Dvd: Bela Tarr: Damnation

Damnation (Hongarije, 1988): 115 min: Zwart-wit: Regisseur Bela Tarr

Kaller woont in een armoedig huis met uitzicht op een kabelbaan waarmee kolen worden vervoerd. "Damnation" begint met een erg lang shot van die kabelbaan waarna geleidelijk de woning van Kaller wordt getoond. Hij is gefascineerd door de vrouw van een vriend die zangeres is, maar zij wil niets van hem weten.

"Damnation" is gevuld met een sombere sfeer, veel regen, sjofele mensen zoals we die ook kennen uit zijn meesterwerk "Satantango". Ook in "Damnation" maakt Tarr gebruik van erg lange shots, al zijn ze nog niet zo lang als in "Satantango", met op het eind een prachtige dansscene. Evenals zijn andere films is "Damnation" in zwart-wit gefilmd. Ook hier heeft Mihaly Vig voor de muziek gezorgd.

Vergeleken met zijn debuutfilm "Paradise Nest" oogt "Damnation" veel beter, je ziet al dat Bela Tarr flink op weg is een uniek filmmaker te worden.

Op IMDB krijgt "Damnation" van bijna 4.800 mensen een waardering van 7,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Films gezien in april

In maart gezien, maar pas in april besproken, de volgende 3 films van Kenji Mizoguchi:

*****- Chikamatsu Monogatari (1954, 3.200, 8,0)
****- Yokihi (1955, 1.500, 7,2)
****- Akasen Chitai (1956, 3.400, 7,9)

- Sietskes Shorts: Serie korte filmpjes van de Friese filmmaakster Sietske Tjallinghii. Het leukste filmpje vind ik Godz***A Vs The Netherlands, waarin een monster gelijkend op het koekiemonster Nederland terroriseert, hij trapt de Erasmusbrug in elkaar, hij slingert een treinstel de lucht in, hij duwt een rijtje huizen omver en tot slot werpt hij het dak van de Arena als een frisbee weg. Erg vermakelijk als je net een stel serieuze films hebt gezien. ***

- Venus in Furs: Verfilming van het boek van Leopold Sacher-Masoch door de beroemde Poolse regisseur Roman Polanski. Bij de tweede keer kijken vond ik hem beduidend minder dan na de eerste keer. ***

- Djam:  De nieuwste film van Tony Gatlif waarin Djam, een vrijgevochten Griekse meid in opdracht van haar oom naar Istanbul reist om een nieuwe krukas te kopen. Prachtige scenes wisselen elkaar af met minder boeiende scenes. ****

- Satantango: Een Hongaarse zwart-wit film, die Engels ondertiteld is, die 7 uur duurt met shots van gemiddeld meer dan een minuut en waarin vrijwel niets gebeurt, behalve dat we regelmatig wat doorleefde mannen en vrouwen in sjofele kleding door de zompige modder en in de stromende regen zien lopen. Absoluut meesterwerk. *****

- The Life of O-Haru: Deze film van Kenji Mizoguchi had ik nog niet gezien. Een prachtige film over het leven van een vrouw die ik binnenkort uitgebreid hoop te bespreken. *****

- Toy Boy: Matige film over een knappe jongeman die diensten verleent aan vrouwen om er zelf beter van te worden totdat hij verliefd wordt op een soortgelijke vrouw. De film bevat veel bloot maar mist iedere erotische spanning. **

- Family Nest: Debuutfilm van Bela Tarr over een familie die te krap woont en over de huisvestingsproblematiek in Hongarije. ***

April was de maand waarin ik alle films van Satyajit Ray die ik in huis heb, heb gezien en besproken:

*****- Pather Panchali (1955, 20.500, 8,6)
*****- Aparajito (1956, 10.300, 8,3)
*****- The World of Apu (1959, 10.500, 8,5)
****- Jalsaghar (1958, 4.700, 8,0)
****- Devi (1960, 1.700, 7,8)
****- Two Daughters (1961, 1.200, 8,1)
*****- Abhijan (1962, 925, 8,0)
*****- Mahanagar (1963, 3.000, 8,3)
*****- Charulata (1964, 4.500, 8,2)
****- Mahapurush (1965, 950, 7,3)
****- Kapurush (1965, 1.250, 7,7)
**** - Nayak (1966, 2.900, 8,3)
*****- Aranyer Dinrati (1970, 2.100, 8,2)
****- The Adversary (1970, 1.300, 8,1)
****- Company Limited (1971, 950, 7,9)
*****- Distant Thunder (1973, 1.150, 8,1)
*****- The Chessplayers (1977, 2.900, 7,7)
****- Joi Baba Felunath (1978, 1.500, 8,0)
****- Deliverance (1981, 350, 8,0)
****- The Home and the World (1984, 1.100, 7,6)
****- An Enemy of the People (1989, 860, 7,4)
****- The Stranger (1992, 2.500, 8,1)

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Bela Tarr: Family Nest

Family Nest (Hongarije, 1977): 100 min: Zwart-wit: Regisseur Bela Tarr

"Family Nest" is de debuutfilm van de toen 22-jarige Hongaarse regisseur Bela Tarr. In de film zien we 6 mensen die in een kleine ruimte samenwonen: de 52-jarige grootvader, de grootmoeder, de ene zoon met zijn vrouw en hun kind en de andere zoon.

Het samenwonen zorgt voor vele irritaties. De schoondochter is niet echt gewenst, vooral de grootvader moet niets van haar hebben. Er wordt gegeten (het ziet er allemaal niet zo smakelijk uit) en er wordt vooral ruzie gemaakt.

Intussen legt de schoondochter haar problemen voor aan het bureau huisvesting. Helaas zijn er vele duizenden mensen op zoek naar een woning.

"Family Nest" is nog een vrij gewone film met nog niet de lange shots waarmee "Satantango" beroemd is geworden. Bela Tarr is duidelijk een regisseur die zich het vak al doende heeft eigen gemaakt.

Op IMDB krijgt "Family Nest" van iets meer dan 1.000 mensen een waardering van 7,3.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Bela Tarr: Satantango

Satantango (Hongarije, 1994): 7 uur: Zwart-wit: Regisseur Bela Tarr

Een omschrijving van "Satantango" zou kunnen luiden: een Hongaarse zwart-wit film, die Engels ondertiteld is, die 7 uur duurt met shots van gemiddeld meer dan een minuut en waarin vrijwel niets gebeurt, behalve dat we regelmatig wat doorleefde mannen en vrouwen in sjofele kleding door de zompige modder en in de stromende regen zien lopen. Het klinkt niet erg uitnodigend, zeg maar gerust saai.

Toch is niets minder waar. "Satantango" zoog mij mee in de film in een mate zoals ik dat niet eerder bij een andere film heb meegemaakt. Zoals gezegd, de shots duren lang en er gebeurt weinig en wat er gebeurt, gebeurt in een traag tempo. De shots zijn zorgvuldig gecomponeerd en zijn mooi en rustgevend om naar te kijken en al kijkend raak je (ik althans) in een soort van trance. Voeg daarbij de heel bijzondere muziek en je krijgt een film die heel anders is dan alle andere films die ik ken.

De films van Bela Tarr lijken duidelijk beïnvloed door het werk van Andrej Tarkovsky die een heel eigen filmtaal creëerde. Het lijkt ongelooflijk dat Bela Tarr het heeft aangedurfd om zo'n onconventionele film te maken en het is nog bijzonderder dat het zo'n geweldige film is geworden.

Voor mij is "Satantango" de meest indrukwekkende film die ik ooit heb gezien. Ik zag hem nu voor de tweede keer en vind hem nog aanzienlijk beter dan na de eerste keer kijken.

Op IMDB krijgt "Satantango" van iets meer dan 8.500 mensen een gezien de aard van de film ongelooflijk hoge waardering van 8,5!

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een nawoord bij de films van Satyajit Ray

Satyajit Ray was geboren in 1921 in Calcutta en stierf in 1992 in dezelfde stad. Ik heb de afgelopen maand alle 22 films die ik van hem bezit voor de tweede keer gezien (enkele films heb ik nog vaker gezien). Ik ken geen enkele andere regisseur die de maatschappij waaruit hij voortkomt zo uitgebreid heeft weergegeven in zijn films.

Alle films van Satyajit Ray zijn realistische films in die zin dat ze een uitbeelding van de Indiase werkelijkheid zijn. Hij filmt niet expliciet de misstanden in de Indiase samenleving zoals zijn landgenoot Ritwik Ghatak gedaan schijnt te hebben, maar wel geeft hij in zijn films af en toe kritiek op bepaalde misstanden. De positie van de vrouw komt aan bod in "Mahanagar", het kastenstelsel in "Deliverance", de armoede in "Pather Panchali" en corruptie in "Aranyer Dinrati" waar een van de hoofdpersonen uitroept: "Thank God for Corruption".

Ik vind de films van Satyajit constant van kwaliteit, al zijn films vind ik zeer aangenaam om te bekijken. Als je de lijst met titels bekijkt dan valt ook op dat zijn films door het publiek allemaal hoog gewaardeerd worden.

*****- Pather Panchali (1955, 20.500, 8,6)
*****- Aparajito (1956, 10.300, 8,3)
*****- The World of Apu (1959, 10.500, 8,5)
****- Jalsaghar (1958, 4.700, 8,0)
****- Devi (1960, 1.700, 7,8)
****- Two Daughters (1961, 1.200, 8,1)
*****- Abhijan (1962, 925, 8,0)
*****- Mahanagar (1963, 3.000, 8,3)
*****- Charulata (1964, 4.500, 8,2)
****- Mahapurush (1965, 950, 7,3)
****- Kapurush (1965, 1.250, 7,7)
**** - Nayak (1966, 2.900, 8,3)
*****- Aranyer Dinrati (1970, 2.100, 8,2)
****- The Adversary (1970, 1.300, 8,1)
****- Company Limited (1971, 950, 7,9)
*****- Distant Thunder (1973, 1.150, 8,1)
*****- The Chessplayers (1977, 2.900, 7,7)
****- Joi Baba Felunath (1978, 1.500, 8,0)
****- Deliverance (1981, 350, 8,0)
****- The Home and the World (1984, 1.100, 7,6)
****- An Enemy of the People (1989, 860, 7,4)
****- The Stranger (1992, 2.500, 8,1)

Mijn favoriete films van Satyajit Ray zijn in de eerste plaats de 3 films van de Apu-trilogie en verder "Mahanagar", "Charulata", "Aranyer Dinrati" en "The Chessplayers", op de voet gevolgd door "Abhijan" en "Distant Thunder". Maar zoals gezegd, ik vind alle films van Satyajit Ray een genot om naar te kijken. Ik denk dat van mijn 3 favoriete regisseurs, het werk van Satyajit Ray mij het meest aanspreekt.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Agantuk

Agantuk (The Stranger) (India, 1992): 115 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

Een gezin bestaande uit vader Sudhindra, moeder Anila en hun zoon Sadyaki woont in Calcutta. Op een dag krijgen ze een brief van een lang verloren gewaande oom van de moeder, waarin hij aankondigt hen een bezoek te brengen van een week.

De brief is uiterst hoffelijk en Anila wil haar oom graag ontvangen. Haar man heeft zo zijn twijfels, is de man wel echt haar oom, en wat wil hij van hen?

Dure beeldjes uit de woonkamer worden opgeborgen, de man kan immers een dief zijn. Dan komt de verloren gewaande oom en hij neemt door zijn sympathieke optreden alle gezinsleden voor zich in, vooral ook het zoontje. Toch vertrouwt Sudhindra het nog steeds niet helemaal en vraagt de oom naar zijn paspoort. De oom geeft het hem lachend en zegt dat een paspoort niets bewijst, overal ter wereld kun je een vervalst paspoort laten maken.

"Agantuk" is een waardige afsluiting van de carrière van Satyajit Ray. Ik vind "Agantuk" net niet tot zijn allerbeste films behoren, maar wel de beste film die hij heeft gemaakt sinds "The Chess Players" uit 1977. In tegenstelling tot zijn meeste films speelt "Agantuk" zich voornamelijk binnenshuis af, maar op het einde zit nog wel een prachtige dansscene.

Op IMDB krijgt "Agantuk" van iets meer dan 2.500 mensen een waardering van 8,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: An Enemy of the People

An Enemy of the People (India, 1989): 95 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

"An Enemy of the People" is een bewerking van een toneelstuk van Ibsen.

Dokter Ashok Gupta is de meest vooraanstaande arts van de stad Chandipur. Er is de laatste tijd sprake van een epidemie en dokter Gupta heeft heilig water van de plaatselijke tempel laten onderzoeken en dat blijkt allerlei bacteriën te bevatten. Dokter Gupta heeft voor de plaatselijke krant een artikel geschreven over de situatie en hoopt dat te kunnen publiceren.

Niet iedereen is even blij met de negatieve aandacht voor de stad en zijn tempel. Nishit, de broer van Ashok, zegt dat het water van de tempel heilig is en dus niet vervuild kan zijn. Dit leidt tot een twist tussen beide broers.

"An Enemy of the People" is opnieuw een onderhoudende film van Satyajit Ray, maar ik vind het van zijn films toch wel een van de zwakste. Vooral het conflict tussen beide broers komt een beetje karikaturaal over. In de meeste van zijn films heeft Satyajit Ray de karakters beter uitgewerkt.

Op IMDB krijgt "An Enemy of the People" van 860 mensen een waardering van 7,4.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: The Home and the World

The Home and the World (India, 1984): 132 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

"The Home and the World" speelt zich af rond 1906 en is de verfilming van een roman van Rabindranath Tagore. Nikhil Choudhury is een rijke landeigenaar die een westerse opvoeding heeft genoten. Hij is vooruitstrevend en heeft geprobeerd om fabrieksmatig Indiase producten te maken ter vervanging van de buitenlandse producten. Dat mislukte, de Indiase producten waren slechter van kwaliteit en bovendien veel duurder.

Op een dag komt Sandip op bezoek, een oude vriend van Nikhil. Hij is een leider van de Swadeshi-beweging die de buitenlandse producten het land uit wil hebben en wil vervangen door Indiase producten. Natuurlijk rookt hij geen Swadeshi-sigaretten. Sandip palmt Bimali, de vrouw van Nikhil, in en probeert ook hier de Swadeshi-beeweging te promoten. Nikhil moet niets hebben van de ideeën van zijn vriend. Hij is veel pragmatischer en ziet dat die houding alleen maar tot problemen kan leiden.

Op IMDB krijgt "The Home and the World" van iets minder dan 1.100 mensen een waardering van 7,6.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Deliverance

Deliverance (India, 1981): 45 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

In een klein dorp gaat een arme man naar de plaatselijke Brahmaan, zodat die een geschikte datum kan bepalen voor het huwelijk van zijn dochter. De arme man heeft koorts gehad en die ochtend niet gegeten. De Brahmaan zit op zijn gemak te eten en hoort de man verstoord aan. De Brahmaan vraagt de man om de stoep te vegen en als hij daarmee klaar is om een enorm stuk hout in kleine stukjes te hakken.

"Deliverance" is een heel kleine film zowel wat betreft de lengte als wat betreft de inhoud. Eigenlijk is het een soort van fabel over het onrecht van het kastenstelsel in India. Zoals altijd bij Satyajit Ray is het een onderhoudende film.

Op IMDB krijgt "Deliverance" van net geen 350 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Leesmoeheid

Ik merk de laatste tijd dat ik last van leesmoeheid  heb. Ik heb niet meer de fut om aan dikke boeken te beginnen of gewoon om een roman te lezen. Wel lees ik af en toe nog een graphic novel en bekijk ik nog steeds fotoboeken over allerlei onderwerpen.

Ik vind het overigens niet zo'n probleem dat ik last van leesmoeheid heb. In plaats van te lezen bekijk ik haast iedere dag een film (daar moet ik vaak de ondertitels van lezen, ook een vorm van lezen) en ik merk dat op dit moment films en televisieseries mij veel meer boeien dan boeken. Het zal ook wel komen door een gebrek aan verbeeldingskracht en het feit dat ik nogal visueel ingesteld. Ook vind ik dat ik meer dan genoeg heb gelezen voor mijn hele verdere leven. Alles wat ik graag wilde lezen heb ik zo ongeveer wel gelezen, de rest zijn extra's.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Joi Baba Felunath

Joi Baba Felunath (The Elephant God) (India, 1978): 116 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

"Joi Baba Felunath" is een detective, een ander soort film dan gebruikelijk is bij Satyajit Ray.

Een familie in Benares bezit al decennia een kostbaar beeldje van Ganesha (de olifant god). Een louche handelaar wil het beeldje opkopen en biedt de zoon des huizes 30.000 roepia. De zoon zegt dat het beeldje van zijn vader is en dat van verkoop geen sprake kan zijn.

Een paar dagen later wordt het beeldje gestolen en krijgt een detective de opdracht om het beeldje terug te bezorgen. De detective gaat samen met zijn assistent en een schrijver op onderzoek uit.

Ik houd niet van detectives en vind ook hier het verhaal niet zo boeiend. Wel zit er halverwege de film een prachtige scene in met een messenwerper en zoals gebruikelijk in de films van  Satyajit Ray zitten er veel beelden van het leven van alledag in de film.

Op IMDB krijgt "Joi Baba Felunath" van een kleine 1.500 mensen een waardering van 8,0.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Recept: Aspergesoep

Vandaag heb ik een grote pan aspergesoep gemaakt. Met groot bedoel ik ook echt groot, een pan van minstens 8 liter. Ik had helaas niet al te dikke asperges. Ik ben anderhalf uur bezig geweest met het schillen van 96 asperges (ik heb ze geteld, schilde er steeds 10 achter elkaar).

Recept voor 3 liter soep:
1,5 kilo ongeschilde asperges
90 gram roomboter
90 gram bloem
3 liter water
bouillonpoeder en zout  naar smaak

Bereiding:
Was en schil de asperges met een dunschiller, hetzelfde model waarmee je ook het makkelijkst de aardappelen schilt. Snijdt het laatste harde stukje van de asperge eraf (niet het kopje natuurlijk!) en gooi dat bij de schillen.

Zet de aspergeschillen op met het grootste deel van de 3 liter water en breng dat aan de kook. Laat de schillen 30 minuten koken. Na 20 minuten kooktijd zet je de asperges op met het resterende water.

Als de schillen gekookt zijn giet je het water door een vergiet in een pan en gooi je de schillen weg. Smelt in een grote pan 90 gram roomboter en voeg als de boter gesmolten is (niet bruin laten worden!) de bloem toe en roer die met een houten pollepel door de gesmolten boter. Voeg nu soeplepel per soeplepel het nog warme aftreksel van de schillen door het mengsel. Zorg dat je na iedere lepel soep de massa mooi egaal roert. Op het einde heb je een mooie licht gebonden soep.

Kook de asperges ongeveer 7 minuten, zodat ze al wel te eten maar nog niet gaar zijn. Gooi de asperges en het water door de soep. Als laatste maak je de soep op smaak met een beetje bouillonpoeder en eventueel wat zout naar smaak. Voeg niet teveel bouillonpoeder of zout toe! Asperges hebben een hele zachte smaak en als je de soep te pittig maakt, dan proef je de asperges niet meer.

Eet smakelijk!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: The Chess Players

The Chess Players (India, 1977): 115 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

Mirza en Meer zijn twee edelmannen die dagelijks met elkaar schaken, zeer tot ongenoegen van de vrouw van Mirza, maar tot genoegen van de vrouw van Meer.

"The Chess Players" speelt zich af in 1856 in Lucknow, de hoofdstad van het koninkrijk Oudh, waar koning Wajih op de troon zit. De koning houdt zich niet met regeringszaken bezig, hij besteedt zijn aandacht aan het componeren van liederen, het bezoeken van zijn harem en het bijwonen van dansen door prachtige danseressen.

Generaal Outram (een prachtige rol van sir Richard Attenborough) heeft van de Engelse onderkoning de opdracht gekregen om Oudh, het laatste onafhankelijke koninkrijk in India, in te nemen, liefst goedschiks. Wajih protesteert , maar legt zich vervolgens bij de feiten neer.

"The Chess Players" is een prachtige kleurenfilm, die ik inmiddels voor de 5e keer heb gezien. Het is de enige film van Satyajit Ray waarin Urdu gesproken wordt, in combinatie met Engels. Voor mij is "The Chess Players" een van de absolute hoogtepunten uit het oeuvre van Satyajit Ray.

Op IMDB krijgt "The Chess Players" van nog geen 2.900 mensen een waardering van 7,7, wat ik gezien het plezier dat ik aan deze film beleef aan de lage kant vind..

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Klein onderhoud aan mijn blog

Ik kwam er gisteren achter dat op de pagina dvd's van mijn blog de links van de dvd's die in mijn top 100 staan niet werkten. Toen ik vorig jaar mijn stukjes voor mijn top 100 plaatste, heb ik de stukjes verplaatst zodat de links op de pagina niet meer werkten. Ik heb dat nooit in de gaten gehad totdat ik gisteren een titel aanklikte. Ik heb dit euvel inmiddels verholpen.

Ik wil eigenlijk alleen films en televisieseries die ik op zijn minst zeer goed vind (4 of 5 sterren) bespreken. Ik heb de links naar een klein aantal titels die ik toch niet zo goed vind verwijderd. De besprekingen zelf heb ik niet verwijderd, maar die zijn nu dus slechts zeer moeilijk terug te vinden.

Verder heb ik een aantal stukjes toegevoegd die ik over een aantal regisseurs heb geschreven en ik heb het indrukwekkende aantal van 9 boektitels die over film gaan toegevoegd.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Distant Thunder

Distant Thunder (India, 1973): 97 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

In 1942 heeft een hongersnood in Bengalen zo'n 5 miljoen levens gekost. Van de gruwelen uit de Tweede Wereldoorlog is deze episode vrij onbekend, reden waarom Satyajit Ray hier een film over wilde maken.

"Distant Thunder" begint met een lyrische evocatie van de natuur en prachtige opnamen van het leven van alledag, mensen die bij elkaar komen voor een gebed, een leraar die een groep kinderen lesgeeft en mooie vrouwen in sari's. Het dorp waar het verhaal zich afspeelt lijkt onaangetast door de oorlog die ver weg lijkt.

Dan koopt de regering de beschikbare rijst op om die beschikbaar te stellen voor de soldaten. De prijs van de rijst vliegt omhoog en er ontstaat een tekort aan rijst. Er ontstaan relletjes en mensen worden wanhopig.

Ondanks het sombere onderwerp is "Distant Thunder" geen sombere film geworden. Het is de eerste film van Satyajit Ray die ik heb gezien die in kleur is gefilmd. De film zit vol met prachtige kleurrijke beelden van het alledaagse leven in India. Al met al vind ik "Distant Thunder" een erg mooie film om naar te kijken.

Op IMDB krijgt "Distant Thunder" van net geen 1.150 mensen een waardering van 8,1.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Knuffelverpleegkundigen

Het elkaar aanraken is een essentiële menselijke behoefte. Je hoeft het niet zo vaak te doen als ademhalen, slapen, eten of drinken, maar daarom is het niet minder belangrijk voor het menselijk welzijn. Daarom stel ik voor dat er in ziekenhuizen knuffelverpleegkundigen komen.

Met de Corona-crisis van dit moment zijn er veel mensen, vooral alleenstaanden die al wekenlang niemand hebben aangeraakt. Dit kan leiden tot ernstige klachten. Dit kan eenvoudig verholpen worden door knuffelverpleegkundigen.

Niet iedere alleenstaande heeft evenveel last van dit probleem, sommige van mijn vrienden zeggen er geen moeite mee te hebben. Ik heb er zelf heel erg veel moeite mee. Ik heb geen idee hoeveel alleenstaanden er last van dit probleem hebben, maar laten het er 1 miljoen zijn.

Verpleegkundigen die het Corona-virus al hebben gehad en weer beter zijn kunnen worden ingezet als knuffelverpleegkundigen. Laten we zeggen dat iedere knuffel 5 minuten duurt en dat mensen een keer per 2 weken een knuffel kunnen krijgen. Dan kan een verpleegkundige in 2 weken tijd 12 keer 60 (bij een 30-urige werkweek) is 720 mensen een knuffel geven. In totaal zijn er dan rond de 1.300 verpleegkundigen nodig.

Het lijkt mij bevredigend werk zowel voor de knuffelverpleegkundigen als voor de mensen die om een knuffel vragen. Ieders humeur zal flink verbeteren door de aanraking en ook voor de verpleegkundigen lijkt het mij veel leuker dan alsmaar formulieren invullen wat tegenwoordig de mode schijnt te zijn.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Company Limited

Company Limited (India, 1971): 113 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

Shyamalendu Chatterjee heeft een hoge functie bij het bedrijf Hindustan Peters lamps and fans. Een collega van hem legt het verschil tussen Engelsen en Bengalezen haarfijn uit: "Why fear a mere Bengali when the tiger Sahib eats out of your hand?"

Shyamelendu en zijn vrouw Dolan krijgen de zus van Dolan, Tutul op bezoek. Ze nemen haar mee naar een chique restaurant, een nachtclub en de paardenrennen, het mondaine leven ten midden waarvan zij zich normaal begeven.

Op de fabriek gaat iets mis, de verf van een partij fans voor de export naar Irak is niet goed aangebracht. Shyamalendu krijgt de taak om het probleem op te lossen.

"Company Limited" geeft een klein beetje een kijkje in de fabrieksomstandigheden in India, maar geeft vooral ook beelden van het huiselijk leven van de gegoede middenklasse.

Op IMDB krijgt "Company Limited" van bijna 950 mensen een waardering van 7,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een voorstel aan de Nederlandse regering

Ik volg zelf het nieuws niet, maar ik hoorde dat de regering iets nieuws heeft bedacht, een app voor op je smartphone waarmee je het kunt zien als je dichtbij iemand in de buurt komt die het Corona-virus heeft. Dit lijkt mij om meerdere redenen niet zo'n praktisch systeem. Ik heb een veel beter idee.

Laat de regering zo'n 15 miljoen rode t-shirts in alle maten bestellen in China of beter nog in India, want daar zijn ze nog goedkoper. Iedereen die getest is en het virus heeft of gehad heeft, krijgt dan 7 rode t-shirts gratis. Een voor iedere dag en dan eens per week wassen. Op die manier is alles veel overzichtelijker en het levert ook nog een leuk straatbeeld op met al dat vrolijke rood.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: The Adversary

The Adversary (India, 1970): 107 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

In "The Adversary" is Siddharta op zoek naar werk. Hij is 25 jaar oud en heeft 2 jaar medicijnen gestudeerd. Omdat zijn vader is overleden is hij gestopt met zijn studie.

Tijdens een sollicitatie worden hem verschillende algemene vragen gesteld, maar ook wat voor hem het doel in zijn leven is. Hij antwoordt: "Op het moment is mijn doel om een baan te vinden".

Het zoeken naar werk schiet niet op. Tussendoor krijgen we beelden uit het leven in Calcutta te zien. Een groep (Amerikaanse?) toeristen kijkt bewonderend naar een loslopende koe. Een vriend van Siddharta probeert geld te peuteren uit een collectebus voor het Rode Kruis. Zijn zus heeft onenigheid met hun moeder en wil model worden.

Een vriend neemt hem mee naar de vogeltjes markt en vervolgens naar een bordeel. Hij rent daar weg en wordt vervolgens door een jonge vrouw te hulp geroepen omdat de elektriciteit is uitgevallen. Ze sluiten vriendschap en later maken ze een tochtje door de stad waarbij ze op een hoog gebouw een prachtig uitzicht over de stad hebben.

Zoals eigenlijk voor alle films van Satyajit Ray geldt vind ik "The Adversary" een onderhoudende film. Leuk is dat er veel beelden in zitten van het gewone dagelijkse leven in India. Jammer is wel dat de kwaliteit van mijn dvd niet zo goed is, sommige scenes zie je in negatief en de ondertiteling is vaak moeilijk te lezen.

Op IMDB krijgt "The Adversary" van net iets meer dan 1.300 mensen een waardering van 8,1.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Tegenwoordig

Tegenwoordig nodig ik graag wat meer vrienden en vriendinnen tegelijk uit. Bij binnenkomst worden uitgebreid handen  geschud en wordt geknuffeld. In de woonkamer zitten we dicht tegen elkaar aan.

De RIVM en de regering roepen op om ook privé en bij mensen thuis geen handen te schudden en anderhalve meter afstand te houden. Ben ik gestoord dat ik dat niet normaal vind of zijn de RIVM en de regering gestoord dat ze dat wel normaal vinden?

Reacties op dit blog zijn  meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Aranyer Dinrati

Aranyer Dinrati (Days and nights in the Forest) (India, 1970): 112 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

Vier vrienden gaan een paar dagen op stap en willen een huisje huren bij een bosgebied. Er hangt een bordje dat als je je niet vooraf hebt aangemeld je hier niet kunt overnachten. Ze proberen het toch, kopen de toezichthouder om en mogen voor een paar dagen gebruik maken van het huisje. Een van de vrienden merkt op: "Thank God for Corruption".

De vier vrienden hebben niet veel omhanden, maar ze maken tijdens een wandeling kennis met twee vrouwen die aan het badmintonnen zijn. Natuurlijk leidt deze ontmoeting tot de nodige romantische taferelen.

"Aranyer Dinrati" is een van mijn absolute favorieten onder de 22 films van Satyajit Ray die ik in huis heb.

Op IMDB krijgt "Aranyer Dinrati" van iets meer dan 2.100 mensen een waardering van 8,2.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Nayak

Nayak (The Hero) (India, 1966): 117 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

In "Nayak" reist de beroemde filmster Arindam Mukherjee per trein naar Delhi om daar een prijs in ontvangst te nemen.

In de film zien we verschillende gesprekken tussen de reizigers. Er is een mevrouw Sengupta, redactrice van het blaadje "Modern Woman" die aan Arindam een aantal vragen stelt over zijn leven. We krijgen een droomscene van Arindam te zien waarin hij verdrinkt in een berg van 1.000 rupie biljetten. Ook worden verschillende scenes uit het leven van Arindam getoond.

Er is ook nog iemand die in de reclame zit die een contract probeert te krijgen van een rijk man die ook in de trein zit, en de WWWW (World Wide Will Workers), een religieuze organisatie die gelooft dat je alles gedaan kunt krijgen als je met een groep gelijkgestemden op hetzelfde ogenblik met zijn allen hetzelfde wenst.

"Nayak" is gewoon een erg onderhoudende film, vooral over hoe het is om filmster te zijn.

Op IMDB krijgt "Nayak" van net geen 2.900  mensen een waardering van 8,3.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Kapurush

Kapurush (The Coward) (India, 1965): 69 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

De schrijver voor films Amithab Roy is op weg in Bengalen als hij autopech krijgt. In de garage kunnen ze de auto pas de volgende dag maken. Een vriendelijke eigenaar van een theeplantage nodigt Amithab uit om bij hem te overnachten.

Het blijkt dat Karuna, de vrouw van de theeplanter, de vroegere geliefde van Amithab was. 's Nachts kan hij niet slapen, vraagt hij aan Karuna of zij nog steeds van hem houdt en krijgen we terugblikken uit hun leven samen te zien.

Ik vind "Kapurush" een erg mooie film van Satyajit Ray, maar niet een van zijn allerbeste.

Op IMDB krijgt "Kapurush" van net geen 1.250 mensen een waardering van 7,7.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Mahapurush

Mahapurush (The Holy Man) (India, 1965): 67 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

Satta is verliefd op de mooie Buchki. Er is echter een obstakel, de vader van Buchki is in de ban van een heilig man.

De heilige man komt aan op een treinstation en strooit betoverde groene pepertjes uit over zijn volgelingen. Als ze die eten zullen ze genezen van alle kwalen. De heilig man is ook al erg oud, hij kende Boeddha toen die nog een jochie was en hij was bij de kruisiging van Jezus, dat was geen crucifixion, maar crucifact. Aan Einstein deed hij nog een mooie formule aan de hand. Het gaat erin als zoete koek.

Aan Satta de taak om de heilige man te ontmaskeren.

De rol van de heilige man wordt voortreffelijk gespeeld. Hij maakt ook continu bewegen met zijn beide handen, de ene in de richting van de klok en de andere in de tegenovergestelde richting. Probeer het maar eens na te doen, dat is knap lastig.

Ik vind "Mahapurush" zoals altijd bij Satyajit Ray een onderhoudende film, maar hij hoort in mijn ogen niet bij zijn beste films.

Op IMDB krijgt "Maharapush" van 950 mensen een waardering van 7,3.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Charulata

Charulata (The Lonely Wife) (India, 1964 ): 120 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

De 35-jarige Bhupati is getrouwd met de knappe Charulata. Hij heeft een eigen drukkerij en geeft een politiek blaadje uit, de Sentinel. Bhupati heeft eigenlijk alleen oog voor zijn drukkerij en niet voor zijn vrouw, zodat die zich nogal eenzaam voelt.

Bhupati nodigt zijn jongere broer Amal uit om Charulata gezelschap te houden en haar te stimuleren om te schrijven. Zonder dat Bhupati het in de gaten heeft en eigenlijk tegen de wil van Amal voelt Charulata zich aangetrokken door Amal.

"Charulata" is opnieuw een prachtige film van Satyajit Ray, die zich ditmaal afspeelt in Bengalen rond 1880. Voor liefhebbers van het werk van Satyajit Ray is deze film een absolute must en ook voor mensen die houden van een film over het leven van gewone mensen.

Op IMDB krijgt "Charulata" van ruim 4.500 mensen een waardering van 8,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Mahanagar

Mahanagar (The Big City) (India, 1963): 136 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

In een appartement in een grote stad (Calcutta?) woont Bhombol met zijn vrouw Arati, zijn vader en moeder en hun dochter en zoontje. Het is wat wij in de Indiase samenleving als een gezin uit de middenklasse beschouwen.

Omdat ze maar moeilijk kunnen rondkomen stelt Arati voor om ook te gaan werken. Bhombol heeft daar moeite mee, maar stemt toe. Al gauw blijkt dat Arati erg succesvol is in haar werk, het aan de vrouw brengen van een of ander huishoudelijk apparaat.

Ik vind "Mahanagar" een prachtige film die een heel mooi inkijkje geeft in een voor mij totaal onbekende samenleving.

Op IMDB krijgt "Mahanagar" van ruim 3.000 mensen een waardering van 8,3.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Abhijan

Abhijan (India, 1962): 134 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

De heetgebakerde Rana Singh is eigenaar van een oude Chrysler en gebruikt die als taxi over de wegen van India. Hij houdt ervan om flink door te karren en andere auto's in te halen en verliest zo zijn licentie om van zijn auto gebruik te mogen maken als taxi.

Samen met zijn maat Rama die mecanicien is, reizen ze naar een ander gebied om daar te gaan werken. Daar maken ze kennis met een vriendelijke christen op wiens zus Rana een oogje heeft, maar ook met de plaatselijke baas, die Rana en zijn Chrysler wil inzetten voor onder meer smokkelwaar.

"Abhijan" is een rauwe film die een beeld geeft van het leven langs de weg. Wat mij betreft een van de betere films van Satyajit Ray, alleen is het wel jammer dat de kwaliteit van mijn dvd matig is.

Op IMDB krijgt "Abhijan" van 925 mensen een waardering van 8,0.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Raymond Queneau: Stijloefeningen

Raymond Queneau: Stijloefeningen (Frankrijk, 1947): 143 blz: Vertaald door Rudy Kousbroek (1978): Uitgeverij de Bezige Bij

"Stijloefeningen" van Raymond Queneau is een heerlijk boekje om op je gemak door te lezen. Om jullie mee te laten genieten van de onnavolgbare stijl van Queneau (en zijn vertaler Kousbroek) bestaat de rest van deze bespreking voornamelijk uit citaten.

Een paar citaten uit de inleiding van Rudy Kousbroek:

- Exercises de Style is niet een echte roman, maar éen zelfde verhaal op 99 verschillende manieren verteld. Het speelt in een Parijse autobus van lijn S, tegenwoordig lijn 84: een modieuze jongeman - een zazou, zoals men in die tijd zei - maakt zich kwaad omdat hij op zijn tenen wordt getrapt. Later op de dag, vanuit dezelfde bus, ziet de verteller de jongeman opnieuw. Hij wandelt bij het Gare Saint-Lazare in gezelschap van een soortgenoot die hem adviseert een extra knoop aan zijn jas te laten zetten. Dat is alles: een volstrekt zinloze en onmiskenbaar Queneau-achtige geschiedenis.

- Geen twee varianten zijn precies gelijk, dat wil zeggen ze worden niet alleen anders verteld, maar er gebeurt ook niet helemaal hetzelfde.

- In deze vertaling is niet alleen de tekst in het Nederlands vertaald, maar ook de plaatselijke achtergrond. ... De autobus van lijn S, alias lijn 84, is veranderd in een gemeentetram van lijn 16, het Gare Saint-Lazare in het Concertgebouw en het Cour de Rome in het Jan Willem Brouwersplein. Ook de verdere parafernalia zijn Nederlands.

Er volgen nu een aantal citaten uit de 99 varianten op hetzelfde verhaal:

Flaptekst:
- In dit meeslepende verhaal, geschreven in zijn eigen onnavolgbare stijl, toont de befaamde schrijver X - een geboren verteller die al verschillende best-sellers op zijn naam heeft staan - ons weer een aantal uit het leven gegrepen karakters. De held van dit verhaal, dat toegankelijk is voor lezers van elke leeftijd, ontmoet in een tram een geheimzinnige persoon, die ruzie zoekt met een willekeurige passagier. In de slotepisode komen wij deze raadselachtige figuur weer opnieuw tegen; ditmaal staat hij uiterst aandachtig te luisteren naar de raadgevingen van een van zijn vrienden, een verfijnde meester-dandy. Het geheel blijft de lezer bij als een machtig epos, door de schrijver X met meesterhand geciseleerd.

Figuurlijk:
- Op het middelpunt van de dag, tussen de reislustige sardines samengepakt in een blauwflankige gemeentekever, voer plotseling een langhalzig kaalgeplukt kuiken uit tegen een hunner, vreedzaam van aard, en zijn woordgeluid verspreidde zich in het luchtruim, vochtig van protest. ...

Bijzonderheden:
- Om 12 u. 17, in een bijwagen van lijn 16, lang 12 meter, breed 2,20 m en hoog 3,04 m, op een afstand van 3,6 km van het eindpunt van de lijn, vervoerende 48 personen, richt een individu van het mannelijk geslacht, oud 27 jaar, 3 maanden en 8 dagen, lengte 1 m 72, gewicht 65 kg, op het hoofd een 17 cm hoge hoed, waarvan de bol is omgeven door een lint van 35 cm lengte, het woord tot een man oud 48 jaar, 4 maanden en 3 dagen, lang 1 m 68 en wegend 77 kg ....

Woordsamenstellingen:
- Ik achtertrambalkonde stampvol-medemenselijk in een amsterdams-twaalfuurlijke ruimte-tijd en nabuurschapte een langhalzige hoedomkoorde snotaap. ...

Ontkenningen:
Het was nog een boot, noch een vliegtuig, maar een aards vervoermiddel. Het was noch ochtend, noch avond, maar twaalf uur 's middags. Het was noch een zuigeling, noch een grijsaard, maar een jongeman. ...

Onderscheid:
- In 't gemeenteblik (niet te verwarren met de gemeentestoffer) ontwaarde ik een geplukte kip (en niet een geplakte kop) met een verbazend lange hals (niet een verlangende baltse haas) en op zijn hoofd een wonderlijke hoed (niet te verwarren met een woederlijke hond) omgeven door een gevlochten koord (en niet door een gevluchte Koerd). ...

Kreten:
- Hemeltjelief! Twaalf uur! tijd om de tram te pakken! wat een drukte! wat een drukte! wat staan we op elkaar gepakt! moet je zien! die vent daar! wat een postzegel! en die nek! ...

Gezwollen:
- Rond het uur dat er kloven beginnen te vallen in de rose vingers der dageraad besteeg ik gelijk een gezwinde pijl een tramwagen, rijzig van gestalte en cyclopisch van oog, snellend langs het kronkelige traject van lijn 16. ...

Telegrafisch:
- TRAM AFGELADEN STOP JONGEMAN LANGEHALS GEVLOCHTEN HOEDBAND BELAAGT ONBEKENDE MEDEPASSAGIER STOP MOTIEF ONDUIDELIJK STOP KWESTIE PER ONGELUK EXPRES GEPLETTE TENEN STOP JONGEMAN KRUIPT SCHULP STOP VEERTIEN UUR HALTE CONCERTGEBOUW STOP VRIEND GEEFT JONGEMAN KLEDINGADVIES STOP KNOOP VERZETTEN STOP ARCTURUS

Tanka:
- Als lijn 16 stopt
Een vent met een hoed stapt in
Twee zijn er nijdig

Later bij 't Concertgebouw
Is er sprake van een knoop

Germanismen:
Mensch, wat mei passiert is. Ik sta of der stratenbaan, alles voll belegt, enta staat so'n mieser kerel, grauwzaam afgemaagerd, die hals wederwaardig uitgedeend, een echter moeffiger slapswans. ...

Gastronomisch:
Na bruin te zijn gebakken onder een licht sudderend zonnetje stapte ik in een bosbeskleurige tram, waarin het krioelde van passagiers als maden in een overrijpe kaas. ...

Niet alle 99 varianten zijn even geslaagd, en iedereen zal zijn eigen voorkeuren hebben, maar "Stijloefeningen" is een zeer speels en humoristisch boekje. De inleiding, bewerking en vertaling door Rudy Kousbroek zijn voortreffelijk. Liefhebbers van "Opperlans" van Hugo Brandt Corstius zullen dit boekje waarschijnlijk ook wel weten te waarderen.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Dvd: Satyajit Ray: Two Daughters

Two Daughters (India, 1961): 111 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

Het eerste verhaal van "Two Daughters" is "The Postmaster". Nanda, een jonge man, verlaat Calcutta om als postbeambte te gaan werken in een klein dorpje dat heel veel last heeft van malaria. Zijn enige troost is Ratan, een weesmeisje die voor hem zorgt en aan wie hij leert lezen en schrijven.

In het tweede verhaal komt de student Amulya thuis voor een vakantie van twee maanden. Zijn moeder heeft een vrouw voor hem op het oog. Amulya gaat op pad voor een bezoek aan de vrouw, maar blijkt niet enthousiast. Hij heeft zelf een andere vrouw in gedachten, maar daar is zijn moeder weer niet enthousiast over waarop Amulya tegen zijn moeder zegt: "Trouw jij of trouw ik?". Amulya trouwt met de vrouw van zijn keus, maar zijn bruid blijkt niet enthousiast.

De twee verhalen in "Two Daughters" zijn kleine verhalen over gewone mensen zoals die in India leven. Je zou kunnen zeggen dat er niet zo veel gebeurt in de film, maar de film geeft wel een prachtig inkijkje in het leven van gewone mensen.

Op IMDB krijgt "Two Daughters" van iets meer dan 1.200 mensen een waardering van 8,1.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Devi

Devi (The Goddess) (India, 1960): 95 min: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

"Devi" speelt zich af op het platteland van Bengalen rond 1860. Kalikinkar Roy is de landheer en weduwnaar. Zijn jongste zoon Umaprasad is getrouwd met de jonge Doyamoyee.

Kalikinkar droomt dat Doyamoyee de reïncarnatie van een godin is. Als vervolgens een arme man zijn zieke zoon naar Doyamoyee brengt en hij geneest, dan begint iedereen te geloven dat Doyamoyee de reïncarnatie van de godin is. Van heinde en ver stromen mensen toe om zich te laten genezen.

"Devi" laat een mooi voorbeeld zien van wat wij in het westen godsdienstwaanzin zouden noemen. In het India van de 19e eeuw was er een hele traditie op dat gebied. Mensen geloofden veel meer in de helende werking van guru's dan in die van moderne medicijnen.

Ik vind "Devi" een mooie film, met prachtige muziek van Ali Akbar Khan.

Op IMDB krijgt "Devi" van ruim 1.700 mensen een waardering van 7,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.