Dit stukje heb ik geschreven als gastblog voor het mooie filmblog van
de Protagonisten. Mijn eigen blog is compleet met alle verwijzingen naar mijn favoriete regisseurs en films.
Als je mij zou vragen om een lijstje te maken met mijn favoriete regisseurs, dan staat bovenaan die lijst de Indiër
Satyajit Ray. Op plaats 2 staat de Zweed
Ingmar Bergman en op plaats 3 de Japanner
Kenji Mizoguchi. Op plaats 4 staat waarschijnlijk een andere Japanner:
Akira Kurosawa. Ik wil het in dit stukje over de drie Aziaten op de lijst hebben.
Ik probeer om zoveel mogelijk films van deze regisseurs op dvd te verzamelen. Sinds begin januari ben ik bezig met het bekijken en bespreken van alle films die ik heb van mijn favoriete regisseurs. Inmiddels heb ik van Satyajit Ray 22 films, van Kenji Mizoguchi 13 films en van Akira Kurosawa 19 films gezien en besproken. Waarschijnlijk heb ik van al die regisseurs hun belangrijkste films gezien, al kan ik dat natuurlijk pas echt beoordelen als ik al hun films met eigen ogen heb gezien. De kans op toekomstige verrassingen lijkt mij het grootst bij Mizoguchi en het kleinst bij Kurosawa.
Satyajit Ray is ongetwijfeld mijn absoluut favoriete regisseur. Hij kwam uit Calcutta, de hoofdstad van Bengalen en al zijn films geven een beeld van de Bengaalse samenleving waarin hij is opgegroeid. In tegenstelling tot de meeste Indiase regisseurs maakte Satyajit Ray geen Bollywoodfilms met onrealistische romantische verhalen vol met muziek en dans, maar meer realistische verhalen volgens de westerse traditie over de Bengaalse samenleving. Satyajit Ray was een veelzijdig kunstenaar die behalve regisseur ook schrijver en componist was.
Alle 22 films van Satyajit Ray die ik gezien heb vind ik de moeite meer dan waard. De volgende films van hem zou ik speciaal willen aanbevelen:
- De film om mee te beginnen is "
Pather Panchali", in het Engels "The Song of the Little Road" over een gezinnetje van 4 personen die leven in een klein dorpje in Bengalen. Ook de twee vervolgen op deze film: "
Aparajito" en "
The world of Apu" zijn de moeite meer dan waard.
- "
Mahanagar", Engelse titel "Big City", over een vrouw die tegen de zin van haar man gaat werken.
- "
Charulata" of "The Lonely Wife", over een vrouw die zich eenzaam voelt in haar huwelijk.
- "
Aranyer Dinrati" of "Days and Nights in the Forest", over een groep van vier vrienden die een uitstapje maken.
- "The
Chess Players" over twee vrienden in de tijd dat de Engelsen het laatste onafhankelijke koninkrijk van India inpalmen. Een van de twee films van Ray die niet Bengaals gesproken zijn, deze is in het Urdu.
Mizoguchi was een Japanse regisseur die vanaf 1923 tot aan zijn dood in 1956 films regisseerde. Een aantal van zijn films zijn helaas verloren gegaan. Mizoguchi maakte meestal films over specifiek Japanse onderwerpen zoals de wereld van de samoerai en de wereld van de Geisha's. Hij gebruikte als ondersteuning voor zijn films meestal ook traditionele Japanse muziek. Hoewel Mizoguchi voor verschillende studio's heeft gewerkt en ook flink wat cameramannen heeft versleten ogen zijn films altijd heel gestileerd. Visueel zijn zijn films van grote schoonheid.
Mijn favoriete film van Mizoguchi is "
The Crucified Lovers". Mizoguchi was mede vanwege onenigheid met zijn mannelijke hoofdrolspeler niet zo tevreden met deze film. Ik vind dit liefdesverhaal over een getrouwde vrouw en de knecht van haar man in een woord geweldig.
Andere films van Mizoguchi die ik erg mooi vind zijn:
- "
The story of the last Chrysantheums", over een acteur die ruzie krijgt met zijn familie.
- "
Utamayo and his five Women", over een artiest die prachtige houtgravures maakt en de opdracht krijgt om de rug van een mooie vrouw te beschilderen.
- "
Oyu-Sama", over de driehoeksverhouding tussen een man en zijn vrouw en de zus van zijn vrouw.
- "
Ugetsu Monogatari", verhaal over een pottenbakker en zijn vriend die Samoerai wil worden.
- "
The Life of O-Haru", het levensverhaal van een vrouw die door haar ouders als concubine wordt aangeboden aan een invloedrijk man.
- "
Gion Bayashi", over een vrouw die Geisha wil worden en door een oudere Geisha wordt opgeleid.
- "
Sansho Dayu", een volksverhaal uit de 11e eeuw over twee kinderen die gescheiden worden van hun ouders en als slaaf tewerkgesteld worden bij een zeer wrede opzichter.
Van de drie regisseurs is Akira Kurosawa zonder enige twijfel het meest bekend bij het grote publiek. Het leuke van Kurosawa is dat hij in zijn films typische Japanse elementen met typische westerse elementen vermengde. Hij was bijvoorbeeld een liefhebber van de toneelstukken van Shakespeare en van jazz-muziek. Maar hij was ook erg geïnteresseerd in de wereld van de Samoerai, van de Yakuza (de Japanse onderwereld) en de wereld van de grote bedrijven.
Van zijn films vind ik er de volgende uitspringen:
- Mijn favoriete film van Kurosawa is "
Throne of Blood" een verfilming van "MacBeth" omgezet naar Japan.
- "
Red Beard", over een kliniek aan het einde van de 19e eeuw.
- "
Dersu Uzala", over een Russische expeditie door het eindeloze woud van Siberië en hun kennismaking met een lid van een traditionele stam.
- "
High and Low", over de gedachte ontvoering van de zoon van een schoenenmagnaat en de oplossing daarvan.
- "
Ikiru", over het leven van een saaie kantoorklerk en de wending die zijn leven neemt als bij hem maagkanker wordt vastgesteld.
De kwaliteit van deze 3 regisseurs blijkt ook uit het feit dat ik geen enkele van hun in totaal 54 films met minder dan 4 sterren heb beoordeeld. Helaas is het vrij moeilijk om de films van deze drie regisseurs te zien. Op Netflix wordt geen enkele film van hen aangeboden. Op Marktplaats worden de dvd's met films van Satyajit Ray en Kenji Mizoguchi uiterst zelden aangeboden (jaarlijks zie ik slechts een paar aanbiedingen voorbijkomen, meestal erg prijzig). Alleen een aantal bekende films van Kurosawa zijn wat makkelijker verkrijgbaar. Je kunt het ook proberen bij een dvdotheek (bestaan die nog?) of bij de bibliotheek.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
Youtube-gebruikers over de hele wereld werd gevraagd om op zaterdag 24 juli 2010 een stukje van hun leven vast te leggen. Uit 192 landen werd 4.500 uur aan film op Youtube gezet. Uit dit materiaal heeft regisseur Kevin Macdonald een film van 91 minuten samengesteld.
