat ik teleurstellend klein vind. De foto's hangen in 2 rijen boven elkaar. De samenstellers van de tentoonstelling hebben er voor gekozen om veel foto's ten toon te stellen, waardoor niet alleen zijn topfoto's er hangen, maar ook (hoe zeg je dat eerbiedig?) zijn mindere werk. Gelukkig was het in deze zalen niet te druk, het publiek stroomde rustig door.

Opvallend was dat er vrijwel geen kleurenfoto's getoond werden, hoewel Ed van der Elsken ook prachtige kleurenfoto's gemaakt heeft.

Verder miste ik zijn foto's uit Hong Kong, er hangt alleen een havengezicht op de stad. Van de vele boeken van Ed van der Elsken vind ik juist zijn boek over Hong Kong het mooiste.

In de kleinere kabinetten stonden installaties waarop filmpjes van Ed van der Elsken worden getoond. Deze heb ik nauwelijks bekeken omdat ik al zijn filmwerk thuis op dvd heb. Deze kleinere zaaltjes zaten vaak vrij vol wat me lichtelijk een claustrofobisch gevoel gaf.

Eigenlijk vond ik deze tentoonstelling ietwat teleurstellen (zeker in vergelijking met de prachtige tentoonstelling van Jimmy Nelson in 2014), maar er viel genoeg moois te zien.
Misschien ga ik nog een keertje terug voor de installaties (de museumkaart heb ik nu toch).

Co Rentmeester: Footprints

Co Rentmeester: Footprints (Nederland, 2012): 327 blz: Uitgeverij de Kunst

Co Rentmeester is de enige Nederlandse fotograaf die ooit de World Press Photo van het jaar heeft gewonnen. Het gaat om de foto van een tankcommandant die door de loop van zijn kanon kijkt terwijl het licht op zijn rechteroog valt. Ik vind het zelf niet zo'n heel sterke foto (hij was door de redactie van Life ook afgewezen), maar hij was wel uit Vietnam en dat was op dat moment hot nieuws.

"Footprints" geeft een overzicht van het fotografisch werk van Rentmeester. Rentmeester was van 1965 tot en met 1972 fotograaf voor het blad Life. Het boek begint met een verslag van de Watts rellen in Los Angeles in 1965 en gaat verder met foto's van onder andere Vietnam, Indonesië, Dierenleven, Nederland op het ijs en foto's van beroemde sporters, waaronder een prachtige foto van Michael Jordan.

De waarschijnlijk beroemdste foto van Rentmeester staat op de cover, een Japanse sneeuwaap die in een heetwaterbron zit met op zijn vacht wat plukjes sneeuw.

Het boek is erg mooi uitgevoerd, in hardcover met begeleidende teksten in het Engels en Nederlands (de bijschriften bij de foto's zijn alleen in het Engels). Dan de foto's zelf: er staan zeker prachtige foto's in het boek, maar de meeste doen me toch niet zo heel veel.

 

Sara Wheeler: Cherry

Sara Wheeler: Cherry: A life of Apsley Cherry-Garrard (Groot Brittannië, 2001): 298 blz: Uitgeverij Jonathan Cape

Toen Sara Wheeler zelf in Antarctica verbleef en daar "The worst journey in the world", het boek van Apsley Cherry-Garrard, las raakte ze gefascineerd door het boek en de schrijver ervan die in zo'n prachtig proza over zijn eigen belevenissen en die van de andere expeditieleden van de Zuidpoolexpeditie onder kapitein Scott had geschreven.

Cherry's claim voor beroemdheid was dat hij had deelgenomen aan die beroemde expeditie en vooral vanwege dat boek dat hij erover geschreven had. Verder heeft Cherry-Garrard gedurende zijn leven nauwelijks iets geschreven.

Cherry-Garrard was van gegoede afkomst, al voor zijn 20e erfde hij een enorm landgoed met landhuis van zijn vader en was hij millionair. In feite hoefde hij niets te doen voor de kost. Om iets om handen te hebben meldde hij zich aan voor de Zuidpoolexpeditie onder bevel van Scott. Hij wilde tevens 1000 pond bijdragen als hij aangenomen werd. Uiteindelijk werd hij niet aangenomen, maar besloot hij om het geld sowieso te geven. Dat maakte een goede indruk, hij werd vlak voor de expeditie vertrok alsnog aangenomen. Met zijn 24 jaar was hij de op een na jongste deelnemer aan de expeditie.

Hij ging mee met de sledetocht om op 80 graden breedtegraad een depot voor de volgende winter aan te leggen, voor als de poolreizigers op de terugweg naar huis waren. In de winter van 1911 maakte Cherry-Garrard met Bowers en Wilson een barre tocht om een ei van een keizerspinguïn te bemachtigen. Het liep maar op het randje goed af, maar Cherry-Garrard sloot diepe vriendschap met Bowers en Wilson.

Een heel gezelschap vertrok eind 1911 richting de Zuidpool. Uiteindelijk waren er drie ploegen van elk 4 man. Cherry-Garrard behoorde tot de eerste ploeg die huiswaarts gestuurd werd.

Eind maart 2012 ging Cherry-Garrard met een maat naar het depot om de terugkomst van Scott en zijn metgezellen af te wachten. Ze zouden nooit komen, zo'n 18 kilometer van het depoty vandaan vonden zij hun dood. Cherry-Garrard kon hier niets aan doen, maar in zijn latere leven heeft hij zich vaak afgevraagd of hij ze toch niet had kunnen redden.

Na de terugkomst in Engeland brak de Eerste wereldoorlog uit. Cherry-Garrard werd ongeschikt voor de dienst bevonden. Hij hield wel contact met de overlevende expeditieleden. Cherry-Garrard woonde in een groot landhuis in Lamer. Een van zijn buren was de beroemde schrijver George Bernard Shaw. Deze spoorde Cherry-Garrard aan om een boek over zijn belevenissen te schrijven en hielp hem met tal van adviezen. Het boek kwam uit en was meteen een groot succes.

Nadat hij het boek gepubliceerd had gebeurde er nog weinig bijzonders in het leven van Cherry-Garrard: hij trouwde, kreeg last van depressies en stierf uiteindelijk op de leeftijd van 73 jaar.

"Cherry" is een prachtig geschreven biografie over een weinig opmerkelijk man die 2 grote wapenfeiten op zijn naam heeft staan: de expeditie en het boek over die expeditie.

  

Dvd: Madame Bovary (Verenigde Staten, 2014)

Dvd: Madame Bovary (Verenigde Staten, 2014): 114 minuten:Regisseur Sophie Barthes

Normaal gesproken bespreek ik alleen films die van mij een waardering van 4 of 5 sterren krijgen.

Ik maak hier een uitzondering voor de nieuwste verfilming van "Madame Bovary", naar het boek van Gustave Flaubert.

Ik heb nog niet zo lang geleden het boek herlezen en twee eerdere verfilmingen gezien.

Ik wist dus een beetje wat ik kon verwachten. De film viel helaas niet mee. Mooie beelden en mooie muziek kunnen de film niet redden. Vergeleken met het boek komt de prachtige taal van Flaubert slecht tot zijn recht. Ook worden de verschillende romantische relaties die Emma aanknoopt wel zeer beknopt weergegeven. Normaal zou ik zeggen dat er in de meeste films van tegenwoordig te veel bloot zit, maar hier had het best wat meer gekund.

Ik heb de film bekeken in gezelschap van een vriend en dat was een aangename manier om de avond door te brengen. Had ik hem in mijn eentje bekeken, dan was ik waarschijnlijk ergens halverwege afgehaakt. Als ik een advies mag geven, sla deze over een bekijk een van de twee eerdere verfilmingen: die met Isabelle Huppert van Claude Chabrol of die van de BBC


 

Robert Falcon Scott: Scotts laatste expeditie

Robert Falcon Scott: Scotts laatste expeditie (Groot Brittannië, 1913): 168 blz: Vertaald door J.M.A.G. Hendriks (1987): Uitgeverij Hollandia

"Scotts laatste expeditie" is een vertaling van twee boeken. Hoofdstuk 1 tot en met 25 is vertaald uit de Duitse uitgave Letzte fahrt (F.A. Brockhaus, Wiesbaden 1981). De tekst vanaf hoofdstuk 26 is een vertaling van de integrale tekst van de dagboeken van kapitein Scott, vanaf 19 janauri 1912.

Het boek bestaat uit de dagboekaantekeningen van Scott. Het moet meteen maar gezegd worden: Scott is geen groot dagboekschrijver, alle aantekeningen bestaan voornamelijk uit de afgelegde afstand, bereikte positie, de temperatuur en vermeldingen over kwetsuren aan het lichaam en het eten. Wel geeft het een goed beeld van de doorstane ontberingen.


Wat citaten:
- Wilson probeerde op het ijsveld enkele pinguïns te vangen. Hij ging languit op de grond liggen en begon te zingen, waarna de dieren snel naar hem toe waggelden; maar zodra hij ophield, maakten ze zich weer uit de voeten. Gezang oefent op deze dieren een zeer grote aantrekkingskracht uit; Meares heeft met zijn volle stem het meeste succes.

- Honger en angst zijn de enige drijfveren van een hond: een lege maag maakt hem razend. Aangetuigd zijn deze dieren meestal goede vrienden; ze lopen naast elkaar, schuren hun schouders tegen elkaar, de een stapt over de ander heen als hij wil gaan liggen, een vreedzaam tafereel. Maar zodra ze voer ruiken, is de rust voorbij; de ene hond wantrouwt de andere en het kleinste voorval is voldoende om elkaar tot bloedens toe te bijten.

- Ik haalde opgelucht adem toen ik, behalve onze twee tenten, nog een derde in het Noodkamp zag! Maar elk voorval van vandaag verbleekte bij de inhoud van de brief die Atkinson mij overhandigde: er stond in dat de Noor Amundsen, die ook een zuidpoolexpeditie ondernam, in de Walvisbaai zijn winterkwartier heeft betrokken! Die man doorkruist mijn plannen. Hij is 110 kilometer dichter bij de pool dan ik. Bovendien had ik nooit gedacht dat hij zoveel honden veilig naar de ijsbarrière kon brengen. Met de honden kan hij al vroeg in het voorjaar vertrekken; met pony's is dat onmogelijk. Hoe het ook zij: ik mag mij door Amundsens handelwijze niet van de wijs laten brengen en blijf bij mijn oorspronkelijke plan alsof ik niets van Amundsen wist. Gewoon doorgaan, zonder vrees of dralen!

- De temperatuur in de hut is natuurlijk laag, maar verder is het erg gezellig. Wij beschikken over een onbeperkte hoeveelheid scheepsbeschuit, tamelijk veel cacao, koffie en thee, en zout en suiker hebben wij ook voldoende. De robben bij het Praamstation moeten ons van vlees voorzien - scheepsbeschuit in robbenvet gebakken is zelfs heel lekker - en een kleine voorraad lekkernijen, zoals choclade, linzen, rozijnen, havermout, sardientjes en jam brengt enige afwisseling in het menu.

- Het koken voor vijf personen duurt overigens een half uur langer dan voor vier. Bij de samenstelling van deze groep heb ik daar helemaal niet bij stilgestaan.

Ik vind het verhaal van Scott's zuidpoolexpeditie beter beschreven door Cherry-Garrards "The worst journey in the world" en vooral in de dubbelbiografie van Scott en Amundsen van Roland Huntford: "The last place on earth"

Het boek gaat bij deze van mijn lijst met favoriete reisverhalen af.

 

Jan Wolkers & Dick Matena (tekeningen): Turks fruit

Jan Wolkers & Dick Matena (tekeningen): Turks fruit (Nederland, 2016): 187 blz: Uitgeverij Meulenhoff

"Turks fruit" van Jan Wolkers is een van de bekendere romans uit de Nederlandse literatuur. Het boek gaat over een kunstenaar Erik en zijn grote liefde Olga. In het boek komt nogal veel sex voor.

Ik heb het boek eerder gelezen, maar was er niet erg van onder de indruk. Ook voor de gelijknamige film van Paul Verhoeven kan ik niet warmlopen.

Dick Matena heeft als tekenaar gewerkt bij de studio van Marten Toonder.
Daarna is hij een eigen carriëre begonnen met het verstrippen van bekende romans. Behalve "Turks fruit" heeft hij van Wolkers al eerder "Kort Amerikaans" in 3 delen verstript, "Kees de jongen" van Theo Thijssen, "De avonden" van Gerard Reve in 4 delen en "Kaas" van Willem Elsschot.

Vooral van "Kaas" was ik erg onder de indruk, de tekeningen vulden de tekst perfect aan.

Nu heb ik de eerste 37 bladzijden van "Turks fruit" herlezen en de tekeningen erbij gezien. Ik vond de tekst prettiger om te lezen dan ik me kon herinneren, maar van de tekeningen was ik niet erg onder de indruk. Toegegeven, Dick Matena kan erg goed tekenen. Zijn figuren van mensen lijken op mensen. Maar er komen bijna alleen tekeningen van mensen voor in het boek. Ik vond het al met al erg eenzijdig, saai om zo maar te zeggen.

Het boek is uitgegeven in oblongformaat zoals de strips van Marten Toonder van Olivier B. Bommel. Wat mij betreft voegen de tekeningen niets toe aan het boek. Zonde van het talent van Matena!

 

D.H. Lawrence: Lady Chatterley's Lover

D.H. Lawrence: Lady Chatterley's Lover (Groot Brittannië, 1928): 345 blz: Vertaald door J.A. Sandfort (1950): Uitgeverij Atlas Contact: Mijn exemplaar: de Volkskrant verboden boeken deel 3

Constance Reid (Connie) trouwde in 1917 met Clifford Chatterley, toen hij een maand met verlof thuis was.

Zes maanden later kwam hij in brokken weer naar huis, verlamd in zijn onderlichaam tot in zijn heupen. Hij was 29 jaar oud, Connie 23. Zij woonden in een groot huis met park in Wragby Hall, dat hij geërfd had van zijn vader die was overleden.

Door zijn verlamming was Clifford niet meer in staat tot lichamelijke liefde. Connie kwijnde langzaam weg, had een tijdje een minnaar, maar hij was ook niet de ware.

 In het park stond een hutje. Connie trok zich daar vaak terug en ontmoette daar de boswachter Oliver Mellors. Langzaam maar zeker ontstond een heftige liefde, waar ze helemaal vol van was. Clifford wist er niets van.

Toen het boek uitkwam in 1928 was het verboden in Engeland  en moest het gedrukt worden in Frankrijk. Vergeleken met wat er tegenwoordig allemaal over seks geschreven wordt is het boek vrij tam. Ik denk niet dat er nu nog veel mensen zijn die er aanstoot aan zullen nemen. Het verhaal op zich stelt niet zo veel voor en was het niet vanwege de prachtige verfilming dan had ik het boek waarschijnlijk nooit gelezen.

  

Michael Poliza: Africa

Michael Poliza: Africa (Duitsland, 2006): 405 blz: Uitgeverij teNeues

"Africa" is een prachtig koffietafelboek van de Duitse fotograaf Michael Poliza van uitgeverij teNeues.

In het boek staan zo'n 180 foto's, steeds over twee bladzijden gespreid met dieren en landschappen in Afrika.

De hardcover die ik van de bibliotheek heb geleend slaat netjes open zodat je alle foto's mooi kunt bekijken.

Ik vind zijn foto's waarop meerdere dieren tegelijk staan en zijn landschapsfoto's het mooist. Daar waar hij zich beperkt heeft tot een foto van een enkel dier, denk ik vaak bij mijzelf dat Frans Lanting (Nederlands topnatuurfotograaf) dat beter heeft gedaan.

Zonder meer een mooi boek voor iedere liefhebber van natuurfotografie.

  

Magnum landscape

Magnum landscape (Frankrijk, 1996): 181 blz: Uitgeverij Phaidon

Landschapsfotografie is een van de oudste en meest gerespecteerde vormen van fotografie.

In dit kleine boekje op oblongformaat staan een aantal prachtige foto's van magnumfotografen zoals Henri Cartier-Bresson, Carl de Keyzer, René Burri, James Nachtwey en Steve McCurry.

Het boekje is niet heel dik, maar de gemiddelde kwaliteit van de foto's ligt erg hoog (in mijn ogen althans).

Omdat het boekje oblong is komen de veelal horizontale foto's optimaal tot hun recht. Enige nadeel is dat het boekje wel wat groter had gemogen.

 

Nan Goldin: Eden and After

Nan Goldin: Eden and After (Verenigde Staten, 2014): 379 blz: Uitgeverij Phaidon

Nan Goldin is een Amerikaanse fotografe die bekend is geworden door haar boek "The Ballad of Sexual Dependency" uit de jaren 80. Volgens de critici Parr & Badger is dat een van de meest invloedrijke fotoboeken uit de 20e eeuw.

Ik ken dat boek niet, maar ik heb een later boek van haar bekeken "The Devils Playground" waar ik niet zo enthousiast over was en dat ik niet heb besproken.

"Eden and After" is een boek vol met foto's van kinderen. Kinderen van vrienden, want Goldin zelf heeft geen kinderen. Het is een prachtig boek met de intimiteit van een familiealbum en de kwaliteit van foto's van een vooraanstaand fotografe.

De kindertijd wordt door veel mensen gezien als een soort paradijselijke tijd waarin alles nog mogelijk is. Opvallend is dat veel kinderen met veel plezier op de foto staan, druk bezig in hun eigen wereld. Ook staan er veel naaktfoto's in. Waarom ook niet eigenlijk?

Ik vind "Eden and After" een prachtig boek. Er staan weinig foto's in die los gezien een grote indruk maken, maar het boek als geheel is van grote klasse!

    

Voor een aantal foto's uit "Eden and After", klik hier.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Peter van Straaten: Lachen zonder bril

Peter van Straaten: Lachen zonder bril (Nederland, 2011): 144 blz: Uitgeverij de Harmonie

"Lachen zonder bril" is een op groot formaat uitgegeven boek met een selectie van de tekeningen van Peter van Straaten met bijpassend onderschrift.

Dat grote formaat is erg handig, daardoor kun je goed zien met wat voor oog voor detail deze tekeningen zijn gemaakt.

Peter van Straaten is in Nederland bekend als kronikeur van het dagelijks leven. Vooral zijn observaties van de relaties tussen mannen en vrouwen zullen veel mensen een glimlach bezorgen.

Een aantal uit dit boek: de onderschriften geef ik cursief weer:

- Een vrouw die haar tuintje aan het bijharken is kijkt naar een poes die een vogeltje apporteert:
"Moordenaar!"

- Een jongen staat tegen een boom te piesen en een meisje kijkt toe:
"Durf je wel! Tegen zo'n klein boompje!"

- Een vrouw en een man staan ergens in een hoekje:
"Wat heerlijk om jou eindelijk eens te ontmoeten! Ik heb zo veel slechts over je gehoord".

- Een man zit op een bank, een vrouw loopt kwaad bij hem weg:
"Ach, meneer houdt zo veel van mij... mag ik even braken?"

- Man kijkt door het raam bij een schaars geklede vrouw naar binnen:
"Ben je erg dronken? Ga dan maar naar je vrouw."

- Drie bejaarden met stok:
"Zullen we doen wie het eerste thuis is?"

- Een man en vrouw staan als nietige figuurtjes bij een kast van een huis:
"We nemen het, al is het niet helemaal onze smaak"

Zo kan ik nog een tijdje doorgaan. Peter van Straaten is altijd goed voor een lach. Er is ook een heel klein boekje uitgegeven met de titel "Lachen met bril".

  

Elliott Erwitt: Personal best

Elliott Erwitt: Personal best (Verenigde Staten, 2009): 446 blz: Uitgeverij teNeues

Bij veel fotoboeken vind ik de getoonde foto's wisselend van kwaliteit. Zo ook bij "Personal best" het overzichtsboek dat teNeues heeft uitgegeven van het vrije werk van Magnum-fotograaf Elliott Erwitt.

Alle getoonde foto's zijn zwart-witfoto's uit de periode 1944 tot en met 2005. Erwitt reisde veel. In het boek staan werkelijk prachtige foto's zoals bijvoorbeeld de foto van een man op de fiets met een jongetje met 2 stokbroden op de achtercover van het boek.

Er staan echter ook, in mijn ogen althans, teveel foto's in waarvan ik me afvraag waarom ze de eindselectie gehaald hebben. Nou ja, niet iedereen heeft dezelfde smaak.

Behalve door zijn werk als reclamefotograaf en zijn werk bij Magnum is Erwitt vooral bekend als fotograaf van honden. In dit boek staan ook een aantal van zijn bekendste hondenfoto's.

Het boek is mooi uitgegeven. Het is alleen jammer dat bij veel foto's die over twee pagina's zijn afgedrukt, de stukken van de foto nabij het midden moeilijk te zien zijn omdat het boek (de paperbackuitgave die ik heb) niet echt goed openslaat. Dat had beter gekund.

Ik vind het een mooi boek en ik vermoed dat het boek veel fotografieliefhebbers zal aanspreken.

   

 

Voor een aantal foto's uit "Elliot Erwitt: Personal Best", klik hier.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Apsley Cherry-Garrard: The worst journey in the world

Apsley Cherry-Garrard: The worst journey in the world (Groot Brittannië, 1922): 700 blz: Uitgever Constable & Co

"The worst journey in the world" is het verhaal van de Zuidpoolexpeditie van kapitein Scott zoals verteld door een van de deelnemers eraan.

Het verhaal van de expeditie zal de meeste mensen in grote lijnen bekend zijn. Scott vertrok in 1910 met als bedoeling om de eerste man op de Zuidpool te zijn. Terwijl hij onderweg was naar het Zuidpoolgebied kwam er een bericht dat Amundsen met zijn poolschip "De Fram" ook naar de Zuidpool ging. Het werd dus een wedstrijd wie er als het eerste zou zijn.

Mede omdat Amundsen beter georganiseerd was won die de race. Toen Scott op de Zuidpool arriveerde waren de Noren hem voorgeweest. Scott en zijn metgezellen (Evans, Oates, Bowers en Wilson) kwamen om op de terugtocht.

"The worst journey" vertelt het verhaal van de zuidpooltocht, maar ook over de voorbereidingen, de bootreis naar het Zuidpoolgebied en de winterreis waarbij de auteur samen met Bowers en Wilson een moeizame tocht door de ijskoude winternacht maakt om een paar eieren van de keizerspinguin te bemachtigen.

Het exemplaar van dit boek dat ik heb gelezen bevat een lezenswaardige inleiding van Paul Theroux.

Zoals gebruikelijk weer een aantal citaten:

Paul Theroux over het boek:
- When people ask me (I get the question about twice a month), "What is your favorite travel book?" I nearly always name this book. It is about courage, misery, starvation, heroism, exploration, discovery and friendship. It vividly illustrates the demands of science and the rigours of travel. It is a record of the coldest darkest days that can be found on our planet. It is written beautifully but not obviously, with a subtle artistry. It recounts a diabolical ordeal.

- For sheer downright misery give me a hurricane, not too warm, the yard of a sailing ship, a wet sail and a bout of sea-sickness.

- Henceforward every night on camping each pony leader built a wall behind his pony while his pemmican was cooking, and came out after supper to finish this wall before he turned in to his sleeping-bag - no small thing when you consider that the warmth of your hours of rest depends largely upon getting into your bag immediately you have eaten your hoosh and cocoa.

- We had a baddish time, being very glad to get out of our shivering bags next morning. We began to suspect, as we knew only too well later, that the only good time of the twenty-four hours was breakfast, for then with reasonable luck we need not get into our sleeping-bags again for another seventeen hours.

- The worst job was to get into our bags: the second or equal worst was to lie in them for six hours: this third worst was to get the primus lighted and a meal on the way.

- The march showed that with their loads the speed of the different ponies varied to such an extent that individuals were soon separated by miles.

Scott over de tocht naar de Zuidpool:
- The Southern Journey involves the most important object of the Expedition ... One cannot afford to be blind to the situation: the scientific public, as well as the more general public, will gauge the result of the scientific work of the Expedition largely in accordance with the succes of failure of the main object. With succes all roads will be made easy, all work will receive its proper consideration. With failure even the most brilliant work may be neglected and forgotten, at least for a time.

Scott in zijn boodschap aan het publiek toen duidelijk was dat ze het niet zouden redden:
- I do not think human beings ever came through such a month as we have came through, and we should have got through in spite of the weather but for the sickening of a second compagnion, captain Oates, and a shortage of fuel in our depots for which I cannot account, and finally, but for the storm which has fallen on us within 11 miles of the depot at which we hoped to secure our final suplies.

Men heeft zich altijd afgevraagd waarom de expeditie van Scott faalde terwijl die van Amundsen op rolletjes liep. Volgens biograaf Roland Huntford (The last place on earth) kwam het doordat Amundsen alles beter gepland had en vooral ook doordat Amundsen honden gebruikte om de sleeën te trekken, terwijl ze zelf ernaast of erachter skieden en het team van Scott was afhankelijk van ponies en menselijke trekkracht.


 

Léo Malet en Tardi (tekeningen): Oorlog op de achtbaan

Léo Malet en Tardi (tekeningen): Oorlog op de achtbaan (Frankrijk, 1996?): 80 blz: Vertaald door René van de Weijer (1996)

Van Tardi heb ik eerder zijn prachtige illustraties gezien bij "Reis naar het einde van de nacht" van Celiné. Daardoor ben ik benieuwd geworden naar zijn overige werk.

Het verhaal van Leo Malet, is niet zo bijzonder, een detective die een zaak probeert op te lossen.

Maar de tekeningen zijn ongelooflijk mooi. Ik durf niet van mijzelf te zeggen dat ik een kenner ben op het gebied van graphic novels en strips, maar dit vind ik de mooist getekende strip die ik ooit ben tegengekomen.

Ik ga de komende tijd zeker alles lezen van Tardi dat ik te pakken kan krijgen. Schitterend!

  

Frans Jozef van Rensch: Light in the Dusk

Frans Jozef van Rensch: Light in the Dusk (Nederland, 2016): 302 blz: Uitgeverij Lecturis

Frans Jozef van Rensch is als fotograaf een totaal onbekende. Zijn boek "Light in the Dusk" is, naast het boek van mijn vriend Marco, het mooiste voorbeeld dat ik ken van een boek van een amateurfotograaf die puur voor zijn plezier fotografeerde zonder daarvan zijn werk te maken.

Frans Jozef van Rensch was piloot. Hij reisde nogal graag en wat is logischer dan op reis je camera mee te nemen?

In dit boek foto's uit verschillende landen: India, Bangladesch, Nieuw Guinea, Ethopië, Cuba, Senegal, China

De meeste van de foto's in het boek zijn portretfoto's. Er zitten geen absolute wereldtoppers tussen zijn foto's, maar de meeste zijn zeer geslaagd en geven een goede indruk van de bereisde gebieden.

Een heel mooi voorbeeld van wat je als amateur kunt bereiken als je door kleurrijke gebieden reist.

   

 

Ik kan helaas geen pagina vinden op het web waarop een wat groter aantal van de foto's uit dit boek staan.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

 

Brecht Evens: Ergens waar je niet wilt zijn

Brecht Evens: Ergens waar je niet wilt zijn (België, 2009): 178 blz: Uitgeverij Oogachtend



"Ergens waar je niet wilt zijn" is een graphic novel over mensen die feestvieren in de nacht. De tekeningen zijn erg kleurrijk en het valt op dat opeenvolgende tekeningen steeds net iets anders zijn.

Het verhaal is niet bijzonder, maar het is duidelijk dat de slechts 23-jarige Brecht Evens een groot talent is.

De tekeningen zijn gemaakt met ecoline. Het valt te hopen dat Evens een samenwerking kan aangaan met een goede scenarioschrijver zodat zijn strips ook een goed verhaal kunnen vertellen.

  

Gustave Flaubert: De leerschool der liefde

Gustave Flaubert: De leerschool der liefde (Frankrijk, 1869): 461 blz: Vertaald door Hans van Pinxteren (1991): Uitgeverij L.J. Veen

Een tijdje terug heb ik van Gustave Flaubert "Madame Bovary" gelezen. Dat smaakte naar meer.

Op aanraden van René van boekhandel Hinderickx en Winderickx heb ik nu zijn tweede grote roman "De leerschool der liefde" gelezen.

Frédéric Moreau, een jongen van gegoede afkomst wordt verliefd op mevrouw Arnoux, de deugdzame vrouw van een losbollige vriend. Hij bestookt haar met liefdesbetuigingen, maar aangezien ze van haar man houdt gaat zij hier niet op in. Hij heeft geluk dat hij een flinke erfenis krijgt zodat hij de grote meneer kan uithangen. Ook krijgt hij nog wat met een courtisane: Rosanette, met wie hij zelfs een kind krijgt.

"De leerschool der liefde" gaat over het leven van Frédéric, en dat met name zijn liefdes. Het boek is erg mooi geschreven, maar de eindeloze liefdesbetuigingen en de traagheid van het verhaal gaan op den duur toch een beetje tegenstaan. Na 200 bladzijden vond ik het een van de beste romans die ik gelezen heb, nu ik het uitheb blijft het steken bij 4 sterren en geef ik de voorkeur aan "Madame Bovary" dat inhoudelijk meer te bieden heeft. De vertaling van Hans van Pinxteren is in een woord prachtig.

   

Dvd: El Bulli: Cooking in progress

El Bulli: Cooking in progress (Duitsland, 2010 ): 108 minuten: Regisseur Gereon Wetzel

Het Spaanse driesterrenrestaurant El Bulli in Barcelona was 5 jaar achtereen verkozen tot het beste restaurant van de wereld. Naar verluidt deden 800.000 mensen per jaar een aanvraag om er te mogen eten, terwijl er slechts 8.000 terecht konden.

Ieder jaar sluit El Bulli voor een half jaar zijn deuren. In dat halve jaar gaan chefkok Ferran Adrià en zijn team in het laboratorium op zoek naar nieuwe smaken en gerechten. Na een paar maanden testen worden de gerechten onderverdeeld in gerechten met 1, 2 of 3 sterren.

Het invoeren van nieuwe gerechten in het nieuwe seizoen gaat geleidelijk, eerst krijgen 2 keer 2 personen het nieuwe gerecht geserveerd en daarna steeds meer gasten. Als je gaat eten bij El Bulli krijg je 35 verschillende kleine gerechtjes, een explosie van smaken dus. De film eindigt met een menu van 35 gerechtjes die allen gefotografeerd zijn.

"El Bulli" is een mooie documentaire, je krijgt al zin om er te gaan eten. Helaas is dat niet meer mogelijk, het restaurant heeft definitief zijn poorten gesloten.

 

Wilfred Thesiger: Woestijnen van Arabië

Wilfred Thesiger: Woestijnen van Arabië (Groot Brittannië, 1959): 358 blz: Vertaald door Tinke Davids (1993): Uitgeverij de Arbeiderspers: Oorspronkelijk uitgever Longmans, Green

 

Wilfred Thesiger was een Engelsman die opgroeide in Abessinië, het tegenwoordige Ethiopië. Al op jonge leeftijd ging zijn hart uit naar de wildernis. Toen hij de kans kreeg om voor de sprinkhanenbestrijding door Saoedi-Arabië te reizen greep hij die met beide handen aan.

"Woestijnen van Arabië" is het verslag van meerdere tochten die Thesiger maakte door de uitgestrekte woestijnen van Saoedi-Arabië in het gezelschap van de Bedu in de jaren van 1945 tot 1950. Thesiger trok met een kleine groep op kamelen de woestijn door en leed vaak honger en dorst. 

Het boek is prachtig geschreven en ik vind het zonder meer het mooiste reisverhaal dat ik ken. Zoals gebruikelijk een aantal citaten om de sfeer van het boek te proeven:

- Ik vond het verontrustend wanneer een Danakil naar me staarde, omdat ik het gevoel had dat hij mijn waarde als trofee taxeerde, ongeveer zoals ik een kudde spiesbokken zou bestuderen om het dier met de langste horens uit te zoeken.

 - In de woestijn had ik een vrijheid gevonden die in de beschaving onbereikbaar was; een leven dat niet gehinderd werd door bezittingen, aangezien alles wat niet hoognodig was, niet meer dan een last was. Bovendien had ik daar een kameraadschap gevonden die onverbrekelijk met de omstandigheden was verbonden, evenals het geloof dat ik daar rust zou vinden. Ik had de bevrediging leren kennen die volgt op ontberingen, en het genot dat voortkomt uit onthouding: de tevredenheid van een volle maag; de weelde van vlees; de smaak van zuiver water; de extase van de overgave wanneer het verlangen naar slaap een marteling wordt; de warmte van een vuur in de kille dageraad.

 - De Bait Kathir waren al even verbijsterd over de manier waarop ik sprak, maar dat weerhield hen niet van het stellen van vragen over "de christenen". "Kenden ze God? Deden ze aan vasten en bidden? Waren ze besneden? Trouwden ze net als moslims, of namen ze gewoon een vrouw als ze daar behoefte aan hadden? Hoeveel bruidsschat betaalden ze? Bezaten ze kamelen? Leefden ze in stammen? Hoe begroeven ze hun doden?"

 - De Bait Kathir slachten vrijwel alle mannelijke kamelenkalven bij de geboorte. Ze leven grotendeels van kamelemelk en hebben geen zin om voer te verspillen aan dieren die daar niets voor kunnen teruggeven.

- In het begin vond ik het leven met de Bedu heel zwaar, en in al die jaren dat ik samen met hen heb gereisd, vond ik de psychische druk steeds moeilijker dan de fysieke inspanning.

- Ik moest nog leren dat geen Bedu bedelen een schande vindt, en dat hij vaak het geschenk in zijn handen bekijkt en zegt: "Is dat alles wat je me geeft?"

- Iedereen hier kende de individuele sporen van zijn eigen kamelen, en sommigen konden zich de sporen herinneren van vrijwel elke kameel die ze hadden gezien. Ze konden in één oogopslag aan de diepte van de afdruk zien of een kameel bereden werd of niet, en of ze drachtig was. Door het bestuderen van vreemde sporen konden ze zien uit welk gebied de kameel afkomstig was.

- De Bedu weten wat een kameel waard is: "Ata Allah" ofte wel "Gods geschenk" noemen ze haar, en het is haar geduld dat het hart van de Arabieren verovert. Ik heb nooit een Bedu gezien die een kameel sloeg of slecht behandelde. De behoeften van de kameel komen steeds op de eerste plaats.

- In de woestijn hebben de Bedu heel weinig nodig om in leven te blijven. Hun kudden voorzien hen van voedsel en drinken, maar er zijn bepaalde dingen die ze niet zelf kunnen maken. Ze hebben stoffen nodig en kookpotten, messen, munitie, af en toe een lading dadels of graan, en zulke eenvoudige luxeartikelen als een handvol koffie of wat tabak.

- Bedu verlangen niet naar gevarieerde maaltijden en eten met vreugde maandenlang tweemaal daags hetzelfde voedsel, dat ze niet naar kwaliteit beoordelen, maar naar kwantiteit.

- Maar we praatten zelden over seks, want hongerige mannen dromen van eten, en niet van vrouwen, en ons lichaam was meestal te moe om geprikkeld te worden.

- Het is kenmerkend voor Bedu om in extremen te vervallen, om óf buitengewoon gul te zijn, óf onvoorstelbaar krenterig, heel geduldig of bijna hysterisch lichtgeraakt, ongelooflijk dapper of zonder zichtbare reden in paniek. Ze zijn van nature ascetisch en ontlenen bevrediging aan de kale eenvoud van hun leven, en versmaden de gemakken die anderen onontbeerlijk zouden vinden. Hoewel ze, bij de zeldzame gelegenheden die zich voordoen, enorme hoeveelheden eten, heb ik nooit een Bedu ontmoet die gulzig was.

- De Arabieren in Abu Dhabi hadden onze kamelen nogal minachtend willen afdoen door ze te vergelijken met de kamelen van hun sjeiks, totdat bin Ghabaisha zich zo ergerde dat hij zei: "De kamelen van jullie sjeiks zijn inderdaad prachtige dieren en beeldschoon. Ik ben een Bedu, ik heb er oog voor; maar er is er niet één onder die de reis had kunnen maken die wij zojuist achter de rug hebben," en zijn toehoorders zwegen, want deze verontwaardigde knaap sprak de waarheid.

- Ik vertelde zelfs niets aan mijn Rashid, want ik had ontdekt dat de beste manier om een verhaal wereldkundig te maken was om het aan één of twee Arabieren te vertellen, op voorwaarde van geheimhouding.

- Ik zal me altijd herinneren hoe vaak ik gedeemoedigd ben door die ongeletterde kamelenhoeders die, zoveel meer dan ik, beschikten over gastvrijheid en moed, uithoudingsvermogen, geduld en luchthartige bravoure. Onder geen ander volk heb ik ooit een dergelijk gevoel van persoonlijke minderwaardigheid gehad.

   

 

Tony Horwitz: De ongetemde wereld: Op reis met kapitein Cook

Tony Horwitz: De ongetemde wereld: Op reis met kapitein Cook (Verenigde Staten, 2002): 446 blz: Vertaald door Corrie van den Berg en Carola Kloos (2003): Uitgeverij de Bezige Bij: Oorspronkelijk uitgever Henry Holt and Company

Van alle zeevaarders uit de geschiedenis is de Engelse kapitein James Cook (1728-1779) diegene geweest die de grootste afstand heeft afgelegd en de meeste gebieden heeft ontdekt en in kaart gebracht. Hij deed dat gedurende 3 ontdekkingsreizen van 1768 tot 1779.

Tot de gebieden die hij ontdekte hoorden onder andere Nieuw Zeeland en Hawaï. Veel van de kaarten die hij heeft gemaakt waren zo nauwkeurig dat sommigen ervan tot ver in de 20e eeuw gebruikt werden. Cook stierf in 1779 na een incident met de plaatselijke bevolking in Hawaï.

In "De ongetemde wereld" vinden we een korte biografie van de reizen en de prestaties van James Cook, aangevuld met de reizen van Tony Horwitz met zijn maat Roger die naar plekken gaan waar Cook ook is geweest, plekken aan land welteverstaan.

Ik vind het een prachtig boek met zeer veel citeerbare uitspraken, beter geschreven dan "De gelukkige eilanden" het boek dat Paul Theroux schreef over zijjn reizen door de Pacific.

Hier een aantal citaten om de smaak te pakken te krijgen:

- "Op een schip zitten is hetzelfde als in de gevangenis zitten," merkte Samuel Johnson wijsgerig op, "maar met kans op verdrinking."

- In de achttiende eeuw stierf soms de helft van de scheepsbemanningen aan scheurbuik. En gezien het tijdsverloop van de ziekte werden veel zeelieden er ongeveer gelijktijdig door getroffen, zodat er opeens veel zieken aan boord waren. En dus vormde deze ziekte net zo'n grote belemmering voor exploratie als de gebrekkige middelen die de zeelui tot hun beschikking hadden voor het berekenen van de lengtegraad waarop ze zich bevonden.

- De Engelsen onthaalden de Tahitianen op westerse spijs en drank en dronken met hen op de gezondheid van Zijne Majesteit. "Hij imiteert voortdurend onze manieren," schreef Banks over een van de hoofden, "en houdt mes en vork al behendiger vast dan een Fransman in jaren zou kunnen leren."

- Robert Louis Stevenson verzuchtte later wanhopig: "Ik heb niet zo veel op met Tahiti. Het is voor mij een soort oord halverwege het leven van wilden en de beschaving in, met de nadelen van beide, zonder de voordelen."

- Toen de Engelsen de volgende dag opnieuw aan land kwamen, zagen ze mannen op de andere oever van de rivier een schrikaanjagende dans uitvoeren. "Met Regelmaat van Links naar Rechts en Omgekeerd springend," schreef luitenant-ter-zee 2e klasse John Gore, "hieven Ze Hun Wapens, trokken met hun Mond, Staken hun Tong uit en Lieten het Wit van hun Ogen Zien, Begeleid door luid hees gezang, naar mijn mening Bedoeld om Elkander Aan te Moedigen en hun Vijanden te Intimideren."
Dit was de eerste Europese beschrijving van de haka van de Maori's, een agressieve dans die populair is geworden door het nationale rugbyteam van Nieuw Zeeland, dat de haka voor elke wedstrijd uitvoert.

- Ondanks de verhalen over kannibalisme waarmee de schepelingen van de Endeavour thuiskwamen, geloofde niet iedereen in Engeland aan de waarachtigheid daarvan. Geen van hen had immers met eigen ogen gezien dat Maori's een mens opaten. Tijdens Cooks tweede reis werd echter elke twijfel weggenomen. Een scheepsofficier kocht een vers hoofd (voor twee spijkers), nam het mee aan boord en vroeg aan een Maori die op bezoek was of hij het vlees wilde proeven. "Hij stemde uitermate verheugd in," schreef Charles Clerke, die prompt een deel van het hoofd roosterde en de man aanbood. Hij "verslond het allergulzigst en likte vol verrukking een ½ dozijn keren zijn vingers af."

- "Ze slapen net zo lekker in een hutje of zelfs in de open lucht als de Koning in zijn Paleis op een Bed van dons," schreef Cook later over de Aborigines.

- Cook voegde hier in zijn dagboek de zin toe: "Mijn ambitie voert me niet slechts verder dan ooit iemand is geweest, maar zo ver als volgens mij een mens maar kan gaan."

- "Hier hebben ze de houding: "Eerst kom ik, dan mijn familie, dan mijn dorp en Niue komt helemaal achteraan." De mensen hier zeggen: "Jij hoeft me niet te vertellen wat ik moet doen, ik heb het recht om te doen wat ik wil.""

- Een diplomaat zei: "Ze willen wel toerisme, maar ze weten niet zeker of ze wel toeristen willen."

- "Ze zeggen dat Cook niet kon zwemmen. Ik denk dat een schip waarvan de kapitein niet kan zwemmen in goede handen is. Hij zal het niet laten zinken, denk je wel?"

- Zoals Nelson zei: "Alleen zij die met de zee te maken hebben kunnen Cook naar waarde schatten ..."

- Charles Clerke merkte in Hawaï nog iets anders op: een "contraptie om jezelf mee over het Water te transporteren, die we nog nooit hadden gezien". Hij beschreef het als een dunne plank van twee à drie meter, in de vorm van een papiersnijder. "Daar gaan ze schrijlings op zitten, dan gaan ze plat op hun borst liggen, peddelen met hun Handen en sturen met hun Voeten." De Hawaïanen bereden hoge golven op die planken; ze noemden hun sport he'e nalu, op de golven glijden- tegenwoordig bekend als surfen.

 

Manu Larcenet: Blast: deel 1: Vette bast

Manu Larcenet: Blast: deel 1: Vette bast (Frankrijk, 2009): 204 blz: Vertaald door Pieter van Oudheusden (2010): Uitgeverij Oog & Blik en de Bezige bij: Oorspronkelijk uitgever Dargaud

Op aanraden van een vriend en van collegablogger Teunis Bunt heb ik het eerste deel van deze vierdelige Graphic Novel gelezen.

Polza, een dikke Russische man van 38 jaar oud zit opgesloten en wordt ondervraagd. Terwijl hij ondervraagd wordt heeft hij het over de Blast, een allesoverheersende ervaring, waarschijnlijk zoiets als een psychose. Polza vertelt over zijn leven, waarom hij is gaan zwerven.

De tekeningen in het boek zijn in grijstinten, behalve die waarin sprake is van de Blast, daarbij komen felle kleuren naar voren.

Hoewel ik de tekeningen erg mooi vind, doet het boek als geheel me niet zoveel.
Hier de besprekingen van Teunis van Blast 2, Blast 3 en Blast 4

  

Uit eten in Houten: Italiaans restaurant Coco pazzo

Dinsdag 11 januari heb ik met een vriend gegeten bij Coco pazzo in Houten in het kader van de AH-restaurantactie.

We waren al om 16.40 uur in het restaurant en de keuken was nog dicht. We kregen wat brood met pesto, roomboter, wat vleeswaren en 2 olijven (8). Als drank had ik 2 glazen versgeperste jus (10) en mijn compagnon had 4 glazen rode wijn. Daarnaast hebben we veel gratis kraanwater gedronken.
Vanwege de actie kregen we het tweede driegangenmenu a 37,50 euro gratis.

Voorgerecht was een zeebaars met versiersels (9).

We kregen een tussengerecht: snoekbaars met risotto (9), waarvoor we maar liefst 27,50 euro extra moesten betalen.

Hoofdgerecht was een wild zwijnfilet (9) met wat gnocchi en groenten.

Als toetje een gemarineerd stukje ananas met wat kokoscake en kardemonijs (9).

Het eten was lekker, maar de porties waren klein (ik heb uiteindelijk 3 sneden brood gegeten) en de prijs was fors: 45 euro en dat met de AH-actie. Zonder actie moet je voor hetzelfde geld eigenlijk nog beter kunnen eten.

I.E. Babel: Verhalen

I.E. Babel: Verhalen (Rusland, 1913-1938): 505 blz: Vertaald door Froukje Slofstra (2013): Uitgeverij van Oorschot: serie de Russische bibliotheek

Collegablogster Bettina heeft een mooi stuk geschreven over "De rode ruiterij" een serie verhalen die op blz 203 tot 332 van dit volledig werk staan.

Babel heeft niet heel veel gepubliceerd, dit ene deel van de Russische bibliotheek bevat alle verhalen die van hem bekend zijn. Waarschijnlijk is er door de Russische geheime dienst nog wel het een en ander aan verhalen vernietigd na zijn arrestatie.

Wat Bettina schrijft over "De rode ruiterij" geldt zonder meer voor heel deze bundel. De verhalen zijn geschreven door een soldaat in dienst van het Rode leger en in strijd met de Witten (= de niet bolsjewieken). Veel wordt verteld over het geweld dat een oorlog nu eenmaal met zich mee brengt, afgehakte ledematen, kogelwonden, dode paarden, maar ook prachtige natuurbeschrijvingen.

Ik vind het prachtige verhalen, een beetje in navolging van Tsjechov en ze zijn bovendien in schitterend Nederlands vertaald door Froukje Slofstra. Warm aanbevolen!

 

Blogpauze

Ik heb me voorgenomen om eens een tijdje niet te bloggen. Om te kijken hoe het bevalt om niet te bloggen en ook om te bedenken of ik verder wil gaan met mijn blog en zo ja in welke vorm. Al mijn lezers tot dusver bedankt. Misschien tot later, Erik