Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 10: Er zijn schatten in overvloed

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 10: Er zijn schatten in overvloed (Verenigde Staten, 1996): 128 blz: Vertaald door Cees de Groot (2001): Uitgeverij Big Balloon

 

 

Citaten:

- "Casper, wil je de tafel voor me dekken, alsjeblieft?"

 "Hmm ... ik zou zeggen, nee ... Ik ben niet zo dol op tafeldekken.

 Ik vind niet dat je iets zou moeten doen tenzij je er dol op bent."

 

- "Ik ben bezig met een kruiswoordpuzzel. Nummer drie verticaal is "vogel"."

 "Hmm ..."

 "Ik heb het! "Geelgestreepte boomklever"!"

 "Maar je hebt maar vijf vakjes."

 "Dat zie ik ook wel. Die idioten dwingen je om superklein te schrijven."

- "Hoe meer feitenkennis je bezit, hoe moeilijker het is om een beslissing te nemen.

 Zodra je goed bent geïnformeerd, begin je complicaties en nuances te zien,

 Je beseft dat niets zo duidelijk en simpel is als het eerst leek. Uiteindelijk raak je door kennis verlamd.

  Als man van de daad, kan ik dat risico niet lopen."

 "Je weet niks, maar je handelt er in ieder geval naar."

 

Een van de allersterkste teksten uit de 13 delen: Caspers vader komt thuis en ziet Casper met een bord staan waarop staat: "Verwerp de zonden, maar vergeef de zondaar!"

 

- "Hier ben ik, gelukkig en tevreden.

 ... Maar niet euforisch."

 

- "Zijn Hamburgers gemaakt van mensen die in Hamburg wonen?"

 "Natuurlijk niet! Het is een soort biefstuk."

 "Eet ik een koe?"

 "Jawel."

 "Ik kan geen hap meer door mijn keel krijgen."

 

- "Pap, waarom doe je je ogen dicht als je niest?"

 "Als je oogleden niet gesloten zouden zijn, zouden door de kracht van de explosie je oogbollen eruit springen en aan de oogzenuw blijven bungelen. Als je iets wilt zien zou je met je vingers je oogbollen moeten vasthouden."

 "Smerig.

 Hoe weet jij  dat allemaal?"

 "Het staat in het boek dat je krijgt als je vader wordt."

 

- "Zzzucht ... Ze zeggen wel dat niemand op zijn sterfbed wenst dat hij meer tijd op kantoor had doorgebracht."

[Caspers vader kijkt naar zijn zoontje]

 "Nou, tijd om naar kantoor te gaan."

 "Het is duidelijk dat hij dat niet zomaar zei."

 

- "Waarom zou ik in bad gaan? Ik word toch weer vuil.

 Waarom zou ik mijn tanden poetsen? Ik ga toch weer eten.

 Waarom zou ik mijn haar kammen? Straks zit het weer door de war.

 Je kunt beter efficiënt zijn dan hygiënisch."

 

- "Ha, ik ben het! De grootste prestatie van je leven!"

 "Ik zit in een dip."

 

- "Ik kan wel wat hulp bij mijn huiswerk gebruiken, Hobbes."

 "Wat moet je doen?"

 "Ik moet een opstel schrijven waarin ik twee kanten van een zaak bekijk en daarna moet ik een van de argumenten verdedigen."

 "En wat is het onderwerp?"

 "Dat is het probleem! Ik kan niets verzinnen waarover je van mening kan verschillen."

 "Dat is moeilijk te geloven."

 "Ik heb altijd gelijk en de ander nooit! Wat valt daar nou over te twisten?!"

 

- "Yep, Kerstmis komt er alweer aan.

 En hoe kun je beter een christelijke feestdag vieren dan met een maand vol ongebreidelde consumptiedrift!"

"Ik sta altijd verbaasd dat andere religies dat niet hebben overgenomen."

 "Een stapel cadeaus krijgen is voor mij een diepe, spirituele ervaring."

 

- "Hé, pap, waarom zaag je niet alle bomen om op de heuvel verderop en maak je een skilift?"

 "Omdat een skilift lelijk, lawaaiig en volstrekt overbodig is."

 "Het probleem van pap is dat hij de vooruitgang niet herkent."

 

- "We worden omringd met apparaten die gemaakt zijn om het werk lichter te maken en het gemak te dienen. We hebben meer vrije tijd dan de mens ooit had.

 En wat doen we met die vrije tijd? Werken we aan onze ontwikkeling? Ondernemen we interessante dingen? Brengen we iets tot stand?"

 "Pap, ik kan die reclame niet verstaan."

[Caspers vader trapt Casper naar buiten]

 "Als het aan pap lag, zou vrije tijd net zo waardeloos zijn als werk."

 

- "Hier is de nieuwste opiniepeiling van je prestaties als vader. Je populariteitscijfer is nogal laag, ben ik bang."

 "Dat komt omdat er geen vanzelfsprekende relatie bestaat tussen wat nodig is en wat gewenst wordt. IK doe wat ik moet doen en daarmee word je niet populair."

 "Met zo'n houding kun je je baan wel vergeten."

 "Geef me een seintje als iemand anders het over wil nemen."

 

- "Ik ben gek op het nieuws! Populaire kranten weten heel goed dat ik niet zit te wachten op serieuze polemieken over ingewikkelde en saaie onderwerpen.

 Ze bieden aan wat ik graag wil hebben: roddels, schandalen, sound bites, huilerige verhalen en populariteitspolls, alles verpakt in hapklare brokken! Buitengewoon amusant."

 "En dan vragen opiniemakers zich nog af waarom het publiek zo cynisch is over politiek."

 "Je kunt zien dat dit een diepgaand artikel is, want er staat tekst naast het kaartje."

 

- "Ik ben vastbesloten om het wereldrecord "Zo lang mogelijk je vinger in je neus steken" te verbeteren."

 "Ik geloof niet dat zoiets officieel bestaat."

 "Als dat zo is ben ik sowieso kampioen!"

 

 - "Als het sneeuwt kan je gaan sleeën. Als het waait kan je gaan vliegeren. Als het warm is kan je gaan zwemmen.

 Maar als het regent ... zucht ...

 ... Het enige wat je dan kunt doen is mam de zenuwen te bezorgen."

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 9: Maniakale moordzuchtige junglekat

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 9: Maniakale moordzuchtige junglekat (Verenigde Staten, 1994): 128 blz: Vertaald door Cees de Groot (2001): Uitgeverij Big Balloon

 

 

De paperbacks van "Casper en Hobbes" zijn gelijmd, niet ingebonden. Dat heeft als zeer groot nadeel dat als ze vaker gelezen worden, de kans bestaat dat er bladzijden los komen te zitten. Mijn exemplaar van "Maniakale moordzuchtige junglekat" telt helaas vele losse bladzijden. Ik zal moeten uitzien naar een nieuw exemplaar.

 

Citaten:

- "Hallo? ... Nee, mijn moeder kan nu niet aan de telefoon komen.

 Tuurlijk wil ik een boodschap aannemen.

 Schrijf het maar op een stuk papier, kom langs, betaal me vijf piek en ik geef het zodra ik haar zie.

 Nou, zo dringend was het kennelijk ook weer niet."

 

- "Hoe werken geldautomaten?"

 "Kijk, stel dat je vijftig euro wilt hebben ... Je toetst het bedrag in ...

 ... en aan de andere kant van de automaat zit een man met een drukpers die het geld drukt en de biljetten in dit luikje stopt."

 "Zo ongeveer als die vent die bij ons in de garage woont en de deur open- en dichtdoet?"

 "Precies!"

 

- "Inge, mag ik jouw antwoorden overschrijven?"

 "Natuurlijk niet!"

 "Waarom niet?"

 "Omdat je dan een mooi cijfer krijgt terwijl je er niets voor gedaan hebt."

 "Nou en?"

 "Het is verkeerd om 'n beloning te krijgen die je niet hebt verdiend."

 "Wie kan daar nou niet mee leven?"

- "Ik ben gek op stenen, dit is een mooi exemplaar.

 Zie je hoe glad hij is? Het heeft een eeuwigheid geduurd voordat ie zo mooi rond was.

 Deze steen is gevormd door sedimentaire afzetting, dus tegenovergesteld aan stollingsgesteente dat vulkanisch van oorsprong is."

 "Wat weet jij veel van stenen."

 "Reken maar. Door God gezonden ballistische projectielen noem ik ze."

 

- "Lieve Sint, vorig jaar vroeg ik een thermo-nucleaire langeafstandsraket met lanceerinrichting,

 In plaats daarvan kreeg ik sokken en een shirt. U moet mijn bestelling verwisseld hebben met die van een ander.

 Deze keer houden we ons wel aan de regels, ja?!

 Het feit dat hij de spullen voor niks weggeeft is nog geen excuus voor een incompetente organisatie."

 

- "Kijk nou eens toch naar deze boterham die mijn moeder voor me heeft gemaakt! Die eet ik niet. hoor!

 De inktvis is niet eens vers! Ruik maar! Het lijkt wel rubber! En het brood is helemaal doorweekt van de inkt! De augurken zijn geplet! Wat smerig!

 Ruilen?

 Niemand wil ruilen met een kind wiens moeder vieze boterhammen maakt!"

 

Inge Dekker:

- "Als mam aan me vraagt hoe het op school was zeg ik gewoon "goed" en begin over iets anders."

 

Casper heeft drie smeltende sneeuwpoppen gemaakt met borden als: Bekeer u! Het einde is nabij! De lente breekt aan!:

- "Het zijn sneeuwmannen die de ondergang voorstellen."

 "Je vergalt wel het plezier van het uitkijken naar de eerste bloeiende krokusjes!"

 

- "Mam! Wakker worden! Kom snel!"

 "Wat heb je? Wat is er aan de hand?"

 "Geloof jij dat liefde een biochemische reactie is die alleen maar bestaat om onze genen door te geven?"

 "Wat het ook is, het is het enige wat me ervan weerhoudt om je nu ter plekke te wurgen."

 "Mams geruststellingen zijn nooit erg geruststellend."

 

- "Ik wil niet opstaan. Ik wil me niet aankleden. Ik wil niet op de bus wachten. Ik wil niet naar school. Ik wil niet naar de juf luisteren. Ik wil niet leren. Ik wil geen opgaves. Ik wil geen huiswerk."

 "Hoe was het vandaag?"

 "Die hoef ik alleen maar in te koppen."

 

- "In het overzicht van de tv-programma's staat dat deze film "strikt voor volwassenen" is. Wat zouden ze daarmee bedoelen?"

 "Waarschijnlijk dat ze dingen laten zien zoals naar het werk gaan, rekeningen en belasting betalen en andere verantwoordelijke taken."

 "Wauw, ze maken geen geintjes als ze "voor volwassenen" erbij zetten."

 "Ik heb nooit begrepen hoe die films geld kunnen opbrengen."

 

- "Weet je waar ik een hekel aan heb? Als ik met iemand praat en die gaat dan over zichzelf beginnen.

 Het is zo onbeleefd! Waarom denken ze eigenlijk dat ik een gesprek met ze aanknoop? Ze kunnen het toch over mij hebben! Wat kan het iemand schelen wat zij te vertellen hebben? Als ik met iemand praat hoort het over mij te gaan!"

 

- "Ik stuur aan op verandering."

 "Jij?!

 Je maakte vanmorgen nog geweldige stennis omdat je moeder minder jam op je boterham had gedaan dan gisteren!"

 "Ik stuur aan op verandering bij anderen."

 

- "Er is niets op de televisie."

 "Zet 'm dan uit." 

 "'m uitzetten?? Je denkt toch niet dat ik hier de hele dag naar een leeg scherm ga zitten staren?"

 

- "Wat ben jij aan het doen, Casper?"

 "Ik eet wormen op voor tien eurocent!"

 "Daar komt niets van in! Tijd om naar huis te gaan! En, Inge, het is niet aardig om misbruik te maken van kinderen zonder gezond verstand."

 

- "Kleine genoegens van het leven

1. Een nieuw stripboek lezen

2. Een lieve hond aaien

3. Een brief krijgen

4. Een mok warme chocolademelk met slagroom opdrinken.

5. Grijnzen als een grote jongen je uitscheldt ... en hem daarna z'n tanden door z'n lip slaan."

 "Je lijstje vervult me met grote ontroering."

 "Helaas heb ik niet alle dingen zelf meegemaakt."

 

- "Juf, kunnen we in de kring gaan zitten en ergens over discussiëren?

 Om precies te zijn, zou ik het willen hebben over de vraag of kannibalisme een verzachtende omstandigheid voor moord is omdat het minder afval oplevert.

  Om een of andere reden willen ze ons alleen dingen leren die iedere sufferd in een boek kan opzoeken."

 

- "Ik heb vandaag een proefwerk verprutst, maar dat kan me niet schelen."

 "Nee?"

 "Het is een kwestie van prioriteiten Hobbes, je moet ruimte maken voor wat je echt belangrijk vindt.

 De dagen zijn kostbaar en ik wil ze liever gebruiken om pret te maken dan om te leren."

 "Ik had nooit gedacht dat onwetendheid een onderdeel is van de kwaliteit van het leven."

 "Nou, pap blijkbaar ook niet."

 

- "Ik vind dat we een telefoonbeantwoorder nodig hebben."

 "Nou, ik weet 't niet ...

 Als je zo'n apparaat hebt voel je je verplicht een heleboel telefoontjes te beantwoorden van mensen die je eigenlijk helemaal niet wil spreken.

 Zonder een antwoordapparaat kan je de telefoon gewoon laten rinkelen en als de beller het opgeeft hoef je ook niet met hem te praten."

 "Dat is niet helemaal wat ik bedoel."

 "Dat is ook het probleem op kantoor. De secretaresses laten de telefoon niet rinkelen en daarom ben ik steeds met mensen in gesprek."

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 8: Het zijn zware dagen

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 8: Het zijn zware dagen (Verenigde Staten, 1993): 128 blz: Vertaald door Cees de Groot (2000): Uitgeverij Big Balloon

 

 

De strip "Casper en Hobbes" werd oorspronkelijk in de Verenigde Staten gepubliceerd in een aantal kranten. Doordeweeks was de strip in zwart-wit, maar in de weekenden was de strip ingekleurd. De eerste 7 delen van "Casper en Hobbes" in het Nederlands, zoals uitgegeven door Big Balloon, bevatten alleen zwart-wit tekeningen. Vanaf deel 8 zijn een deel van de tekeningen in prachtige kleuren en bovendien zijn de afzonderlijke cartoons in een flink groter formaat afgebeeld, wat het kijkplezier enorm ten goede komt. 

 

Citaten:

- "Mááám!"

 "Wat is er??"

 "Hoe planten weerzinwekkende beesten als octopussen en harige insecten zich voort? Vinden ze elkaar echt aantrekkelijk?"

 "Het is drie uur! Ga slapen!"

 "Nu ik erover nadenk, vraag ik me af hoe het komt dat mensen elkaar aantrekkelijk vinden."

 

- "Zal ik eens een geweldig idee demonstreren?

 Eerst drink je de helft van de melk uit je thermoskan. Daardoor heb je genoeg ruimte om de rest van de lunch erin te proppen. Kijk, daar gaat mijn boterham met jam! Én een banaan!

 Dan laat je 't een minuutje soppen ... Daarna schud je tot het vloeibare smurrie is, en dan laat je het naar binnen glijden! Je maag merkt het verschil niet en je spaart je tanden!"

- "Als een mens opgroeit, moet hij iets worden. Hij kan niet blijven zoals hij is.

 Maar een tijger die opgroeit blijft gewoon een tijger. Waarom is dat zo?"

 "Tijgers worden perfect geboren."

 "Dat heb ik weer ... Mijn ouders zijn mensen!"

 

- "Kijk nou, pap heeft me aan m'n huiswerk gezet!

 Hij zei dat ik later zal inzien dat er niets zo leuk is als leren.

 Dus zei tegen hem: prima! Daar kom ik later dan wel achter!"

 "En wat zei hij toen?"

 "Hij zei dat als ik niet heel snel mijn boeken zou openslaan, er voor mij helemaal geen later meer zou inzitten."

 

- "Hier is je opdracht, Inge. Heel goed gemaakt! Deze hier is van Casper.

 En houd nou eens op je opdrachten te ondertekenen met "Casper, jongen met een bestemming". Je kunt beter je tijd besteden aan je huiswerk dan aan het natekenen van "officiële notariële zegels" aan de onderkant van het papier."

 "Jongen met een bestemming?!"

 "Yep! Jongen met een bestemming!"

 "Iedereen die ik ken gelooft dat jouw bestemming een aparte kooi in het apenhuis is."

- "Hé, pap, kijk 'ns naar die reclame?

 Waarom rij jij niet in zo'n gave sportauto als die vent in de reclame?"

 "Die auto kost 80.000 gulden."

 "En moet je die lekkere meid zien die erbij is. Waarom heeft mam niet van die kleren aan?"

 "Ja, waarom zie jij er niet zo uit?"

 "Omdat jouw puberale fantasieën om te beginnen een 20-jarig fotomodel met borstvergroting vereisen ... schat!"

 

- "Heb je een vraag, Casper?"

 "Ja! Welke garantie heb ik dat dit onderwijs een adequate voorbereiding is op de toekomst?

 Krijg ik wel de vaardigheden die ik nodig heb om me staande te houden in de keiharde wereldeconomie? Ik reken op een baan met een topsalaris als ik straks klaar ben! Ik wil kansen!"

 "In dat geval, jongeman, zou ik je aanraden wat harder te leren. Wat je van school meekrijgt, hangt af van wat je er zelf instopt."

 "O. Laat dan maar zitten."

 

- "Heb je al een idee voor je opstel?"

 "Nee, ik wacht op inspiratie. Creativiteit komt niet als water uit de kraan. Je moet in de juiste stemming zijn."

 "En wat voor stemming is dat dan?"

 "Paniek voor de naderende deadline." 

- "Pap, waar komen de kindertjes vandaan? Is het waar dat een ooievaar ze in een bundeltje gewikkeld op de stoep achterlaat?"

 "In de meeste gevallen klopt dat, ja. Maar in jouw geval ben je stomweg door een vliegend reptiel door de schoorsteen gelazerd."

 "Cool!"

 "Dat verklaart veel, vind je niet?"

 

 - "Mam, ik heb een vraag."

 "Tuurlijk, schat."

 "Waarom zou je een gulden per minuut willen uitgeven om te telefoneren met halfblote meiden die je op de televisie ziet?"

 "Waar heb jij naar gekeken?"

 "Eh ... het was ... uh ... tijdens de tekenfilms vanochtend.

 Als ik eens een keer een vraag stel, draait het er altijd op uit dat ik er een heel stel moet beantwoorden."

 

- "Hoi, pap. Ik ben het, Casper.

 Ik bel je even om je te zeggen dat het vandaag een prachtige dag is.

 Wat jammer dat je vastzit in een saai kantoor terwijl ik zorgeloos en vrolijk rondren! Ik hoop dat je een fijne zomer hebt! Ha! Ha! Ha!

 Kinderjaren zijn nu eenmaal een plaag voor volwassenen."

Casper zit achter een bureautje met daarop de tekst: een schop onder je kont 1 gulden.

- "Hoe gaan de zaken?"

 "Slecht."

 "Hoe zou dat nou toch komen?"

 "Ik begrijp er niks van.

 Wat ik verkoop, heeft toch iedereen nodig?" 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 7: De gestoorde bloeddorstige monsterlijke sneeuwzombies vallen aan

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 7: De gestoorde bloeddorstige monsterlijke sneeuwzombies vallen aan (Verenigde Staten, 1992): 120 blz: Vertaald door Cees de Groot (2000): Uitgeverij Big Balloon

 

 

Citaten:

- "Kom mee, Hobbes. We moeten naar buiten."

 "Moet dat echt?"

 "Ja, ik mag van pap geen tv-kijken. Hij zegt dat het zomer is en dat je dan buiten moet spelen in plaats van naar de buis te staren. Het is toch niet te geloven? Wat een dictator!"

 "Hoe hardvochtig is het om tot spelen gedwongen te worden."

 "Ik zal het hem inpeperen! Ik weiger plezier te hebben!"

 

- "Niets kan je plezier meer verpesten dan de gedachte dat het leerzaam is!"

- "Ha, pap. Je wilt zeker wel weten hoe je ervoor staat in de polls."

 "Niet echt, nee."

 "Ik denk dat je deze uitslag wel verrassend zult vinden. Deze grafiek laat zien dat de gemiddelde pa een tolerantiescore heeft van 70%. De sheet hieronder geeft aan dat jouw tolerantiescore onder de 10% zit!

 Gezinsleden van zes jaar oud werd gevraagd naar hun voorkeur inzake bedtijd. Let op deze serie grafieken die aangeeft dat je score met elk uur later oploopt! Kijk, zo tegen middernacht ligt je score vrijwel tegen het gemiddelde aan!"

 

- "Ben jij een voorstander van vrije meningsuiting in onze samenleving?"

 "Natuurlijk. Dat staat zelfs in onze grondwet."

 "Dus je bent tegen censuur en het verbieden van ideeën die je rampzalig vindt?"

 "Precies. Je moet het slechte samen met het goede accepteren."

 "Dus je bent er niet op tegen dat ik blootgesteld word aan afbeeldingen, films of soorten muziek die sommige mensen schandalig of shockerend vinden. Klopt dat?"

 "Kijk, laat me je eerst iets vertellen over onze verantwoordelijkheid voor de culturele aspecten van de opvoeding en het vermogen om de juiste keuzes te maken."

 "Draaikont!"

- "Wat een oplichterij! Hier staat dat als je de puntjes met elkaar verbindt er een tekening tevoorschijn komt. Kijk, dat heb ik gedaan en het ziet er niet uit!"

 "Ik geloof dat je alle puntjes in de volgorde van de cijfertjes met elkaar moet verbinden."

 "O. Alles moet volgens regels, regels, regels!"

 

- ""Leef bij de dag", dat is mijn motto.

 Je weet nooit hoe lang je nog leeft! Je kunt morgen de straat oversteken en - whammm - overreden worden door een vrachtwagen! Dan heb je spijt dat je niet alleen voor je plezier hebt geleefd! 

 Daarom zeg ik altijd: "leef bij de dag!" Wat is jouw motto?"

 "Kijk uit als je de straat oversteekt."

- "Ik word een beetje onrustig vanwege pakjesavond."

 "Ben je bang dat je niet braaf bent geweest?"

 "Dat is nu precies de vraag. Het is allemaal zo relatief. Hoe kijkt de Sint ertegenaan? Wat beschouwt hij als braaf?

 Ik heb niemand koud gemaakt! Dat is toch behoorlijk braaf, niet? Ik heb geen misdaad gepleegd, ik ben geen oorlog begonnen en ik heb me niet schuldig gemaakt aan kannibalisme.

 Behoorlijk braaf, toch? Heb ik nu niet een heleboel cadeaus verdiend?"

 "Misschien is braaf meer dan het nalaten van slechte daden."

 "Juist, en dat is nou precies wat me zorgen baart."

 

 De vader van Casper komt in zijn auto de oprijlaan inrijden. Daar staan een aantal sneeuwpoppen met borden in hun handen met teksten als: Te streng, Huiswerk nee, Caspers papa oneerlijk, Meer vrij!, Later naar bed minder in bad!, Pap is een bruut.

- "Op kantoor hoor je nooit iemand over dit soort dingen."

- "Pap, waarom maken soldaten elkaar af om de wereldproblemen op te lossen?"

[Caspers vader kijkt op uit zijn krant, verzucht en pakt zijn krant weer op.]

 "Ik heb zo'n idee dat volwassenen alleen maar doen alsof ze weten waarmee ze bezig zijn."

 

- "Ik heb zojuist een tv-spot gezien van een luxe cruise. Waarom hebben wij nooit van dat soort vakanties?"

 "Vakanties zijn altijd een kwestie van betrekkelijkheid."

 "Huh?"

 "We zitten elk jaar tijdens de vakantie in een koude, tochtige tent en dus lijkt het leventje hier een luxe-cruise. Als je moet afzien tijdens je vakanties, lijkt de rest van je leven een paradijs."

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 6: Wetenschappelijke vooruitgang klinkt als "Boink"

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 6: Wetenschappelijke vooruitgang klinkt als "Boink" (Verenigde Staten, 1991): 120 blz: Vertaald door Maria van Galen, Gerrit de Jager en Cees de Groot (1999): Uitgeverij Big Balloon

 

 

Het is al weer bijna een jaar geleden dat ik de delen 2 tot 5 van de uiterst grappige serie "Casper en Hobbes" heb gelezen en besproken. Ik ga nu verder met deel 6 en heb opnieuw vaak hardop moeten lachen. Er is weinig waar ik zoveel mee kan lachen als met de avonturen van het 6-jarige jochie Casper en zijn speelgoedtijger Hobbes. Ik denk dat de citaten voor zich spreken.

 

Citaten:

Een confrontatie tussen Casper en Hammie:

- "Geef me die auto eikeltje."

 "Die is van mij! Heb ik van huis meegenomen."

 "Ik zei: geef me die auto."

 "Hammie, je kunt niet zomaar spullen afpakken, alleen maar omdat je groter bent!"

 "Ik pak het niet af. Jij geeft het aan mij, omdat dat voor ons alle twee prettiger is."

 "Toch een mooie gedachte."

 "Geef mijn auto terug! Hij is niet van jou!"

 "Nu wel. Je hebt 'm aan mij gegeven."

 "Veel keuze had ik niet! Mijn auto weggeven of in elkaar geslagen worden!"

 "Ja, èn?"

 "Ik heb 'm alleen maar weggegeven omdat jij groter en gemener dan ik ben!"

 "Ja, èn?"

 "Die verpletterende argumentatietechniek van hem ..."

 "Zeg je nu dat je toch kiest voor een knal voor je kop?"

- "Pap, waarom zijn oude foto's altijd zwart-wit? Hadden ze vroeger geen kleurenfilmpjes?"

 "Jazeker wel ... Eigenlijk waren die oude foto's in kleur. Maar de wereld was toen zwart-wit."

 "Echt waar?"

 "Yep, de wereld kreeg pas kleur ergens in de jaren dertig en in het begin waren de kleuren nog behoorlijk flets."

 "Dat is raar."

 "Tja, de waarheid is soms vreemder dan de fantasie."

 "Maar hoe zit het dan met oude schilderijen in kleur? Als de wereld zwart-wit was, waarom hebben de oude schilders die dan niet zo gemaakt?"

 "Je weet dat veel kunstenaars geschift zijn."

 "Maar ... hoe hadden ze überhaupt in kleur kunnen schilderen? Zouden hun schilderijen niet uitgrijze en zwarte vlakken moeten bestaan?"

 "Natuurlijk, maar ze kregen pas kleur in de jaren dertig, net als alle andere dingen."

 "En waarom kregen de oude zwart-witfoto's dan geen kleur?"

 "Omdat het kleurenfoto's uit de zwart-wittijd zijn, weet je nog wel?"

 

- "Hé, Inge, wat heb jij op je brood vandaag?"

 "Kaas met ketchup."

 "En dat is mijn lievelingsboterham, dus ik wil niet horen wat voor smerigs jij hebt!"

 "Rustig maar. Ik heb iets hier van school."

 "Mooi."

 "Zo te zien sigarenpeuken in snotsaus."

 "Dat is erwtensoep!"

 "Echt? Getver!"

 

 - "Volgens mij is er geen beter bewijs voor beschaafd leven elders in het heelal, dan dat ze niet proberen met ons in contact te komen."

 

- "En hoe gaat het met je huiswerk?"

 "Ik ben bijna begonnen."

 

- "Wanneer gaan we een kerstboom kopen?"

 "Kweenie. Misschien een paar dagen na nieuwjaar."

 "Na nieuwjaar?"

 "Jazeker, dan kunnen we zo een boom van de straat rapen."

 "Wat?!"

 "Soms zit er nog een beetje glitter op zo'n boom, dan hoef je 'm zelfs niet op te tuigen. Zo sparen we tijd en geld."

- "Yech! Wat is dat voor iets walgelijks?"

 "Dat is spinnenstamppot. Je kunt de poten eruit halen en aan je vader geven als je ze te harig vindt."

 "S-spinnen-s-stamppot?"

 "Nee maar, ik geloof dat we eindelijk eens rustig kunnen eten."

 "Ik weet niet of ik nog veel zin heb om verder te eten."

 "Hé, ik vind het lekker!"

 

- "Ha, mam. Ik maak m'n eigen krant met nieutjes uit ons huishouden."

 "Wat leuk."

 "Ik ben op zoek naar een openingsartikel. Mag ik jou interviewen?"

 "Tuurlijk."

 "Oké, wat ben je daar aan het snijden?"

 "Vis."

 "Moeder met mes hakt waterbewoner aan mootjes. Gruwelijke slachtpartij bij nieuwbouwwijkgezin!"

 

Casper is in het hoofd aan het zagen van een op zijn rug liggende sneeuwpop.

- "Terwijl ik bezig ben met een hersenoperatie, maak jij een sneeuwpop voor een harttransplantatie!"

 

- "Leven en niks leren, zo zijn wij!"

- "Pap, als je een sneeuwbal naar iemand gooit, maar je mist 'm expres, is dat dan "slecht"?"

 "Ik denk dat het toch een beetje provocerend is, dus het zou wel een beetje slecht zijn."

 "Net zo slecht als ie raak zou zijn?"

 "Nee, ook weer niet zo slecht. Maar toch iets slechter dan helemaal niet gooien."

 "En als het nou een schampschot was, hoe erg zou het dan zijn?"

 "Stel dat z'n hoed en z'n bril van z'n hoofd waren afgeslagen?"

 "Dat zou goed zijn voor de doodstraf."

 

Nog een confrontatie met Hammie:

- "Hé, eikeltje, geef mij 'ns een kwartje."

 "Wat?! Waarom zou ik jou mijn geld geven?"

 "Het is voor het "Gun Casper een kans om te overleven fonds"."

 

- "Waar bewaren we de verlengsnoeren?"

 "In de gangkast, onderste plank."

 "Waar zijn de losse zaagjes van paps elektrische zaag?"

 "In de ... waarom wil jij dat eigenlijk weten?"

 "Huh? Ik maak een lijst van alle dingen in huis, zodat we die altijd kunnen vinden."

 

- "Kijk, als we nou in plaats van een kind een hond hadden genomen, konden we elke avond uitgaan."

 "Schat, we zijn voor ons plezier uit. Wil je het over iets anders hebben?"

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Tardi: Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB: Na de oorlog

Tardi: Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB: Na de oorlog (Frankrijk, 2018): 159 blz: Vertaald door Studio Peter de Raaf

 

 

Nadat hij is bevrijd is René Tardi teruggekeerd naar Frankrijk. Hij gaat terug naar het kleine dorpje in Zuid-Frankrijk waar hij en zijn vrouw Zette al voor de oorlog woonden. In augustus 1946 wordt hun zoon Jacques (de maker van het boek) geboren. Omdat René vrijwillig in dienst was gegaan zwaait hij na de oorlog niet af, maar wordt hij gelegerd in Duitsland om het Westen te helpen beschermen tegen de Russen.

 

Het verhaal loopt door tot de eerste jaren van Jacques die een hekel heeft aan school en vaak zit te tekenen. Dit derde deel hoort niet op zichzelf gelezen te worden, maar is een geweldige afsluiting van deze trilogie.

 

Jacques Tardi is stilistisch duidelijk beïnvloed door Louis-Ferdinand Céline, wiens "Reis naar het einde van de nacht" hij van prachtige illustraties heeft voorzien. Dat is te zien aan het rauwe taalgebruik en het veelvuldig voorkomen van de drie gedachtepuntjes om spreektaal weer te geven.

 

Ik durf wel te zeggen dat ik de trilogie "René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB" de meest indrukwekkende serie graphic novels of strips vind die ik ooit heb gelezen. Deze drie boeken van Jacques Tardi kunnen wedijveren met die van Tolstoi, Tsjechov en Paustovski om drie van mijn favoriete schrijvers te noemen.

 

Citaten:

- Saint-Marcel-lès-Valence, een dorp met 937 inwoners in de Drôme, zonder veel charme, strekt zich uit aan weerszijden van de weg Valence - Romans-sur-Isère. Hier, aan de voet van de Alpen, pal tussen de fruitbomen, bevinden we ons in het Rhônedal waar de mistral blaast tot je er gek van wordt. Een dorpsplein met zijn cafés, zijn jeu de boules en zijn fontein zul je in Saint-Marcel niet aantreffen ... je verveelt je te pletter! Als je uit de richting van Valence komt, word je begroet door de kruidenierswinkel van moeder Archibald.

 

- Voor een persoon met een hersenpan vol bruine stront die zeker wist dat hij tot het superieure "ras" behoorde, was het "vanzelfsprekend" dat je een communistische partizaan uit Polen of Rusland, een zigeuner of een jood een nekschot gaf. Hij zag het niet als moord. Het slachtoffer was tenslotte geen mens, maar een "Untermensch". En dat idee was genoeg om het laatste restje geweten dat er in die beulskop wellicht nog over was, in slaap te sussen!

 

- Ja, hang maar de lolbroek uit! ... Een tenk! Alleen boeren zeggen tank ... Godverdegodver! Je had al die klojo's in de kazerne moeten zien! Godsamme! ... om te kotsen ... schijtziek werd je ervan! Godverdomse klotebende ... Geen wonder dat ze ons keihard in ons hol naaiden.

 

Op bladzijde 47 en 48 wordt uitgelegd waar de term genocide vandaan komt, te lang om hier te citeren.

 

- Voor het geval dat de Duitse bevolking nog geen lucht heeft gekregen van het bestaan van de concentratiekampen, zijn er speciaal voor hen films gemaakt. Hitchcock had de supervisie over een van die gruwelijke reportages. Hij gaf de cameramannen de opdracht lange shots zonder cuts te maken ... zodat ze later niet konden zeggen dat er met de films geknoeid was om de waarheid te vervalsen ...

 ... maar de Ministeries van Buitenlandse Zaken van Amerika en Engeland besluiten deze documenten niet te vertonen. Dat zou die "brave" Duitsers maar demoraliseren, terwijl we ze juist moeten "aanmoedigen" om hun land weer op te bouwen!

 

- Thuis legt mijn vader me uit hoe je een stoomlocomotief tekent.

1) Eerst legt hij de rails neer en zet hij de wielen erop ...

2) ... dan de loopbrug, de stoomketel en de drijfstangen.

3) ... daarna voegt hij het machinistenhuis en de tender vol water en steenkool eraan toe ...

4) ... en ten slotte de stootblokken, de schoorsteen en de rookvang.

Nu kan de machine gaan rijden!

 Van voor naar achteren zie je twee kleine wielen, drie grote en nog één kleintje, het is dus een 231, een Pacific 231, de mooiste stoomlocomotief van allemaal! Ik sta versteld van deze logica ... voortaan zal ik altijd als ik iets wil uitbeelden - of het nu een koffiemolen, een vleugelpiano of een kat is - eerst proberen te begrijpen hoe het werkt voor ik het ga tekenen.

 

- Op een dag gaan mijn moeder en ik naar de kazerne. Mijn papa krijgt een medaille.

 Hij is niet de enige ... Andere soldaten krijgen ook een medaille. Een generaal of een kolonel, weet ik veel, een officier speldt een stukje blik op de linkerkant van de jas van elke held. Ze hebben veel bekijks, inclusief de fanfare van het regiment en de hele rambam ... en de spahi's met hun lange boernoesen ... zij zijn het mooist! Ik besef vagelijk hoe grotesk deze militaire ceremonie is, maar iedereen lijkt het serieus te nemen. Borst vooruit, plechtig gezicht, politiepet stevig op de schedel gedrukt, gehandschoende handen en blinkende laarzen om door de modder te ploeteren. Veel later zal mijn ouweheer zeggen: "Mijn bescheiden onderscheidingen heb ik maar één keer gedragen (op die dag in Fritzlar?). Ik draag ze nooit meer, zelfs niet aan een lintje in mijn knoopsgat." ... Uiteindelijk heeft hij er sleutelhangers van gemaakt.

 

- Als in januari het nieuwe schooljaar begint, wordt er een nieuwe leerling voorgesteld ... een grote! Hij komt uit Kassel. Op een dag ging hij in een gebombardeerde wijk in een kelder spelen. Dat is gevaarlijk en verboden. Dat bleek ook wel: hij vond een granaat die hij meenam naar huis. In de schuur probeerde hij de granaat door te zagen. "Dat was een heel slecht idee!" vertelt de onderwijzeres. Hij is alle klassen langs geweest om ons te laten zien hoe het dus niet moet. Ook al ben je groot, dat betekent niet dat je minder stom bent.

 

- Mijn vader is soms een paar dagen achter elkaar van huis vanwege tankoefeningen. Hij zegt dat het lastig is om niet expres iets kapot te maken. Maar anderen zijn minder scrupuleus. Zij rijden met hun machines dwars door heggen en vernielen muren, tuinen, schuurtjes en fruitbomen. De moffen hebben tenslotte bij hen thuis ook alles kapotgemaakt!

 

- Achter het huis is er ook een kippenhok. Lili staat erop dat ik elke dag een nog warm ei naar binnen werk. Dat is goed voor mijn gezondheid. Met een naald prikt ze een gaatje in de beide uiteinden van het ei. Het is echt smerig met al die lauwe slijm. Ik moet ervan kokhalzen.

 

- Als ik op een dag uit school kom, laat een grote me een geïllustreerd blad inkijken - twee minuten, meer niet! Ik zie dit voor het eerst. Het is anders dan Tarou, het is veel mooier en helemaal in kleur, met allemaal verschillende vervolgverhalen ... serieuze en grappige. En dit blaadje komt elke donderdag uit. Zo heb ik kapitein Haddock leren kennen!

 De volgende donderdag is mijn grootmoeder zo aardig om het weekblad Kuifje te kopen. En omdat ze het veel beter vindt dan Tarou, Audax, Vigor en  Vulgor, koopt ze het voortaan elke donderdag. De verhalen in het blad hebben ook zo veel tekst ... aan de tekeningen heb ik genoeg! En ook al loopt Kuifje op de maan, kapitein Haddock is veruit mijn favoriet. Hun raket doet me denken aan het zeiltje op de keukentafel, waaraan ik ga zitten om sommige plaatjes na te tekenen.

- Gelukkig kan ik na school met mijn vriend Norbert discussiëren over onze favoriete striphelden. Ik weet nu dat de verhalen die we in onze geïllustreerde bladen lezen, strips heten.

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Tardi: Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB: Mijn terugkeer naar Frankrijk

Tardi: Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB: Mijn terugkeer naar Frankrijk (Frankrijk, 2015): 141 blz: Vertaald door Studio Peter de Raaf (2015): Uitgeverij Casterman

 

In het tweede deel van de trilogie "Ik René Tardi" volgen we René nadat hij met een colonne medegevangenen vertrokken is uit Stalag IIB, het krijgsgevangenenkamp waar hij ruim 4 jaar gevangen heeft gezeten. De Duitsers (afwisselend genaamd Fritzen of Teutonen) zijn op de vlucht naar het westen voor de Russen uit (Ivans of Ruskis genaamd), zodat zij zich aan de Amerikanen of Engelsen kunnen overgeven in plaats van aan de Russen, van wie ze niet veel goeds verwachten en nemen daarbij hun gevangenen mee.

Het verhaal van deze "dodenmarsen" was mij al bekend uit het boek "Het respijt" van Primo Levi, die uit de eerste hand over zo'n zelfde soort mars schreef. 

Jacques Tardi heeft zich zeer grondig gedocumenteerd en dit deel is evenals het eerste deel zeer indrukwekkend leesvoer voor diegenen die geïnteresseerd zijn over dit aspect van de oorlog. De tekeningen zijn ook weer geweldig, zoals eigenlijk altijd bij Tardi. Kortom, ook dit tweede deel beveel ik van harte aan aan andere lezers!

 

Citaten:

- Vanaf het vertrek uit de Stalag kwamen we amper vooruit. We schuifelden moeizaam door de felle wind, de sneeuw en de nacht, en dat bij dertig graden onder nul.

 Als onze opmars niet naar tevredenheid verliep, werden onze nieren en rug met geweerkolven en gummiknuppels bewerkt. We moesten dus niet alleen de kou verdragen, maar ook de onaangename en hardhandige aanwezigheid van de Posten. Zij deden hun best om zo veel mogelijk afstand tussen het Rode leger en hun eigen smerige reten te houden, maar we gingen er geen snars sneller door.

 

- In Bad Polzin bevond zich een Lebensborn die tijdens ons bezoek nog actief was. Getrouwde vrouwen of goedgekeurde draagmoeders konden er in het diepste geheim bevallen op voorwaarde dat ze het kind aan de SS gaven. De Lebensborns waren ook de plekken waar "Arische" vrouwen zich konden laten bevruchten door SS'ers. Het leken net bordelen die als kraamklinieken vermomd waren. Poolse kinderen waren weliswaar theoretisch "Untermenschen" maar werden - nadat hun ouders afstand van hen hadden gedaan - "raciaal waardevol" verklaard, in deze "kleurechte" babyfabrieken gegermaniseerd en in Duitsland ter adoptie aangeboden aan zorgvuldig uitgekozen gezinnen.

 

- De Duitsers lieten drie varkens doden door KG's met ervaring. Ze deden het niet zelf, daarvoor waren ze veel te gevoelig. Varken + aardappelen + margarine ... Dat was grosso modo de dagelijkse prak van de Wehrmacht.

 Maar drie varkens zetten gezien ons aantal weinig zoden aan de dijk. Ik had niet eens het geluk om een piepklein stukje vlees op mijn soeplepel aan te treffen.

 

- In deze brouwerij stroomde er warm water in overvloed. Bij de deur van een douchehok liet een Pool je ervoor dokken. Voor een pakje Lucky Strike mocht ik een douche nemen ... een warme! Het was vijf jaar geleden dat ik zo gelukzalig het vuil van mijn lijf had geschrobd. De douches in de Stalag kwam je vaak niet binnen, of het water was ijskoud, lauw als het meezat.

 

- De 16e ging ik pootjebaden in de Oostzee. Het was de eerste keer dat ik een bad in zee nam, en ongetwijfeld de kortste zoutwaterduik uit de geschiedenis! Ik hoef niet uit te leggen dat het frisjes was, maar ik was niet de enige die zich hoognodig moest schoonschrobben. Een paar kerels die zich lekker warm hielden in hun eigen stank, lachten ons uit. Nadat ik me ruw had ingezeept met zout water en me zo goed mogelijk had afgedroogd, trok ik mijn luizige plunje weer aan. Het zout op de luizenbeten zette mijn rug in brand. De moffen vonden de situatie bijzonder grappig.

 

- De Russen steken de Oder over en bezetten Potsdam, Spandau, Pankow en Köpenick. Berlijn is omsingeld. Over twee dagen zullen Ivan en G.I. Joe elkaar in Torgau aan de Elbe tegenkomen. Het Duizendjarige Rijk is in tweeën gespleten. Veel andere steden zijn gevallen en vanaf bruggenhoofden in de Oder zetten Zjoekov en de troepen van het eerste Wit-Russische front hun offensief op Berlijn in. Belangrijkste objectief: de kanselarij, want ze weten dat Hitler daar onverdroten nieuwe plannen smeedt om de oorlog te winnen. Zjoekov zou hem graag uit zijn hol halen, hem zijn laarzen laten opvreten, een bronzen hakenkruis in zijn reet steken en hem met zijn ingewanden aan een lantaarnpaal opknopen.

 

- Na Hamburg was ik nu aan de beurt. Met steeds kortere tussenpozen werd mijn hele rechteronderkaak geteisterd door felle salvo's artillerievuur, die omhoogkropen naar mijn slapen en weer omlaag naar de stuurboordzijde van mijn nek ... En opeens hield het op - ik was doorweekt en stond te trillen op mijn benen - waarna alles des te heviger van vooraf aan begon. Ik begreep wel dat dit bombardement alleen maar erger zou worden. Het waren pas de inleidende beschietingen ... Waar kon ik een tandarts vinden?

 

- Op 20 mei verliet ik het Rijnland. Op 7 maart 1936, een zaterdag, was Hitler het gedemilitariseerde Rijnland binnengetrokken, waarmee duidelijk werd dat hij zijn reet veegde aan het Verdrag van Locarno. Het Duitse leger zou destijds niets hebben kunnen uitrichten tegen het Franse leger. De Duitsers waren zich trouwens bewust van hun zwakte. Ze hadden zelfs het bevel gekregen zich terug te trekken als wij ingrepen. Maar we deden niets! We hadden de kans om het einde van Hitler en nazi-Duitsland in te luiden, maar we staken geen vinger uit. Vive la France! De Engelsen gaven ook niet thuis.

 

Lees verder mijn bespreking van "Na de oorlog", het derde deel.

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Geluk of pech

Ik heb geluk dat ik nu leef, in een periode dat de welvaart voor de meeste mensen groter is dan ooit tevoren.

Ik heb geluk dat ik in Nederland woon, één van de rijkste landen ter wereld, waar het al 80 jaar vrede is en waar de sociale voorzieningen uitstekend zijn. 

Ik heb geluk met mijn vrienden.

Ik heb geluk dat mijn ouders goed bemiddeld waren.

Ik heb geluk dat ik een uitstekende opleiding heb gehad.

Ik heb geluk dat ik een uitstekend verstand heb en dat ik makkelijk kan leren.

Ik heb geluk dat ik een hele lieve moeder had.

Ik heb geluk met een fijne zus en broer.

Ik heb geluk dat ik veel heb kunnen reizen toen het nog ging.

Ik heb geluk met een fijne woning.

Ik heb geluk met mijn buren.

Ik heb geluk dat ik voldoende geld heb om goed rond te kunnen komen.

Ik heb geluk met een prachtige verzameling boeken, cd's en dvd's. 

Ik heb geluk met een mooi natuurgebied (Amelisweerd) op loopafstand.

 

Ik heb pech met mijn zware psychiatrische ziekte.

Ik heb pech dat mijn moeder op te jonge leeftijd is overleden.

Ik heb pech met mijn vader gehad, van wie ik zijn genen heb geërfd.

Ik heb pech dat ik diabetes insipidus heb, waardoor ik zeer vaak naar het toilet moet en ik niet meer kan reizen.

Ik heb pech dat ik 14 uur per dag slaap en altijd moe ben.

Ik heb pech dat ik nooit een relatie met een leuke vrouw heb gehad. 

De pech die ik mijn leven heb is hele ernstige pech, maar wordt wel voor een groot deel gecompenseerd door de dingen waar ik geluk mee heb.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Leonard Freed: Worldview

Leonard Freed: Worldview (Verenigde Staten, 2007): 312 blz: Uitgeverij Steidl

 

 

 

Leonard Freed (1929-2006) was een Amerikaanse fotograaf die vooral bekend is geworden met zijn vrije werk in lange termijn projecten over de joden in Amsterdam en in Duitsland, zwarte mensen in wit Amerika en over het werk van de politie in de Verenigde Staten. Hij fotografeerde voornamelijk in zwart-wit (bij opdrachten voor sommige tijdschriften had hij een tweede camera bij zich voor kleurenfoto's) en hij was bij uitstek een mensenfotograaf.

 

"Worldview" is een prachtig uitgegeven boek door de Duitse uitgever Steidl, met daarin een ruime keuze uit de foto's die Freed gedurende zijn carrière heeft gemaakt. Alle foto's zijn in zwart-wit, ze zijn prachtig afgedrukt en allen bevatten de karakteristieke zwarte rand om aan te geven dat altijd het hele negatief is gebruikt. 

 

In "Worldview" staan 3 uitgebreide teksten, waarvan ik het interview met Leonard Freed veruit de interessantste vind. Freed legt hierin uit dat hij niet een perfecte foto wil maken, omdat juist het imperfecte detail leven geeft aan een foto. Dat is ook wel te zien aan zijn foto's. Er staan maar weinig foto's in het boek die ik echt helemaal geslaagd vind, maar alle foto's zijn interessant om naar te kijken.

 

Ik vind een eerder boek met foto's van Leonard Freed "Another Life" duidelijk mooiere foto's bevatten. 

Voor een aantal foto's uit "Worldview", klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Ara Güler: Ara Güler's Istanbul

Ara Güler: Ara Güler's Istanbul (Turkije, 2009): 179 blz: Uitgeverij Thames & Hudson

 

 

Van alle steden waar ik geweest ben, heeft Istanboel veruit de meeste indruk gemaakt. Dat ligt natuurlijk aan de stad zelf, een zeer dicht bevolkte wereldstad met enerzijds prachtige gebouwen (moskeeën!) en anderzijds schokkende armoede met uitgestrekte krottenwijken. Maar het ligt er ook aan dat Istanboel, in juli 1988, het eindpunt van mijn fietstocht naar Turkije was toen ik nog weinig van de wereld had gezien. 

Ara Güler heeft vanaf het einde van de jaren 40 tot aan de jaren 80 zeer veel foto's gemaakt in Istanboel. Alle foto's in dit boek zijn in zwart-wit. Ik herken de sfeer die uit de foto's spreekt van mijn eigen bezoeken aan de stad. 

Er staan veel prachtige foto's in dit boek. Ik heb eerder een later boek over Ara Güler besproken "A Play of Light and Shadow", maar de foto's uit dit boek over Istanboel vind ik beduidend sterker en bovendien is dit boek mooier uitgegeven. 

Voor een aantal foto's van Ara Güler over Istanboel (niet allemaal uit dit boek), klik hier.

 

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Tardi: Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB

Tardi: Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB (Frankrijk, 2012): 188 blz: Vertaald door Studio Peter de Raaf (2012): Uitgeverij Casterman

 

 

Dit is een stukje dat ik eerder in oktober 2021 heb gepubliceerd op mijn blog en dat ik nu heb aangevuld met passende citaten. 

 

Ik heb "Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB" een tijdje terug van een vriend cadeau gekregen voor mijn 55-ste verjaardag. Het is het eerste deel van een driedelige serie die tekenaar/schrijver Jacques Tardi heeft gemaakt over de belevenissen van zijn vader tijdens de oorlog. De andere twee delen heb ik ook in mijn bezit en ga ik de komende dagen lezen.

Jacques Tardi is met afstand mijn favoriete striptekenaar. Eigenlijk vind ik alle strips en graphic novels die ik inmiddels van hem heb gelezen en bekeken prachtig getekend. Jammer genoeg vallen de teksten vaak zwaar tegen. Uit "Ik René Tardi ..." blijkt dat Jacques Tardi zelf ook een schrijver van formaat is. Tot nu toe had ik Jacques Tardi nog niet ontdekt als groot schrijver.

In zijn jeugd had Jacques Tardi vaak onenigheid met zijn vader René, hij verweet hem die stomme oorlog nooit te kunnen vergeten. Zowel vader René als de grootvader van Jacques hadden als soldaat gevochten in de oorlog (De Tweede en de Eerste Wereldoorlog) en waren gevangengenomen door de Duitsers en terechtgekomen in een krijsgevangenenkamp. Eerst hoorde Jacques de verhalen van zijn grootvader aan en in de jaren 80 hoorde Jacques zijn vader letterlijk uit over hoe hij de oorlog had beleefd. Eens zou Jacques de belevenissen van zijn vader aan de wereld bekendmaken.

Het is geen wonder dat Jacques Tardi zijn hele leven gefascineerd is gebleven door de oorlog. Hij heeft talloze boeken geschreven en vooral getekend over zowel de Tweede Wereldoorlog, de Eerste Wereldoorlog als over de Frans-Duitse oorlog (1870). Deze boeken zijn allemaal prachtig getekend (en uitgegeven!) en geven een indringend beeld van het leed dat oorlogen mensen aandoen zoals alleen de allergrootste schrijvers en filmmakers dat ook hebben kunnen doen.

"Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB" is waarschijnlijk het meest indrukwekkende boek dat ik tot dusver van Tardi in mijn handen heb gehad en dat wil heel wat zeggen. Zowel de teksten als de tekeningen zijn van zeer grote klasse. Ik lees niet veel meer over de oorlogen, maar dit boek kan ik iedereen die geïnteresseerd is in de oorlog van harte aanbevelen!

 

Citaten:

- Onze geweldige aanvoerders hadden ons opgedragen de vijand op te sporen en te vernietigen. Dat was tenminste duidelijk, zelfs voor de grootste sufferds onder ons! Het was spek voor onze bek! Leve het leger!

- Waarom zouden ze die stomme klotelanden, bakermat van chaos en sluimerende conflicten, niet gewoon annexeren: Polen, Tsjechoslowakije, Hongarije, Roemenië en de Oekraïne? Bulgarije zagen ze over het hoofd. Het Westen was een ander verhaal. In Groot-Brittannië of Frankrijk zouden de Duitsers niet snel voet aan de grond krijgen.

 

- Papa, is een tank duur? Geen idee! En je zegt niet "tank" maar "tenk"!

 

- Wij meenden het sterkste leger van de wereld te zijn, maar we kregen les in rammelkasten uit de Eerste Wereldoorlog. Oud materieel voor een oud leger van jonge verliezers in spe! Dat begreep ik naderhand! In '35 dachten we nog dat we alle tijd hadden.

 

- Het garnizoensleven bestond uit corvee, onderricht voor de soldaten, manoeuvres en wachtlopen: in de stad, op het station, langs de bordelen en de patroonfabriek. We hadden het nooit over de oorlog die op komst was. In de kazerne geen politiek! Alleen al het noemen van de krant "l'Humanité" zou zwaar bestraft worden. We hoefden geen mening te hebben, we moesten alleen gehoorzamen. Niet voor niets wordt het Franse leger "De grote zwijger" genoemd.

 

- Het al te zelfverzekerde Frankrijk was er niet klaar voor. Van 3 september tot 10 mei 1940 gebeurt er niets. Uiteraard grijpen we dit respijt van negen maanden niet aan om ons te organiseren. De Duitsers bewegen niet, wij bewegen niet, wij wachten. Het is de "Schemeroorlog". En daarna, op de door hen gekozen datum, 10 mei, begint het offensief. Op de 13e trekken Heinz & co ons land binnen, zoals je een rijpe camembert aansnijdt, hoewel ze hier en daar op hardnekkig verzet stuiten. Franse soldaten hebben gevochten en goed gevochten, maar de opmars van de Wehrmacht is niet te stuiten. 22 juni: Wapenstilstand, Parijs bezet, Adolf in het Trocadéro.

 

- Je moet begrijpen dat een mens het niet langer dan een uur volhoudt in een potdichte tank, met draaiende motor en bij warm weer. Het stinkt er naar kokende olie, uitlaatgas en koolmonoxide, en de zich opeenhopende gassen uit het kanon vergiftigen de lager gezeten bestuurder-mecanicien. Ventilatieroosters moeten met beleid geopend worden. Is de sector rustig, dan kan de commandant de deur van de 360 graden draaibare toren onder het rijden als zitje gebruiken.

 

- Ikzelf was een onderluitenant van de onderhoudsdienst tegengekomen die ik kende en die me geen enkele goede reden kon geven waarom we bij het verlaten van de trein gescheiden waren. Stomme kloteorganisatie, waardeloze leiding! Frankrijk "mijn" land omdat ik daar stomtoevallig was geboren. Ik walg ervan! Als ik de Marseillaise hoor, krijg ik zin om te kotsen!

 

- Datzelfde tablet chocolade die als ruilmiddel fungeerde, zal van zak tot zak gaan, van hand tot hand. Hij zal nooit verkocht worden en uiteindelijk misschien gebruikt worden om een Duitse vrouw te "benaderen" in een afgelegen Kommando.

 

- Het belangrijkste was het brood. "De schijf van vijf". Het brood is heilig, iedereen weet dat ... vooral als je het bijna niet hebt! Ons dagelijks brood had niet de vorm van een hostie maar van een dikke cake van een kilo ... voor vijf KG's! Het was gemaakt van inferieur meel en zag er afstotelijk uit. Het was niet gerezen, klef van binnen en stroperig onderin, maar toch vraten we het op. Het "brot" van de Duitsers was natuurlijk beter gerezen!

 

- In de bibliotheek stonden boeken van overal en in alle talen. De interessante boeken werden stiekem doorgegeven. Je zag ze nooit aan de oppervlakte komen. Ik heb alleen zouteloze avonturenromans en wetenschappelijke werken gelezen, niets politieks uiteraard, de censuur liet weinig door. De KG-bibliothecaris was een onderwijshufter met een hoge dunk van zichzelf, een beetje zoals sommige verwaande boekhandelaren die doen of ze de boeken die ze verkopen zelf geschreven hebben.

 

- Als er bij de moffen bloedworst op het menu stond, haastte Gourdin, die in het kledingmagazijn werkte, zich naar de plee om wat stront aan het lemmet van zijn Opinel te smeren. Achter de rug van zijn bewaker opende Gourdin diens tas en daarna de gamel om de bloedworst te voorzien van een dun laagje stront.

 

- Iedereen had luizen, ook de Duitsers. Ze hadden ze samen met de tyfus meegebracht uit Rusland en wij waren dus ook de klos. Als je tegen een bewaker over die kleine parasieten begon, ging ie meteen pleite. Erg handig om lastposten uit de buurt te houden, maar als je ze had kon je dat beter verzwijgen, want anders zetten ze je apart in een soort cel annex berghok. 

 In elke barak werd er aan één stuk door op luizen gejaagd. Die krengen zaten het liefst in het kruis van je broek.

 

- De Duitsers vonden het wel best. Wanneer een KG rustig zat te knutselen hoefde hij niet meer bewaakt te worden. Verder had je lui die naar artistieke schoonheid streefden. Er verschenen stoomlocomotieven gemaakt van sardineblikjes, zeilschepen gesneden uit planken van munitiekisten, vliegtuigen ... gebouwen ... sculpturen. Schilders en tekenaars legden ons lamentabele bestaan vast, soms met humor. Ik tekende tankgevechten.

 

- De Yankees kregen de kampkost maar aten er niet van. Ze werden ruim voorzien door het Rode Kruis en ontvingen K-rations en aanvullende rantsoenen. Ze waren schatrijk en niet verslagen. Bovendien was de Conventie van Genève op haar hoede. "Als jij mijn gevangenen slecht behandelt, wee de jouwe ..." Da's algemeen bekend. 

 Je snapt dat voor ons de situatie iets anders lag. In Frankrijk bevond zich geen enkele moffen-KG en Hitler veegde zijn reet aan Laval, Pétain en Vichy.

 

Lees verder mijn bespreking van "Mijn terugkeer naar Frankrijk", het tweede deel.

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Maarten 't Hart: De man met het glas

Maarten 't Hart: De man met het glas: Over F.B. Hotz (Nederland, 2003): 91 blz: Uitgeverij de Kler 

 

Maarten 't Hart was vanaf het debuut van F.B. Hotz "Dood weermiddel" in 1976, een groot fan van de schrijver. Regelmatig publiceerde hij korte stukjes over F.B. Hotz. Met "De man met het glas" zijn alle stukjes die Maarten 't Hart ooit over Frits Hotz schreef, samengebracht in een bescheiden boekje. Het boekje geeft een aardig inkijkje in het leven en werk van Hotz.

 

Citaten:

- Toen Frits Hotz midden jaren dertig van de lagere school kwam, aanvaarde de auteur "bevreemd en benard," zoals hij in het verhaal De opdracht schrijft, "een ambachtsschoolopleiding, een springplank voor verder technisch onderwijs." Met behulp van die springplank kwam hij inderdaad terecht op de middelbare technische school (MTS), waar hij een opleiding werktuigbouw volgde. Niet zo vreemd, gelet op de in al zijn verhalen blijkende belangstelling voor techniek, ambachtelijk gemaakte voorwerpen en automerken.

 

- Ook zei hij mij toen: "Ze zeggen allemaal tegen me ... ja, jij gelukkig niet ... je kunt toch best doorgaan met schrijven. Je kunt toch dicteren? Of 't op een bandje inspreken." Ik antwoordde: "Dat zou ik niet kunnen, ik moet de regels voor me zien."

 "Precies," zei hij, "ik ook. Dan heb je iets opgeschreven en weet je meteen: er moeten drie woorden uit. Dat lukt toch nooit als 't op een bandje staat? Hoe moet je dan schrappen?"

 Die opmerking tekent zijn schrijversschap. Hij was er altijd op uit zo exact mogelijk te formuleren, streefde steevast naar een zo karig mogelijk woordgebruik, streefde een sobere, trefzekere stijl na, met niet alleen de juiste, maar ook liefst kortste uitdrukking voor datgene wat hij te zeggen had.

- Wat treft in al zijn werk is de laconieke toon. Ook de meest barre omstandigheden of gebeurtenissen worden ganz nebenbei verteld, worden niet zwaar opgenomen, of door een totaal onverwachte zijdelingse opmerking in een ander licht gesteld.

 

- Frits werd "de man met het glas" genoemd. Vanwege zijn matige gezichtsvermogen liep Frits gewapend met een enorm vergrootglas alle marktstalletjes af waar 78-toerenplaten, oude tijdschriften of bladmuziek te koop aangeboden werden.

 

- Trombonist Frits Hotz verzorgde aan het eind van de jaren vijftig met een jazzband de dansmuziek voor een studentengezelschap in Leiden. Het was de overige orkestleden opgevallen dat Frits tijdens de pauzes steeds in gesprek gewikkeld was met dezelfde blonde, mollige studente. Eén van de orkestleden vroeg tenslotte aan de slechtziende trombonist: "Frits, weet je wel wie die studente is, waar je steeds mee staat te praten?" "Geen idee," was het antwoord. "Het is prinses Beatrix." "O," sprak Frits toen, "ik had al het gevoel dat 't niks zou worden."

 

- Een gelukkige liefdesrelatie, daar vraag je me wat. Ik ken er niet veel. Altijd leek één der partijen op de tenen te moeten lopen bij zulk geluk, dat bovendien moeilijk in woorden te vatten is.

 

- Lust maakt omkoopbaar.

 

- In al het werk van Hotz spelen voorwerpen als meubels, kledingstukken, muziekinstrumenten, wapentuig en dergelijke een zeer belangrijke rol.

 

- In de Nederlandse literatuur hield hij 't meest van Van Oudshoorn en Elsschot. Van Ter Braak en Du Perron en Vestdijk moest hij niets hebben. Hij was een uitgesproken jazz-liefhebber, maar er was ook veel jazz waar hij op spuugde. De trombonist Bix Beiderbecke was zijn grote held.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

F.B. Hotz: De vertegenwoordigers

F.B. Hotz: De vertegenwoordigers: Verhalen en beschouwingen (Nederland, 1996): 69 blz: (Uit "Het werk": Deel 2: Blz 501-569 (1997)): Uitgeverij de Arbeiderspers

 

 

"De vertegenwoordigers" is de laatste bundel die F.B. Hotz heeft gepubliceerd. Binnen zijn oeuvre lijken de stukken uit deze bundel mij niet zo heel belangrijk.

 

Citaten:

- In die stad was het druk. Op een kruispunt raakte de Ford bijna een fietsende pastoor. "Kijk je uit, zus!" riep mijn vader en ik geneerde me. Reizigershumor, dacht ik.

 

- Er begon nu al een soort heimwee in mij op te komen. ... Ik dacht aan het stapeltje grammofoonplaten dat ik had.

 Ik zei: "Die koffergrammofoon van mij, weet je wel?"

 "Ja?"

 "Die ik toen van jou heb gekregen?"

 "Ja? Is die kapot of zo?"

 "Nee, helemaal niet." Ik vertelde dat ik er een pick-up bij gekocht had, die je er zó kon opschroeven en op de radio aansluiten. En dat het een hele verbetering was.

 Mijn vader knikte.

 "Van His Master's Voice," zei ik. Hij knikte nu instemmend en zei niet onaardig: "Meneer doet het niet minder!"

 Ik wilde weten of hij zijn oude platen nog had. Maar hij keek nooit om. Zijn vroegere voorkeuren verloochende hij met gemak, zoals haast iedereen. Hij antwoordde dat hij alles weggedaan had.

 "Ook de Revellers en Whiteman?"

 "Ja, wat wil je! Dat allemaal van jaren geleden! Ik heb trouwens geen grammofoon meer, ik heb genoeg aan de radio. Je kan nou eenmaal niet alles bewaren."

 Ik zweeg verbijsterd, want ik herinnerde me de zelfingenomen kennersblik waarmee hij vroeger een plaat opzette. Maar eigenlijk wist ik dat iedereen er zo over dacht: voorbij is voorbij en weg is weg. Ik vond genoeg gepraat te hebben.

 

- Voor zijn scheerspiegel dacht hij aan die fotograaf van zestig jaar geleden. Hij was vijf toen, en op z'n hoede. "Kijk eens naar het vogeltje," had de man gezegd. Dat het geen echte vogel was begreep hij, maar volwassenen waren gek genoeg om een houten gedrocht uit het toestel te laten springen. Een grap. En dat ding kon je gezicht treffen.

 

- "Zeker luister ik," zei de oude man, "het interesseert me dat het mensen van nu nog boeit, zo'n primitieve ouwe film." Hij loog, want hun oordeel vond hij van geen enkel belang.

 

- Hij kwam de huiskamer van zijn dochter binnen, waar de smaak van het ogenblik gevolgd was zonder een sprank eigen voorkeur.

 

- Van Kampen dacht: je moet de mensen nooit raad geven, maar raad vragen, daar laten ze alles voor staan.

 

- Mijn oom vroeg naar mijn school. Ik antwoordde hem en legde het tijdschrift terug. Op straat passeerde een ons bekende roomse familie met zes kinderen. "Nou nou," zei mijn tante. Mijn oom boog zich naar mij over en zei: "En dan te bedenken dat God zelf maar één zoon had!"

 

- Tijdens het eten wist ik niets te zeggen. Niets. Hoe langer dat duurde hoe ondraaglijker het werd voor iedereen. Tot de mevrouw mij vroeg of ik óók in Indië geboren was, net als mijn nichtjes, die ze scheen te kennen. "Nee," zei ik beschaamd. "Dat dacht ik al," zei ze. Het meisje proestte kort. Want Indië betekende: weids land, grootheid, visie, mensen van de wereld, werk, geld, aanzien, binnenslenteren bij anderen, drank, feest, rijsttafels, sociëteiten, inzicht in andere volkeren, prestige, losheid en liefde in veel betekenissen. Ik bezat geen van die hoedanigheden.

 

Over vrouwen:

- Niets verraadt de tijd. De badpakken zijn ouderwets noch modern. Hoewel dat jaar een little boy figure voor vrouwen mode was - zoals J. Held ze tekende voor de New Yorker - en ze in hun kleren al hun rondingen verloochenden, kwam hun lijf in die badpakken bevrijd te voorschijn. Ze werden weer van alle tijden.

 

-Ik ben er niet zeker van of God wel het kruipend ongedierte van de wereldzeeën geschapen heeft, maar het badseizoen moet in Zijn raadsbesluit opgenomen zijn geweest.

 

Over mannen:

- De man is bij de haard gaan zitten en tast in vest en colbert naar zijn aansteker. Hij opent een verchroomde koker en neemt er een sigaret uit.

 Hij lijkt een monster van egoïsme: hij kijkt niet naar de vrouw en helpt haar niet. Maar in die tijd, en nog tientallen jaren nadien, hadden getrouwde mannen in de meeste huizen geen vierkante meter voor zichzelf. Vanuit hun werk streken ze 's avonds lamlendig neer op gebloemde damesfauteuiltjes, bij borduursels achter glas. Een wereldoorlog met vernietigingskampen en verwoeste steden was vergeten, maar de strijd in huis keerde snel terug.

 

- Wat een schrijver tot schrijver maakt is de kwaliteit van zijn verwoording, en niets anders. Niets. Niet het gegeven, de strekking of de invalshoek maakt het meedelen tot schrijven; het zijn de gekozen woorden, hun rangschikking, en het vervangen van ongewone woorden door gewone. Er is een soort magie die aan een gewoon woord in een kalme zin wurgkracht kan geven.

 

- Natuurlijk is het meegenomen als de inhoud van een roman of verhaal heel boeiend is. maar voor een test van schrijverschap telt het niet mee. Vertellen met een pakkende inhoud kunnen er velen.

 

- Als men nu maar niet een trefzekere en persoonlijke verwoording verwart met dat wat men "een mooie stijl" noemt. Want dat "mooie" riekt al naar mooischrijverij - het ergste - en naar woordvervetting eerder dan versobering.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.