In memoriam: Eddie Veenhoven (5 maart 1955- 10 februari 2019)

Dit is het in memoriam zoals ik dat gisteren heb uitgesproken bij de crematie van Eddie. Eddie was een van mijn beste vrienden. Ik zal hem missen.

Het is zoals het is en als het niet zo is, dan is het niet zo.

Het zal begin 1992 geweest zijn dat Eddie mijn leven kwam binnenwandelen. Wij woonden allebei op de Warande in Zeist, een studentenflat. Eddie woonde op nummer 190, een van zijn huisgenoten, Marco, was een studiegenoot van mij. 

Op de bewuste avond liet ik aan Marco mijn dia's zien die ik tijdens een 7 weken durende reis in Turkije had gemaakt. Ook Eddie en nog twee bewoners van zijn eenheid, Mark en Mariët, waren van de partij. Eddie bleek net zo gek op fotograferen als Marco en ik. Hij vond mijn dia's geweldig en dit werd het begin van een 27 jaren durende vriendschap. Mark overleed helaas tien jaar geleden al. Mariët en Marco zijn vandaag allebei aanwezig. 

In april 1992 maakte Eddie (samen met Rob) een reis door Sulawesi, in Indonesië. Gelijktijdig reisde  ik door Java, Bali en Ambon. We hadden afgesproken in Jakarta, bij de Mac Donalds. Die afspraak lukte, we verlieten natuurlijk gauw de Mac Donalds, waar we nog snel een paar jongetjes met kleurrijke paraplu's in de stromende regen  fotografeerden. We gingen eten bij een eethuisje en later op die avond ging ieder zijn weg.

Na afloop van de reis bekeken we uitgebreid elkaars dia's. Pas een paar jaar geleden is Eddie begonnen met het maken van zijn prachtige fotoalbums. Ik bezit er ook zes stuks van.

Voor Eddie zelf is het hoogtepunt van zijn leven ongetwijfeld zijn verblijf van tweeënhalf jaar geweest in Guinee Bissau, als medewerker van VSO (Volunteer Services Overseas). Bij zijn aanmelding bij VSO moest hij twee mensen uit zijn omgeving vragen om wat over hem te schrijven. Hij vroeg Rob als reisgenoot en mij als vriend hiervoor. Wat ik precies schreef weet ik niet meer, maar het was ongetwijfeld positief, en Eddie werd aangenomen.

Wat het verblijf in Guinee Bissau zeker bijzonder maakte was zijn relatie met Maria. Voor zover ik Eddie ken was dit de enige echt serieuze relatie van zijn leven. Later, na terugkomst in Nederland heeft Eddie nog een flinke bijdrage geleverd aan de bouwkosten van het huis dat ze ging bouwen. Hopelijk is het niet voor niets geweest, een paar jaar na Eddies vertrek verkeerde het land in staat van oorlog.

Toen ik Eddie leerde kennen was hij werkzaam in de ICT. Later stapte hij over naar de zorg voor zwakzinnigen en psychiatrische patiënten. Na een paar jaar stapte hij weer over naar de ICT om vervolgens de laatste 10 jaar van zijn leven weer als verzorger te werken. Eddie heeft mij jarenlang geholpen bij het virusvrij houden en bijwerken van mijn computer.

In oktober 2000 hebben Eddie en ik samen een reis van 3 weken naar Andalusië gemaakt en daarbij uiteraard veel gefotografeerd.

Eddie had zeker ook zijn dromen. Toen hij de 50 al was gepasseerd wilde hij nog graag een gezinnetje stichten en na zijn pensionering wilde hij bijvoorbeeld in New Delhi gaan wonen om daar de mensen te observeren en te fotograferen. Hij zei altijd als hij tijd van leven had. Op de een of andere manier lijkt het erop alsof hij een voorgevoel had dat hij niet heel oud zou worden.

Het heeft helaas niet zo mogen zijn. In het najaar van 2016 viel mij op dat Eddie wat moeizaam liep, met name met zijn linkerbeen. Ik vroeg me af of er wat met Eddie aan de hand was. Eerst dacht men aan de ziekte van Lyme, toen bleek het ALS. Ik schrok hier enorm van. 

Ik heb het hele ziekteproces van Eddie van nabij meegemaakt. Omdat ik niet zo mobiel ben vanwege mijn eigen klachten kwam Eddie eens in de drie weken bij mij op bezoek. Aanvankelijk kwam Eddie alleen. Toen hij geen auto meer kon rijden kwam Marco ook steeds bij mij op bezoek om Eddie weer thuis te brengen. De laatste paar maanden bezochten Marco en ik Eddie iedere twee weken in het Verpleeghuis in Doorn. Zo heb ik Eddie ook in zijn laatste fase mee kunnen maken. 

Eddie bleef tot de laatste dagen van zijn leven actief met het maken van nieuwe fotoalbums. Hij zei regelmatig dat zijn echte erfenis zijn fotoalbums waren, wat er met de rest van zijn spullen zou gebeuren vond hij niet zo belangrijk. 

We zullen Eddies warme persoonlijkheid erg missen. Ik wens Tineke en haar familie en alle andere familieleden en vrienden van Eddie veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.