21: Jagten

Jagten (Denemarken, 2014): 110 minuten: Regisseur Thomas Vinterberg

Van de regisseur Thomas Vinterberg heb ik eerder het zeer indrukwekkende "Festen" gezien, een film over incest. Voor "Jagten" heeft Vinterberg opnieuw voor een zeer gevoelig onderwerp gekozen, ditmaal gaat het over een man die ten onrechte beschuldigd wordt van ontucht met jonge kinderen.

Lucas, een 42-jarige man is gescheiden van zijn vrouw Kirsten en heeft een zoon: Markus. Hij heeft werk als kleuterleider op de plaatselijke school. Ook heeft hij een hond: Fanny. Op de kleuterschool zit een 5-jarig meisje: Klara met wie hij regelmatig met haar en Fanny gaat wandelen.

Totdat op een goede (of beter gezegd slechte) dag Klara aan de leidster van de kleuterschool een vaag verhaal vertelt dat zij de piemel van Lucas zou hebben gezien. Het verhaal dat Klara om een onverklaarde reden heeft verzonnen, wordt door de leidster zeer serieus genomen en nadat een onderzoeker met allerlei suggestieve vragen aan Klara tot de conclusie komt dat Lucas schuldig is, breekt de hel los voor Lucas.

In het dorp wil niemand meer met hem te maken hebben, hij mag geen boodschappen meer doen in de plaatselijke supermarkt en zelfs zijn vriendin vertrouwt hem niet meer.

De film is heel beklemmend en Mads Mikkelsen die Lucas speelt, speelt werkelijk een sublieme rol. Alles is zeer geloofwaardig. Zeer dapper van Vinterberg dat hij dit onderwerp aansnijdt, van iemand die ten onrechte verdacht wordt van een misdrijf. In onze samenleving wordt nogal snel geroepen dat iemand moet hangen, terwijl hij of zij onschuldig blijkt te zijn. Het gesündenes volksempfinden heeft er dan al lang voor gezorgd dat zo iemand geen leven meer heeft.

Op IMDB krijgt "Jagten" van bijna 230.000 bezoekers een geweldige waardering van 8,3 en staat daarmee op plaats 102 van de hoogst gewaardeerde films. Ik ben dus beslist niet de enige filmliefhebber die dit een absolute topfilm vind!

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

22: City lights

City Lights (Verenigde Staten, 1931): 87 minuten: Regisseur Charles Chaplin

"City lights" was in mijn herinnering een van mijn top tien films aller tijden. Ik heb hem opnieuw bekeken.

Charlie Chaplin maakte "City lights" als een stomme film in 1931 toen alle films al met geluid werden opgenomen. Waarschijnlijk is het de laatste grote stomme film die ooit gemaakt is.

In het begin van de film wordt een enorm standbeeld onthuld. Chaplin doet op het beeld een dutje en schrikt wakker. Hij komt bij een kanaal en redt daar een man van zelfmoord. De man blijkt miljonair te zijn en neemt hem als vriend mee naar huis waar hij een feest geeft. De volgende dag is de man nuchter en moet hij niets meer van Chaplin weten.

Ook ontmoet Chaplin een blind bloemenmeisje op wie hij een oogje heeft. Als hij geld krijgt van de miljonair geeft hij dat aan het meisje zodat ze een operatie kan betalen om weer te kunnen zien. Even verderop zit er een geweldige boksscène in de film, waar Chaplin hoopt om gemakkelijk geld te verdienen.

"City lights" is zonder meer een prachtige film met veel slapstick. Warm aanbevolen voor liefhebbers van een stomme film!

Op IMDB krijgt "City lights" van 145.000 mensen een waardering van 8,5 en staat daarmee op plaats 34 van de hoogst gewaardeerde films!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

23: Modern times

Modern times (Verenigde Staten, 1936): 83 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Charles Chaplin

In de eerste scène van "Modern times" wordt een massa mannen die op weg zijn naar hun werk in de fabriek vergeleken met een kudde schapen. In de fabriek wordt geestdodende lopende band werk verricht. De directeur houdt zich bezig met het maken van een legpuzzel en leest de krant. Hij heeft een groot beeldscherm voor zich waarop hij alle werkers kan volgen (de roman "1984" van George Orwell was nog niet geschreven!) en beveelt af en toe om de band wat sneller te zetten.

Een uitvinder komt een voedermachine demonstreren. De keus voor een vrijwilliger valt natuurlijk op Chaplin. Er gaat van alles mis met deze machine. Het commentaar van de directeur luidt: "Het is waardeloos, het is niet praktisch". Chaplin komt ook een keer klem te zitten in de machine.

Een paar jaar later. Het is crisistijd, de fabrieken zijn gesloten. Een jonge zwerfster steelt voedsel om aan eten voor zichzelf en haar twee zusjes te komen. Natuurlijk steekt Chaplin een hand uit.

"Modern times" is een heerlijke satire op de moderne tijd. Allerlei ingewikkelde machines worden belachelijk gemaakt, terwijl de gewone arbeiders honger moeten lijden. Ook heeft "Modern times" de structuur van een stomme film, vrijwel zonder gesproken tekst, met tussentitels en met muzikale begeleiding. Ik vind "Modern times" een prachtige film. Samen met "City lights" zijn dit mijn twee favoriete films van Chaplin.

Op IMDB krijgt "Modern times" van ruim 180.000 mensen een waardering van 8,5 en staat daarmee op plaats 37 van de hoogst gewaardeerde films.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

24: Brief encounter

Brief encounter (Groot Brittannië, 1945 ): 83 minuten: Zwartwit: Regisseur David Lean

In een stationsrestauratie komen een vrouw (Laura) en een man (Alec) elkaar toevallig tegen.

Zij heeft een vuiltje in haar oog en hij is arts en verwijdert het vuiltje. Ze nemen afscheid en er lijkt niets aan de hand.

Maar de volgende donderdag komen ze elkaar weer tegen en ze spreken wat af. Zo begint een romance tussen twee mensen die allebei gelukkig getrouwd zijn. De vraag is hoever ze hierbij gaan.

"Brief encounter" is een absolute topfilm die iedere filmliefhebber minstens eenmaal gezien hoort te hebben. Een van de grote films aller tijden!

Op IMDB krijgt "Brief encounter" van een kleine 31.000 mensen een waardering van 8,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

25: Breaking the waves

Breaking the waves (Denemarken, 1995): 152 minuten: Regisseur Lars van Trier

In een Schotse plattelandsgemeente woont Bess McNiell (schitterend gespeeld door Emily Watson).

Zij wordt verliefd op Jan, een arbeider op een olieboorplatform. Tegen de wil van de streng religieuze gemeente in trouwt zij met hem.

In het begin zijn ze zielsgelukkig met elkaar, maar dan slaat het noodlot toe. Jan raakt zeer ernstig gewond bij een ongeluk op het boorplatform en beseft dat hij nooit meer met Bess zal kunnen vrijen.

"Breaking the waves" is onderverdeeld in 7 hoofdstukken en een epiloog die steeds beginnen met een foto van een weids panorama met bijpassende muziek.

Emily Watson speelt de sterren van de hemel als de gelovige Bess en ook Lars van Trier is in topvorm. Zowel van Watson als van van Trier heb ik nooit meer zo'n goede film gezien.

Op IMDB krijgt "Breaking the waves" van een kleine 56.000 mensen een waardering van 7,9.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

26; Biutiful

Biutiful (Mexico, 2010): 142 minuten: Regisseur Alejandro Gonzalez Inarittu

Inarittu is een van mijn favoriete hedendaagse regisseurs. Van hem heb ik "Amores perros", "Babel", "Biutiful", "The bird man"en "The revenant" gezien.

Van de 3 eerste films kon ik het meest genieten, de films die hij gemaakt heeft in Hollywood vind ik toch een stukje minder. Van al zijn films is "Biutiful" mijn persoonlijke favoriet.

"Biutiful" is het verhaal van Uxbal (prachtig gespeeld door Javier Bardem) die gescheiden is van zijn vrouw en de zorg voor hun twee kinderen heeft. Uxbal is ernstig ziek en probeert om zijn kinderen na zijn dood zo goed mogelijk achter te laten. Uxbal is begaan met het lot van zijn medemensen en hoewel hij een aantal illegalen (Afrikanen en Chinezen) in dienst heeft probeert hij om ze niet uit te buiten.

 "Biutiful" is een rauw realistische film en geeft een ontnuchterend beeld van het leven aan de onderzijde van een wereldstad. Ik vind het een prachtige film maar verwacht geen feelgoodmovie.

Op IMDB krijgt "Biutiful" van een kleine 80.000 mensen een waardering van 7,5.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

28: La graine et le mulet

La graine et le mulet (Frankrijk, 2007): 148 minuten: Regisseur Abdellatif Kechiche

Ik heb voor de vierde of vijfde keer de Franse film "La Graine et le mulet" gezien.

De Algerijn Slimane van 61 jaar oud werkt al decennia op een scheepswerf. Hij wordt ontslagen omdat hij niet meer productief genoeg is en er ook weinig werk meer is.

Hij heeft als droom een couscous en vis restaurant te openen. Samen met de knappe dochter Rym van zijn vriendin gaat hij aan de slag om vergunningen te regelen. De ex-vrouw van Slimane kookt iedere zondag voor de hele familie. Aan tafel worden uitgebreide gesprekken gevoerd en wordt uiteraard heerlijk gegeten. Zij kookt voor de openingsavond van het restaurant de couscous en de andere gerechten. Helaas loopt er het een en ander fout.

Ik vind "La graine et le mulet" een fantastische film die zeer authentiek overkomt. Een absolute must see film voor iedereen die van filmhuisfilms houdt.

Op IMDB krijgt "La graine et le mulet" van ruim 6.000 mensen een waardering van 7,4.

   

 Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

29: Boyhood

Boyhood: Regisseur Richard Linklater (Verenigde Staten, 2014): 158 minuten

"Boyhood" is een film over de groei tot volwassenheid van Mason, een jongen die gevolgd wordt van zijn 6e tot en met zijn 18e verjaardag.

Om de film zo realistisch mogelijk te maken heeft Richard Linklater ervoor gekozen om de film gedurende 12 jaar met tussenpozen op te nemen zodat je ook letterlijk de mensen ouder ziet worden. De 4 hoofdpersonen van de film: Mason, zijn 2 jaar oudere zus Samantha en hun ouders worden in de hele film gespeeld door dezelfde acteurs. Verder zijn er natuurlijk een groot aantal bijrollen voor mensen die korte of langere tijd deel uitmaken van de omgeving.

De ouders van Mason zijn gescheiden. De moeder heeft het financiëel moeilijk en is erg zorgzaam voor de kinderen. Na een tijdje komt de vader in beeld: Mason senior die met een grote auto de kinderen op komt halen voor een uitstapje.

Zo'n beetje alles in het leven van Mason wordt gefilmd: dat hij zijn huiswerk niet heeft ingeleverd op school, spelen met de computer, een kampeertochtje met de vader, een ongelukkig uitgevallen haarknipbeurt, een bezoekje aan een honkbalwedstrijd, een bezoekje aan een bowlingbaan, aan de dierentuin, tot aan een gesprek met pa over voorbehoedsmiddelen en zijn eerste vriendinnetje.

Ik leefde helemaal mee met de hoofdpersonen en vind de film erg authentiek overkomen. Voor alle duidelijkheid, dit is geen documentaire maar een speelfilm. Zonder meer een van de beste films van de afgelopen 5 jaar!

Op IMDB krijgt "Boyhood" van bijna 310.000 mensen een waardering van 7,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

30: Festen

Festen (Denemarken, 1998): 100 minuten: Regisseur: Thomas Vinterberg

Toen ik in 1998 na het zien van de Deense film "Festen" uit de bioscoop kwam, was ik zwaar onder de indruk. Wat een heftig onderwerp en wat een indrukwekkende film.

Vanwege het onderwerp, incest, heb ik deze film tot nu toe nooit voor een tweede keer bekeken. Samen met een vriend heb ik "Festen" nu voor de tweede keer bekeken. Opnieuw was ik zwaar onder de indruk.

Helge, een zakenman wil zijn 60e verjaardag groots vieren, hij heeft in een groot landhuis zijn familie en vrienden uitgenodigd. Een half jaar daarvoor heeft zijn dochter Linda zelfmoord gepleegd, het is niet duidelijk waarom.

De oudste zoon Christian is door zijn vader gevraagd om een speech te houden om Linda te herdenken. Christian houdt de speech en vertelt dat zijn vader hem en zijn zus vroeger misbruikte. De eerste reactie is er een van ongeloof, zoiets absurds kan toch niet waar zijn? Zijn jongere broer zet hem het landhuis uit en bindt hem vast aan een boom. Het feest gaat verder, maar langzaamaan komt de waarheid verder naar buiten als ook de andere zus Helena vertelt over een brief die Linda heeft nagelaten en die ook hun vader beschuldigt.

"Festen" is een film met een zeer zwaar onderwerp, dat toch met de nodige humor op een manier behandelt wordt, dat je steeds verder wilt kijken. In combinatie met fantastisch acteerwerk levert dat een film op van een dusdanig hoog niveau, dat geen enkele Nederlandstalige film die ik ken haalt. Een meesterwerk!

Op IMDB krijgt "Festen" van iets meer dan 72.000 mensen een waardering van 8,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

31: Throne of blood

Throne of blood (Japan, 1957 ): 110 minuten: Zwartwit: Regisseur Akira Kurosawa

Akira Kurosawa was een Japanse regisseur die in het westen vooral bekend is geworden vanwege de manier waarop hij westerse en traditionele Japanse elementen in zijn films vermengde.

Ik heb de meeste van zijn bekendste films gezien en voor mij is Akira Kurosawa een van de grootste regisseurs uit de filmgeschiedenis. Van zijn films vind ik "Throne of blood" waarschijnlijk de beste (ik moet ze allemaal opnieuw zien voor een definitief oordeel).

Het verhaal is gebaseerd op het toneelstuk "MacBeth" van Shakespeare. Twee bevriende samoerai, Washizu (gespeeld door Kurosawa's favoriete acteur Toshiro Mifune) en Miki zijn verdwaald in het bos en ontmoeten een geest die hun de toekomst voorspelt. De ene na de andere voorspelling van haar komt uit. De vrouw van Washizu spoort haar man aan tot geweld. Dat de film niet goed afloopt mag duidelijk zijn.

Het is lang geleden dat ik iets van Shakespeare heb gelezen (in vertaling!), maar na het zien van deze film ben ik benieuwd naar het origineel. Wat mij betreft is "Throne of blood" de beste film van Kurosawa en een van de grote films uit de filmgeschiedenis!

Op IMDB krijgt "Throne of blood" van een kleine 40.000 mensen een waardering van 8,1

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

32: Raise the red lantern

Raise the red lantern:  (China, 1991): 124 minuten:Regisseur Zhang Yimou

Zhang Yimou is ongetwijfeld een van 's werelds belangrijkste regisseurs van de laatste 30 jaar.

Ik heb heel wat films van hem gezien: Het rode korenveld, Judou, Het leven van Qui Ju, Shanghai triad, Happy times, Hero, The road home, House of the flying daggers en The curse of the golden flower. Maar ik vind Raise the red lantern zonder meer zijn beste film.

Het gegeven is eenvoudig: de arme Songlian (gespeeld door de prachtige Gong Li) moet voor haar levensonderhoud trouwen. Ze besluit dan om concubine te worden van een rijk man, het lot van een vrouw is immers om zich op te offeren. Ze wordt de vierde vrouw van de meester, die we nooit te zien krijgen. Ze komt te wonen in een enorm gebouw waarin ieder van de vier vrouwen een eigen woongedeelte heeft. Iedere keer als de meester bij een van zijn vrouwen blijft slapen worden de rode lantaarns aangestoken bij het desbetreffende gedeelte van het gebouw..

De film gaat over de relaties tussen Songlian en de meester en tussen de vier vrouwen onderling.
De film is vrij traag, het verhaal is prachtig gefilmd met veel close-ups van de vierde vrouw en het spel is fantastisch. Dit is een film die iedere serieuze filmliefhebber zou moeten zien.

Op IMDB krijgt "Raise the red lantern" van ruim 24.000 mensen een waardering van 8,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

33: The good, the bad and the ugly

The good, the bad and the ugly (1966): 156 minuten: Regisseur: Sergio Leone

Met zijn spaghettiwesterns blies de Italiaanse regisseur Sergio Leone het genre nieuw leven in. De films van Sergio Leone hoef je niet te kijken vanwege het verhaal. Zo er al sprake is van een verhaal, dan is dit makkelijk samen te vatten: een boef heeft 200.000 dollar geroofd en ergens op een kerkhof begraven. Een paar andere boeven hebben hier lucht van gekregen en gaan op pad om de schat te achterhalen.

Net als bij zijn nog beroemdere film "Once upon a time in the west" opent de film met extreme close-ups van een stel misdadigers. Dit werkt zeer intrigerend en wordt later in de film nog een paar keer toegepast. De koppen van de boeven zijn fenomenaal om naar te kijken. De landschappen zijn ook zeer indrukwekkend en door dit alles heen speelt de prachtige muziek van Ennio Morricone, soms dreigend op de achtergrond en ook af en toe luid op de voorgrond.

Ik vind "The good, the bad and the ugly" een fantastische film om naar te kijken. Het enige minpuntje in vergelijking met "Once upon a time in the west" is het ontbreken van vrouwelijk schoon in de vorm van Claudia Cardinale.

Op IMDB, krijgt "The good, the bad and the ugly" van 600.000 mensen een waardering van 8,9 en staat daarmee op plaats 9 van de hoogst gewaardeerde films!

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

36: City of God

City of God (Brazilië, 2003): 124 minuten: Regisseurs Katia Lund & Fernando Meirelles

De stad van God is een arme buitenwijk van Rio de Janeiro, die jarenlang bekend stond als de gevaarlijkste buurt ter wereld.

We volgen het leven van een aantal jongeren die opgroeien van kleine criminelen tot zeer gevreesde bandieten die iedereen neerschieten die op hun pad komt.

De film is uiterst gewelddadig, waar ik normaal gesproken grote moeite mee, maar dat gezien het onderwerp ook niet anders kan. "City of God" is zo gemonteerd, dat je achtereenvolgens kijkt naar een stel losse kleine verhalen die als een soort videoclip overkomen.

Ook bevat de film veel couleur locale. Ik heb de film inmiddels zo'n 4 keer gezien en ben er erg van onder de indruk.

Op IMDB krijgt deze film van 637.000 mensen een zeer hoge waardering van 8.6 en staat daarmee op plaats 21 van de hoogst gewaardeerde films, na "Seven samurai" van Akira Kurosawa de hoogst genoteerde niet Amerikaanse film. Deze toppositie lijkt mij wat overdreven, maar een zeer goede film is het zeker.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

37: E.T.

E.T. (Verenigde Staten, 1982): 114 minuten: Regisseur: Steven Spielberg

Veel filmliefhebbers zullen deze film wel minstens een keer gezien hebben en het buitenaardse wezentje E.T. uit de film in hun hart hebben gesloten.

De film begint met het gegeven dat er een ruimteschip ergens in de omgeving van Los Angeles geland is. De autoriteiten krijgen er lucht van en vallen haast van verbazing achterover als het ruimteschip opstijgt. Een inzittende van het ruimteschip is echter achtergebleven, een soort reptiel-achtig mannetje.

Elliot, een jongetje van een jaar of acht loopt in de tuin en komt het ruimtemannetje tegen. Hij schrikt zich natuurlijk te pletter, maar even later ziet hij hem nog een keer en sluiten ze vriendschap. Omdat Elliot vermoedt dat de volwassenen in zijn omgeving niet blij zullen zijn met E.T. besluit hij om hem in zijn kamer te verstoppen.

Het draait in de film om E.T. en de relatie tussen Elliot en E.T.
E.T. heeft allerlei speciale eigenschappen, zo kan hij verwelkte bloemen weer laten bloeien, kan hij voorwerpen in de lucht om elkaar heen laten draaien en heeft hij een speciale band met Elliot, waardoor ze allebei gelijktijdig hetzelfde voelen.

Ik vind Spielberg op zijn best als hij films maakt puur voor het amusement. Natuurlijk is "Schindler's list" de film van Spielberg die door de critici het meest gewaardeerd wordt, maar zelf vind ik "E.T." zijn absolute meesterwerk, een prachtig neergezette, zeer onderhoudende en gevoelige familiefilm die iedere ouder rustig met zijn of haar kinderen kan bekijken.


Op IMDB krijgt "E.T." van ruim 327.000 mensen een waardering van 7,9 wat ik erg aan de lage kant vind!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

38: Mektoub my love: Canto uno

Mektoub my love: Canto uno (Frankrijk, 2018): 174 minuten: Regisseur Abdellatif Kechiche

Van de Algerijnse regisseur Abdellatif Kechiche had ik eerder de prachtige films "La graine et le mulet" en "La vie d'Adèle" gezien. Tussendoor maakte hij ook nog "Black Venus", maar die film kon mij veel minder bekoren. Ik heb "Mektoub my love" in de bioscoop gemist. Als ik geweten had dat deze film van Abdellatif Kechiche was, dan was ik hem zeker in de bioscoop gaan bekijken. Maar ja, een dvd bekijken is ook erg leuk.

Frankrijk 1994. Amin studeert in Parijs medicijnen en schrijft scenario's en maakt foto's. Hij heeft besloten om met zijn studie te stoppen en gaat voor een lange zomervakantie naar Sète aan de Middellandse Zee, waar zijn familie en jeugdvrienden wonen. Als eerste zoekt hij Ophélie, zijn jeugdvriendin, op. Hij kijkt door het raam van het huis waar zij verblijft naar binnen en ziet een heftige seksscène tussen haar en zijn neef Toni. Ophélie is eigenlijk verloofd met een ander, maar die is soldaat en verblijft ver weg en ondertussen vrijt ze met Toni. De toon voor de film is gezet.

De rest van de film speelt zich af aan het strand, in restaurants, in discotheken en op de schapenboerderij van de vader van Ophélie. Aan het strand ontmoeten Amin en Toni twee meiden uit Nice: Charlotte en Céline, die ook hier vakantie vieren. De film geeft ontzettend goed de sfeer van jongeren die lekker genieten van hun vakantie en er op los leven weer. De hoofdrolspelers zijn erg mooi om  te zien, vooral Ophélie en Amin en dat is natuurlijk ook mooi meegenomen.

Ik vind "Mektoub my love" een prachtige feelgood film. Op IMDB is men het duidelijk niet eens met mijn oordeel. De film is door minder dan 1.500 mensen gewaardeerd met slechts een 6,6! Deze lage score is voor mij onbegrijpelijk, maar ik vertegenwoordig wel vaker een minderheidsstandpunt. Oordeel vooral zelf.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

39: Monsieur Verdoux

Monsieur Verdoux (Verenigde Staten, 1947): 118 minuten: Regisseur: Charles Chaplin

Henri Verdoux (Charles Chaplin) heeft 30 jaar als kassier voor een bank gewerkt en wordt ontslagen als gevolgd van de crisis. Hij is getrouwd en heeft een invalide vrouw en een zoon.

Om aan geld te komen moet hij een alternatief bedenken en wordt hij een soort van Blauwbaard.

Verdoux is een charmante man van middelbare leeftijd en hij spoort rijke weduwen op, maakt hen het hof, trouwt met ze, vermoordt ze en strijkt vervolgens de erfenis op.

Ondanks dit cynische gegeven is dit een komische film met veel zwarte humor en ook de nodige slapstick.

"Monsieur Verdoux" is de laatste topfilm die Chaplin gemaakt heeft. Zeer onderhoudend!

Op IMDB krijgt "Monsieur Verdoux" van een kleine 14.000 mensen een waardering van 8,0.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

40: The Godfather

The Godfather (Verenigde Staten, 1972): 166 minuten: Regisseur: Francis Ford Coppola

Ik ga er van uit dat bijna iedereen die mijn blog leest "The Godfather" wel minstens een keer gezien zal hebben. Ik houd het kort. In New York woont de familie Corleone, een machtige mafia-familie afkomstig uit Italië. Hoofd van de familie is don Vito Corleone (prachtig gespeeld door Marlon Brando) en hij heeft 3 zoons: Freddy, Sonny en Michael en een dochter Conny. Ook heeft hij een adoptiefzoon, Tom Hagen (Robert Duvall), die hij in dienst heeft als consiglieri (=raadsman). Tom is de advocaat van de familie Corleone en werkt uitsluitend voor hen.

De film begint met de bruiloft van Conny met Carlo. Van heinde en verre komen mensen naar de bruiloft, om don Vito en zijn vrouw geluk te wensen, en ook om hem om hulp te vragen.
Freddy bemoeit zich niet zo veel met de familiezaken. Na don Vito is Sonny (gespeeld door James Caan) degene die het meest in de familiezaken zit. Jongste zoon Michael (een prachtrol van Al Pacino), is oorlogsheld, heeft een vriendin, Kay (Diane Keaton) en houdt zich buiten de familiezaken.

"The Godfather" is gebaseerd op het gelijknamige boek van Mario Puzo, dat ik ooit heb gelezen. Het boek is goed, maar de film is geweldig. Zoals het een maffiafilm betaamt komt er heel veel geweld voor in de film. Dit geweld is te verteren omdat het een functie heeft in het verhaal en het nu eenmaal bij de maffia hoort. De prachtige muziek bij de film is gecomponeerd door Nino Rota.

Ik heb helemaal niets met de maffia of met geweld. Toch vind ik "The Godfather" een absolute topfilm.

Op IMDB krijgt "The Godfather" van 1.420.000 mensen een waardering van 9,2 en staat daarmee tweede op de lijst van de hoogst gewaardeerde films.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

41: No man's land

No man's land (Bosnië, 2001): 93 minuten: Regisseur: Danis Tanovic

Tijdens de oorlog in Bosnië zijn een aantal soldaten op patrouille in de dichte mist. Ze worden ontdekt en neergeschoten. Door een Servische commandant worden een ervaren rot en een groentje (Nino) eropuit gestuurd naar een nabijgelegen loopgraaf. Daar stuiten ze op een op het oog dode man. De ervaren rot besluit om een leuk spelletje te spelen, hij legt een springmijn onder de man. Als het gewicht van de mijn wordt weggehaald dan vliegt de zaak in de lucht, 2.000 kogeltjes die alles in een omtrek van 50 meter verwoesten.

Er  blijkt een maat van de gewonde man, ook een Bosniër te zijn, die de ervaren rot neerschiet. Dan zijn er drie man over: het groentje Nino, de Bosnische soldaat Ciki, en de gewonde Bosnische soldaat Cera, die op de mijn ligt. Er ontstaat een spel van psychologische oorlogsvoering tussen Nino enerzijds en Ciki en Cera anderzijds. Diegene die toevallig een geweer in handen heeft bepaalt de regels.

Nino en Cera besluiten om hulp in te roepen. Dan komt de UNPROFOR (= de vredesmissie van de Verenigde Naties) in actie. Zij worden door de strijdende partijen weinig eerbiedig de smurfen genoemd. Veel kan de UNPROFOR niet doen, zij moeten samenwerken met zowel de Serviërs als de Bosniërs.

Ik vind "No man's land" een geniale (anti?-) oorlogsfilm, waarin een sterk staaltje psychologische oorlogsvoering wordt getoond en waarin de Verenigde Naties aardig te kijk worden gezet. Zonder meer een van de beste oorlogsfilms die ik ken!

Op IMDB krijgt "No man's land" van ruim 40.000 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

42: The pianist

The pianist (Polen, 2002): 143 minuten: Regisseur: Roman Polanski

Eigenlijk ben ik behoorlijk moe van boeken en films die de Holocaust als onderwerp hebben. Volgens mij heeft iedereen die de verpletterende documentaire "Shoah" heeft gezien, die Claude Lanzmann met overlevenden van de Holocaust heeft gemaakt, wel zo'n beetje door wat er met de joden in Europa is gebeurd. Ondanks alle pogingen tot verklaring van deze enorme misdaad zal het altijd een raadsel blijven, waarom het heeft plaatsgevonden en waarom juist in een ontwikkeld land als Duitsland.

Wladek Szpilmann is een pianist die speelt voor een uitzending van de radio op het moment dat Warschau gebombardeerd wordt. De uitzending moet onderbroken worden. Daarna volgt de film de gebeurtenissen in het gezin waar Wladek is opgegroeid. De maatregelen tegen de joden worden steeds verschrikkelijker, eerst moeten ze met zo'n 600.000 mensen opeengepakt wonen in een getto. Later worden er steeds meer joden vermoord, totdat er op een gegeven moment sprake is van het systematisch uitroeien van alle overgebleven joden. Alleen dankzij veel geluk en een klein wonder weet Wladek de oorlog te overleven.

"The pianist" is zonder meer een zeer indrukwekkende film. Vergeleken met die andere film "Schindler's list" van Steven Spielberg vind ik de details iets geloofwaardiger overkomen en ziet de stad er wat minder opgepoetst uit. Toch zal ik iedereen die meer wilt weten over de Holocaust "Shoah" van Claude Lanzmann aanraden en niet deze film of die van Spielberg.

Op IMDB krijgt "The pianist" van ruim 600.000 mensen een waardering van 8,5 en staat daarmee op plaats 38 van de hoogst gewaardeerde films!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

43: Schindler's list

Schindler's list (Verenigde Staten, 1993): 187 min: Zwart-wit: Regisseur Steven Spielberg

Steven Spielberg is voornamelijk bekend geworden als regisseur van onderhoudende spektakelfilms voor het grote publiek. Hij verwierf voor het eerst wereldroem met "Jaws", en is daarna met films als: "The raiders of the lost ark", "E.T.", "Jurassic Park" en "Saving private Ryan" de best verdienende regisseur aller tijden geworden.

"Schindler's list" is de meest serieuze film van Steven Spielberg en gaat over de Holocaust. Meer in het bijzonder is het een film over Oskar Schindler, de goede Duitser die meer dan 1000 joden redde van de dood in de gaskamers door ze in zijn fabriek te werk te stellen, die in naam materiaal voor het Duitse leger maakte, maar in werkelijkheid niet veel produceerde.

Het verhaal begint in het getto van Krakau. Oskar Schindler is een Duitser die in de oorlog de mogelijkheid ziet om veel geld te verdienen. Daarom bedenkt hij het plan om een failliete fabriek in te richten, zoekt hij een joodse boekhouder en probeert hij joodse zakenlieden te overtuigen om geld in zijn fabriek te steken, zogezegd in ruil voor potten en pannen.
Met dure cadeaus, probeert Schindler om de overal aanwezige nazi's te paaien, zodat ze zijn activiteiten niet verhinderen. Langzaamaan verandert Schindler van een op geld beluste zakenman tot een tegenstander van de nazi's, die zijn uiterste best doet om zoveel mogelijk joden te redden.

Toen de film uitkwam heb ik hem in de bioscoop gezien en was ik zwaar onder de indruk. Een jaar of 15 geleden heb ik hem voor de tweede keer in de bioscoop gezien en nu voor de derde keer op dvd.

Het valt niet te ontkennen dat "Schindler's list" een indrukwekkende film en een mijlpaal in de filmgeschiedenis is. Voor veel mensen is deze film hun kennismaking met de gruwelen van de Holocaust geweest. Zelf vind ik de film een beetje te veel van het goede. De film is geschoten in prachtig zwart-wit en ziet er vlekkeloos uit. Dit wordt ondersteund door stemmige muziek. De willekeurige gruweldaden van de nazi's in de film blijven mij op de een of andere manier beter bij dan de goede daden van Schindler en zijn medewerkers. Dit zorgt ervoor dat ik na afloop van de dvd een naar gevoel had van alle gewelddaden die ik had gezien. Dit nare gevoel zal ongetwijfeld niet de bedoeling zijn geweest van Spielberg, die juist met een optimistische boodschap probeert te komen, dat te midden van alle kwaad een man zijn goedheid toont.

Bovenstaand stukje had ik al geschreven nadat ik de eerste dvd (van 2) had gezien. Mijn oordeel bleek voorbarig, het is goed dat ik deze film heb uitgekeken. Inmiddels heb ik het tweede deel gezien. In het tweede deel staan de misdaden van de Nazi's veel minder op de voorgrond en komt de sluwheid waarmee Schindler zo veel joden wist te redden veel beter tot zijn recht. Het is een prachtig idee, dat Spielberg met deze film een monument voor Oskar Schindler heeft gemaakt.

Op IMDB krijgt "Schindler's list" van ruim 1.070.000 mensen een zeer hoge waardering van 8,9, en staat daarmee op plaats 6 van de hoogst gewaardeerde films!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

44: The third man

The third man (Groot Brittannië, 1949): 100 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Carol Reed

"The third man" speelt zich af in het Wenen van net na de Tweede Wereldoorlog, dat door de 4 geallieerde grootmachten is bezet.

De Amerikaan Holly Martins is door zijn jeugdvriend Harry Lime uitgenodigd om naar Wenen te komen. Daar aangekomen blijkt Harry Lime door een ongeluk met een vrachtwagen om het leven te zijn gekomen. Harry was dood voordat er een ambulance kwam. Uit de verklaring van getuigen blijkt dat 2 mensen aanwezig waren bij het ongeluk. Een getuige vertelt echter dat er een derde man bij was betrokken. Holly Martins gaat op onderzoek uit om te controleren of alles gebeurd is zoals hem verteld is.

"The third man" heeft een goed verhaal, er wordt goed in gespeeld, het is spannend en bovendien is de film een genot om naar te kijken en wordt de film muzikaal begeleid door een gitaardeuntje dat speciaal voor deze film is geschreven en in het hoofd blijft hangen.

Het is ook duidelijk geen Amerikaanse film. In een Amerikaanse film zou iedereen Engels praten. In deze film spreken de hoofdrolspelers Engels, maar de Oostenrijkers in de film spreken Duits. Dat luistert toch heel anders. Al met al een absolute topfilm!

Op IMDB krijgt "The third man" van een kleine 142.000 mensen een waardering van 8,2, en staat daarmee op plaats 134 van de hoogst gewaardeerde films.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

Films gezien in maart

In the mood for love: Een romantische film van de regisseur Wong Kar-Wai uit Hong Kong die zich afspeelt in de jaren 60. Een man en een vrouw die buren zijn en waarvan beide partners vaak de deur uit zijn ontmoeten elkaar en sluiten vriendschap niet wetende dat hun partners vreemdgaan met elkaar. De film bevat prachtige beelden, heeft mooie muziek, maar een beetje verhaal zou in mijn ogen wel prettig zijn geweest. ***

Nymphomaniac: Een man vindt op straat een gewonde vrouw en neemt haar mee naar zijn huis zodat ze kan bijkomen. In ruil hiervoor vertelt Joe haar levensverhaal. Ze is nymfomane en heeft talloze seksuele ervaringen gehad zonder daar veel plezier aan te beleven. De film is ongemakkelijk om naar te kijken, bevat veel neukscènes die klinisch worden weergeven en heeft een werkelijk verschrikkelijk zwak einde. Af en toe zitten er een paar sterke scenes in de film waardoor ik toch ben blijven kijken. Al met al beslist geen aanrader. ***

Wilde aardbeien: Meesterwerk van de Zweedse topregisseur Ingmar Bergman. De 76-jarige professor Isak Borg krijgt in Lund een eredoctoraat uitgereikt. Samen met zijn schoondochter gaat hij er in de auto op weg naar toe. Onderweg overdenkt hij zijn leven. Prachtig camerawerk, een goed verhaal, mooie dialogen en goed acteerwerk maken deze film een genoegen om naar te kijken. Jammer is dat de film nogal zwaar op de hand is. *****

Floris: 12-delige televisieserie van Paul Verhoeven over de Middeleeuwen. Ik heb alleen de eerste aflevering gezien. Op IMDB krijgt deze serie een hoge waardering van 8,1. Mijns inziens ten onrechte. Mij vielen vooral de saaiheid van het verhaal en houterig acteerwerk op. **

The new world: Film van Terence Malik over een Engelsman John Smith die door de indianen gevangengenomen wordt en een relatie krijgt met een indiaanse vrouw. Prachtige beelden van de natuur (Maliks specialiteit) en de indianen plus twee prachtige rollen van de hoofdrolspelers worden teniet gedaan door een onwaarschijnlijk verhaal ***

The blue lagoon: Soft-erotische film die zowel letterlijk als figuurlijk niets om het lijf heeft. *

Le silence de Lorna: Grauwe realistische film van de Dardenne broers, waarin een Albanese vrouw trouwt met een Belgische junk om de Belgische nationaliteit te verkrijgen. Vervolgens gaat de junk dood en trouwt de nu Belgische vrouw opnieuw met een criminele Rus zodat die ook de Belgische nationaliteit kan verkrijgen. Uiteraard loopt de film niet goed af. ***

César et Rosalie: Franse film van Claude Sautet waarin Yves Montand en Romy Schneider een relatie hebben, terwijl ook de knappe Sami Frey (de eerste man van Brigitte Bardot) een oogje op Schneider heeft. ***

Mira: Film van Fons Rademaker waarin in een klein dorpje aan de Schelde een brug over de rivier wordt gebouwd. Hoofdpersoon van de film is de knappe vrijgevochten Mira (gespeeld door Willeke van Ammelrooy) die verschillende mannen het hoofd op hol brengt. Deze film is vooral bekend wegens de eerste naaktscène in een Nederlandse film. **

Glimlach van een zomernacht: Bergman 2 *****

Hector: Grappig bedoelde film met een hoofdrol voor Urbanus van Anus. Met de nodige erg flauwe grappen. **

Napoleon: Stomme film van Abel Gance over het genie (of de massamoordenaar?) Napoleon uit 1927. De film volgt Napoleon vanaf zijn jeugd tot aan zijn eerste grote veldslagen. De film is nogal een hagiografie en zou tegenwoordig niet meer zo worden gemaakt. Destijds was de film in veel opzichten vernieuwend en hij bevat prachtige scenes zoals een sneeuwballengevecht en een kussengevecht. ****

Het zevende zegel: Bergman 3 *****

La vie moderne: Prachtige Franse documentaire van Raymond Depardon waarin Depardon een aantal boeren interviewt, verweven met beelden van het landschap. Zonder meer een aanrader! ****

De maagdenbron: Bergman 4 ****

Blindness: Verfilming van het boek van Saramago "De stad der blinden". Het boek vond ik destijds niet zo heel interessant. De film roept een aantal interessante vragen op, maar valt tegen als film ***

Als in een donkere spiegel: Bergman 5 ****

De grote stilte: Bergman 6 ****

De avondmaalsgasten: Bergman 7 ****

Herfstsonate: Bergman 8 ****

Skammen: Bergman 9 ****

The passion of Anna: Bergman 10 ****

The serpent's egg: Bergman 11 ****

Shortbus: Erotische film met de nadruk op de seksscenes en zonder een samenhangend verhaal. Niet uitgekeken *

Zoals uit bovenstaand overzicht blijkt is maart de maand van Ingmar Bergman geweest, met maar liefst 11 films die ik van hem heb gezien. Voor 1 maart had ik slechts een film van Bergman gezien "Fanny & Alexander" die ik geweldig vond. Ik was eigenlijk nooit aan de films van Bergman begonnen omdat ik dacht dat ze erg somber waren en veel gepraat bevatten. Dat klopt allebei, maar de films van Bergman staan als een huis. Er zijn een aantal eigenschappen die alle films van Bergman gemeen hebben. Ik noem er hier een aantal:
- Een goed in elkaar zittend verhaal met veel mooie dialogen.
- Mooi camerawerk, mooie hoofdrolspelers, mooie decors en kostuums en mooi ingekaderde en belichte shots.
- Uitstekend acteerwerk.
Bergman heeft in zijn leven zo'n 60 films gemaakt, dus ik kan nog wel even vooruit. Wat mij betreft is Bergman één van de beste regisseurs ooit!

Ken Park: Film over een stel rondhangende jongeren in Californië. Wel aardig, maar toch niet helemaal naar mijn smaak. ***

Who the hell is Juliette?: Film die ik ooit in de bioscoop heb gezien over een Cubaanse vrouw (Juliette) die op een beroemd fotomodel lijkt. Zij wordt ondervraagd over haar leven. **

Le grand voyage: Marokkaanse man die in Frankrijk woont, heeft als droom om nog voor zin dood de Hadji (rituele pelgrimsreis naar Mekka) te maken en vraagt zijn jongste zoon om hem daar met de auto heen te brengen. Ik vind het een heel mooi gegeven, maar het had beter uitgewerkt kunnen worden, de film is vrij saai. **

Tabu: Stomme film van F.W. Murnau over Tahiti uit 1931, een van de laatste grote stomme films die ooit zijn gemaakt. Op een paradijselijk eiland komt een stamoudste een vrouw opeisen zodat zij priesteres bij een heiligdom kan worden. Charmante film, maar toch niet erg boeiend. ***

De films van Ingmar Bergman wil ik graag nog een keer zien. Dan zal ik er uitgebreider over bloggen.

Aan het eind van de maand ging mijn televisie kapot. De komende weken kijk is dus even geen dvd's. Ik heb nu de mogelijkheid om een groter formaat televisiescherm te kopen.

45: Apu-trilogie

Apu-trilogie, betaande uit:

Pather Panchali (India, 1955): 122 minuten: Zwartwit: Regisseur Satyajit Ray

"Pather Panchali" is de debuutfilm van Satyajit Ray waarmee hij in een klap wereldberoemd werd.

Gebaseerd op een Bengaalse roman vertelt de film het verhaal van een gezin bestaande uit vader, moeder, hun dochter Dunya en hun zoon Apu die in een klein dorpje in Bengalen leven.

De film is een prachtige weergave van hoe een doorsnee Indiaas gezin in een klein dorpje op het platteland leeft. Het verhaal is heel simpel: het gezin wordt gedurende een langere tijd gevolgd. Er zijn dramatische gebeurtenissen, maar ook vrolijke gebeurtenissen zoals het langskomen van de verkoper van snoepgoed en het optreden van een stel muzikanten.

De film is voor hedendaagse begrippen erg traag, maar ik vond het een genot om hem weer eens te zien. De vriend met wie ik nu keek, vond de film ook erg mooi. Een paar andere vrienden met wie ik eerder deze film zag vonden hem slaapverwekkend. Het is ook maar waar je van houdt.

Als etnografisch document is deze film onovertroffen. Satyajit Ray hoort tot het selecte rijtje regisseurs van wie ik iedere film wil zien. De sitarmuziek van de film is gemaakt door Ravi Shankar en een waar genot voor het oor.

Op IMDB krijgt "Pather Panchali" van een kleine 19.000 mensen een waardering van 8,5!

  

Aparajito (India, 1956): 106 minuten: Zwartwit: Regisseur Satyajit Ray

"Aparajito" is het vervolg op "Pather Panchali", de debuutfilm van Satyajit Ray.

In "Pather Panchali" hebben we gezien hoe een gezinnetje in een klein dorpje in Bengalen de eindjes aan elkaar knoopte. De dochter Dunya is overleden.

Nu zijn vader, moeder en zoontje Apu naar de grote stad vertrokken, naar Benares (tegenwoordig Varanasi geheten), dat aan de rivier de Ganges ligt. De Ganges is voor de Indiërs een heilige rivier.

De vader verdient hun dagelijkse kost met het uitvoeren van gebeden. Apu vraagt of hij naar school mag, is heel ijverig en wordt de tweede van zijn klas. Aan het eind van de film gaat Apu in Calcutta studeren. Zijn moeder heeft haar leven opgeofferd voor hem en komt te overlijden.

"Aparajito" is opnieuw een prachtige film, al vond ik dit tweede deel iets minder indrukwekkend dan zijn debuut. Mooie beelden van het leven in een grote Indiase stad.

Op IMDB krijgt "Aparajito" van 9.400 mensen een waardering van 8,2.

   

The world of Apu (India, 1959 ): 103 minuten: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

Apu is afgestudeerd in Calcutta. Bij zijn huurbaas heeft hij nog een schuld van 21 roepies voor 3 maanden.

Zijn vriend Pulu nodigt hem uit om mee te gaan naar de bruiloft van een familielid. De bruidegom is echter krankzinnig en de bruiloft wordt afgelast. Dan wordt door de familie gevraagd of Apu de plaats van de bruidegom wil innemen. Hij stemt toe en trouwt met haar. Een gelukkige periode volgt, maar helaas slaat het noodlot toe.

"The world of Apu" is een prachtige afsluiting van de Apu-trilogie. Opnieuw een film met prachtige beelden, mooie muziek en met veel emoties. Iedere serieuze filmliefhebber zou deze trilogie moeten zien. Zeer warm aanbevolen!


Op IMDB krijgt "The world of Apu" van een kleine 9.700 mensen een waardering van 8,3.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

46: Il Gattopardo

Il gattopardo (Italië, 1963): 180 minuten: Regisseur: Luchino Visconti

"Il gattopardo" is de verfilming van het gelijknamige boek van Guiseppe Tomasi di Lampedusa. Zowel het boek als de verfilming ervan behoren tot de absolute top.

In een kast van een huis in een klein dorpje op Sicilië woont prins Don Fabrizio van Salina (Burt Lancaster). Hij en zijn familie leven het leven van de welgestelde adel vol verplichtingen en bals.

Intussen landt Garibaldi met zijn manschappen op Sicilië en verovert het eiland op weg naar de eenwording van Italië.

Don Fabrizio ziet dat zijn levenswijze geen stand kan houden. Een van zijn dochters is verliefd op zijn neef Tancredi (Alain Delon) die zijn favoriet is. Tancredi heeft echter zijn oog laten vallen op de absoluut onweerstaanbare Angelica (een prachtige rol van een nog jonge Claudia Cardinale).

De film eindigt met een drie kwartier lang bal. Ik zag zelden het leven van de aristocratie zo mooi verbeeld. Een van de grootste films uit Italië.

Op IMDB krijgt "Il Gattopardo" van bijna 20.000 mensen een waardering van 8,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.