Ik heb me door "De kunst van het recenseren van kunst" heen geworsteld. Ik zeg welbewust geworsteld want het boek blinkt niet bepaald uit in leesbaarheid. Volgens de schrijver is het doel van het boek om een beginnende recensent houvast te bieden bij het beoordelen en zelf schrijven van recensies. Om het boek in je eentje tot je te nemen is het volstrekt ongeschikt. Ik heb medelijden met studenten die dit boek voor hun studie moeten lezen of erger nog bespreken of bestuderen. Wat wel kan is onder begeleiding van een goede docent dit boek in een rustig tempo door te nemen en de opdrachten te doen. De schrijver heeft gedacht, al doende leert men en zo is het natuurlijk ook.
Ik zal dit boek aan niemand aanraden. Het is nodeloos ingewikkeld geschreven met veel jargon. In plaats daarvan zou ik iemand die besprekingen van boeken, films, muziek of andere kunstuitingen wil gaan schrijven het advies willen geven, bespreek dingen die je interessant vindt, en probeer om een beetje leesbaar op te schrijven waar het over gaat en wat je er van vindt. Vergeet alle overbodige theorie!
Wam de Moor schrijft in dit boek regelmatig dat hij zijn cursisten adviseert om vooral leesbaar te schrijven. Zelf schrijft hij helaas ook niet echt boeiend.
Opmerkelijk dat iemand zo moeilijk schrijft over schrijven. En het is naar mijn mening precies zoals jij zegt, bespreek dingen die je interessant vindt en vergeet alle overbodige theorie. Raar ook dat iemand het op deze manier zelfs tegenmaakt.
BeantwoordenVerwijderenHoi Niek, mijn oog viel op dit boek kort nadat het was uitgekomen. Ik heb het denk ik voor het eerst in 1996 of 1997 gelezen toen ik nog geen ervaring had met het schrijven van besprekingen, überhaupt nauwelijks met schrijven. Inmiddels ben ik over het algemeen vrij goed in staat om bij wat iemand zegt of schrijft het zinnige en onzinnige van elkaar te onderscheiden. Alle zinnige opmerkingen van dit boek passen op een A4-tje, de rest is overbodige ballast. Groetjes, Erik
Verwijderen