Georges Perec: De wedergekeerden

Georges Perec: De wedergekeerden (Frankrijk, 1972): 126 blz: Vertaald door Guido van de Wiel (2022): Uitgeverij de Arbeiderspers

 

 

Georges Perec (1936-1982) was een Franse schrijver en lid van de literaire stroming Oulipo (Ouvroir de littérature potentielle ("Werkplaats voor potentiële literatuur")). Hij hield ervan om zich bij het schrijven van zijn teksten door allerlei vormbeperkingen te laten leiden. Hij schreef hiermee een soort van OpperFrans, vergelijkbaar met het Opperlans van Hugo Brand Corstius. De drie bekendste boeken van Perec zijn waarschijnlijk: "Het leven een gebruiksaanwijzing", "'t Manco", waarbij de letter e geheel ontbreekt en "De wedergekeerden" waarbij de letter e de enige toegestane klinker is.

Over het algemeen houd ik niet zo van experimentele teksten. Maar, en dat moet ik Georges Perec en zijn vertaler Guido van de Wiel nageven, ik heb "De wedergekeerden" met veel plezier gelezen en vaak hardop moeten lachen om de absurde taalvondsten. Ik zal hieronder een aantal citaten uit dit erg vermakelijke boek geven:

Ter geleide van het boek:

- We verzekeren met klem:

denkt de lezer trekken te herkennen, 

weet, de tekst beschreef

nergens echte mensen.

Perec

De openingszin van het boek:

- Net bevreesd mekkerende beesten, bereden zeven velvet green Mercedessen-Benz, de vensters bedekt met crème-gele repen crèpe, beheerst West End Street en zwenkten de eerste weg rechts te Temple Street, steegjes met sterrenkers nemend, begrensd met berken en essen, welke de plek wezen der tengere en tevens verheven Exeter kerk.

 

- De peeteetee-klerk smeerde z'n keel, krepte z'n schedelvel, schepte z'n nehs leeg en schreef met een bedeesde geste netjes enkele tekstregels met hellende letters.

 

- De eerste sergent keek verweesd:

 "Nee, echt ... m'n scheetje ... m'n teddybeertje!"

 "Je teddybeertje?" sneerden de messentrekkers en rebellen met één stem. "Heel sterk! De meeste kerels wensen met deze teef, met deze felbegeerde teef het bed te delen!"

 "D'r frêle leest!"

 "D'r memmen!"

 "D'r benen!"

 "D'r nek!"

 "D'r wespentelje, perfect gekneed!"

 "D'r gewelfde reet!"

 "En d'r Helleense trekken!"

 "En d'r hemelse zweetplekken!"

 "En d'r ebben vlechtjes, wervelend meebewegend met de melteem!"

 

Op het einde ontaardt het boek in een heuse orgie:

- Stephen Brewster trekt z'n pents neer en demenstreert z'n edele delen: Hemel! Z'n heer bleek een lengte te hebben: het leek wel een slehrf. Het verpletterendste, het meest, meest verpletterende bleek echter: z'n reservebeen kende kenmerkend getekende etsen welke perfect de edele Engelse, Helleense en Zweedse heerseressen representeerden! 

 

"De wedergekeerden" is een feest voor de liefhebbers van het werk van Hugo Brandt Corstius!

Originaliteit en vertaling *****

Leesbaarheid ***

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.