Mijn financiële situatie

Nu ruim 5 jaar geleden schreef ik een stukje over hoeveel geld ik minimaal nodig had om rond te kunnen komen. Gelukkig is mijn financiële situatie de afgelopen 5 jaar aanzienlijk verbeterd.

 

Per 1 juni 2026 is mijn situatie als volgt:

 

Inkomsten:

Wajong: 1.443

Huurtoeslag: 381

Zorgtoeslag: 129

Totaal: 1.953

 

Uitgaven:

Huur: 643

Ziektekostenverzekering: 251

Gas en elektra: 109

Gemeentelijke belastingen: 55 

Water: 13

Internet: 40

Mobiele telefoon: 20

Thuiszorg: 22

Kosten bankrekening: 10

Kleding en schoenen: 50

Eten en drinken: 600

Totaal uitgaven: 1813

 

In totaal houd ik dus 140 euro per maand over voor leuke dingen als de aanschaf van boeken en dvd's, of incidenteel een keer wat  luxueuzer uit eten gaan. Opgemerkt moet worden dat ik van het geld voor eten en drinken 2 keer per week goedkoop en lekker uit eten ga. 

 

Het scheelt enorm dat ik geen kosten heb voor vakantie, reizen binnen Nederland, uitgaan, rookwaren, alcoholische dranken, cosmetica, huisdieren. Ik heb een bescheiden reserve voor als er iets vervangen moet worden.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Around the World in 80 Days

Around the World in 80 Days (Groot-Brittannië, 1989): 315 min: Geschreven en gepresenteerd door Michael Palin

 

 

 

De Franse schrijver Jules Verne schreef zijn "Reis om de wereld in 80 dagen" ergens in de jaren 70 van de 19e eeuw. Phileas Fogg, zijn fictieve hoofdpersoon, maakte de tocht van begin oktober tot eind december 1872, iets minder dan 116 jaar eerder dan dat Michael Palin de beschreven reis in het echt maakte. Phileas Fogg had één bediende bij zich, Passepartout, die overal voor zorgde, voor het eten en voor gestreken kleding. De Passepartout van Michael Palin bestond uit 5 man van de BBC die hem overal volgde en filmde, maar die niet voor hem kookte of de was deed.

Nu kunnen we ons dit programma niet meer voorstellen zonder Michael Palin, maar hij was slechts de vierde keus voor de BBC. Toen hij gevraagd werd vroeg hij om 4 dagen bedenktijd, 2 minuten later zei hij al dat hij het wilde doen.

 

"Around the World in 80 Days" is een geweldig reisprogramma, nog altijd één van de meest interessante die ooit gemaakt zijn. Dat is natuurlijk te danken aan het voortreffelijke camerawerk, maar meer  nog aan de uiterst innemende Michael Palin. Michael Palin blijft altijd vriendelijk en zorgt voor een milde dosis humor. Palin doet in feite wat doorsnee toeristen ook doen. In Venetië speelt hij voor vuilnisman, in Caïro figureert hij op een filmset, in China eet hij slang en in de Rockies maakt hij een ballonvaart en rijdt hij mee op een hondenslee.

 

De meest bijzondere episode van "Around the World ..." is de derde aflevering waarin Palin met een Indiase bemanning op een dhow van Dubai naar Bombay vaart. Oorspronkelijk waren 6 afleveringen van 50 minuten gepland. De episode met de dhow zou slechts 10 minuten in beslag nemen. Degene die de montage deed was zo onder de indruk van het materiaal, dat hij voorstelde om er een extra aflevering van 50 minuten van te maken. Met wat tegenstribbelen van de BBC gebeurde het ook zo.

 

Na "Around the World ..." had Michael Palin de smaak van het reizen te pakken en zou hij nog vele reisprogramma's voor de BBC maken. Al deze programma's zijn ook zeer de moeite waard.

 

Op IMDB krijgt "Around the World in 80 Days" van 2.100 mensen een waardering van 8,6.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Borom Sarret

Borom Sarret (Senegal, 1963): 19 min: Zwart-wit: Regisseur Ousmane Sembène

 

 

 

Het schijnt dat "Borom Sarret" van de Senegalese regisseur Ousmane Sembène, de eerste film is die door een zwarte Afrikaan is gemaakt. De film is een aanklacht tegen de armoede.

 

In "Borom Sarret" brengt een man met zijn paard Aboulah en zijn wagen mensen rond in de stad Dakar. De film laat zijn leven zien op een gewone dag. Hij heeft een aantal klanten die niet kunnen betalen, maar die hij toch meeneemt. Hij brengt een man naar een begraafplaats en aan het einde van de dag krijgt hij een boete omdat hij in het rijke deel van de stad is, waar paard en wagens verboden zijn. Hij komt thuis zonder geld voor eten voor zichzelf, zijn paard en zijn vrouw en kind.

Het verhaal is simpel en onderhoudend en wordt ondersteund door Afrikaanse muziek.

 

Op IMDB krijgt "Borom Sarret" van 1.700 mensen een waardering van 7,2.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Black Girl

Black Girl (Senegal, 1966): 57 min: Regisseur Ousmane Sembène

 

 

 

Diouna, een jonge zwarte vrouw, heeft werk gevonden als kindermeisje bij een blank gezin in Dakar. Ze verdient er redelijk en kan goed opschieten met zowel de kinderen als haar werkgevers. 

 

Op een dag vertellen haar werkgevers dat ze terugkeren naar Frankrijk, naar Antibes aan de Middellandse Zee, en ze vragen aan Diouna of ze met hun mee wil gaan naar Frankrijk. Voor Diouna klinkt Frankrijk als het beloofde land.

De waarheid is echter veel minder aangenaam. Diouna wordt door haar werkgevers opgesloten in een troosteloos appartement waar ze moet schoonmaken en het eten koken. Dat Diouna geen Frans spreekt en begrijpt, helpt daarbij ook niet.

 

"Black Girl" is een behoorlijk heftige film ondersteund door prachtige Afrikaanse muziek en met, naar ik vrees, een hoog realiteitsgehalte. 

 

Op IMDB krijgt "Black Girl" van 7.300 mensen een waardering van 7,4. 

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Pirosmani

Pirosmani (Georgië, 1969): 81 min: Regisseur Giorgi Shengelaia

 

 

 

De Georgische schilder Niko Pirosmani was tijdens zijn leven een onbekende schilder. Na zijn dood werd hij beschouwd als een heel belangrijke kunstenaar. "Pirosmani" is een film over het leven van Pirosmani.

 

Wat ik erg leuk  vind aan "Pirosmani" is dat shots van het verhaal afgewisseld worden met shots van de schilderijen. De schilderijen van Pirosmani behoren tot de naïeve schilderkunst, hebben aansprekende kleuren en zien er prachtig gestileerd uit.

 

De film vind ik op zich mooi, maar niet zo heel bijzonder, maar de schilderijen van Pirosmani vind ik prachtig. Bij mijn dvd zit als extra, een filmpje van 7 minuten waarin een aantal van de schilderijen van Pirosmani worden getoond.

Op IMDB krijgt "Pirosmani" van 1.500 mensen een waardering van 7,7.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Monsoon Wedding

Monsoon Wedding (India, 2001): 109 min: Regisseur Mira Nair

 

 

 

De meeste films die uit India komen, zijn Bollywoodfilms. Deze films kenmerken zich meestal door een zwak romantisch verhaaltje met overdreven veel muziek en dans erin verwerkt. Ik heb een paar van die films gezien, maar heb er weinig mee op. De beroemdste filmmaker uit India was Satyajit Ray die realistische films over zijn eigen cultuur heeft gemaakt. "Monsoon Wedding" ligt een beetje tussen de Bollywoodfilms en die van Satyajit Ray in.

Aditi, dochter van een familie uit de middenklasse, gaat trouwen met een Indiër die in de Verenigde Staten woont. Er is sprake van een gearrangeerd huwelijk, zoals meestal nog in India. De aanstaande bruidegom weet dat Atili een vriend heeft gehad, maar weet niet dat zij nog steeds met hem omgaat.

 

In "Monsoon Wedding" zien we goed wat er allemaal komt kijken bij zo'n enorme Indiase bruiloft met vele honderden gasten. Ik heb de film een keer of vier gezien, hij is onderhoudend en bevat veel muziek en dans, maar de film is voor mij uiteindelijk niet onderscheidend genoeg om in mijn filmboek terecht te komen.

 

Op IMDB krijgt "Monsoon Wedding" van 28.000 mensen een waardering van 7,3.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Rams

Rams (IJsland, 2015): 90 min: Regisseur Grímur Hákonarson

 

 

 

Twee IJslandse broers, Gummi en Kiddi, wonen al 40 jaar lang als buren in een afgelegen vallei in IJsland, zonder ooit iets tegen elkaar te zeggen. 

 

Bij een wedstrijd voor wie de mooiste ram heeft, wint de ram van Kiddi net voor die van Gummi. Bij toeval kijkt Gummi naar de ram van Kiddi en ziet dat die scrapie heeft, een gevaarlijke en besmettelijke schapenziekte.

 

Er moeten maatregelen genomen worden en veel schapen moeten worden afgemaakt. Gummi en Kiddi hebben het er maar moeilijk mee, maar uiteindelijk zorgt de ramp ervoor dat beide broers nader tot elkaar komen.

Er gebeurt niet zo heel veel in "Rams", maar de fotogenieke broers, schapen en landschappen zorgen voor een film die erg mooi is om te zien.

 

Op IMDB krijgt "Rams" van 16.000 mensen een waardering van 7,2.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Il grido

Il grido (Italië, 1957): 110 min: Zwart-wit: Regisseur Michelangelo Antonioni

 

 

 

Van de grote Italiaanse filmregisseurs spreekt het oeuvre van Michelangelo Antonioni mij het meeste aan. Uit zijn rijke oeuvre is "Il grido" mijn lievelingsfilm.

 

De lange, knappe Aldo heeft al 7 jaar een relatie met en een kind van de getrouwde Irma. Als Irma te horen krijgt dat haar man is overleden, besluit ze om te kappen met Aldo. Aldo is woest, gaat weg en neemt hun dochtertje Rosina mee. Ze zwerven van plek tot plek, waarbij Aldo Rosina steeds op sleeptouw neemt.

 

Aldo is mecanicien van beroep en krijgt verschillende mogelijkheden om ergens te blijven werken en er zijn meerdere vrouwen die wat in hem zien. Uiteindelijk beseft Aldo dat Rosina gewoon naar school moet en zet hij haar op de bus terug naar haar moeder.

 

Bovenstaande korte omschrijving van de film klinkt niet heel intrigerend, maar ik vind "Il grido" een prachtige film, met name ook door het geweldige camerawerk.

 

Op IMDB krijgt "Il grido" van 5.900 mensen een waardering van 7,6.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Luis Buñuel: Viridiana

Viridiana (Spanje, 1961): 90 min: Zwart-wit: Regisseur Luis Buñuel

 

 

 

Viridiana, een zeer knappe, jonge non, wordt door haar moeder-overste verzocht om haar oom te bezoeken. De non heeft weinig op met haar oom en heeft ook geen zin in het bezoek. Min of meer gedwongen gaat ze toch.

 

Haar oom valt voor zijn knappe nichtje, wil haar van het klooster losweken en haar tot zijn vrouw maken. Zij verafschuwt het idee, waarop haar oom haar drogeert en haast verkracht. De oom krijgt spijt van zijn daad en hangt zich op.

 

Een buitenechtelijke zoon van de oom en Viridiana erven het landhuis. In de geest van het geloof nodigt Viridiana een aantal bedelaars en landlopers uit om in het enorme huis te gaan wonen, zodat ze een beter leven kunnen leiden. Uiteraard loopt dit voornemen geheel in de soep.

"Viridiana" is een onderhoudende film die toch wel weer de draak steekt met het katholieke geloof. In mijn ogen is het niet één van de allerbeste films van Buñuel, maar wel een hele goede.

 

Op IMDB krijgt "Viridiana" van 28.000 mensen een waardering van 8,0.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Werner Herzog: Fitzcarraldo

Fitzcarraldo (Duitsland, 1982): 150 min: Regisseur Werner Herzog

 

 

 

De Duitse regisseur Werner Herzog heeft veel films op zijn naam staan. Hij is vooral bekend geworden als eigenzinnig documentairemaker en ook door zijn samenwerking met Klaus  Kinski met wie hij vijf speelfilms heeft gemaakt. Van deze vijf is "Fitzcarraldo", dat zich afspeelt in het Peruaanse regenwoud ongetwijfeld de beroemdste. 

 

Klaus Kinski speelt Brian Fitzgerald, een maniakale avonturier met een grote liefde voor de opera en dan met name Enrico Caruso. De film begint en eindigt met een stuk uit de opera. Claudia Cardinale heeft een kleine rol als Molly, de vrouw van Brian. 

 

Als de film begint heeft Fitzgerald een poging gedaan om een spoorlijn over de Andes aan te leggen. Dit project is mislukt, hij is zijn geld kwijt, is zich gaan richten op de productie van ijs en droomt ervan om een eigen operahuis te bouwen in Iquitos, een stuk stroomopwaarts van Manaus. Om dat waar te maken moet hij veel geld verdienen en dat kan het beste met rubber.

 

Fitzgerald wil een stuk oerwoud claimen, koopt een grote stoomboot en vaart de Amazone op. Dan komt het spektakelstuk van de film. Fitzgerald besluit dat hij met de boot een forse heuvel wil  oversteken. Honderden indianen werken om dit mogelijk te maken. Iedere andere regisseur zou het met een schaalmodel hebben gedaan, maar Herzog besloot dat de hele boot heuvelop moest.

 

"Fitzcarraldo" is een fascinerende film met een hele bijzondere acteur in de hoofdrol. De scènes dat de boot omhoog getakeld wordt vergeet ik nooit meer.

 

Op IMDB krijgt "Fitzcarraldo" van 43.000 mensen een waardering van 7,9.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kes

Kes (Groot-Brittannië, 1969): 106 min: Regisseur Ken Loach

 

 

 

De sociaal bewogen Britse filmmaker Ken Loach staat bekend om zijn films over mensen uit de arbeidersklasse, mensen die het niet breed hebben. Al zijn films hebben een trieste ondertoon wat ze vaak erg heftig maakt om te zien. Ik heb een stuk of tien films van Ken Loach gezien, waarvan zijn vroege film "Kes" mijn favoriete film is. Ook "Kes" is een erg heftige film. 

 

Billy Casper is een 15-jarige jongen die uit een mijnwerkersgezin komt. Zijn vader is mijnwerker (hij komt niet in beeld) en zijn oudere broer Judd is ook mijnwerker. Billy heeft het niet gemakkelijk, hij wordt verwaarloosd door zijn moeder, gepest op school en ook nog eens regelmatig  geslagen door zijn broer.

 

Billy is goed met dieren. Hij heeft ooit een vos grootgebracht en ook verschillende kleinere vogels. Op een dag ziet hij een torenvalk [In het Engels Kestrel] vliegen en vraagt hij zich af of hij een torenvalk kan africhten. Hij steelt bij de tweedehands boekhandel een boek over torenvalken, haalt een jonge torenvalk uit haar nest en traint haar. 

 

De scènes met de torenvalk zijn prachtig, alsmede als hij over haar vertelt tijdens de les. Overige scènes op school zijn erg heftig en doen mij blij zijn met de scholen die ik heb gehad.

 

Op IMDB krijgt "Kes" van 26.000 mensen een waardering van 7,9.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: The Other Side of Hope

The Other Side of Hope (Finland, 2017): 96 min: Regisseur Aki Kaurismäki

 

 

 

De Finse regisseur Aki Kaurismäki is net als Alex van Warmerdam een meester van de zwarte humor. Ik heb met plezier veel films van hem gezien, maar mijn favoriete film van hem is toch wel "The Other Side of Hope" dat ik nu voor de 4e of 5e keer heb gezien.

 

In "The Other Side of Hope" lopen twee verhaallijnen door elkaar. Een kledingverkoper van middelbare leeftijd, gaat bij zijn vrouw weg, verkoopt zijn kledingvoorraad en wint met pokeren voldoende geld om een eigen restaurant te kunnen kopen. 

Khaled, een vluchteling uit het platgebombardeerd Aleppo in Syrië, is min of meer bij toeval in Helsinki aangekomen waar hij asiel aanvraagt. Hij is ook op zoek naar zijn jongere zus Miriam, Samen zijn zij de enige twee overlevenden van hun familie. Khaleds verzoek om asiel wordt afgewezen omdat de situatie in Syrië niet ernstig genoeg zou zijn. Op hetzelfde moment laat het Finse journaal zien hoe Aleppo wordt gebombardeerd. Khaled besluit om te vluchten en ontmoet de voormalige kledingverkoper.

"The Other Side of Hope" is een film vol humor en muziek. Twee sterke oneliners vind ik:

"I Like Restaurants, That's Theoretically Speaking." en "You May Be Wiser, But I'm Older." Tussen alle humor door brengt Kaurismäki de harde boodschap, dat het humanitaire beleid van de westerse landen veel te wensen overlaat.

 

Op IMDB krijgt "The Other Side of Hope" van 18.000 mensen een waardering van 7,2.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Le cose che restano

Le cose che restano (Italië, 2009): 6 uur: Regisseur: Gianluca Maria Tavarell

 

 

 

In 2003 kwam de miniserie "La meglio gioventu" uit. Deze serie was bedoeld als televisieserie, maar kwam vervolgens ook met groot succes uit in de bioscoop. De scenarioschrijvers van "La meglio gioventu" hebben ook het scenario voor "Le cose che restano" geschreven. In "La meglio gioventu" werd het verhaal van een familiekroniek verweven met de Italiaanse geschiedenis tussen ongeveer 1965 en 2000. In "Le cose che restano" wordt een familiekroniek verweven met maatschappelijke problemen zoals die anno 2010 speelden. Ik vind "Le cose che restano" duidelijk de beste serie van de twee, één van de allermooiste televisieseries die ik ken.

 

Vader Pietro en moeder Corinna hebben 4 kinderen, zonen Andrea, Nino en Lorenzo en dochter Nora en wonen in een groot huis in Rome. Andrea en Nora zijn het huis al uit, Nino en Lorenzo wonen er nog. Aan het begin van de film verongelukt Lorenzo. De rest van de familie moet met deze tragedie om zien te gaan.

 

De vader Pietro is zakenman en heeft een affaire. Hij besluit dat het gezin hem niet meer nodig heeft en vertrekt naar Irak. De moeder Corinna, was ooit arts, heeft zich na de geboorte van Nino gericht op het gezin en stort nu helemaal in. Ze wil naar een kliniek van een bevriende arts. Oudste zoon Andrea werkt bij de immigratiedienst. Nora is psychologe en verwacht haar eerste kind. Nino studeert af voor architect, gaat werken in de bouw en krijgt een relatie met de vrouw van zijn prof. 

 

Erg mooi aan "Le cose che restano" is dat maatschappelijke problemen organisch in het verhaal verweven zijn. Aan bod komen bootvluchtelingen, de situatie in voormalig Joegoslavië, de oorlog in Irak en drugs- en vrouwenhandel. Dit alles zonder dat het een drammerige film wordt. Hulde aan de makers!

 

Op IMDB krijgt "Le  cose che restano" van slechts 292 mensen een waardering van 7,8. 

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Waar ik wel van houd en waar ik niet van houd in films

In de eerste plaats is film vooral een visueel medium. Ik houd van mooie, betekenisvolle beelden.

De belangrijkste persoon bij het maken van een film is de regisseur. De regisseurs zijn niet onderling uitwisselbaar, acteurs zijn dat vaak wel. Als ik een film geweldig vind, probeer ik vaak om zo veel mogelijk films van diezelfde regisseur te zien.

Ik houd van begeleiding van de film door mooie, rustige muziek. De muziek moet hierbij wel ten dienste staan aan de film. In Amerikaanse films is de muziek vaak veel te nadrukkelijk aanwezig.

Ik houd van films met een rustig tempo, waarin de tijd wordt genomen om het verhaal te vertellen.

Een film hoeft niet perse een verhaal te vertellen, een sfeerbeschrijving kan voldoende zijn.

Ik houd van naturel acteerwerk. Acteurs hoeven geen professionals te zijn.

Een film moet vooral ook geloofwaardig zijn. 

Mijn lievelingsfilms zijn toch wel films over het leven van gewone mensen in andere culturen zoals bijvoorbeeld de films van Satyajit Ray. 

Ik houd heel erg van couleur locale in een film. 

Ik houd over het algemeen van films waarin weinig gesproken wordt. Veel teksten maakt vermoeiend kijken.

 

Ik houd niet van actiefilms, detectives, thrillers of sciencefiction.

Ik heb een hekel aan geweld in een film, vooral als dat realistisch is verbeeld. Een uitzondering hierbij vormen films waarin geweld  noodzakelijk is voor het verhaal zoals bij "City of God" of "Just 6.5".

Ik heb zeker geen bezwaar tegen vrouwelijk bloot in een film, maar het is wel fijn als dat ten dienste staat van het verhaal. 

Ik heb een hekel aan vlekken en andere vuiligheid op films. Dit komt tegenwoordig gelukkig veel minder voor dan vroeger. 

Ik houd niet van een voice-over. Een voice-over vind ik een zwaktebod.

Vroeger waren de meeste beeldschermen op een formaat van 4 : 3, tegenwoordig hebben de meeste beeldschermen een breedbeeldformaat van 9 : 6. Erg jammer is dat veel dvd's zijn uitgegeven zodat ze het beste tot hun recht komen op een formaat van 4 : 3 en dat er bij vertoning op een breedbeeldscherm aan alle kanten van het beeld een stuk scherm overblijft. 

Het maakt mij niet uit of de ondertitels in het Nederlands of Engels zijn. Duits kan ook en als er alleen Franse ondertitels zijn kan ik de film ook grotendeels volgens. Bij Engels gesproken films zet ik voor het gemak altijd de ondertitels aan. 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Atanarjuat

Atanarjuat (Canada, 2001): 161 minuten: Regisseur Zacharias Kunuk

 

 

 

"Atanarjuat" is wat mij betreft één van de allermooiste films van dit millennium. Ik heb de film twee keer kort achter elkaar gezien in de bioscoop toen hij uitkwam en nu heb ik hem voor de vierde of vijfde keer gezien op dvd.

 

Atanarjuat" is een speelfilm over het leven van de Inuit, de oorspronkelijke bevolking van het Noordpoolgebied. Het is de eerste film over de Inuit die gemaakt is door een Inuit.

 

Twee broers, Amaqjuaq en Atanarjuat krijgen ruzie met de gemene Oki over wie met de knappe Atuat mag trouwen. Oki vormt met twee vrienden een bende van drie en is niet geliefd, reden waarom Atuat met Atanarjuat trouwt hoewel ze eigenlijk door haar vader aan Oki beloofd is. Deze twist vormt de kern van de film.

 

"Atanarjuat" bevat prachtige beelden van het poollandschap, de film neemt de tijd om het verhaal te vertellen, het acteerwerk is geloofwaardig en de film wordt ondersteund door prachtige muziek. Verder krijgen we allerlei details te zien over het leven in de poolstreken, het bouwen van een iglo, het schoon schrapen van een stuk huid met een stuk blik en het vervoer per hondenslee.

 

Op IMDB krijgt "Atanarjuat" van 7.100 mensen een waardering van 7,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 1: De kennismaking

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 1: De kennismaking (Nederland, 2017): 393 blz: Uitgeverij van Oorschot

 

 

Nicolien Mizee (1965) is als schrijfster doorgebroken met haar "Faxen aan Ger", waarvan inmiddels 8 delen zijn verschenen. Nicolien heeft deze faxen geschreven tussen 1994 en 2014 dus er kunnen nog vele delen volgen. "Faxen aan Ger" is momenteel een hype, net zoals "Het bureau" van J.J. Voskuil dat dertig jaar geleden was en "Mijn strijd" van Karl Ove Knausgard vijftien jaar geleden.

 

Ger Beukenkamp was docent scenarioschrijven van Nicolien. De faxen zijn uitsluitend éénrichtingsverkeer, nooit heeft Ger een fax beantwoord. 

 

Ik mag wel zeggen dat ik razend enthousiast ben over dit eerste deel "De kennismaking". Nicolien schrijft hierin onbekommerd over haar eigen leven en doet dat in trefzekere bewoordingen met een enorm gevoel voor humor. 

 

Nicolien is naar eigen zeggen "anders". Zo kan ze niets doen waar ze geen zin in heeft, werken al helemaal niet. In "De kennismaking" leeft ze van een bijstandsuitkering en verdient ze wat bij door als naaktmodel te poseren voor allerlei clubjes van amateurschilders. Ze heeft een relatie met Louise, maar dat loopt ook niet helemaal lekker. Wel schrijft ze met veel enthousiasme en ze kan zich voorstellen dat er ooit nog een goede prozaschrijfster uit haar groeit. Dat is haar zeer zeker gelukt. Ik vind "De kennismaking" een waar genot om te lezen, één van de allerleukste boeken die ik ooit heb gelezen. Ik ben benieuwd naar de overige delen.

 

Een briljant stuk uit "De kennismaking" is het verslag dat Nicolien heeft geschreven over de arbeidsgeschiktheidskeuring van de GGD op 11 april 1997 op bladzijden 239-251. Het is in feite een samenvatting van waar het in het hele boek om draait.  

 

Hier flink wat citaten:

- Geheel tegen mijn gewoonte in schoof ik beneden in het café weer bij ze aan, en vertelde, enigszins onder de invloed van de jenever, achter elkaar al mijn succesverhalen over bijna veertien jaar poseren, waarbij ze allemaal over tafel lagen van het lachen en uiteindelijk op de geniale gedachte kwamen dat ik deze verhalen eigenlijk op zou moeten schrijven! In een boek! En dat zouden ze dan, beloofden ze me, ook echt kopen en lezen.

- Jij kunt je werk los van jezelf zien, maar dat is voor mij onmogelijk. (Dat schijnt te komen doordat de beide hersenhelften bij vrouwen met honderd miljoen draadjes aan elkaar zitten, en bij mannen met ongeveer twee.)

- Jouw en mijn gedrag in aanmerking nemend, is het nog een godswonder dat we ooit een min of meer coherente dialoog weten te voeren. Over een half jaar blijkt waarschijnlijk dat jij me al die tijd in de grondbeginselen van de Italiaanse grammatica hebt onderwezen, terwijl ik meende een cursus Argentijnse tango bij je te volgen.

- Elementair aan mijn model is dat ze geen dag iets kan wat ze niet wil. Ze kan zich nu eenmaal niet "over de dingen heen zetten" en geen vuile vingerafdruk van de maatschappij op haar zuivere ziel verdragen.

- Nu zal het je niet verbazen dat jij daar in al je verpletterende Gerheid ook in voorkomt ...

- Mijn bezigheden dezer dagen zijn het schrijven van a. dat verhaal, b. een wervende tekst voor een praktijk voor acupunctuur (die man wil me nu in cadeaubonnen betalen; binnenkort biedt hij me aan een pak van die naalden te sturen bij wijze van honorering) ...

- Begin mei ga ik twee maanden naar Marokko. Ik ga ervan uit dat we neerstorten, ik op onze vakantiebestemming aangekomen tot volslagen apathie verval, mij de haat van mijn reisgezellin op de hals haal, twee weken verdoofd achter haar aan strompel, talrijke ziektes oploop, beroofd en verkracht word, om bij terugkeer opnieuw neer te storten. Mocht ik echter door een merkwaardige samenloop van omstandigheden toch nog thuis geraken, dan is mijn huis afgebrand, mijn familie overleden, en heel Nederland van de aardbodem verdwenen.

- Sybren, mijn eerste vriend, was ook zo, en het was dan ook meteen de laatste. Zes jaar lang gaf hij me het gevoel dat ik iets ongekends in hem en mezelf ging ontdekken, dat we op het punt stonden iets ongelofelijks te bereiken - en het eindige ermee dat je met een pan aardappels zat te wachten op iemand die om drie uur 's nachts apelazerus en zonder onderbroek thuiskwam.

 

- Exact een jaar geleden belde je op om je tevredenheid uit te spreken over De Poolse Familie. Dat was het beste cadeau van die 30e verjaardag. Nu ben ik 31. Vorige maand heb ik een schoenenrek opgehangen. Dat was geloof ik de voornaamste prestatie van het afgelopen jaar.

 

- Het is moeilijk te geloven dat de huidige waarheid niet die van het verleden of de toekomst is.

 

Over haar uitkering:

- In feite is er van de huidige bijstandsuitkering niet meer te leven. Zonder het geld dat ik met poseren verdien, heb ik ongeveer driehonderdvijftig gulden per maand te besteden. Ik hecht niet aan bezit, heb een hekel aan kleren kopen, geef niet om duur eten of dure vakanties, en boeken haal ik wel uit de bibliotheek. Maar ik wil dolgraag een krant lezen, en zo nu en dan ergens eens een kop koffie drinken. Ik leef erg zuinig, maar als ik eraan denk dat ik in december driehonderd gulden aan twee fietsenstallingsabonnementen moet betalen, word ik werkelijk opstandig.

 

- Geen beter geluid dan de sleutel die zich omdraait in de eigen voordeur.

 

- Ik hou in feite helemaal niet van kunst. Ik hou van het leven zoals zich dat aandient, en niet van de stilering die anderen daarin aanbrengen.

 

- Ikzelf heb nooit kunnen werken, maar eigenlijk heb ik altijd gevonden dat men mij moest betalen voor mijn existentie. Ik doe geweldig mijn best voor de mensheid; ik begrijp niet waarom niet iedereen briefjes van duizend in mijn brievenbus stopt.

 

- Liever dan miljoenencontracten, zeiljachten en blonde wijven met heupen als kazen, wil ik namelijk begrepen worden, en ik heb besloten, o geweldige Ger Beukenkamp, dat jij daar nu onmiddellijk mee gaat beginnen.

 

- Ik heb, naar aanleiding van mijn brief over de heiligheid en ons laatste gesprek, een aantal dingen bedacht die volgens mij ontspruiten aan dezelfde wortelstam, maar daar ik geen hersenen in mijn hoofd heb, maar rondwervelende brokken zaagsel, weet ik nog niet precies welke stam dat zou zijn.

 

- Lieve Ger, heel hartelijk gefeliciteerd met het feit dat je me vandaag exact vier jaar kent.

- Ik heb me van jongs af aan gevoeld als een wat ouderwetse heteroseksuele man, die een vrouw nodig heeft voor seks, bewondering en de afwas, maar zich pas echt prettig voelt bij zijn vrienden.

 

- Mijn leven is afhankelijk van de beslissing van het humeur van een willekeurig iemand achter een bureau.

 

- Ik vind mezelf niet bijzonder veeleisend, maar eeuwige liefde en volledige overgave is toch wel het minste wat je van de medemens kan eisen.

 

- En kun je niet eens een heel klein faxje sturen? Zo van: "ik eet vanavond rode kool. Ger."

 

- Ooit had ik een vriendin die een zeker ontzag had voor het feit dat ik een "VGH-tje" was, zoals zij het noemde, iemand "van goeden huize". Ik begreep niet goed wat ze daarmee bedoelde.

 "Jij bent vast opgevoed met het idee dat je aardig moet zijn voor andere mensen," zei ze.

 Dit leek me zo vanzelfsprekend, dat ik pas jaren later (toen ik al lang niet meer met haar omging) begreep wat ze bedoeld had. Zijzelf was grootgebracht met het adagium "pakken wat je pakken kan, anderen doen het ook".

 

- Het allerfijnste vind ik altijd als een man met een auto komt voorrijden, mij een halve dag mee uitneemt (liefst naar buiten) en me dan óók nog mee uit eten neemt. En alles betaalt en deuren openhoudt. Zalig.

- Iedereen zegt dat ik me een beetje aan moet passen en niemand begrijpt hoezeer ik onder dat advies lijd.

 

- ... Geurt, tenger, donker en beweeglijk, tegenover die massieve, blonde reus van het Stadscafé, met zijn horecabuik die als een zak water in zijn overhemd hing.

 

- ... te horen dat je datgene hardop zegt wat de ander denkt, is toch het mooiste wat je met schrijven kunt bereiken.

 

- Praten is zowat het leukste wat er is, maar het liefst als het van (schijnbaar) secundair belang is. Het idee dat je tegenover elkaar aan een tafel zou gaan zitten met als hoofddoel "gezellig praten" lijkt me verschrikkelijk. Liever samen een eind lopen, een kamer witten of een bord eten naar binnen werken.

 

- O ja, en nog iets: zou je me tijdig kunnen waarschuwen als Hans en jij weer een of andere verre reis gaan ondernemen?

 Ik krijg weleens een gruwelijk visioen waarin al mijn faxen nutteloos de kamer instromen, de trap afglijden en de vestibule vullen, zodat jullie, bruinverbrand terugkerend van een verre, verre reis, slechts met de allergrootste moeite de voordeur open kunnen duwen, beduusd naar kilometers fax staan te kijken, en jij verzucht: "Hoe moet ik nou ooit nog tegen dat mens zeggen dat ze eens moet ophouden met die onzin?"

 

- Over het algemeen proberen mensen je terug te voeren naar de oorsprong van je gedachten, en vragen ze "of je niet te veel nadenkt" en of je niet beter eens een leuke vriendin kan gaan zoeken. Maar ik heb helemaal geen zin om het over mij te hebben. Wat kan mij mezelf nou schelen? Daar zit ik al de hele dag aan vast. Ik vind mezelf alleen interessant als lens op de wereld.

 

- Het is zo leuk aan kinderen dat ze zo onbeschaamd voor hun eigen belang uitkomen. Eigenbelang geldt als iets slechts, maar daar ben ik het niet mee eens. Ik vind het heel goed als mensen hun eigen belang op de eerste plaats stellen. In de eerste plaats omdat het duidelijkheid schept, en in de tweede plaats omdat het heel goed samen kan gaan met andere belangen. 

 

- Ikzelf heb een hevige afkeer voor alles wat geen vorm heeft, wat ongenuanceerd is, niet gerelativeerd wordt, wat humorloos en met ontzag gepresenteerd wordt.

 

- Van status heb ik nooit veel begrepen. Ik neem het waar, zoals je een statistiek waarneemt, of een landkaart. Het is voor mij niet werkelijk voor te stellen dat je belangstelling voor de ander afhankelijk zou zijn van diens maatschappelijke positie.

 

- Misschien moet ik bevriend worden met mensen met tweede huisjes. En die het dan zelf te druk hebben om erheen te gaan.

 

- Ik heb altijd een heilige willen zijn. Maar ja, daar was óók al geen opleiding voor.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Fados

Fados (Spanje, 2007): 90 min: Regisseur Carlos Saura

 

 

 

De Spaanse regisseur Carlos Saura (1932-2023) maakte in zijn films zeer veel gebruik van muziek en dans. Hij heeft aan drie belangrijke muziekstijlen een film gewijd, de flamenco, de tango en nu dus aan de fado.

 

Vergeleken met de zeer uitbundige flamencomuziek is de fado veel meer ingetogen. Er wordt gezongen over weemoed en verlangen, vaak begeleid door verschillende instrumenten en dans.

"Fados" is een prachtige film over de fado met geweldige zang, instrumentale begeleiding en dans. Ik was hier iets minder ondersteboven van dan over Saura's flamencofilm, maar het is zeer de moeite waard. Wat Saura zeer goed doet is de muziek voor zichzelf laten spreken, zonder overbodige toelichtingen.

 

Op IMDB krijgt "Fados" van 868 mensen een waardering van 7,1.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Smakeloze aardbeien en druiven, heerlijke tomaten

Rare jongens, die kwekers. In mijn schooltijd vond ik een aardbei veruit het lekkerste stuk fruit dat ik kende. Toentertijd, ik spreek nu over het begin van de jaren 80, had je alleen aardbeien in het seizoen dat ongeveer van begin juni tot eind augustus duurde. In die tijd smaakte een aardbei nog naar een aardbei. De aardbeien van "de koude grond" waren daarbij het lekkerst.

 

Op een gegeven moment bedacht men dat aardbeien een mooie rode kleur moesten hebben en bovendien langer houdbaar zijn. Men teelde vervolgens op deze twee eigenschappen en niet op smaak, waardoor vrijwel alle smaak uit de aardbeien verdween. Eigenlijk zijn er al 20 jaar nauwelijks meer lekkere aardbeien te koop. Ik eet ze allang niet meer. 

 

Met druiven is iets soortgelijks gebeurd. Van oudsher zitten er in druiven kleine pitjes. Dat is geen enkel probleem, je kunt die pitjes gewoon doorslikken, er zal heus geen druivenstruik tussen je oren groeien. Sinds ongeveer 2000 teelt men pitloze druiven omdat een minderheid van de mensen een hekel heeft aan de pitjes. Ook hier is niet op smaak geteeld, maar op het ontbreken van de karakteristieke pitten. Met de pitten is helaas ook vrijwel alle smaak uit de druiven verdwenen. Tot een jaar of 5 geleden kon je behalve de smakeloze pitloze druiven, ook nog de veel smakelijkere druiven met pit kopen, maar die tijd lijkt helaas voorbij. 

De telers hebben bewezen dat het ook anders kan. Zo'n 15 jaar geleden hadden alle Nederlandse tomaten dezelfde kleur, waren ze precies even groot en smaakten ze helemaal nergens naar. De Duitsers noemden onze tomaten smalend "Wasserbomben". Onze telers hebben zich dat aangetrokken en zijn weer gaan telen op smaak, zoals dat volgens mij hoort bij een voedselproduct. Sinds een jaar of 5 zijn er bij de Albert Heijn in het seizoen, dat nu alweer is begonnen, verrukkelijke trostomaten te koop. Een goed rijpe trostomaat levert een sensationele smaakexplosie op. Hulde voor de tomatentelers.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Films gezien in april

Last Life in the Universe: Mooie Thaise film uit 2003. ****

 

Ma nuit chez Maud: Film van Eric Rohmer uit 1969. De meest interessante film die ik tot dusver heb gezien van Rohmer. ****

 

Die Marquise von O: Kleurenfilm van Rohmer uit 1976. ***

 

Le beau mariage: Film van Rohmer uit 1982 over een vrouw die heel graag wil trouwen. ***

 

Masaan: Indiase film uit 2015 die op IMDB een heel hoge waardering krijgt van 8,1. Op zich een aardig verhaal, maar de makers hebben teveel naar Hollywood gekeken. Dit had zo een Hollywoodfilm kunnen zijn die zich toevallig afspeelt in India. ***

 

Nouvelle vague: Stijlvolle zwart-wit film van Richard Linklater uit 2025 die bedoeld is als hommage aan Jean-Luc Godard. In "Nouvelle vague" krijgen we van dag tot dag te zien hoe Godard "A bout de souffle" filmde. Als hommage is de film aardig, maar Linklater heeft veel betere films gemaakt. ***

Inhoud zonder enveloppe

Soms bedenkt iemand zo maar ineens een staande uitdrukking.

 

Ik had gisterenavond mijn buren te eten, een getrouwd stel P en M en de broer van P, J. Ik had voor een heerlijke maaltijd met asperges gezorgd. Vooraf een venkelsalade, als hoofdgerecht nieuwe aardappelen met asperges, eieren en zalm en als toetje Belgisch chocolade-ijs van Häagen Dazs. Na afloop kreeg ik van P en M een enveloppe met inhoud en van J inhoud zonder enveloppe. Weet de jeugd van tegenwoordig nog wel wat een enveloppe is? 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

In memoriam: Hella Kuipers (1957 - 2026)

Vanochtend kreeg ik via de mail bericht dat collega-blogger Hella Kuipers is overleden. Hella was al jaren ernstig ziek, ze had een Auto-immuunziekte en veel bijkomende klachten. Het overlijden van Hella kwam als een schok voor mij.

 

Ik heb Hella maar één keer in levende lijve ontmoet. Dat was op een bloggers-bijeenkomst in Utrecht in het najaar van 2012. Sinds die tijd volg ik haar blog. Hella was een zeer betrokken blogger die fel kon reageren op onrecht dat haar en anderen werd aangedaan. Geert Wilders, door Hella consequent de Glorixpipo genoemd, moest het hierbij vaak ontgelden. Zijn volgers heetten de "juichaapjes", ook al zo'n mooie term. Verder schreef ze uiterst openhartig over haar ziekte waarmee zij ook voor mij een groot voorbeeld was.

Hella was schrijfcoach en schrijver van beroep. Ze kon zeer vilein tekeer gaan tegen warrig of onzorgvuldig taalgebruik. Afgaande op wat ze zelf schreef was ze een zeer goede schrijfcoach. Zelf schreef Hella aan het einde van ieder jaar een verhaspelkolom, waarin ze op een zeer humoristische wijze een aantal voorbeelden van fout taalgebruik tentoon stelde. 

 

Hella heeft in haar leven veel gereisd. Samen met haar man is ze jaren in Texas en in Oman geweest. Haar man was werkzaam in de olie-industrie. In het buitenland begon ze serieus te schrijven. 

 

De twee grote liefdes in het leven van Hella waren in de eerste plaats haar dochter, in haar blog steevast kindeke genaamd. En verder haar poezen. 

 

Hella en ik reageerden af en toe op elkaars blog. Ook dat vond ik zeer sympathiek van haar. Vaak maar met één woord, maar toch even laten blijken dat je een stukje gelezen hebt.

Ik wens de nabestaanden van Hella veel sterkte bij dit grote verlies!

 

Het concept van mijn filmboek is klaar

Ik heb er de afgelopen 2 weken hard aan gewerkt. Ik heb besloten om alleen die films en televisieseries in mijn boek op te nemen waar ik al een bespreking van had. In totaal kom ik op 220 niet-Amerikaanse films en televisieseries. Wat ik besproken heb kunt u zien op mijn pagina niet-Amerikaanse films. Hieronder de inleiding die ik heb geschreven voor mijn boek.

 

Er bestaan meerdere filmgidsen, vooral in het Engels, die een groot aantal films bespreken. Al deze gidsen hebben twee hele grote nadelen. Er worden veel te veel films in besproken en er is vooral aandacht voor Amerikaanse films. Ik heb een boek geschreven waarin ik een bescheiden aantal films bespreek, die allen uit andere landen dan de Verenigde Staten komen. Ik bespreek alleen die regisseurs en films waar ik erg enthousiast over ben. Films van toch wereldberoemde regisseurs als Pedro Almodovar, Sergej Eisenstein, Rainer Werner Fassbinder, Frederico Fellini, Jean-Luc Godard, Krzysztof Kieslowski, Kim Ku-Duk, Roman Polanski, Paul Verhoeven en Wim Wenders heb ik niet besproken omdat hun films mij niet zo aanspreken.

 

In mijn boek heb ik 211 films en 9 televisieprogramma's besproken. Deze films komen uit 38 verschillende landen, waaronder grote filmlanden als Japan dat met 43 films is vertegenwoordigd, Frankrijk (24 films), Groot-Brittannië (12 films en 6 televisieseries) en Duitsland (14 films), als ook kleine filmlanden als Armenië, Bosnië, Cambodja, Canada, Colombia, Georgië, Marokko, Mongolië, Nieuw-Zeeland, Noord-Macedonië, Taiwan en Zwitserland, die elk met slechts één film vertegenwoordigd zijn. 

 

Mijn boek is vooral bedoeld als een veredelde lijst van films die ik zeer de moeite waard vind om te bekijken. De besprekingen zijn bewust heel kort gehouden, alle 220 films en televisieseries die ik bespreek zijn de moeite meer dan waard. Het is mijn selectie uit de ruim 1.000 niet-Amerikaanse films die ik heb gezien.

 

Alle stukjes zijn eerder verschenen op mijn blog: erikleest.blogspot.nl. Van de filmbesprekingen heb ik het plaatje, de cijfers van IMDB en de sterrenwaardering verwijderd. Eventuele foutjes heb ik hopelijk gecorrigeerd. De 14 stukjes over mijn favoriete regisseurs en het stukje over de Ghibli-studio heb ik bewerkt. 

 

Ik hoop dat u veel plezier heeft met het lezen van mijn boek en het bekijken van de erin besproken films.

 

Een nieuw project: een filmboek over niet-Amerikaanse films

Er zijn veel filmboeken op de markt. Bijna al die filmboeken gaan vooral over Amerikaanse films. Filmboeken over niet-Amerikaanse films die een groot overzicht bieden, geschikt zijn voor een gemiddelde lezer, een niet te groot aantal films behandelen en niet te lang of te kort van stof zijn, zijn er bijzonder weinig. Eigenlijk ken ik alleen het boek en de dvd-serie "The Story of Film" van Mark Cousins, maar ik vind dat Mark Cousins veel te veel films noemt in zijn boek zonder ze verder te bespreken.

Ik heb een boek in gedachten dat in uiterlijk lijkt op mijn twee vriendenboeken. Een gebonden hardcover van ongeveer 300 bladzijden op  A5-formaat. Ik wil dan mijn favoriete regisseurs bespreken en die films waar ik het meest enthousiast over ben. Ik denk aan een aantal van ongeveer 200 films die ik wil bespreken. Ik heb een longlist gemaakt van de films die ik al besproken heb op mijn blog en die ik in mijn boek wil hebben. Ik denk het boek rond mijn 61e verjaardag (26 augustus 2027) klaar te hebben. Het zou mooi zijn als mijn boek door een echte uitgeverij wordt gepubliceerd, maar ik vermoed dat het wel weer een vriendenboek met een zeer beperkte oplage gaat worden.

 

Ik zie wel wat het wordt.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Last Life in the Universe

Last Life in the Universe (Thailand, 2003): 104 min: Regisseur Pen-Ek Ratanaruang

 

 

 

Waar de titel van de Thaise film "Last Life in the Universe" op slaat is me na het zien van de film niet duidelijk. 

 

De hoofdpersoon van "Last Life in the Universe" is Kenji, een Japanse bibliothecaris, die om onduidelijke redenen in Thailand terecht is gekomen. Hij woont in een groot kraakhelder appartement dat vol staat met boeken. In de film wil Kenji meerdere keren zelfmoord plegen, maar steeds komt er iets tussen. Wel sneuvelen er tussendoor wat andere mensen.

 

Kenji ontmoet Noi, een Thaise vrouw, die net na een ruzie haar zus is verloren. Ze trekken een aantal dagen samen op, hoewel Kenji slechts een paar woorden Thais spreekt, Noi slechts een paar woorden Japans en beiden maar een heel klein beetje Engels. Ze communiceren met elkaar voornamelijk door gebaren en stiltes. Het appartement van Noi is een zwijnenstal en Kenji koopt schoonmaakmiddelen en maakt het schoon.

 

"Last Life in the Universe" is mij uitstekend bevallen. Het gaat in film niet zozeer om het verhaal, als wel om de sfeertekening met prachtig camerawerk, mooie muziek en uitstekend spel van vooral de acteur die Kenji speelt. Aanbevolen!

 

Op IMDB krijgt "Last Life in the Universe" van 12.000 mensen een waardering van 7,4.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Mogelijk nog te maken boeken

Met het samenstellen en maken van mijn eerste twee boeken "Erik Schrijft" en "Erik Schrijft Reizen" heb ik gemerkt hoe leuk het is om boeken te maken. Toch twijfel ik er ernstig aan of ik ermee doorga. Ik heb nog stof genoeg voor nog eens 11 boeken:

Verzamelde boekbesprekingen van:

Autobiografisch proza

Romans

Verhalenbundels

Biografieën

Kinderboeken

Graphic Novels en strips

Fotoboeken

Overige boeken

 

De eerste 4 boeken zouden dan zonder illustraties komen en de laatste 4 met foto's van afbeeldingen uit de besproken boeken. Het deel met autobiografisch proza is al bijna klaar en zal er vermoedelijk nog wel komen. Over de andere boeken twijfel ik ernstig, ik geloof dat ik hier niet zoveel aan al bestaande boeken heb toe te  voegen.

 

Andere boeken die ik nog zou kunnen maken zijn boeken met stukjes over eten, een boek met losse stukjes uit mijn blog en een boek met besprekingen van niet-Engelstalige films. Ik zie wel hoe ver ik kom.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Rogier Fokke: Paramisa

Rogier Fokke: Paramisa (Nederland, 2006): 80 blz: Uitgeverij Ipsofacto

 

 

 

In een tijd waarin fotoboeken de neiging hebben om alsmaar omvangrijker, groter, dikker en zwaarder te worden, komt het bescheiden "Paramisa" als een verademing. Paramisa betekent in de taal van de Roma vertelling. "Paramisa" is een boekje van 80 bladzijden met slechts 50 kleurenportretten van Roma en Sinti. Alle portretten zijn gefotografeerd tegen een donkere achtergrond en de mensen die poseren dragen donkere kleding zodat alle aandacht uitgaat naar de gezichtsuitdrukking.

 

Ik vind "Paramisa" een prachtig boek. Gewoon een boek vol met portretten gemaakt op een veel beproefde manier, door een vakkundig fotograaf.

 

Voor een paar foto's van Rogier Fokke, klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Uit eten in Utrecht: Restaurant Rosie

Al vele jaren lang ga ik drie a vier  keer per jaar uit eten met vriendin A. In het begin gingen we vooral naar de wat goedkopere eetgelegenheden, maar onze eisen wat betreft de kwaliteit van het eten stegen steeds en nu gaan we naar de betere en ook duurdere restaurants. Vrijwel altijd zoekt A het restaurant uit waar we gaan eten en in de meeste gevallen blijkt dat een gelukkige keus.

 

Vanmiddag heb samen met A en gemeenschappelijke vriendin M gelucht bij restaurant Rosie. Het was voor mij nog een verlate verjaardagslunch waarbij ik getrakteerd werd door de twee dames.

Rosie is een piepklein restaurant gelegen aan het Lucasbolwerk. Er staan zes tafeltjes voor twee personen en dat is het. Ze hebben een open keuken wat ik altijd leuk vind en drie man personeel: de kok, de ober en een jongen die bitterballen aan het draaien was en voor de afwas zorgt.

 

De menukaart is van een bescheiden omvang, wat altijd een goed teken is. Er werd ons aangeraden om twee gerechtjes per persoon te bestellen die we eventueel konden delen. Die porties bleken precies goed qua grootte te zijn.

 

Ik begon met een paar grote bitterballen gemaakt van procureur (varkensvlees) die ik fantastisch vond (10). Daarna een kroket met een vulling van bouillabaisse die nog beter smaakte (10). Culinair recensent Johannes van Dam was zijn hele leven op zoek naar de perfecte kroket. Volgens mij had hij die hier gevonden.

 

De andere gerechten waren ook goed, maar niet zo geweldig als de bitterballen en de kroket. We hadden geroosterde andijvie met een sausje (9), een artisjok met sausje (8), gevulde rijstballen (9) en groene asperges met een sausje (9) en ik had kwartel in een pepersaus (8). Alleen een gerecht dat we niet besteld hadden, maar dat per ongeluk op tafel kwam, snijbiet met een sausje, viel mij tegen (6).

 

We hebben heerlijk getafeld, alleen het gebruik van sausjes had wat mij betreft wel wat minder gemogen, ik ben niet zo'n liefhebber van sausjes. Bij het eten heb ik veel kraanwater gedronken.

 

De kosten van de maaltijd bedroegen 171 euro (inclusief 15 euro fooi), wat ik gezien het gebodene heel schappelijk vind. Kortom Rosie is een aanrader!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Films gezien in januari, februari en maart

An Elephant Sitting Still: Zeer indrukwekkende, lange melancholische Chinese film uit 2018 over het leven van 4 vrienden op één dag ondersteund met prachtige muziek. Na het voltooien van de film pleegde de regisseur zelfmoord. *****

 

Papicha: Algerijnse film uit 2019 over jonge vrouwen die aan het strenge islamitische milieu proberen te ontsnappen. ****

 

Box met de vroege films van Chantal Akerman: Uit deze box is alleen de film "Jeanne Dieleman" uit 1975 over een huisvrouw die tussendoor in haar huis mannen ontvangt, echt de moeite waard. ****

 

Fritz Lang: Die Nibelungen: 40 minuten gezien van het eerste deel "Siegfried" van deze stomme film uit 1924. De voor die tijd spectaculaire animaties maken nu een lachwekkende indruk.

 

Eric Rohmer: Le signe du lion (1959): ***

 

Eric Rohmer: La collectioneuse (1967): ***

Ik heb 2 boxen gekocht met films van Eric Rohmer. De eerste box bevat 5 films met Nederlandse ondertitels en de tweede box 8 films met Engelse ondertitels. Bovengenoemde 2 films komen uit de eerste box en nodigen wat mij betreft niet uit tot het bekijken van de rest. 

 

Lars von Trier:

Elements of Crime (1984): Sterke debuutfilm met mooie beelden en muziek, maar een onbegrijpelijk verhaal. ***

Epidemic (1987): ***

Europa (1991): Sterkste van de 3 delen. ****

 

Der Fotograf: Speelse Tsjechische verfilming (2015) over het leven van Jan Saudek.**** 

 

My Favourite Cake: Iraanse feelgood film (2024) over een vrouw van 70 die aan de man wil. Helaas een zwak einde. ***

 

Exterminating Angel: Zwart-wit film van Luis Buñuel (1962) over een groep mensen die na afloop van een feest vast komt te zitten in het huis. ****

 

Aurora's Sunrise: Prachtige Armeense film (2022) over de Armeense genocide tijdens en vlak na de Eerste Wereldoorlog. *****

 

Winternomaden: Zwitserse film uit 2012 over 2 schaapherders, een man en een vrouw, die met een kudde van 800 schapen door Zwitserland trekken. **** 

 

Terence Davies trilogie:

Children (1976)

Madonna and Child (1980)

Death and Transfiguration (1983)

3 korte deprimerende zwart-wit films over een man die opgroeit in het arbeidersmilieu. *** 

 

Sorry We Missed You: Film van Ken Loach uit 2019 over een man die pakjesbezorger wordt bij een groot bedrijf. Ik krijg door deze film veel mededogen met al die pakjesbezorgers die enorm hard werken om onze pakjes te bezorgen. ***

 

The Old Oak: Film van Ken Loach uit 2023 over een pubeigenaar die samen met een gevluchte Syrische vrouw zijn best doet voor de toenadering tussen de lokale bevolking en de Syrische vluchtelingen. Loach op zijn best. ****

 

Frederique Spigt: Mans genoeg: Zwart-wit documentaire uit 2004 waarin Spigt duetten zingt met een aantal bekende Nederlandse artiesten. *** 

 

Gohatto: Samoeraifilm van Nagisa Oshima uit 1999 over een groep samoerai die uit hun evenwicht raakt als een nieuwe knappe jonge samoerai de gelederen komt versterken. Mooi, onderhoudende film met erg mooie muziek, maar uiteindelijk behoort deze film niet tot de 25 Japanse films die er het meeste toe doen. **** 

Alone Across the Pacific: Indrukwekkende film van Kon Ichikawa uit 1963 over een man die in een minuscuul zeilbootje de Stille Oceaan overvaart. *****

 

The Big Red One: Volgens de IMDB en ook volgens verschillende dvdgidsen die ik in huis heb is "The Big Red One" in 1980 uitgekomen. Dat moet een fout zijn, die men waarschijnlijk van elkaar heeft overgenomen. Hoe ik dat weet? Ik heb de film in 1978 gezien met een vriendje en zijn vader. Ik sprak toen "One" uit als Oone en mijn vriend moest daar hartelijk om lachen. Ik kende nog geen Engels en mijn vriend luisterde vaak naar de Engelse radio en kende al aardig wat woorden Engels. Ik ging in augustus 1978 naar de eerste klas van de middelbare school en ik moet "The Big Red One" vlak daarvoor hebben gezien. "The Big Red One" is de eerste of de tweede film die ik ooit in de bioscoop heb gezien (de andere was "Star Wars"). 

Ik heb de dvd van "The Big Red One" puur om sentimentele redenen gekocht en deels bekeken (de eerste 40 van 156 minuten). Ik heb helemaal niets met oorlogsfilms. Nu, 48 jaar later, was er geen enkele scène in de eerste 40 minuten waarbij ik iets herkende. Ik ben niet de juiste persoon om deze film op zijn merites te beoordelen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Dvd: Alone Across the Pacific

Alone Across the Pacific (Japan, 1963): 96 min: Regisseur Kon Ichikawa

 

 

 

In 1962 maakte de Japanner Kenichi Horie in zijn eentje in een absurd klein zeilbootje in 92 dagen tijd, de oversteek van de Stille Oceaan vanuit Osaka in Japan naar San Francisco. Regisseur Kon Ichikawa heeft er een jaar later een prachtige film over gemaakt.

 

Het verhaal is makkelijk na te vertellen. Een Japanner steekt in zijn eentje met een klein zeilbootje de enorme Stille Oceaan over. Beelden van zijn boottocht worden afgewisseld met beelden van zijn voorbereiding.

 

De film krijgt een redelijk waardering op IMDB (7,0), maar ik vind het een meesterwerk, ik bleef van het begin tot het einde van de film geboeid kijken. "Alone Across the Pacific" is voor mij de zoveelste prachtige film uit mijn favoriete filmland.

 

Op IMDB krijgt "Alone Across the Pacific" van 540 mensen een waardering van 7,0.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Fijnvraat

Ik zei laatst tegen een van mijn buurmannen dat ik een combinatie ben van een fijnproever en een veelvraat. De buurman zei dat ik dan of een veelproever of een fijnvraat ben. Dat laatste dekt de lading beter en bekt ook beter. Vanaf nu bestempel ik mezelf als een fijnvraat.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.