Uit eten in Utrecht: Indiaas restaurant Namaskar

Gisterenavond heb ik met een vriend een eenvoudige maaltijd gegeten in Namaskar, een Indiaas restaurant gelegen tegenover het muziekcentrum Vredenburcht. We hadden allebei een lamscurry (8) van 18,50 euro per persoon met daarbij een glas mangolassi en veel glazen gratis kraanwater.

Ik ben al een aantal keren eerder wezen eten bij Namaskar, steeds tot tevredenheid. Meestal neem ik een menu van ongeveer 30 euro. Op maandag tot donderdag is er een buffet waar je voor 20 euro kunt opscheppen wat je wilt.

Qua keuze van gerechten en qua smaak ligt Namaskar erg dicht bij restaurant Taj Mahal, een ander Indiaas restaurant in Utrecht waar ik ook een aantal keer heb gegeten.

Mijn bespreking van 24 juni 2013 op Iens: Gisteren ben ik door een studievriendin getrakteerd op een maaltijd bij het Indiaas restaurant Namaskar. Ik had hier al een paar keer eerder gegeten, voor haar was het de eerste keer. We bestelden een vijfgangendiner voor 2 personen (62 euro). Als voorgerecht kregen we een tomatensoep (7), als tussengerecht een paar gefrituurde garnalen (8,5), als hoofdgerecht 6 schaaltjes met verschillende curries, spinazie en rijst, een schaaltje salade en een grote schaal met verschillende vleesgerechten (8). Toetje was Indiaas ijs (8) en tot slot kregen we een kopje thee toe.

Het eten was gewoon goed, maar niet heel bijzonder, de service was vriendelijk en het decor was ok. Niet een restaurant waar ik zeer vaak zou gaan eten, maar goed voor af en toe. Ik denk dat ik hier nog wel vaker kom.

Mijn film alfabet

Mijn Film Alfabet Blogathon

Blogger Nostra van www.defilmkijker.com heeft een artikel geplaatst met daarin voor iedere letter van het alfabet zijn favoriete film, regisseur of acteur of actrice. Mij lijkt het leuk om hieraan mee te doen. Hier volgt mijn lijst. Bij het samenstellen van de lijst heb ik gekozen voor een zo groot mogelijke variatie in stijlen en landen. Behalve Laurel en Hardy die volgens mij op zo'n lijst niet mogen ontbreken heb ik geen acteurs of actrices genoemd.

 
Around the world in 80 days with Michael Palin:
Michael Palin is natuurlijk bekend geworden als een van de makers van het Britse satirische programma "Monthy Pythons Flying Circus". Later in zijn carriëre is hij bekend geworden als presentator van een aantal reisprogramma's voor de BBC waarbij "Around the world in 80 days" zijn bekendste is. Zo'n 100 jaar na Phileass Fogg in het boek van Jules Verne probeert Palin om in 80 dagen de wereld rond te reizen. Hij maakt tal van avonturen mee, waaarbij zijn verblijf op een dhow tussen Dubai en Bombay het meest indrukwekkend is.

Andere kandidaten voor de A: Rowan Atkinson van Mr Bean, David Attenborough, regisseur van oa: Life on earth, The life of birds, The life of mammals. Abel van Alex van Warmerdam, waarschijnlijk mijn favoriete Nederlandse film. Aladdin van Disney. Atanarjuat, een prachtige film over de Inuit.

Bye:
Ongetwijfeld de minst bekende film op deze lijst. Fotograaf Ed van der Elsken leed aan het eind van zijn leven aan kanker. Zijn laatste project was het maken van deze film waarbij hij zijn aftakeling op de voet volgt. Hartverscheurend.

Andere kandidaten voor de B: Babel van Inarittu. Bambi van Disney. Baron Muenchhausen, Duitse film uit de oorlogsjaren. De Before trilogie: Before sunrise, Before sunset, Before midnight van Richard Linklater. Boyhood van dezelfde regisseur. Biutiful van Inarittu. The birth of a nation, prachtige stille film met bedenkelijke verheerlijking van de Ku Klux Klan van D.W. Griffith. The bridges of Madison country van Clint Eastwood. Brief encounter.

 
City Lights:
In mijn ogen de beste film van Charlie Chaplin over een zwerver die verliefd wordt op een blind bloemenmeisje.

Andere kandidaten voor de C: Charlie Chaplin, Casablanca, City of God, College van Buster Keaton, Le cose che restano.
 
Dombo:
Een van de beste Disney-films ooit over een olifantje met heel grote oren waarmee hij kan vliegen.

 
Etre et avoir:
Franse documentaire over een onderwijzer die in een klein dorpje lesgeeft aan de lagere school.

Andere kandidaten voor de E: Clint Eastwood, vooral als regisseur met oa: The bridges of Madison Country, Gran Torino, Million dollar baby, Invictus. The english patient, Estomago, een Braziliaanse film, ET.
 
Fucking Amal:
Beste film van Lukas Moodysson over een meisje dat heel onzeker is van zichzelf en verliefd wordt op een populaire klasgenote.

Andere kandidaten voor de F: Fantasia 2000, Fawlty towers van John Cleese.
 
The General:
Stille film van Buster Keaton over een machinist in het zuiden van de Verenigde Staten die een gestolen trein probeert terug te halen. Met een van de duurste stunts uit de filmgeschiedenis, een trein die over een ravijn rijdt en neerstort.

Andere kandidaten voor de G: Tony Gatlif, Roma-regisseur van muzikale films waaronder Latcho Drom, Vengo, The exils. Gandhi, Il gattopardo, La graine et le mulet.
 
Heimat:
Mijn favoriete serie over Schabbach een klein dorpje in de Hunsrück, waar de familie Simon gevolgd wordt vanaf ongeveer 1920 tot 1980. De serie kent 2 vervolgen (Heimat 2 en Heimat 3) en een sequel die in 2013 uitkwam: "Die andere Heimat"

Andere kandidaten voor de H: De belangrijkste omissie op de oorspronkelijke lijst was die van Alfred Hitchcock met North by Northwest, Vertigo en Rear window. Verder de western High Noon.

 
Alejandro Iñárritu: Mexicaanse regisseur van onder ander: "Amores Perros", "Babel", "Biutiful" en "The Birdman". Een van mijn favoriete regisseurs van de laatste 15 jaren.

Andere kandidaten voor de I: Into the wild, L'intouchables, Invictus.

 
Jagten: Deense film van Thomas Vinterberg over een man (gespeeld door Mads Mikkelsen) die ten onrechte verdacht wordt van kindermisbruik.

 
Akira Kurosawa:  Japanse regisseur die mijn favoriete regisseur is en een groot aantal topfilms heeft gemaakt, waaronder: "Troon van bloed", "Het verborgen fort", "Ikiru", "Ran", "Dodes-kaden", "The seven  elementen in zijn films mengt.

Andere kandidaten voor de K: Buster Keaton, Abdellatif Ketiche, mijn favoriete regisseur van dit moment, Kees van Kooten en Wim de Bie. De klompenboom, Italiaanse film.

 
Stan Laurel en Oliver Hardy: Het grappigste duo uit de filmgeschiedenis. Hun absolute meesterwerk vind ik "The music box" waarin ze proberen om een piano over een enorme trap te vervoeren.

Andere kandidaat voor de L: Lord of the rings.

 
M: eine stadt sucht seine mörder: Meesterwerk van Fritz Lang uit begin jaren 30.

Andere kandidaten voor de M: La Meglio Gioventu, Microcosmos, Modern times, Monsieur Verdoux, Monthy Python's flying circus. The music box.

 
No man's land: Een Joegoslavische film over de oorlog in Bosnië.

Andere kandidaat voor de N: North by northwest van Alfred Hitchcock.

 
Oorlog en vrede: 6 uur durende film van Sergej Bondarchuk naar het meesterwerk van Tolstoj.

Andere kandidaten voor de O: Once upon a time in the west van Sergio Leone, One flew over the cuckoos nest, Once were warriors, Nieuw Zeelandse film over de Maori's.

Paul dans sa vie: Prachtige Franse documentaire over een boer in Normandië die gedurende zijn laatste jaar als boer wordt gevolgd.

Andere kandidaten voor de P: Pinokkio van Disney, Pranzo di Ferrogusto.

 
Satyajit Ray: Indiase filmregisseur, bekend door de trilogie: "De wereld van Apu", waarin een beeld wordt geschetst van het leven in een klein Bengaals dorpje.

Andere kandidaten voor de R: Raise the red lantern, Rear window.

 
Spirited Away: Japanse animatiefilm

Andere kandidaten voor de S: Seven chances van Buster Keaton, Sneeuwwitje en de zeven dwergen van Disney, The sound of music, The straight story.

 
Les Triplettes de Belville: Franse animatiefilm over een jongetje dat mee wil doen aan de Tour de France.

Andere kandidaten voor de T: Jacques Tati, de Franse komiek. The third man, Throne of blood, Titanic.

 
Urga: Russische film over een vrachtwagenchauffeur die verdwaalt in de Mongoolse steppen.

Andere kandidaat voor de U: The unbearable lightness of being.

 
La vie d'Adèle: Franse film van de Algerijn Abdellatif Kechiche over een meisje van ongeveer 15 jaar dat gevolgd wordt tijdens haar groei naar de volwassenheid.

Andere kandidaten voor de V: Vertigo, La vie de Jesu, 4 maanden, 3 weken, 2 dagen.

 
Wallace en Gromit: Kleianimaties van een uitvinder Wallace en zijn hond Gromit. Leuk voor jong en oud.

Andere kandidaten voor de W: Alex van Warmerdam mijn favoriete Nederlandse regisseur met oa: Abel, Ober en Borgman. The wizard of Oz met Judy Garland.

 
Zhang Yimou: Chinese regisseur van wie ik niet al zijn werk even goed vind, maar "Raise the red lantern" is een absoluut meesterwerk.

 
Zatoichi: De enige actiefilm op mijn lijstje en dan nog wel een samoeraifilm. Zeer kunstzinnige verfilming van het verhaal van Zatoichi door Takeshi Kitano

Andere kandidaten voor de Z: Zusje en Zwartboek.

Er zijn natuurlijk wel wat favorieten die ik mis op deze lijst, maar in zijn  geheel geeft het een aardig beeld van wat ik geweldig vind. Met de aanvullingen erbij geeft deze lijst een heel duidelijk beeld van wat mijn favoriete films en genres zijn.

Uit eten in Utrecht: Frans Restaurant C'est Ça: 2

Na het succesvolle bezoek aan restaurant C'est Ça vorige week zaterdag met mijn broer en zus ben ik hier gisterenavond met een vriend nog een keer wezen eten.

De formule is dezelfde: een vast vijfgangendiner voor 38,50 euro. Het eten vond ik zelfs nog iets lekkerder dan anderhalve week geleden.

Vooraf een langoustine waarvan we alleen de staart konden eten met een stukje rode-mulfilet (10). Als tweede gerecht een rode linzensoep (10). Hoofdgerecht was een op het karkas gebakken fazantenfilet met zuurkool (10). Dan een kaasplankje met 3 andere kazen dan de vorige keer en met pruimennotenbrood (10). Als toetje een bombe van een parfait omhuld met chocolade (10).

Een totaal andere maaltijd dan de vorige keer maar weer ontzettend lekker. Wel begrijp ik dat de tweede gang altijd soep is en de vierde gang een kaasplankje.

Bij het eten heb ik flink wat gratis kraanwater op en twee glazen verse jus d'orange.

Voor iedereen die van lekker eten houdt en veel dingen lust van harte aanbevolen! O ja, en het eten hoeft niet al te lang te duren, ik vroeg vooraf of we binnen anderhalf uur klaar konden zijn en dat lukte prima.

Recept: Pasta met saus van prei, tonijn en pijnboompitten

Ingrediënten voor 4 personen:
- 500 gram pasta
- 3 blikjes tonijn op olijfolie
- 2 uien
- 2 stronken prei
- pakje kruidenkaas: bijvoorbeeld boursin, maar de goedkope eigen merk kruidenkaas is net zo lekker
- 1 flesje witte wijn van 250 ml
- 1 pakje pijnboompitten

Bereiding: Een grote pan met water opzetten voor de pasta. Intussen de blikjes tonijn openen en de olie afgieten in de koeken- of braadpan. Uien schillen en in stukjes snijden. Uien glazig fruiten in de olijfolie. Prei wassen, overlangs halveren en in halve ringetjes snijden. Prei bij de uien doen en een paar minuten meebakken totdat hij gaar is.

Intussen de pasta koken volgens de gebruiksaanwijzing op het pak. De tonijn en de witte wijn toevoegen en als laatste vlak voor het opdienen de kruidenkaas en de pijnboompitten toevoegen. Dit is een eenvoudige pastasaus en erg lekker. Eet smakelijk!

Kooklessen voor een beginner

Zijn ze er nog: mannen van middelbare leeftijd die niet kunnen koken? Mijn vriend Patrick is een van hen. Hij is 45 jaar oud, heeft tot zijn 43e jaar bij zijn moeder in het ouderlijk huis gewoond die altijd voor hem kookte. Twee jaar geleden is zijn moeder overleden en nu woont hij zelfstandig. Een ei bakken kan hij nog net en verder maakt hij kant-en-klare maaltijden klaar of gaat hij naar de afhaalChinees.

Vrienden van hem roepen al lang dat hij moet leren koken, 45 jaar oud en niet kunnen koken, dat moet tegenwoordig toch niet meer kunnen. Patrick heeft sinds een paar weken een invalbaan voor minimaal 6 weken als leraar Engels op een VAVO-lyceum op 2 minuten lopen van mij vandaan in Utrecht Lunetten. Om hem te stimuleren heb ik hem aangeboden om hem wekelijks een kookles te geven om de allereerste beginselen van het koken bij te brengen.

Maandag twee weken geleden zijn we gestart met het bakken van pannenkoeken. Als je weet hoe dik het beslag ongeveer moet zijn en je een beetje oplet tijdens het bakken moet dat een makkie zijn. Zelfs Patrick lukte het om smakelijke pannenkoeken te bakken.

Vorige week heeft Patrick boerenkoolstamppot gemaakt met rookworst.

Vandaag pasta met een saus van prei, tonijn, kruidenkaas en pijnboompitten (recept volgt nog). Een gezamenlijke vriend heeft meegegeten en het resultaat was wederom prima.

Ik heb er alle vertrouwen in dat Patrick een goede maaltijd kan bereiden als ik hem aanwijzingen geef. Helaas hebben we maar een paar weken de tijd totdat zijn invalbaan is afgelopen. Ik hoop dat hij voortaan af en toe gaat koken, als het niet voor hemzelf is, dan toch als hij vrienden op bezoek krijgt. Ik ben benieuwd!

Cd van de week: Nynke Laverman: De maisfrou

Nynke Laverman is een Friezin die in het Fries fado's zingt. Een mooie stem, melodieus en met mooie begeleiding. Een van de beste Nederlandse muzikanten die ik ken. Een andere mooie cd van Laverman is Sielesalt

  

Dvd: Holland: Natuur in de delta

Holland: Natuur in delta (Nederland, 2015): 96 minuten: Regisseur Mark Verkerk met de stemmen van Carice van Houten en Bram van der Vlugt

Na het succes van "De nieuwe wildernis" over de Oostvaardersplassen en het groot wild dat daar leeft hebben de makers van die film een nieuwe film gemaakt.

In "Natuur in de delta" veel aandacht voor het water, het allesvormende landschapselement.

Vijf diersoorten staan centraal in deze film: het stekelbaarsje dat zich voorplant in zoetwaterpoelen en dan naar de zee trekt, de zeearend, het pimpernelblauwtje (een vlindersoort), de haas en de bever, met bijrollen voor de fuut, de ooievaar en de ringslang.

De overzichtsopnames van het rivierlandschap zijn prachtig en ook de beelden van de verschillende dieren zijn erg mooi. Een natuurfilm van grote klasse!

  

UIt eten in Utrecht: Frans restaurant C'est Ça

Zaterdagavond heb ik met mijn broer en zus bij C'est Ça gegeten. C'est Ça is een klein knus ingericht restaurant aan de Bollenhofse straat die een zijstraat is van de Poortstraat. Enigzins uit het centrum gelegen dus, maar zeer de moeite waard. Je krijgt hier voor 38,50 euro een vast vijfgangen diner, een formule die me zeer aanspreekt.

Vooraf een verse jus (10) genomen, net vers geperst zoals het hoort. Als amuse kregen we wat chips en ingelegde artisjokkenharten (9). Vooraf kregen we een terrine van eend (10). Daarna een vissoep, die erg goed smaakte maar waar helaas geen stukken vis in dreven (9,5). Hoofdgerecht was een op de huid gebakken doradefilet (9,5). Daarna een kaasplankje met wat pruimenbrood (10) en als toetje een stukje citroentaart met een bolletje parfait (10).

Het eten was geweldig, precies genoeg, zowel voor mij (grote eter) als mijn zus (wat kleinere eter) en er was ook zoals het hoort gratis kraanwater bij het eten. Ik hoop om hier de toekomst nog veel vaker te gaan eten. Wat mij betreft een van de beste restaurants in Utrecht.

Cd van de week: Mozart: De pianosonates: Maria João Pires

Ik heb een 6 cd-box  van de Deutsche Grammophon met de complete pianosonates van Wolfgang Amadeus Mozart uitgevoerd door de Portugese pianiste Maria João Pires. De muziek van Mozart is altijd een genot om naar te luisteren. Zo ook deze pianomuziek. Ik kan er eindeloos naar luisteren, de muziek is zowel geschikt om intensief naar te luisteren en als achtergrondmuziek. Op alle tijden van de dag en onder alle omstandigheden geschikt.

  

Cd van de week: Willem Vermandere: Onderweg

Via een oudere vriend heb ik een jaar of twee geleden kennisgemaakt met de muziek van de Vlaamse liedjeszanger Willem Vermandere. Ik was op slag verkocht. Vermandere schrijft zelf zijn liederen en zingt in sappig West Vlaams dialect met een prachtige begeleiding. Een van mijn grootste muzikale ontdekkingen van de afgelopen jaren. Hieronder de tekst van Onderweg.


Onderweg ben ik zigeuner, onderweg ben ik een kind
Van de rusteloze wegen op vier wielen, welgezind
Op vier wielen wil ik vluchten, weg uit het nauwe vaderland
Naar het bergland en de rotsen, met een bos aan de waterkant
Naar het bergland en de rotsen, met een bos aan de waterkant

Onderweg daar zit je veilig, onder uw blikken autodak
Je mag jodelen en zingen in uw rammelende rammelbak
Onderweg leer je vergeten, gisteren ligt, ver achter U
En voor morgen nog geen zorgen, onderweg is 't altijd nu
Voor morgen nog geen zorgen, onderweg is 't altijd nu

Je passeert langs kathedralen, en je duizelt keer op keer
Van die stoetmoedige dromen, van die bouwers van weleer
En zo leer je blind vertrouwen, vorderen ondanks brute pech
Wuif veel liever dan te vloeken, naar de kinders langs de weg
Wuif veel liever dan te vloeken, naar de kinders langs de weg

En je loopt door de paleizen met uw hoofd vol romantiek
Maar uit krotten en ruïnes, klinkt er klaaglijke muziek
Deelt uw brood met lotgenoten, zoveel zwervers grauw van vel
Langs de gloeiend hete wegen, steden vol kommer en kwel
Langs de gloeiend hete wegen, steden vol kommer en kwel

Onderweg, op markten en pleinen, vind je volk, mild en gastvrij
Dat schenkt U met handen en voeten zoete vruchten, allerlei
En zo vind je ook uw geliefde, met nog jaren voor de boeg
Van uw teder zacht beminde, daarvan krijg je nooit genoeg
Van uw teder zacht beminde, daarvan krijg je nooit genoeg

Onderweg ben je nomade, soepel plooiend, speels van geest
Geeft U over aan de genade, je wordt vrij en onbevreesd
Want je botst met tegenstrevers, elken ding zegt zijne zeg
Leer geduldig incasseren, van tegenliggers onderweg
Geduldig incasseren, van tegenliggers onderweg

Los van vastgeroeste ideeën, onderweg pluk je den dag
Pelgrim ben je heel je leven, vorderen doe je liefst zigzag
Haast u, haast u, uiterst langzaam, want het einddoel is bekend
Daar valt weinig van te zeggen, niet bepaald een happy end
Daar valt weinig van te zeggen, niet bepaald een happy end

Ooit als kind ben ik vertrokken, zonder route, kaart of plan
Onderweg al heel m'n leven, wat is daar de zin toch van
Onderweg stel je geen vragen, voor hoelange nog en waarom
Onderweg ben je zigeuner, je reist voort en je ziet niet om
Onderweg ben je zigeuner, je reist voort en je ziet niet om

En je ziet niet om
En je ziet niet om
Ziet niet om
Ziet niet om
Ziet niet om

 

Dvd: Hukkle

Hukkle (Hongarije, 2002): 75 minuten: Regisseur Gyorgy Palfi

Hukkle is een prachtige Hongaarse film over een dorpje op het platteland waar alles nog volgens het oeroude natuurlijke ritme verloopt. Een oude man zit op een bankje voor zijn huis te hikken, er worden dieren gefilmd: een kikker die zwemt, een molletje, een hertje in het koren, een slang en een grote beer die een zeug dekt, een vrouwelijke herder met een kudde schapen..

Dat is het wel zo'n beetje, er is geen sprake van een verhaal en al helemaal niet van dialogen. Wie een Hollywood actiefilm verwacht komt bedrogen uit, maar voor liefhebbers van filmhuisfilms is dit een klein meesterwerkje. Volgens de beschrijving van de film is er sprake van een langzaam opgebouwde spanning, maar ondanks een lijk in het water heb ik daar weinig van meegekregen.

  

Cd van de week: Giacomo Puccini: Tosca

Een opera is letterlijk een verhaal op muziek. Meestal wordt een opera uitgevoerd als een soort toneelstuk waarbij nogal veel gezongen wordt. Behalve het toneelspel (in mijn ogen het minst belangrijke deel van de opera) zijn het orkest, de solisten en het koor van belang.
Tosca van Puccini is een van mijn favoriete opera's en dit is een van de uitvoeringen die ik heb, met Maria Callas. Ik heb het geluk gehad ooit een liveuitvoering bij te wonen in de Stopera.

 

Cd van de week: Salif Keita: M'Bemba

 Salif Keita: M'Bemba: titelsong

Als tweede artiest in de serie cd van de week wil ik Salif Keita noemen. Salif Keita is een Malinees. Hij zingt zijn liederen deels in het Wolf en deels in het Frans. Uit de categorie wereldmuziek is M'Bemba absoluut mijn favoriete cd.

Salif Keita heeft een prachtige stem, de muziek is ritmisch en meeslepend en hij wordt begeleid door een mooi dameskoor. Keita heeft meerdere cd's gemaakt waarvan ik Folon...the past en Mouffou na deze de twee beste vind. Warm aanbevolen voor iedereen die van opzwepende Afrikaanse popmuziek houdt!

  

Uit eten in Utrecht: Restaurant Inspired

Zaterdagavond 28 maart 2015 heb ik samen met twee vrienden gegeten bij restaurant Inspired. Om 18.05 uur waren we ter plekke. Er werd gevraagd wat we wilden drinken en we kregen een schaaltje met kleine broodjes, wat gekruide mayonaise en olijfolie (7). Omdat er geen verse jus was hield ik het bij (kraan)water.

Als amuse kregen we een zeer lekker half glaasje lentesoep, dit had van mij gerust een soepkom mogen zijn (10).

Een dik half uur later kwam het voorgerecht bestaande uit gerookte polderhoen (kip) op een bedje van quinoa, erg lekker (9).

Nog eens ruim een half uur later kwam het tussengerecht, een crushi, oftewel gefrituurde sushi. Lekker, maar ik ben sowieso gek op sushi en die hoeft voor mij niet gefrituurd te worden (8).

Tegen achten verscheen het hoofdgerecht, entrecote met groene asperges, wel aardig (7,5). Ondertussen had de gastheer gevraagd of ik nog van plan was om wat anders te drinken dan kraanwater, want daar kon de tent niet van draaien. Hoewel ik dat grote flauwekul vind heb ik wat voor het water betaald. Na nog een half uur was ik intussen erg moe en ben ik naar huis gegaan zonder op het toetje te wachten.

Samenvattend: het eten was ok, maar de zeer lange wachttijden maakten het eten tot een bezoeking. Als ik met een goede vriendin uitgebreid zit te kletsen bij het eten kan dat wel, maar voor een gewoon etentje met vrienden duurde dit echt veel te lang. We zaten op een gegeven moment alledrie uitgebreid te gapen en verveeld om ons heen te kijken. Dan hoort er toch te iemand te komen vind ik.

Uit eten in Utrecht: Marokkaans restaurant Tamoeda

Op zondag 29 maart 2015 ben ik voordat ik naar een huiskamerconcert zou gaan met een vriend wezen eten bij Marokkaans restaurant Tamoeda.

We waren er om 17.45 uur en het was stil in het restaurant, we waren de enige twee gasten. We kregen wat (niet al te vers) brood met olijven (6) en een kan kraanwater.

Als voorgerecht hadden  we een schaal met allerlei kleine hapjes: salade, calamares, een spiesje met vlees en eentje met garnalen, gefrituurde aubergines en gevulde driehoekjes met groenten. Allemaal erg lekker (8,5).

Het hoofdgerecht was fantastisch: tajine met lamsvlees, pruimen en amandelen. De stukken lamsvlees waren heerlijk mals en precies goed gekruid en dat combineerde perfect met de zoete smaak van de pruimen en de knapperige amandelen (10).

Ik heb al een aantal keer eerder gegeten in dit restaurant en wist dat de lamstajine zeer goed is. Alles bij elkaar (met ook nog een pot Marokkaanse thee) waren we iets meer dan 30 euro kwijt per persoon en daarvoor hadden we beduidend beter gegeten dan gisteren en we waren ook binnen een uur klaar. Helaas was ik weer eens moe, dus ben ik niet meer naar het concert geweest.

Jammer dat er zo weinig gasten waren, het restaurant verdient beter: een van de aanbevolen restaurants in Utrecht op loopafstand van het station.

Uit eten in Utrecht: Restaurant Sumo

Dinsdag 31 maart 2015 ben ik met een vriend uit eten geweest bij Restaurant Sumo, een all-you-can-eat sushi reastaurant dat gelegen is aan de Potterstraat tegenover het voormalige postkantoor op de Neude. Sumo is een mooi ingericht groot restaurant dat je een beetje oneerbiedig een sushi-vreetschuur kunt noemen, hoewel je het restaurant daarmee onrecht aandoet.

Zoals bij elk ander all-you-can-eat sushi restaurant waar ik geweest ben werkt men ook hier met een formuliertje waarop je per gang steeds 5 gerechten per persoon kunt aankruisen. Het maximum aantal gangen dat je kunt bestellen is 6, maar de praktijk leert dat ik aan 4 gangen ruim genoeg heb.

We begonnen met een misosoep (8) en een aantal nigiri, de klassieke sushi bestaande uit rijst met iets erop (8). Ook wat maki, rolletjes zeewier gevuld met iets (9).

Bij de tweede gang namen we wat warme hapjes zoals de overheerlijke lamskoteletten (9), gegrilde witvis (8) en eendeborstfilet (8,5). Bij de derde en vierde gang concentreerden we ons op de warme hapjes met nog maar weer eens wat lamskoteletten (daar hebben we er elk 5 van op).

Als toetje hadden we 2 bolletjes ijs: mango en chocolade (8) met wat fruitsalade. Helaas hebben ze geen verse jus en je bent verplicht minimaal een drankje te consumeren en dat werd voor mij een potje Japanse thee.

Gezien de grootte van het restaurant is het eten erg goed. Sinds de opening 2 jaar geleden ben ik hier al een keer of 10 wezen eten en altijd ben ik tevreden naar huis gegaan. Mijn vriend had nog nooit eerder sushi gegeten en die was ook erg te spreken over het eten. Ik kom hier graag iedere maand een keertje, liefst s'middags want dan is het goedkoper (weliswaar met minder keus). 

Gisteren heb ik voor het laatst hier geluncht.

Recept: Erwtensoep

Ingrediënten voor een pan van 8 liter (genoeg voor 8 grote eters): 500 gram spliterwten, 1 kg karbonaadjes of hamlappen, 3 rookworsten, 1 kg gesneden hutspot, 500 gr gesneden prei, 1 knolselderij, 1 bos selderij, bouillonpoeder naar smaak.

Was de spliterwten en breng ze met 2½ liter water aan de kook. Voeg de karbonaadjes (of hamlappen) toe en laat het 1½ uur koken. Dan het vlees uit de pan halen, even af laten koelen en het vlees van het bot afhalen en in stukjes snijden. Bouillonpoeder naar smaak toevoegen. De knolselderij in stukjes snijden en 5 minuten laten meekoken, dan de overige groenten toevoegen en nog 15 minuten laten koken en als laatste de gesneden rookworsten een paar minuten warm laten worden. Eet smakelijk!

Een nieuwe rubriek: Cd van de week: Kari Bremnes: You'd have to be here

Kari Bremnes: You'd have to be here: titelsong

Ik wil vandaag een nieuwe rubriek starten: de cd van de week. In principe verschijnt deze rubriek iedere zondag. Hoewel ik weinig kennis heb van muziek ben ik wel een groot luisteraar en fan. De bedoeling van deze stukjes is om mijn lezers enthousiast te maken voor die muziek die ik mooi vind. Ik bespreek dan ook alleen muziek die ik mooi vind.

Als ik één minuut naar een cd luister weet ik meestal al wel of de cd goed ga vinden of juist niet. Ik behoor nog tot de generatie die cd's kocht en nog steeds koopt.

Ik wil ook bij ieder bericht een stukje van youtube plaatsen met daarop een stukje muziek van de cd. Bij een leuke tekst (vooral in het Nederlands) plaats ik misschien ook de tekst van een nummer in het bericht.

Ik wil beginnen met de cd van de Noorse zangeres Kari Bremnes: You'd have to be here, op youtube met de gelijknamige titelsong. Bremnes heeft een prachtige stem, is goed verstaanbaar en wordt mooi begeleid. Een van de grootste zangeressen die ik ken. Vanwege de geluidskwaliteit van haar cdopnames is haar muziek ook erg geliefd bij audiofielen.

Kari Bremnes heeft een stuk of 9 cd's gemaakt in het Noors en 2 in het Engels: deze en Norwegian mood, ook een absolute topcd.

Uit eten in Utrecht: Restaurant Vaartsche Rijn

Menu Vaartsche Rijn zaterdag 4 april 2015

Amuses:

Lijnzaadcracker met wortel-komijncreme en dille

Komkommer geinfuseerd met vlierbloesemazijn, tartaar van dorade en bloedzuring

Voorgerecht: 

Rauwe makreelrug, salade van makreel, granita van pompoen, bergamotmayo en waterkers

Tussengerecht: 

Gebakken coquille, gelei en schuim van yuzu en gerookte thee, en zeekraal

Tussengerecht:

Gepofte aardpeer, gebakken peer, zeewier, hollandaise saus en bouillon van geroosterde ui

Hoofdgerecht:

Varkensnek, gele meiraap, daslook, schapenfeta en just met Granny Smith en zuring

Dessertamuse:

Oliebol van aardappel, ijs van duindoornbes en kaneel

Dessert;

Taart van witte chocolade en grapefruit, geconfijte zoete aardappel en ijs van zoete aardappel

Ik heb bovenstaand menu gegeten met een vriendin bij Restaurant Vaartsche Rijn. Ik had na afloop om het menu gevraagd omdat ik niet kon onthouden wat er precies in ieder gerecht zat. Bij het menu werd heerlijk warm brood (9) geserveerd met olijfolie, zout en op mijn verzoek roomboter. Verder heb ik kraanwater bij het eten gedronken, helaas hadden ze geen verse jus. 

Restaurant Vaartsche Rijn is gelegen aan de Westerkade vlakbij het station Vaartsche Rijn. Het is een knus restaurant met plaats voor ongeveer 30 mensen. Je krijgt er een vast menu waarbij men rekening houdt met speciale wensen zoals bijvoorbeeld vegetarisch eten dat mijn vriendin doet. Vaste prijs is 42 euro voor een viergangenmenu plus eventueel 7,50 euro voor een optionele vijfde gang (de coquille).

Restaurant Vaartsche Rijn is samen met Ambères een van mijn 2 favoriete restaurants in Utrecht. Ik ben hier inmiddels een keer of 8 wezen eten, steeds naar volle tevredenheid. Gisteren kregen alle gerechten inclusief de amuses een 10 van mij, beter kan dus niet! Ook zit je hier erg prettig, rustig en de bediening onder leiding van Joke is supervriendelijk. Warm aanbevolen voor wie in Utrecht uit eten wil gaan en wie verrast wil worden.

Naschrift: Op de laatste woensdag van oktober heb ik hier het groentejammen geprobeerd met dezelfde vriendin. Acht gangen met alleen maar vegetarische gerechten. Absoluut aanbevolen voor wie van lekker vegetarisch eten houdt!

Uit eten in Utrecht: Pizzeria Da portare via

Samen met 2 vrienden een pizza afgehaald bij pizzeria Da portare via in de Twijnstraat.

Mijn pizza was een vegetarische pizza: belegd met onder andere geitenkaas, uien en groene asperges, maar zonder tomatensaus. De pizza smaakte goed (8) maar was weinig vullend en ook vrij duur: 13 euro.

Als het je primair om de smaak gaat een goede keus, maar je kunt elders voor minder geld beter vullende pizza's kopen.  

Gegeten op zaterdag 18 april 2015

Uit eten in Vaassen: Driesterrenrestaurant de Leest

Ja, en dan ga je eten bij een driesterrenrestaurant, het culinaire equivalent van het Walhalla. Hier verwacht je toch tenminste de beste maaltijd die je ooit gegeten hebt. Ik heb er samen met een vriend heerlijk gegeten, maar of dit de beste maaltijd ooit was?

De Leest is een relatief klein restaurant waar maximaal 35 gasten kunnen tafelen. Het restaurant is aangenaam ingericht, met genoeg plaats voor ieder tafeltje en er klinkt rustige muziek zodat eventuele gesprekken niet overstemd worden. Wij waren met slechts 12 gasten, wat ons betreft precies goed. 

We kozen voor het micridiner a 143 euro. Dit bestond uit 7 gangen, verkleinde versies van de a-la-carte gerechten. Vijf gangen met vis, oa. Langoustines, Makreel, Forel, Tarbot en een gang met lam en een gang met 3 verschillende toetjes. Dit alles gecombineerd met 2 alcoholvrije aperetiefjes, 1 glas jus d'orange een karaf kraanwater en 6 amuses. De cijfers spreken voor zich, alle gerechten zijn perfect klaargemaakt en verdienen een 10. 

En toch, ik heb 2 keer in Utrecht bij restaurants zonder sterren gegeten waar de maaltijden mischien nog lekkerder waren. Ik denk dan ook dat het verschil tussen een goed restaurant zonder sterren en eentje met een, twee of zlefs drie sterren voor een doorsnee eter haast niet te proeven is. Toch een gedenkwaardige avond beleefd en de bediening was zeer vriendelijk en niet te formeel.

Gegeten op 2 juni 2015

Dvd: La grande bouffe

La grande bouffe (Frankrijk, 1973):130 min: Regisseur Marco Ferreri

Je hebt eetfilms en je hebt La grande bouffe. Vier welgestelde vrienden: Marcello, Philippe, Michel en Ugo huren een groot huis af om zich daar letterlijk in een weekend dood te eten.

In het begin van de film komt een bestelbusje met de lading van de slager: 3 dozijn onschuldige haantjes, 20 dozijn piepkuikens, een kwart vlees van een vetgemest rund, 5 onschuldige Bretonse lammetjes. Het eetfestijn kan beginnen.

Marcello vind dat er nog wat ontbreekt: vrouwen. Marcello is immers een groot neuker en moet het iedere dag doen. Er wordt ook nog een schooljuffrouw uitgenodigd, die met een klasje vol kinderen de boom in de tuin komt bezoeken. De vrouwen vallen snel af, die vinden het vele eten walgelijk. Alleen de schooljuffrouw blijft, die als een moederkloek voor haar kinderen zorgt.

Toen de film uitkwam veroorzaakte hij een schandaal. Nu ziet men het meer als een aanklacht tegen de maatschappij. Het eten wordt zeer mooi in beeld gebracht. Toen ik jong was, leek het me leuk om met vrienden een dag lang onbeperkt te eten. Zoals dat wel meer gaat met plannen die je bedenkt als je jong bent, nooit uitgevoerd.

  

Gabriel Wyner: De taalhacker

Gabriel Wyner: De taalhacker: De beste en snelste manier om een taal te leren (en nooit meer te vergeten) (Verenigde Staten, 2014): 335 blz: Vertaald door Henny Corver (2015): Uitgeverij Maven

Gabriel Wyner is een Amerikaanse operazanger die voor zijn beroep vreemde talen moest leren: Duits, Frans, Italiaans en Russisch. Hij deed tegelijkertijd zijn master opera en zang en had nauwelijks vrije tijd, vandaar dat hij als een bezetene het internet afstruinde om te kijken hoe hij sneller kon leren. Omdat hij vond dat de gangbare cursussen niet zo effectief zijn heeft hij zijn eigen methode ontwikkeld.

Er zijn drie basisprincipes voor taalverwerving:
1) Beginnen met de uitspraak
2) Niet vertalen
3) Gebruikmaken van intervalherhalingsystemen

Volgens Wyner kan men redelijk thuis zijn in een taal binnen 4 maanden en dan een woordenschat van zo'n 3600 woorden hebben.

De methode van Wyner werkt veel met Flashcards, dat zijn kaarten met daarop een afbeelding van iets met op de andere kant het woord dat dit ding aangeeft. Volgens Wyner maakt het werken met Flashcards alleen al dat men woorden makkelijker onthoudt.

De grote vraag is natuurlijk of de methode van Wyner werkt in de praktijk? Ik durf daar geen antwoord op te geven, maar mij lijkt mij zijn methode nogal omslachtig en ik zou zelf toch eerder op de standaard manier een cursus volgen. Zelf heb ik momenteel geen belangstelling voor het leren van een vreemde taal: mijn Engels is goed genoeg en mijn Duits is ook redelijk en ik kom toch nauwelijks in het buitenland.
Toch is dit een interessant boek voor als je geïnteresseerd bent in taalverwerving.

  

Colin Westerbeck & Joel Meyerowitz: Bystander

Colin Westerbeck & Joel Meyerowitz: Bystander: A History of Street Photography (Verenigde Staten, 1994): 403 blz: Uitgeverij Little, Brown and Company

Kunstboeken hebben meestal als nadeel dat de kwaliteit van de tekst aanmerkelijk minder is dan de kwaliteit van de afbeeldingen. Zo niet in "Bystander", een goed geschreven geschiedenis van de straatfotografie. Omdat niet alles perfect kan zijn vallen hier juist de afbeeldingen weer een beetje tegen.  

Straatfotografen proberen om het alledaags leven op straat vast te leggen, waarbij ze veelal zo werken dat ze niet opgemerkt worden door hun onderwerp. In "Bystander" wordt de lange traditie van straatfotografie beschreven. Het boek is onderverdeeld in 4 delen, elk bestaande uit een aantal geïllustreerde hoofdstukken voorafgegaan door een fotokatern.

Het eerste deel begint met John Thompson die in de jaren 70 van de 18e eeuw foto's maakte in de steden van China. De eerste grote fotograaf die besproken wordt is Eugène Atget die Parijs fotografeerde tussen 1900 en 1928. 

In het tweede deel van het boek staat Henri Cartier-Bresson centraal, waarschijnlijk de bekendste fotograaf die ooit heeft geleefd. Cartier-Bresson zwerfde de hele wereld rond in opdracht van het fotoagentschap Magnum dat hij zelf heeft mee helpen oprichten.

In het derde deel van het boek staat Walker Evans centraal die voor de Farm Security Administration uitgebreid in de arme gebieden in het westen van de Verenigde Staten heeft gefotografeerd.

In het vierde en laatste deel van het boek staat Robert Frank centraal die in de jaren 50 uitgebreid door de Verenigde Staten rondreisde en daar een fotoboek "The Americans" over heeft gepubliceerd, dat waarschijnlijk het beroemdste fotoboek is dat ooit is uitgegeven.

Het boek eindigt met een tweegesprek tussen Westerbeck en Meyerowitz waarin de laatste vertelt over fotografen die hij heeft gekend.

De foto's in het boek zijn vooral uitgezocht door Meyerowitz die zelf ook een beroemd straatfotograaf is en de teksten zijn geschreven door Westerbeck. De meeste foto's vind ik niet zo bijzonder, maar er zitten een aantal prachtige platen tussen, onder andere een aantal van Atget en Cartier-Bresson.

Ik zou graag een exemplaar van dit boek in mijn bezit hebben om zo nu en dan open te slaan.

 

Uit eten in Utrecht: Italiaaans restaurant Cantina di David

Vanavond heb ik met een vriendin gegeten bij Cantina di David. Omdat ik erg trek had heb ik voor het eten al een saucijzebroodje en een stuk taart op. Ik heb dus minder gegeten bij het diner dan gebruikelijk.

Bij het eten heb ik een glas verse jus (9) gedronken en een karaf gratis kraanwater. Als voorafje kregen we wat brood met olijfolie, zout en gedroogde tomaatjes (8). Mijn voorgerecht was een vissoep die iets aan de pittige kant was (9). De soep kwam compleet met een stuk geroosterd brood, 2 ongepelde grote garnalen en wat mosselschelpen. Als hoofdgerecht had ik lasagne bolognese (8,5). De lasagne was lekker, maar ik had er liever wat minder gehakt in gehad en wat meer groenten zoals bijvoorbeeld, wortel, paprika of spinazie.

Omdat we allebei vrij vol zaten hebben we het toetje laten zitten.

Ik heb al een keer of 5 bij Cantina di David gegeten, steeds naar volle tevredenheid. Dit was toch een van de mindere maaltijden hier.

Etgar Keret: Zeven vette jaren

Etgar Keret: Zeven vette jaren: zo goed als waargebeurde verhalen (Israel, 2013): 173 blz: Vertaald uit het Engels door Adriaan Krabbendam (2014): Uitgeverij Podium

"Zeven vette jaren" is een bundel autobiografisch getinte verhalen van de Israëlische schrijver Etgar Keret over de eerste zeven jaren van het leven van zijn zoon Lev. Volgens de ondertitel zijn het zo goed als waargebeurde verhalen, waarschijnlijk heeft Keret het gebeurde hier en daar wat aangezet om het beter te doen uitkomen.

Zoals je bij een schrijver uit Israel kunt verwachten: niet alleen vrolijke momenten, maar ook herinneringen aan de Holocaust waarvan zijn ouders overlevenden zijn,en een incidenteel bomalarm vanwege het conflict met de Palestijnen. Keret schrijft in een prettig leesbare humoristische stijl en zijn verhalen zijn steeds als kleine afgeronde eenheden te lezen. Voor een idee van zijn stijl zie de volgende citaten:

Hij vertelt in Zweden over Jom Kipoer:
"Kunt u ons misschien uitleggen wat er in vredesnaam zo bijzonder is aan die feestdag," vroeg mijn jonge Zweedse uitgever. Dus daar stond ik, met een pens vol koude aardappelsalade en tapbier, en probeerde een paar aangeschoten literaire Zweden uit te leggen wat Jom Kipoer is. De Zweden hoorden het aan en waren gefascineerd. De idee van een dag waarop er geen gemotoriseerd verkeer door de steden rijdt, de mensen zonder portemonnee rondlopen en alle winkels zijn gesloten, een dag waarop er geen tv-uitzendingen zijn of zelfs maar websites worden geüpdated- het klonk hun allemaal in de oren als een vernieuwend Naomi Klein-concept en niet als een eeuwenoude joodse feestdag.

Bij een bezoek aan zijn orthodoxe zus die tien kinderen heeft:
Om helemaal eerlijk te zijn, zou ik hier moeten vermelden dat we in de negen jaar dat we hadden samengewoond tientallen keren getrouwd waren middels allerlei soorten ceremonies die we zelf verzonnen: met een kus op de neus in een visrestaurant in Jaffa, elkaar om beurten omhelzend in een vervallen hotel in Warschau, naakt zwemmend bij het strand in Haifa, en zelfs met het delen van een verrassingsei in de trein van Amsterdam naar Berlijn.


Ik werd door de prachtige recensie van Anna gewezen op dit leuke boek. Hiervoor hartelijk dank aan Anna.

 

   

Uit eten in Utrecht: restaurant Humphrey's

Gisterenavond heb ik met een vriend bij Humphrey's gegeten. De werfkelder is erg gezellig ingericht met lekker zittende stoelen en bankjes. We hebben gekozen voor het 3-gangen diner a 25,95.

Vlak na aankomst kregen we al wat brood met kruidenboter (7). Als voorgerecht had ik carpaccio, erg lekker met stukjes Parmezaanse kaas en rucola (8). Hoofdgerecht was een mixed-grill spies met biefstuk, varkenshaas en kippedijfilet (8) met frites (7) een salade (7) en een appelcranberrycompote (7). Als toetje hadden we een parade van desserts, een mooie naam voor een heel klein stukje tiramisu, een bolletje ijs, wat bosbessenjam en iets van een mousse (7).

Bij het eten een glas niet helemaal verse jus (8) en 1 karaf gratis kraanwater gedronken. Al met al redelijk gegeten voor 30 euro, maar ook niet meer dan dat. Ik zal hier niet gauw terugkomen.

Uit eten in Utrecht: Aziatisch restaurant Umami

Gisterenavond heb ik met 3 vrienden bij Umami gegeten. Het was al de 6e keer dat ik hier at en steeds was ik erg tevreden. We hadden allevier het all-you-can-eatdiner voor 26,95 euro pp met 4 rondes van steeds 3 kleine gerechtjes.

Ik heb oa de volgende dingen gegeten: wantansoep (8), saté (10), smoor daging (9), zalm yakitori (9,5), Peking-eend (8), lamskoteletjes (8,5), Nigirizalm (8,5), Nigiritonijn (9), Californian roll (9), Gamba's (9), Coquilles (8), Zeebaars (9,5), Loempia (7), rode curry (9). Door de grote keus aan gerechtjes is het makkelijk om die dingen uit te kiezen die je het lekkerst vindt.

Niet zo grote eters kunnen ook voor een 3-gangenmenu a 22,95 euro kiezen waarbij je 3 keer steeds 2 gerechtjes kunt uitzoeken plus een bijgerecht. Voor het toetje betaal je 2,90 euro extra.

Jammer was dat ze geen verse jus hadden en dat ze geen kraanwater serveerden, alleen een glas bij een andere drankconsumptie. Het eten werd door ons allevier erg goed bevonden. In zijn prijsklasse (rond de 30 euro p.p.) is dit volgens mij een van de beste restaurants in Utrecht.

Hans van Blommenstein & Bart Nieuwenhuijs: Fotofolio

 Hans van Blommenstein & Bart Nieuwenhuijs: Fotofolio: Nederlandse tijdschrift fotografie (Nederland, 2013): 5 delen: Uitgeverij Lecturis

Volgens Frits van Gierstberg in zijn inleiding bij de 5 delen van Fotofolio lag het hoogtepunt van de Nederlandse tijdschriftfotografie in de jaren 60 tot en met 90. In die jaren waren er nog nauwelijks foto-musea, -galerijen, -festivals en -beurzen. Fotografen werden vooral bekend door hun publicaties in tijdschriften: met name de Avenue maar ook andere tijdschriften als Nieuwe Revu, Viva en Elegance. Voor Fotofolio werd een representatieve keus gemaakt van het werk van 5 bekende fotografen. Alhoewel bekend? Ik moet toegeven dat ik voordat ik deze boeken onder ogen kwam nog nooit van deze fotografen had gehoord.

Deel 1: C. Barton van Flymen, Zuid-Afrikaan van afkomst was vooral sportfotograaf en daarnaast nieuws- en reportagefotograaf. Ook maakte hij foto's van muzikanten en portretten.

Deel 2: Bart van Leeuwen was vooral een modefotograaf die ook af en toe portretten maakte.

Deel 3: Boudewijn Neuteboom was mode-, beauty- en culinair fotograaf.

Deel 4: Bart Nieuwehuijs  was in de eerste plaats culinair fotograaf en verder maakte hij ook modereportages, portretten en reisreportages.

Deel 5: Peter van der Velde was een reportagefotograaf die in opdracht van allerlei bladen de wereld rondreisde.

In een toegevoegde bijlage zijn nog de Nederlandse teksten in het Engels vertaald.

Wat vind ik nu van deze 5 boeken? De boeken zijn mooi uitgegeven met foto's die van vakmanschap getuigen. Toch ben ik niet zo onder de indruk. Ik heb een groot aantal fotografieboeken in mijn bezit (zie ook mijn lijst met favoriete fotoboeken) die meestal van absolute topfotografen zijn. In vergelijking met al deze prachtige fotoboeken zijn de foto's in deze 5 boeken wat gewoontjes.

  

Barbara Stok: De omslag

Barbara Stok: De omslag: H.N. Werkman wordt kunstenaar (Nederland, 2015): 64 blz: Uitgeverij Nijgh & van Ditmar

"De omslag" is een klein boekje van de Groningse striptekenares Barbara Stok over een keerpunt in het leven van de Groningse drukker Hendrik Nicolaas Werkman.

Werkman heeft een drukkerij opgericht die al 12 jaar bestaat. Het kost hem steeds meer moeite om de drukkerij open te houden. Hij informeert hoeveel abonnees hij kan verwachten. Dat zijn er maar 160. Hij moet de zaak sluiten.

Eigenlijk is dat zakendoen maar dom werk. Onze gevoelige portemonnee is zo vaak de barometer. Terwijl buiten belastingvrij de zon schijnt ( bij twee tekeningen waarbij Werkman op een bankje in een park zit). Hij komt een idee, met de materialen die hij heeft kan hij ook abstracte kunst maken. Zo is de kunstenaar Werkman geboren.

"De omslag" is zoals reeds gezegd maar een klein boekje, maar het vormt een prachtige inleiding tot het werk van Barbara Stok en ook maakt het nieuwsgierig naar het werk van Werkman. Aanbevolen!  

Zie ook haar autobiografische strip "Lang zal ze leven"