René Hesselink & Hans Engberts: Winkeldagboek 2007-2022 (Nederland, 2022): 287 blz: Uitgeverij IJzer
Het gebeurt mij niet vaak dat ik vrijwel meteen na publicatie een boek koop en lees. Ik krijg iedere vrijdag een e-mail van Hinderickx & Winderickx met daarin de nieuw aangeboden boeken van de week. Afgelopen vrijdag stond er slechts een titel in deze nieuwsbrief, het derde deel van het Winkeldagboek.
Ik kom al zeker 20 jaar regelmatig bij het antiquariaat Hinderickx & Winderickx. Dit antiquariaat is in 1982 opgericht door Hans Engberts en René Hesselink, twee vrienden die Nederlands hebben gestudeerd en samen besloten dat ze liever boekhandelaar wilden worden dan leraar Nederlands. Vanaf het begin hebben beide vrienden een winkeldagboek bijgehouden.
De twee eerdere delen van het
Winkeldagboek heb ik beide met plezier gelezen, waarbij ik het tweede
deel wat sterker vond dan het eerste. Ik was dus bij voorbaat benieuwd
naar dit derde deel.
"Winkeldagboek
2007-2022" heb ik met veel plezier gelezen. Regelmatig moest ik er
hardop om lachen. Omdat Hans in 2011 aan kanker is overleden, zijn de
teksten in dit deel voor het overgrote deel van René. Sowieso heb ik de
indruk dat René de betere schrijver is van de twee.
Het
Winkeldagboek is van het begin af aan opgezet als een continue
gedachtewisseling tussen Hans en René. Helaas valt dat aspect weg met
het overlijden van Hans. Ik als lezer blijf geboeid door de vaak
hilarische opmerkingen van René.
Het boek gaat over het wel en wee van
een literair antiquariaat. Het verkopen en inkopen van boeken en het
contact met de klanten staat centraal. René ergert zich er vaak aan dat
zijn winkel steeds meer een internetwinkel is geworden waarbij hij
vooral bestellingen aan het verpakken is. Verder natuurlijk veel over de boeken die René in- en verkoopt en over de prijzen daarvan. Ik vind het erg onderhoudend en heb het boek in één dag uitgelezen.
Citaten:
Zaterdag 19 januari 2008:
- De presentator van Cappuccino citeerde mijn stukje waarin ik de veronderstelling uit dat Hans zo excessief is gaan drinken door de publicatie van Wdb1. Ja misschien, zei Hans, en dat kwam door de zenuwen vanwege de te verwachten reacties. Nou, dat was niet mijn theorie! Volgens mij is Hans zich door die publicatie schrijver gaan voelen en schrijvers zijn geen gewone mensen, maar Kunstenaars en voor Kunstenaars is het gewone leven te gewoon en die gewoonheid dient bestreden door alcohol.
Zaterdag 1 maart 2008 - Hans:
- Aan de handel in brieven en manuscripten van levende schrijvers kleeft vaak iets onaangenaams. De verkoop ervan komt voort uit wraak, of in ieder geval verloren loyaliteit, verminderde bewondering.
Zaterdag 12 april 2008:
-
Klant komt tien euro brengen. "Ik kom een schuld voldoen, waarvan jij
niet eens weet dat die bestaat. Dat komt ik wou laatst van je compagnon
een boek kopen, maar hij was niet in goeden doen en kon het pinapparaat
niet bedienen en toen zei hij: ach, neem het maar gratis mee."
Vrijdag 17 oktober 2008 - Hans:
-
Boeken zijn de mooiste voorwerpen die ik ken, niet alle boeken, maar
sommige, met inzicht en liefde vervaardigde, die je het idee geven dat
een boek zó moet zijn en niet anders.
Zaterdag 29 augustus 2009 - Hans:
-
Ik vraag me af wat er met al die boeken gaat gebeuren als de mensheid
en masse op elektronisch lezen overgaat. Naar het oud papier,
natuurlijk, maar wat moeten ze er daar weer mee? Ondertussen is ook de
krant elektronisch geworden en het kantoor eindelijk papierloos want
digitaal. Zullen onze boeken dan eindigen als verpakkingsmateriaal voor
e-readers, mobieltjes en dergelijke noodzakelijke apparaten?
Donderdag 3 maart 2011:
- Ondertussen gaat het hier zijn gewone slome gangetje. Beetje inkoop, beetje verkoop, en van het verschil leven we.
Zaterdag 3 december 2011:
- In de jaren erna werden we het niet eens wie de naam Hinderickx & Winderickx heeft bedacht. Paul van Ostaijen, natuurlijk, maar was het Hans of was het René die dat een mooie naam vond voor onze winkel? Ik miste de creativiteit om hem te kunnen bedenken vond Hans en volgens mij ontbeerde Hans elke ambitie om wat dan ook te bedenken.
Zaterdag 20 juli 2013:
- Kijk, zo kan het ook! Een vrouw koopt één elpee uit de buitenbak, wil graag een tasje en vraagt: "Zal ik voor het tasje betalen?" Nee, wie zo vriendelijk is het te vragen, hoeft niet te betalen.
Vrijdag 2 mei 2014:
- "Dag meneer, ik zoek een boek over een Fransman, de naam ben ik vergeten. Iemand heeft het me ooit aangeraden. Ik dacht, misschien weet u wat het is?"
Zaterdag 8 augustus 2015:
-
Het gebeurt regelmatig dat een vaste klant ineens verdwijnt. Iemand die
wekelijks tussen de boeken komt neuzen en met wie je vaak een praatje
maakt, komt ineens niet meer langs. Soms vraag ik me dan na een tijdje
af wat er met hem gebeurd zou kunnen zijn, soms denk je pas weer aan hem
als hij jaren later ineens weer for old times' sake langskomt.
Vrijdag 23 maart 2017:
- Het gebeurt niet vaak, maar zojuist vroeg een vrouw toch heus of we ook boeken van de Boeketreeks verkochten.
Donderdag 28 december 2017:
-
Nu ik al die prachtige boeken heb weten te verwerven moet ik ze weer
kwijt zien te raken. Vroeger, tot zo'n tien jaar geleden, was het
probleem: Hoe kom ik aan goede boeken! Nu is het probleem: Hoe kom ik
ervan áf? We hebben nog nooit zoveel goede boeken in de winkel gehad als
nu, en begrijp me goed, het gaat ook helemaal niet slecht, maar gezien
het overweldigende aanbod zou het veel drukker moeten zijn.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
