Dvd: Satyajit Ray: Distant Thunder

Distant Thunder (India, 1973): 97 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

In 1942 heeft een hongersnood in Bengalen zo'n 5 miljoen levens gekost. Van de gruwelen uit de Tweede Wereldoorlog is deze episode vrij onbekend, reden waarom Satyajit Ray hier een film over wilde maken.

"Distant Thunder" begint met een lyrische evocatie van de natuur en prachtige opnamen van het leven van alledag, mensen die bij elkaar komen voor een gebed, een leraar die een groep kinderen lesgeeft en mooie vrouwen in sari's. Het dorp waar het verhaal zich afspeelt lijkt onaangetast door de oorlog die ver weg lijkt.

Dan koopt de regering de beschikbare rijst op om die beschikbaar te stellen voor de soldaten. De prijs van de rijst vliegt omhoog en er ontstaat een tekort aan rijst. Er ontstaan relletjes en mensen worden wanhopig.

Ondanks het sombere onderwerp is "Distant Thunder" geen sombere film geworden. Het is de eerste film van Satyajit Ray die ik heb gezien die in kleur is gefilmd. De film zit vol met prachtige kleurrijke beelden van het alledaagse leven in India. Al met al vind ik "Distant Thunder" een erg mooie film om naar te kijken.

Op IMDB krijgt "Distant Thunder" van net geen 1.150 mensen een waardering van 8,1.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Knuffelverpleegkundigen

Het elkaar aanraken is een essentiële menselijke behoefte. Je hoeft het niet zo vaak te doen als ademhalen, slapen, eten of drinken, maar daarom is het niet minder belangrijk voor het menselijk welzijn. Daarom stel ik voor dat er in ziekenhuizen knuffelverpleegkundigen komen.

Met de Corona-crisis van dit moment zijn er veel mensen, vooral alleenstaanden die al wekenlang niemand hebben aangeraakt. Dit kan leiden tot ernstige klachten. Dit kan eenvoudig verholpen worden door knuffelverpleegkundigen.

Niet iedere alleenstaande heeft evenveel last van dit probleem, sommige van mijn vrienden zeggen er geen moeite mee te hebben. Ik heb er zelf heel erg veel moeite mee. Ik heb geen idee hoeveel alleenstaanden er last van dit probleem hebben, maar laten het er 1 miljoen zijn.

Verpleegkundigen die het Corona-virus al hebben gehad en weer beter zijn kunnen worden ingezet als knuffelverpleegkundigen. Laten we zeggen dat iedere knuffel 5 minuten duurt en dat mensen een keer per 2 weken een knuffel kunnen krijgen. Dan kan een verpleegkundige in 2 weken tijd 12 keer 60 (bij een 30-urige werkweek) is 720 mensen een knuffel geven. In totaal zijn er dan rond de 1.300 verpleegkundigen nodig.

Het lijkt mij bevredigend werk zowel voor de knuffelverpleegkundigen als voor de mensen die om een knuffel vragen. Ieders humeur zal flink verbeteren door de aanraking en ook voor de verpleegkundigen lijkt het mij veel leuker dan alsmaar formulieren invullen wat tegenwoordig de mode schijnt te zijn.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Company Limited

Company Limited (India, 1971): 113 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

Shyamalendu Chatterjee heeft een hoge functie bij het bedrijf Hindustan Peters lamps and fans. Een collega van hem legt het verschil tussen Engelsen en Bengalezen haarfijn uit: "Why fear a mere Bengali when the tiger Sahib eats out of your hand?"

Shyamelendu en zijn vrouw Dolan krijgen de zus van Dolan, Tutul op bezoek. Ze nemen haar mee naar een chique restaurant, een nachtclub en de paardenrennen, het mondaine leven ten midden waarvan zij zich normaal begeven.

Op de fabriek gaat iets mis, de verf van een partij fans voor de export naar Irak is niet goed aangebracht. Shyamalendu krijgt de taak om het probleem op te lossen.

"Company Limited" geeft een klein beetje een kijkje in de fabrieksomstandigheden in India, maar geeft vooral ook beelden van het huiselijk leven van de gegoede middenklasse.

Op IMDB krijgt "Company Limited" van bijna 950 mensen een waardering van 7,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een voorstel aan de Nederlandse regering

Ik volg zelf het nieuws niet, maar ik hoorde dat de regering iets nieuws heeft bedacht, een app voor op je smartphone waarmee je het kunt zien als je dichtbij iemand in de buurt komt die het Corona-virus heeft. Dit lijkt mij om meerdere redenen niet zo'n praktisch systeem. Ik heb een veel beter idee.

Laat de regering zo'n 15 miljoen rode t-shirts in alle maten bestellen in China of beter nog in India, want daar zijn ze nog goedkoper. Iedereen die getest is en het virus heeft of gehad heeft, krijgt dan 7 rode t-shirts gratis. Een voor iedere dag en dan eens per week wassen. Op die manier is alles veel overzichtelijker en het levert ook nog een leuk straatbeeld op met al dat vrolijke rood.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: The Adversary

The Adversary (India, 1970): 107 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

In "The Adversary" is Siddharta op zoek naar werk. Hij is 25 jaar oud en heeft 2 jaar medicijnen gestudeerd. Omdat zijn vader is overleden is hij gestopt met zijn studie.

Tijdens een sollicitatie worden hem verschillende algemene vragen gesteld, maar ook wat voor hem het doel in zijn leven is. Hij antwoordt: "Op het moment is mijn doel om een baan te vinden".

Het zoeken naar werk schiet niet op. Tussendoor krijgen we beelden uit het leven in Calcutta te zien. Een groep (Amerikaanse?) toeristen kijkt bewonderend naar een loslopende koe. Een vriend van Siddharta probeert geld te peuteren uit een collectebus voor het Rode Kruis. Zijn zus heeft onenigheid met hun moeder en wil model worden.

Een vriend neemt hem mee naar de vogeltjes markt en vervolgens naar een bordeel. Hij rent daar weg en wordt vervolgens door een jonge vrouw te hulp geroepen omdat de elektriciteit is uitgevallen. Ze sluiten vriendschap en later maken ze een tochtje door de stad waarbij ze op een hoog gebouw een prachtig uitzicht over de stad hebben.

Zoals eigenlijk voor alle films van Satyajit Ray geldt vind ik "The Adversary" een onderhoudende film. Leuk is dat er veel beelden in zitten van het gewone dagelijkse leven in India. Jammer is wel dat de kwaliteit van mijn dvd niet zo goed is, sommige scenes zie je in negatief en de ondertiteling is vaak moeilijk te lezen.

Op IMDB krijgt "The Adversary" van net iets meer dan 1.300 mensen een waardering van 8,1.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Tegenwoordig

Tegenwoordig nodig ik graag wat meer vrienden en vriendinnen tegelijk uit. Bij binnenkomst worden uitgebreid handen  geschud en wordt geknuffeld. In de woonkamer zitten we dicht tegen elkaar aan.

De RIVM en de regering roepen op om ook privé en bij mensen thuis geen handen te schudden en anderhalve meter afstand te houden. Ben ik gestoord dat ik dat niet normaal vind of zijn de RIVM en de regering gestoord dat ze dat wel normaal vinden?

Reacties op dit blog zijn  meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Aranyer Dinrati

Aranyer Dinrati (Days and nights in the Forest) (India, 1970): 112 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

Vier vrienden gaan een paar dagen op stap en willen een huisje huren bij een bosgebied. Er hangt een bordje dat als je je niet vooraf hebt aangemeld je hier niet kunt overnachten. Ze proberen het toch, kopen de toezichthouder om en mogen voor een paar dagen gebruik maken van het huisje. Een van de vrienden merkt op: "Thank God for Corruption".

De vier vrienden hebben niet veel omhanden, maar ze maken tijdens een wandeling kennis met twee vrouwen die aan het badmintonnen zijn. Natuurlijk leidt deze ontmoeting tot de nodige romantische taferelen.

"Aranyer Dinrati" is een van mijn absolute favorieten onder de 22 films van Satyajit Ray die ik in huis heb.

Op IMDB krijgt "Aranyer Dinrati" van iets meer dan 2.100 mensen een waardering van 8,2.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Nayak

Nayak (The Hero) (India, 1966): 117 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

In "Nayak" reist de beroemde filmster Arindam Mukherjee per trein naar Delhi om daar een prijs in ontvangst te nemen.

In de film zien we verschillende gesprekken tussen de reizigers. Er is een mevrouw Sengupta, redactrice van het blaadje "Modern Woman" die aan Arindam een aantal vragen stelt over zijn leven. We krijgen een droomscene van Arindam te zien waarin hij verdrinkt in een berg van 1.000 rupie biljetten. Ook worden verschillende scenes uit het leven van Arindam getoond.

Er is ook nog iemand die in de reclame zit die een contract probeert te krijgen van een rijk man die ook in de trein zit, en de WWWW (World Wide Will Workers), een religieuze organisatie die gelooft dat je alles gedaan kunt krijgen als je met een groep gelijkgestemden op hetzelfde ogenblik met zijn allen hetzelfde wenst.

"Nayak" is gewoon een erg onderhoudende film, vooral over hoe het is om filmster te zijn.

Op IMDB krijgt "Nayak" van net geen 2.900  mensen een waardering van 8,3.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Kapurush

Kapurush (The Coward) (India, 1965): 69 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

De schrijver voor films Amithab Roy is op weg in Bengalen als hij autopech krijgt. In de garage kunnen ze de auto pas de volgende dag maken. Een vriendelijke eigenaar van een theeplantage nodigt Amithab uit om bij hem te overnachten.

Het blijkt dat Karuna, de vrouw van de theeplanter, de vroegere geliefde van Amithab was. 's Nachts kan hij niet slapen, vraagt hij aan Karuna of zij nog steeds van hem houdt en krijgen we terugblikken uit hun leven samen te zien.

Ik vind "Kapurush" een erg mooie film van Satyajit Ray, maar niet een van zijn allerbeste.

Op IMDB krijgt "Kapurush" van net geen 1.250 mensen een waardering van 7,7.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Mahapurush

Mahapurush (The Holy Man) (India, 1965): 67 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

Satta is verliefd op de mooie Buchki. Er is echter een obstakel, de vader van Buchki is in de ban van een heilig man.

De heilige man komt aan op een treinstation en strooit betoverde groene pepertjes uit over zijn volgelingen. Als ze die eten zullen ze genezen van alle kwalen. De heilig man is ook al erg oud, hij kende Boeddha toen die nog een jochie was en hij was bij de kruisiging van Jezus, dat was geen crucifixion, maar crucifact. Aan Einstein deed hij nog een mooie formule aan de hand. Het gaat erin als zoete koek.

Aan Satta de taak om de heilige man te ontmaskeren.

De rol van de heilige man wordt voortreffelijk gespeeld. Hij maakt ook continu bewegen met zijn beide handen, de ene in de richting van de klok en de andere in de tegenovergestelde richting. Probeer het maar eens na te doen, dat is knap lastig.

Ik vind "Mahapurush" zoals altijd bij Satyajit Ray een onderhoudende film, maar hij hoort in mijn ogen niet bij zijn beste films.

Op IMDB krijgt "Maharapush" van 950 mensen een waardering van 7,3.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Charulata

Charulata (The Lonely Wife) (India, 1964 ): 120 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

De 35-jarige Bhupati is getrouwd met de knappe Charulata. Hij heeft een eigen drukkerij en geeft een politiek blaadje uit, de Sentinel. Bhupati heeft eigenlijk alleen oog voor zijn drukkerij en niet voor zijn vrouw, zodat die zich nogal eenzaam voelt.

Bhupati nodigt zijn jongere broer Amal uit om Charulata gezelschap te houden en haar te stimuleren om te schrijven. Zonder dat Bhupati het in de gaten heeft en eigenlijk tegen de wil van Amal voelt Charulata zich aangetrokken door Amal.

"Charulata" is opnieuw een prachtige film van Satyajit Ray, die zich ditmaal afspeelt in Bengalen rond 1880. Voor liefhebbers van het werk van Satyajit Ray is deze film een absolute must en ook voor mensen die houden van een film over het leven van gewone mensen.

Op IMDB krijgt "Charulata" van ruim 4.500 mensen een waardering van 8,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Mahanagar

Mahanagar (The Big City) (India, 1963): 136 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

In een appartement in een grote stad (Calcutta?) woont Bhombol met zijn vrouw Arati, zijn vader en moeder en hun dochter en zoontje. Het is wat wij in de Indiase samenleving als een gezin uit de middenklasse beschouwen.

Omdat ze maar moeilijk kunnen rondkomen stelt Arati voor om ook te gaan werken. Bhombol heeft daar moeite mee, maar stemt toe. Al gauw blijkt dat Arati erg succesvol is in haar werk, het aan de vrouw brengen van een of ander huishoudelijk apparaat.

Ik vind "Mahanagar" een prachtige film die een heel mooi inkijkje geeft in een voor mij totaal onbekende samenleving.

Op IMDB krijgt "Mahanagar" van ruim 3.000 mensen een waardering van 8,3.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Abhijan

Abhijan (India, 1962): 134 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

De heetgebakerde Rana Singh is eigenaar van een oude Chrysler en gebruikt die als taxi over de wegen van India. Hij houdt ervan om flink door te karren en andere auto's in te halen en verliest zo zijn licentie om van zijn auto gebruik te mogen maken als taxi.

Samen met zijn maat Rama die mecanicien is, reizen ze naar een ander gebied om daar te gaan werken. Daar maken ze kennis met een vriendelijke christen op wiens zus Rana een oogje heeft, maar ook met de plaatselijke baas, die Rana en zijn Chrysler wil inzetten voor onder meer smokkelwaar.

"Abhijan" is een rauwe film die een beeld geeft van het leven langs de weg. Wat mij betreft een van de betere films van Satyajit Ray, alleen is het wel jammer dat de kwaliteit van mijn dvd matig is.

Op IMDB krijgt "Abhijan" van 925 mensen een waardering van 8,0.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Raymond Queneau: Stijloefeningen

Raymond Queneau: Stijloefeningen (Frankrijk, 1947): 143 blz: Vertaald door Rudy Kousbroek (1978): Uitgeverij de Bezige Bij

"Stijloefeningen" van Raymond Queneau is een heerlijk boekje om op je gemak door te lezen. Om jullie mee te laten genieten van de onnavolgbare stijl van Queneau (en zijn vertaler Kousbroek) bestaat de rest van deze bespreking voornamelijk uit citaten.

Een paar citaten uit de inleiding van Rudy Kousbroek:

- Exercises de Style is niet een echte roman, maar éen zelfde verhaal op 99 verschillende manieren verteld. Het speelt in een Parijse autobus van lijn S, tegenwoordig lijn 84: een modieuze jongeman - een zazou, zoals men in die tijd zei - maakt zich kwaad omdat hij op zijn tenen wordt getrapt. Later op de dag, vanuit dezelfde bus, ziet de verteller de jongeman opnieuw. Hij wandelt bij het Gare Saint-Lazare in gezelschap van een soortgenoot die hem adviseert een extra knoop aan zijn jas te laten zetten. Dat is alles: een volstrekt zinloze en onmiskenbaar Queneau-achtige geschiedenis.

- Geen twee varianten zijn precies gelijk, dat wil zeggen ze worden niet alleen anders verteld, maar er gebeurt ook niet helemaal hetzelfde.

- In deze vertaling is niet alleen de tekst in het Nederlands vertaald, maar ook de plaatselijke achtergrond. ... De autobus van lijn S, alias lijn 84, is veranderd in een gemeentetram van lijn 16, het Gare Saint-Lazare in het Concertgebouw en het Cour de Rome in het Jan Willem Brouwersplein. Ook de verdere parafernalia zijn Nederlands.

Er volgen nu een aantal citaten uit de 99 varianten op hetzelfde verhaal:

Flaptekst:
- In dit meeslepende verhaal, geschreven in zijn eigen onnavolgbare stijl, toont de befaamde schrijver X - een geboren verteller die al verschillende best-sellers op zijn naam heeft staan - ons weer een aantal uit het leven gegrepen karakters. De held van dit verhaal, dat toegankelijk is voor lezers van elke leeftijd, ontmoet in een tram een geheimzinnige persoon, die ruzie zoekt met een willekeurige passagier. In de slotepisode komen wij deze raadselachtige figuur weer opnieuw tegen; ditmaal staat hij uiterst aandachtig te luisteren naar de raadgevingen van een van zijn vrienden, een verfijnde meester-dandy. Het geheel blijft de lezer bij als een machtig epos, door de schrijver X met meesterhand geciseleerd.

Figuurlijk:
- Op het middelpunt van de dag, tussen de reislustige sardines samengepakt in een blauwflankige gemeentekever, voer plotseling een langhalzig kaalgeplukt kuiken uit tegen een hunner, vreedzaam van aard, en zijn woordgeluid verspreidde zich in het luchtruim, vochtig van protest. ...

Bijzonderheden:
- Om 12 u. 17, in een bijwagen van lijn 16, lang 12 meter, breed 2,20 m en hoog 3,04 m, op een afstand van 3,6 km van het eindpunt van de lijn, vervoerende 48 personen, richt een individu van het mannelijk geslacht, oud 27 jaar, 3 maanden en 8 dagen, lengte 1 m 72, gewicht 65 kg, op het hoofd een 17 cm hoge hoed, waarvan de bol is omgeven door een lint van 35 cm lengte, het woord tot een man oud 48 jaar, 4 maanden en 3 dagen, lang 1 m 68 en wegend 77 kg ....

Woordsamenstellingen:
- Ik achtertrambalkonde stampvol-medemenselijk in een amsterdams-twaalfuurlijke ruimte-tijd en nabuurschapte een langhalzige hoedomkoorde snotaap. ...

Ontkenningen:
Het was nog een boot, noch een vliegtuig, maar een aards vervoermiddel. Het was noch ochtend, noch avond, maar twaalf uur 's middags. Het was noch een zuigeling, noch een grijsaard, maar een jongeman. ...

Onderscheid:
- In 't gemeenteblik (niet te verwarren met de gemeentestoffer) ontwaarde ik een geplukte kip (en niet een geplakte kop) met een verbazend lange hals (niet een verlangende baltse haas) en op zijn hoofd een wonderlijke hoed (niet te verwarren met een woederlijke hond) omgeven door een gevlochten koord (en niet door een gevluchte Koerd). ...

Kreten:
- Hemeltjelief! Twaalf uur! tijd om de tram te pakken! wat een drukte! wat een drukte! wat staan we op elkaar gepakt! moet je zien! die vent daar! wat een postzegel! en die nek! ...

Gezwollen:
- Rond het uur dat er kloven beginnen te vallen in de rose vingers der dageraad besteeg ik gelijk een gezwinde pijl een tramwagen, rijzig van gestalte en cyclopisch van oog, snellend langs het kronkelige traject van lijn 16. ...

Telegrafisch:
- TRAM AFGELADEN STOP JONGEMAN LANGEHALS GEVLOCHTEN HOEDBAND BELAAGT ONBEKENDE MEDEPASSAGIER STOP MOTIEF ONDUIDELIJK STOP KWESTIE PER ONGELUK EXPRES GEPLETTE TENEN STOP JONGEMAN KRUIPT SCHULP STOP VEERTIEN UUR HALTE CONCERTGEBOUW STOP VRIEND GEEFT JONGEMAN KLEDINGADVIES STOP KNOOP VERZETTEN STOP ARCTURUS

Tanka:
- Als lijn 16 stopt
Een vent met een hoed stapt in
Twee zijn er nijdig

Later bij 't Concertgebouw
Is er sprake van een knoop

Germanismen:
Mensch, wat mei passiert is. Ik sta of der stratenbaan, alles voll belegt, enta staat so'n mieser kerel, grauwzaam afgemaagerd, die hals wederwaardig uitgedeend, een echter moeffiger slapswans. ...

Gastronomisch:
Na bruin te zijn gebakken onder een licht sudderend zonnetje stapte ik in een bosbeskleurige tram, waarin het krioelde van passagiers als maden in een overrijpe kaas. ...

Niet alle 99 varianten zijn even geslaagd, en iedereen zal zijn eigen voorkeuren hebben, maar "Stijloefeningen" is een zeer speels en humoristisch boekje. De inleiding, bewerking en vertaling door Rudy Kousbroek zijn voortreffelijk. Liefhebbers van "Opperlans" van Hugo Brandt Corstius zullen dit boekje waarschijnlijk ook wel weten te waarderen.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Dvd: Satyajit Ray: Two Daughters

Two Daughters (India, 1961): 111 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

Het eerste verhaal van "Two Daughters" is "The Postmaster". Nanda, een jonge man, verlaat Calcutta om als postbeambte te gaan werken in een klein dorpje dat heel veel last heeft van malaria. Zijn enige troost is Ratan, een weesmeisje die voor hem zorgt en aan wie hij leert lezen en schrijven.

In het tweede verhaal komt de student Amulya thuis voor een vakantie van twee maanden. Zijn moeder heeft een vrouw voor hem op het oog. Amulya gaat op pad voor een bezoek aan de vrouw, maar blijkt niet enthousiast. Hij heeft zelf een andere vrouw in gedachten, maar daar is zijn moeder weer niet enthousiast over waarop Amulya tegen zijn moeder zegt: "Trouw jij of trouw ik?". Amulya trouwt met de vrouw van zijn keus, maar zijn bruid blijkt niet enthousiast.

De twee verhalen in "Two Daughters" zijn kleine verhalen over gewone mensen zoals die in India leven. Je zou kunnen zeggen dat er niet zo veel gebeurt in de film, maar de film geeft wel een prachtig inkijkje in het leven van gewone mensen.

Op IMDB krijgt "Two Daughters" van iets meer dan 1.200 mensen een waardering van 8,1.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Devi

Devi (The Goddess) (India, 1960): 95 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

"Devi" speelt zich af op het platteland van Bengalen rond 1860. Kalikinkar Roy is de landheer en weduwnaar. Zijn jongste zoon Umaprasad is getrouwd met de jonge Doyamoyee.

Kalikinkar droomt dat Doyamoyee de reïncarnatie van een godin is. Als vervolgens een arme man zijn zieke zoon naar Doyamoyee brengt en hij geneest, dan begint iedereen te geloven dat Doyamoyee de reïncarnatie van de godin is. Van heinde en ver stromen mensen toe om zich te laten genezen.

"Devi" laat een mooi voorbeeld zien van wat wij in het westen godsdienstwaanzin zouden noemen. In het India van de 19e eeuw was er een hele traditie op dat gebied. Mensen geloofden veel meer in de helende werking van guru's dan in die van moderne medicijnen.

Ik vind "Devi" een mooie film, met prachtige muziek van Ali Akbar Khan.

Op IMDB krijgt "Devi" van ruim 1.700 mensen een waardering van 7,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Recept: Lamshaasjes

Gisteren heb ik een pakje lamshaasjes gekocht. Er zat een heel royale bonuskorting op van maar liefst 8%.

Ik vind lamsvlees heerlijk, vooral ook lamskoteletten, maar die zijn echt onbetaalbaar, 27,50 euro per kilo en dan koop je voor de helft botten.

Volgens de verpakking moet je vloeibare margarine en/of olijfolie verhitten en de lamshaasjes in 12 minuten tijd gaar bakken. Dat lijkt mij zeer onzinnig.

Van alle vieze producten die de voedingsmiddelenindustrie ooit heeft bedacht is margarine wat mij betreft een van de allervieste. Het zal wel bijna 30 jaar geleden zijn dat ik voor het laatst een pakje margarine heb gebruikt.

Die 12 minuten lijken mij ook nogal aan de royale kant.

Uiteindelijk heb ik de lamshaasjes aan beide kanten bestrooid met versgemalen peper en ze 3 minuten gebakken in roomboter, zodat de buitenkant lekker krokant is en ze van binnen nog een beetje rood zijn. Heerlijk!

Ik heb mijn lamshaasjes gegeten met een paar in de schil gekookte nieuwe aardappelen en spruitjes. Het toetje was een schaaltje passievruchtenijs van Hertog.

Eet smakelijk!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Jalsaghar

Jalsaghar (The Music Room) (India, 1958): 94 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

De landheer Roy woont samen met zijn vrouw en enige zoon in een enorm landhuis gelegen in de vlakte van een rivier. Één kamer in het huis is speciaal gereserveerd voor muziekuitvoeringen.

Roy is niet geïnteresseerd in het beheer van bezittingen, hij heeft maar één passie en dat is de muziek. Bij iedere gelegenheid organiseert hij een concert.

In "Jalsaghar"zitten drie langere muziekuitvoeringen. Het laatste muziekstuk dat ongeveer 15 minuten duurt is compleet met een dans.

Ik vind "Jasaghar" wat betreft het verhaal niet een van de allerbeste films van Satyajit Ray, maar de muziek in de film is een genot voor het oor, vooropgesteld dat je Indiase muziek kunt waarderen.

Op IMDB krijgt "Jalsaghar" van ruim 4.700 mensen een waardering van 8,0.

   

De muziek in de film krijgt van mij *****

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Winkelen in tijden van Corona

Een vriend van mij mailde mij dit plaatje uit de Volkskrant. Zo kan het dus ook!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: The World of Apu

The World of Apu (India, 1959 ): 103 minuten: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

In de eerste 2 delen van de "Apu-trilogie" hebben we kennis gemaakt met Apu. Apu is opgegroeid in volstrekte armoede in een dorpje in Bengalen, is na de dood van zijn oudere zus met zijn ouders meegegaan naar Varanasi en na de dood van zijn vader heeft zijn moeder hem naar school laten gaan en zelfs laten studeren in Calcutta. Aan het eind van deel 2 is zijn moeder overleden en staat Apu min of meer alleen in het leven.

Apu is afgestudeerd in Calcutta. Bij zijn huurbaas heeft hij nog een schuld van 21 roepies voor 3 maanden.

Zijn vriend Pulu nodigt hem uit om mee te gaan naar de bruiloft van een familielid. De bruidegom is echter krankzinnig en de bruiloft wordt afgelast. Dan wordt door de familie gevraagd of Apu de plaats van de bruidegom wil innemen. Hij stemt toe en trouwt met haar. Een gelukkige periode volgt, maar helaas slaat het noodlot toe.

Het liefdesverhaal tussen Apu en zijn nieuwe bruid staat centraal in "The World of Apu". Ik vind het een van de mooiste liefdesverhalen op film die ik ken, ook al loopt het niet goed af.

"The world of Apu" is een prachtige afsluiting van de Apu-trilogie. Opnieuw een film met prachtige beelden, mooie muziek van Ravi Shankar en met veel emoties. Iedere serieuze filmliefhebber zou deze trilogie moeten zien. Zeer warm aanbevolen!


Op IMDB krijgt "The world of Apu" van een 10.500 mensen een topwaardering van 8,5!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Aparajito

Aparajito (India, 1956): 106 minuten: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

"Aparajito" is het vervolg op "Pather Panchali", de debuutfilm van Satyajit Ray.

In "Pather Panchali" hebben we gezien hoe een gezinnetje in een klein dorpje in Bengalen de eindjes aan elkaar knoopte. De dochter Durga is overleden.

Nu zijn vader, moeder en zoontje Apu naar de grote stad vertrokken, naar Benares (tegenwoordig Varanasi geheten), dat aan de rivier de Ganges ligt. De Ganges is voor de Indiërs een heilige rivier. In de stad zie je gewoon op straat een koe rondslenteren, ook al zoiets typisch Indiaas. Een arme man heeft 400 rupees gespaard, nog 100 en dan kan hij zich een bruid van een goede familie veroorloven.

De vader verdient hun dagelijkse kost met het uitvoeren van gebeden. Hij wordt ziek en komt te overlijden. Apu vraagt aan zijn moeder of hij naar school mag, is heel ijverig en wordt de tweede van zijn klas. Hij krijgt van zijn leraar boeken te lezen over wetenschap, techniek en reizen om zich te ontwikkelen. Op het schoolplein loopt ook weer een koe rond.

Aan het eind van de film gaat Apu in Calcutta studeren, hij heeft wat geld bij zich dat zijn moeder heeft gespaard en kan werken bij een drukkerij om zijn studie te betalen. Zijn moeder heeft haar leven opgeofferd voor hem en komt te overlijden.

"Aparajito" is opnieuw een prachtige film, al vind ik dit tweede deel iets minder indrukwekkend dan zijn debuut. Mooie beelden van het leven in een grote Indiase stad en de relatie tussen de moeder en Apu wordt heel mooi weergegeven.

Op IMDB krijgt "Aparajito" van een kleine 10.300 mensen een waardering van 8,3.

   


Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Robert Hofman: De beste films aller tijden

Robert Hofman: Beste films aller tijden : de speelfilms die iedereen gezien moet hebben (Nederland, 1993): 397 blz: Uitgeverij Luitingh-Sijthoff

De meeste filmgidsen die ik ken hebben twee grote nadelen. Het eerste nadeel is dat deze gidsen in het Engels geschreven zijn en dat er over het algemeen veel te weinig aandacht is voor niet-Engelstalige films. Het tweede grote nadeel is dat er veel te veel films worden beschreven, ook diegenen die absoluut niet van belang zijn, waardoor deze gidsen weinig handzaam zijn.

Het handzame boekje "Beste films aller tijden" is een gunstige uitzondering. 

 

Tot halverwege de jaren 90 kwam er af en toe een nieuwe editie uit van de "Speelfilmencyclopedie". Hierin stonden talloze speelfilms van over de hele wereld beschreven, zowel de goede als de slechte.

In de "Beste films aller tijden" is een selectie gemaakt uit de "Speelfilmencyclopedie" waarin alleen die films worden besproken met een waardering van 3,5 of 4 sterren. Het resultaat is een boekje waarin zo'n 2000 films worden besproken.

Er worden in dit boekje, naast de bekende Hollywoodklassiekers, ook veel films uit de niet-Engelstalige wereld besproken. Ik zag bijvoorbeeld voorbijkomen een aantal films van Ingmar Bergman, Kenji Mizoguchi en Satyajit Ray (op het moment mijn drie favoriete regisseurs), animatiefilms uit de Sovjet Unie en uit de Japanse Toei-studio's. Poppenfilms uit Tsjechoslowakije, een Hongaarse documentaire over het leven van mijnwerkers en een aantal films van Youssef Chahine, de grondlegger van de Arabische cinema worden besproken.

Ook is het erg leuk om te kijken welke Nederlandse en Belgische films de selectie hebben gehaald.

 

Van de films die ik ken klopt de waardering meestal wel ongeveer. Zodoende staan vrijwel alle films die echt de moeite waard zijn erin (de 2 belangrijkste films die ik mis zijn "Heimat", de 15 uur durende filmserie van Edgar Reitz en "The Music Box" met Laurel & Hardy).

Het boekje is daarmee een zeer handig naslagwerkje, dat ook in de tijd van online filmrecensies zoals die van IMDB.com zijn nut nog bewijst. Jammer is wel dat het boekje al 27 jaar oud is. Een nieuwe editie zou zeer welkom zijn, ik wil daar de nieuwprijs graag voor betalen!
 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Pather Panchali

Pather Panchali (Song of the Little Road) (India, 1955): 122 minuten: Zwartwit: Regisseur Satyajit Ray

"Pather Panchali" is de debuutfilm van Satyajit Ray waarmee hij in een klap wereldberoemd werd.

Gebaseerd op een Bengaalse roman vertelt de film het verhaal van een gezin bestaande uit vader, moeder, hun dochter Dunya en hun zoon Apu die in een klein dorpje in Bengalen leven.

De film is een prachtige weergave van hoe een doorsnee Indiaas gezin in een klein dorpje op het platteland leeft. Het verhaal is heel simpel: het gezin wordt gedurende een langere tijd gevolgd. Er zijn dramatische gebeurtenissen, maar ook vrolijke gebeurtenissen zoals het langskomen van de verkoper van snoepgoed en het optreden van een stel muzikanten.

De film is voor hedendaagse begrippen erg traag, maar ik vond het een genot om hem weer eens (voor de 5e of 6e keer!) te zien. De vriend met wie ik hem de vorige keer zag, vond de film ook erg mooi. Een paar andere vrienden met wie ik eerder deze film zag vonden hem slaapverwekkend. Het is ook maar waar je van houdt.

Als etnografisch document is deze film onovertroffen. Satyajit Ray hoort tot het selecte rijtje regisseurs van wie ik iedere film wil zien. De sitarmuziek van de film is gemaakt door Ravi Shankar en een waar genot voor het oor.

"Pather Panchali" is de film waaraan de naam van Satyajit Ray voor altijd verbonden zal zijn. Waarschijnlijk is er in de hele filmgeschiedenis geen indrukwekkender debuutfilm gemaakt. Toch heeft Satyajit Ray na "Pather Panchali" nog 36 andere films gemaakt, waarvan ik er 21 in huis heb, die volgens mij allen of zeer goed of absolute meesterwerken zijn.
 
Op IMDB krijgt "Pather Panchali" van 20.500 mensen een absolute topwaardering van 8,6!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Satyajit Ray

Satyajit Ray. Wie? zullen jullie zeggen. Ik vermoed dat verreweg de meeste Nederlanders nog nooit van deze man hebben gehoord. Toch wordt Satyajit Ray door filmcritici en filmliefhebbers van over de hele wereld, beschouwd als een van de belangrijkste regisseurs ooit.

Satyajit Ray, was geboren in Calcutta in 1921 en stierf ook daar in 1992, op 70-jarige leeftijd. Tussen 1955 (Pather Panchali, song of the little road) en 1992 (Agantuk, the stranger) heeft hij in totaal 37 films gemaakt, waarvan ik er inmiddels 22 in huis heb en heb gezien. Zelf beschouw ik het oeuvre van Ray, als een van de meest interessante oeuvres van een filmmaker dat ik ken.

Ray wordt in de eerste plaats geroemd als filmmaker, maar hij was op meerdere terreinen zeer begaafd. Hij was een van bekendste Bengaalse schrijvers en voor de meeste van zijn films schreef hij zelf het script. Hij redigeerde een tijdschrift voor kinderen waarbij hij alles deed: hij schreef de teksten, maakte de illustraties en maakte zelfs de kruiswoordpuzzels.

Ook was hij een zeer begaafd componist. Voor zijn eerste films liet hij de muziek componeren door bekende musici als Ravi Shankar en Uptad Vilayat Khan. Hij was niet heel erg tevreden over die samenwerking en bedacht dat hij het zelf beter kon. Voor het overgrote deel van zijn films componeerde hij zelf de muziek. Wie de muziek van zijn latere films beluistert, moet hem gelijk geven, hij kon het zelf inderdaad beter.

Hij was opgeleid voor grafisch vormgever. De illustraties die hij heeft gemaakt voor boekomslagen worden wereldwijd geroemd. Ook bemoeide hij zich met het ontwerpen van decors en kostuums.

Voor een wereldberoemde artiest, had hij weinig pretenties. Hij woonde samen met zijn vrouw en zijn enige zoon in een gehuurde flat in Calcutta en leefde vrij eenvoudig. Omdat hij spaarzaam met zijn middelen omging kon hij vrij goedkoop films maken, zonder enige concessies te doen aan zijn artistieke vrijheid. Al met al heeft dit een groot aantal prachtige films opgeleverd.

Ik heb vorig jaar, twee biografieën gelezen over Ray. De eerste die ik las was van Andrew Robinson, die de definitieve biografie schreef. Robinson schrijft onderhoudend, maar in een vrij moeilijk Engels. Hij bespreekt iedere film die Ray gemaakt heeft uitgebreid en heeft het kort over zijn leven en zijn andere activiteiten.

De tweede biografie over Ray die ik las, was van Marie Seton. Zij was een familievriend van Ray's familie en heeft veel met hem opgetrokken. De biografie van Marie Seton was de eerste (Robinson heeft veel aan haar ontleend) en haar biografie is in eenvoudiger Engels opgeschreven en leest daardoor veel makkelijker weg. Haar besprekingen van de films van Ray zijn dan weer wat minder diepgravend dan die van Robinson.

Beide biografieën zijn zeer de moeite waard, en ieder zal zijn eigen voorkeur hebben.

Satyajit Ray is niet een filmmaker die je op een of twee films moet beoordelen. Het is iemand van wie je een aantal films gezien moet hebben om de omvang van zijn genialiteit te beseffen. Het helpt ook erg als je geïnteresseerd bent in vreemde culturen, in dit geval de Indiase cultuur. Waarschijnlijk is er geen andere regisseur te bedenken die zijn eigen cultuur zo alomvattend in beeld heeft gebracht. Ik denk ook dat het zo is, dat je als je een film van Ray goed vindt, je ze waarschijnlijk allemaal goed vindt, en dat als je een film vindt tegenvallen, je ze waarschijnlijk allemaal vindt tegenvallen.

Ik wil de komende tijd de 22 films bespreken die ik in mijn bezit heb van deze geniale regisseur. Ik ben benieuwd of er onder de lezers van mijn blog mensen zijn die een of meerdere films van Ray hebben gezien.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Picaret (tekst) & Tardi (tekeningen): Polonius

Picaret (tekst) & Tardi (tekeningen): Polonius (Frankrijk, 1977): 44 blz: Vertaald door Studio van Wulften (1979): Uitgeverij Yendor BV

De Franse tekenaar Jacques Tardi is zonder meer mijn favoriete striptekenaar en ook één van mijn favoriete kunstenaars uit de 20e en 21e eeuw.

Vrijwel altijd illustreerde Tardi teksten van anderen. Helaas halen de meeste van die teksten de hoge kwaliteit van de tekeningen van Tardi bij lange na niet. Meestal is het zo dat Tardi illustraties maakte bij een of ander onbenullige detective of politieromannetje, zodat je te maken krijgt met een op zich oninteressante tekst die dan wel weer bijzonder mooi is geïllustreerd.

Voor "Polonius" geldt hetzelfde. Het verhaal speelt zich af in een denkbeeldige stad Ru, waarin enerzijds een heleboel gevangenen slavenarbeid verrichten in de mijnen en anderzijds een aantal anderen zich te buiten gaan aan de meest liederlijke uitspattingen. De tekeningen van Tardi laten weinig aan de verbeelding over.

Ik heb het boek geleend van een vriend. Deze vriend had het boek pas na 10 jaar zoeken gevonden. Het is dus een zeldzaam boek, maar dat het zeldzaam is wil nog niet zeggen dat het ook een goed boek is. Ik heb een aantal veel betere boeken met tekeningen van Tardi gelezen.

  

Tekeningen 4 sterren
Tekst 2 sterren

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Nawoord bij de films van Kenji Mizoguchi

Kenji Mizoguchi was een Japanse regisseur die leefde van 1898 tot 1956. Zijn eerste films regisseerde hij in 1923, nog in het tijdperk van de stomme film. Hij heeft in totaal iets meer dan 100 films geregisseerd, waarvan er een aantal verloren zijn gegaan. Ik heb in maart alle 12 films van hem gezien die ik in mijn bezit heb.

****- Osaka Elegy (1936, 1.900, 7,2)
****- Sisters of the Gion (1936, 2.300, 7,5)
*****- The Story of the last Chrysanthemums (1939, 3.000, 7,9)
*****- Utamaro and his Five Women (1946, 1.100, 7,1)

****-Women of the Night (1948, 1.400, 7,2)
*****- Oyu-Sama (1951, 1.250, 7,5)
*****- The Life of O-Haru (1952, 5.800, 8,2)
*****- Ugetsu Monogatari (1953, 19.000, 8,3)
*****- Gion Bayashi (1953, 1.600, 7,6)
*****- Sansho Dayu (1954, 13.000, 8,4)
****- Uwasa No Onna (1954, 900, 7,5)
*****- Chikamatsu Monogatari (1954, 3.200, 8,0)
****- Yokihi (1955, 1.500, 7,2)
****- Akasen Chitai (1956, 3.400, 7,9)

Opvallend is dat tussen de 12 films die ik van Mizoguchi heb gezien, maar liefst 4 films zitten die spelen in de wereld van de Geisha's. Van deze 4 vind ik "Gion Bayashi" zonder meer de beste. Van de 12 films van Mizoguchi heb ik er 7 met 5 sterren gewaardeerd en 5 met 4 sterren.

De laatste 8 films van Mizoguchi zaten in een box met het late werk van Mizoguchi. In deze box zitten mijn 5 favoriete films van Mizoguchi en ik beschouw deze box als de mooiste box met films die ik ken.

Van alle films van Mizoguchi is "The Crucified Lovers" zonder meer mijn favoriete film. Mizoguchi was zelf niet helemaal tevreden over deze film, maar ik merk daar als kijker weinig van. De andere 4 films die ik allen ongeveer even hoog waardeer zijn: "Oyu-Sama", "Ugetsu Monogatari", "Gion Bayashi" en "Sansho Dayu". Ik denk dat "Ugetsu Monogatari" en "Sansho Dayu" op IMDB ongeveer de waardering krijgen die ze verdienen, maar ik vind "Oyu-Sama" en "Gion Bayashi" net zulke goede films, waarvan ik dus ook vind dat die op IMDB een flink stuk ondergewaardeerd zijn.

De kwaliteit van Mizoguchi als regisseur lijkt mij onbetwistbaar. Als je van mooie films houdt en zeker als je van films houdt uit niet westerse landen, dan moet je toch minstens een film van Mizoguchi gezien hebben.

Voor mij is Kenji Mizoguchi samen met Ingmar Bergman en Satyajit Ray, wiens films ik binnenkort ga bespreken, één van de drie allergrootste regisseurs uit de filmgeschiedenis.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji Mizoguchi: Akasen Chitai

Akasen Chitai (Red Light District) (Japan, 1956): 86 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

In "Akasen Chitai" wordt het leven gevolgd van 5 vrouwen die in een bordeel werken en wonen.

Het is geen sjieke bedoening dat bordeel en 4 van de 5 vrouwen kunnen nauwelijks genoeg verdienen om in hun eigen levensonderhoud te voorzien. Alleen Yasumi, de jongste en knapste van het stel weet door een zakelijke opstelling en goed te sparen aan de wereld van dit bordeel te ontsnappen.

Voor zover ik dit kan beoordelen (ik ben zeker geen kenner van het bordeelwezen) geeft deze film een redelijk waarheidsgetrouw beeld. Ik vind "Akasen Chitai" een van de mindere films onder de latere werken van Mizoguchi.

"Akasen Chitai" is de laatste film die Kenji Mizoguchi gemaakt heeft.


Op IMDB krijgt "Akasen Chitai" van iets meer dan 3.400 mensen een waardering van 7,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji Mizoguchi: Yokihi

Yokihi (Imperial Concubine Yang) (Japan, 1955): 91 min: Regisseur Kenji Mizoguchi

"Yokihi" is een film die zich afspeelt in het 8e-eeuwse China van de Tang-dynastie.

De keizer is na het verlies van zijn vrouw ontroostbaar en componeert muziek om zijn verdriet te verlichten. Pas nadat de nobelen aan zijn hof een nieuwe concubine voor hem hebben gevonden leeft hij weer op.

Door allerlei intriges aan het hof raakt de keizer zijn macht kwijt en dreigt er een revolutie.

"Yokihi" is de enige van de 12 films van Mizoguchi die ik heb gezien die in (prachtige!) kleuren is gefilmd. Wat mij betreft ziet de film er erg mooi uit, maar is hij dramatisch minder interessant dan de meeste andere films die ik van Mizoguchi heb gezien.

Op IMDB krijgt "Yokihi" van een kleine 1.500 mensen een waardering van 7,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji Mizoguchi: Chikamatsu Monogatari (The Crucified Lovers)

Chikamatsu Monogatari (The Crucified Lovers) (Japan, 1954): Zwart-wit: 100 minuten: Regisseur Kenji Mizoguchi

Ishun is een zeer rijke meesterdrukker die getrouwd is met de knappe, 30 jaar jongere Osan. Ishun heeft het alleenrecht voor het maken en verkopen van de koninklijke kalenders. In feite doet zijn meesterknecht Mohei het meeste werk. Ishun komt vaak naar de kamers van de bedienden om daar met Otama te slapen.

Familieleden van Osan komen af en toe naar haar toe om geld van haar te lenen. Ishun wil hier niets van weten. Daarom vraagt Osan of Mohei haar kan helpen. Mohei neemt wat geld uit de kas, wat zijn collega knecht ziet en die vertelt dat aan Ishun die woest wordt. Osan neemt het voor Mohei op en vervolgens verdenkt Ishun, Mohei en Osan ervan in het geheim elkaars geliefden te zijn. Zij slaan op de vlucht.

"The crucified lovers" zoals deze film in de Engelse vertaling heet is gebaseerd op een oud volksverhaal uit de 17e eeuw. Zoals altijd bij de films van Mizoguchi is het camerawerk fantastisch, waarbij iedere shot zeer gestileerd is. In combinatie met de mooie, onwereldse muziek levert dat een film op, die behoort tot de grote films uit de filmgeschiedenis en die eigenlijk ieder serieuze filmliefhebber gezien moet hebben. Helaas is het erg moeilijk om op dvd aan deze film te komen.

Tijdens de verfilming van "The Crucified Lovers" lag Mizoguchi vaak overhoop met de steracteur die de rol van Mohei speelde. Mizoguchi zelf was niet helemaal tevreden met de film, maar voor mij is "The Crucified Lovers" mijn absoluut favoriete film onder de 12 films die ik inmiddels van Mizoguchi heb gezien. Ik heb deze film een keer of 4 gezien met verschillende vrienden.

"Chikamatsu Monogatari" krijgt op IMDB van iets meer dan 3.200 mensen een waardering van 8,0.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Films gezien in maart

De laatste 4 films van Alex van Warmerdam had ik al in februari gezien, maar pas in maart besproken:

****-Ober (2006, 2.800, 7,0)
****-De laatste dagen van Emma Blank (2009, 1.900, 6,8)
****-Borgman (2013, 15.000, 6,8)
****-Schneider vs Bax (2016, 2.800, 6,6)

Sleepless in Seattle: Een romantische film in de beste traditie van Hollywood met Tom Hanks en Meg Ryan. Niets bijzonders, maar gewoon erg leuk om naar te kijken. ****

Ik heb in maart alle 12 films van Mizoguchi die ik in huis heb bekeken, de bovenste 4 op de lijst had ik nog niet eerder gezien en heb ik allen 2 keer bekeken..

****- Osaka Elegy (1936, 1.900, 7,2)
****- Sisters of the Gion (1936, 2.300, 7,5)
*****- The Story of hte last Chrysanthemums (1939, 3.000, 7,9)
*****- Utamaro and his Five Women (1946, 1.100, 7,1)
*****- Oyu-Sama (1951, 1.250, 7,5)
*****- Ugetsu Monogatari (1953, 19.000, 8,3)
*****- Gion Bayashi (1953, 1.600, 7,6)
*****- Sansho Dayu (1954, 13.000, 8,4)
****- Uwasa No Onna (1954, 900, 7,5)
*****- Chikamatsu Monogatari (1954, 3.200, 8,0)
****- Yokihi (1955, 1.500, 7,2)
****-Akasen Chitai (1956, 3.400, 7,9)