Een bezoek aan de tandarts

Vanmiddag ben ik weer eens bij de tandarts geweest. Er is waarschijnlijk geen enkele andere beroepsgroep waarvoor ik enerzijds zo'n grote angst heb en anderzijds zo'n bewondering heb. Het verbaast mij altijd dat er geen schreeuwend tekort aan tandartsen is. Een tandarts schijnt goed te verdienen, maar verder kan ik geen enkele reden bedenken waarom iemand tandarts zou willen worden.

 

Gelukkig heb ik nooit aan de terreur van een schooltandarts bloot gestaan. Mijn moeder had het gezonde verstand (en de financiële mogelijkheid!) om een goede tandarts voor zichzelf, mijn vader, mij en mijn zus en mijn broer uit te zoeken. Ik had vanaf ongeveer 1970 tot aan de dood van mijn moeder in 1998, toen de tandarts ermee stopte, een zeer bekwame tandarts. Dit blijkt wel uit het feit dat alle vullingen (een stuk of 5) die hij in die jaren zette (met amalgaam) nu nog steeds perfect zitten. Klachten aan mijn gebit heb ik in mijn leven relatief weinig gehad. Ik heb een stuk of 7 vullingen en zeer regelmatig moet mijn mondhygiëniste (ook al zo'n hele goede) het tandsteen verwijderen, maar ik heb nog nooit een wortelkanaalbehadeling gehad of een tand die getrokken moest worden. Afkloppen maar.

 

Ondanks de bekwame tandarts was ik als kind doodsbang iedere keer als wij naar de tandarts gingen. Het gekrijs van andere patiënten als wij in de wachtkamer zaten werkte ook niet bepaald geruststellend. En boren was zeer pijnlijk, volgens mij heeft de tandarts totdat ik volwassen was altijd zonder verdoving gewerkt. Ik moet er nu absoluut niet aan denken dat een tandarts in mijn gebit gaat zitten wroeten zonder verdoving.

 

Als student ben ik vanwege mijn angst voor de tandarts 4 jaar lang niet naar de tandarts geweest. Uiteindelijk won mijn verstand het van mijn angst en ben ik na die 4 jaar weer gewoon elk half jaar naar de tandarts geweest. Ik had in die tijd slechts een gaatje opgelopen, dus dat viel mee.

 

Vanaf 1998 tot 2007 heb ik in Zeist een tandarts gehad. Deze man werkte veel met flosdraadjes. Bij ieder bezoek van mij zat hij een hele tijd mijn tanden te flossen en zei dat ik dat zelf ook moest doen. Ik was er altijd te lui voor. Hij heeft slechts een keer moeten boren. 

 

Mijn huidige tandarts is een vrouw. Tegenwoordig ben ik lang niet meer zo bang voor de tandarts. Ik ga nu zeer regelmatig naar de mondhygiëniste die mijn gebit grondig schoonmaakt. Mijn bezoek aan de tandarts duurt meestal maar enkele minuten en dan kan ik weer gaan.

 

Maar vandaag was het weer eens mis. Op het oog zag alles er goed uit. Maar de tandarts wilde röntgenfoto's maken en zag daarop dat er in een kies op een moeilijk bereikbare plaats een gaatje zat. Aangezien gaten wel groeien maar niet kleiner worden stemde ik er meteen mee in dat de tandarts ging boren en een vulling (deze keer van composiet, een kunststof) plaatste. Uiteraard met verdoving en hoewel een zeer ongemakkelijke ervaring was het niet pijnlijk. Ook nu heb ik nog geen last van pijn.

 

Hopelijk kan ik weer een tijdje vooruit!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.