Dvd: De kleur van granaatappels

De kleur van granaatappels (Georgië, 1969): 69 min: Regisseur Sergej Paradzjanov

 

 

 

"De kleur van granaatappels" is de beroemdste film van de Georgische regisseur Sergej Paradzjanov. De Russische autoriteiten waren de film niet welgezind en de film is in verminkte vorm tot ons gekomen. Ondanks dat valt er genoeg te beleven aan deze film.

 

De granaatappel heeft een dieprode kleur, vergelijkbaar met die van bloed en rode wijn. Deze kleur komt veel terug in de film, met name in de gewaden van de vrouwelijke figuranten. "De kleur van granaatappels" bestaat niet zozeer uit een samenhangend verhaal, als wel uit een serie zeer kleurrijke tableaus vivant. Het verhaal gaat over de Armeense dichter Sayat-Nova.

 

Het acteerwerk oogt amateuristisch, wat de authenticiteit van de film te goede komt. Ook wordt de film ondersteund door prachtige muziek, zowel zang als instrumentaal. "De kleur van granaatappels" doet mij erg denken aan de vroegste cinema en dan met name aan de films van Georges Méliès.

Ik moet zeggen dat ik niet veel begrijp van de film, maar dat ik erg onder de indruk ben van de visuele pracht. Helaas is het moeilijk om aan een dvd van deze film te komen. Krijg je ooit de gelegenheid om deze visueel overrompelende film te zien, grijp die dan met beide handen aan! Ik heb de film vanavond voor de 2e keer in 2 weken tijd gezien en was nu nog meer onder de indruk. Deze film komt ook in mijn filmboek.

 

Op IMDB krijgt "De kleur van granaatappels" van 17.000 mensen een waardering van 7,5.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Schweizer Fotobücher

Peter Pfrunder (red): Schweizer Fotobücher (Zwitserland, 2012): 702 blz: Uitgeverij Lars Müller

 

 

 

Met een dikte van 7 cm is "Schweizer Fotobücher" één van de allerdikste boeken uit mijn verzameling. Ook in andere opzichten is het een fors boek. Het is gedrukt op stevig papier, telt 700 bladzijden en weegt ruim 3 kilo.

 

Er zijn sinds 2000 veel fotoboeken verschenen met een overzicht van fotoboeken uit een bepaald land of met een bepaald onderwerp. De meest bekende daarvan zijn "The Book of 101 Books" van Andrew Roth en het driedelige "The Photobook, a History" van Gerry Badger en  Martin Parr. Badger en Parr kozen ervoor om een enorm aantal fotoboeken te behandelen, ik schat zo'n 800 stuks, waarbij van ieder behandeld boek een foto werd gegeven plus een korte informatieve tekst.

Vergeleken met de aanpak van Badger en Parr worden in "Schweizer Fotobücher" veel minder fotoboeken besproken, in totaal slechts 70 stuks. Dat geeft ruimte voor een veel uitgebreidere behandeling van de besproken boeken. De meeste fotoboeken krijgen 4 volle bladzijden met afbeeldingen en ook nog eens 4  volle bladzijden met tekst. Ik vind de keuze voor een veel kleiner aantal besproken fotoboeken een goede keuze en zeker ook het uitgebreide beeldmateriaal. Over die enorm lange teksten ben ik dan weer minder enthousiast. Ik heb slechts 3 teksten uit het boek gelezen: de inleiding en de teksten bij "The Americans" en "The Lines of My Hand" van Robert Frank, wereldwijd gezien veruit de beroemdste Zwitserse fotograaf. De teksten bij die laatste 2 boeken waren bij Badger en Parr, 5 keer zo kort, maar net zo informatief.

 

Ik vind "Schweizer Fotobücher" een prachtig boek en dan met name de hoge kwaliteit van de afbeeldingen. De lange teksten geloof ik wel, die nodigen niet tot lezen uit.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Eriks wijsheid van de dag 4

Maak met iedereen ruzie, maar nooit met je buren!

 

Het overkomt iedereen weleens, dat hij of zij ruzie met iemand maakt. Je kan met iedereen ruzie maken, met je partner, met je familie, met je vrienden, met je baas, met je collega's, maar maak nooit de fout om ruzie met je buren te maken. 

 

De meeste mensen waar je mee optrekt hebben ongeveer dezelfde levensomstandigheden en interesses als jijzelf. Dat geldt niet voor je buren. Buren kies je niet, die krijg je gratis meegeleverd als je ergens komt te wonen. Als je ruzie hebt met je buren, kan dat heel erg naar uitpakken. Het zal niet de eerste keer zijn dat iemand wordt weggepest door een vervelende buur of zelfs wordt vermoord. Daarom mijn advies: maak nooit ruzie met je buren.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Tuiavii: De Papalagi

Tuiavii: De Papalagi (Duitsland, 1920): 95 blz: Vertaald uit het Duits door Anso Sommer (1980): Uitgeverij Heureka

 

 

 

"De Papalagi" bevat de fictieve redevoeringen van het Zuidzee-opperhoofd Tuiavii uit Tiavea [bij Samoa] zoals opgetekend door de Duitse zendeling Erich Scheurmann, over de Papalagi (de blanke man). In dit bescheiden boekje worden een aantal vreemde gebruiken van de blanken onder de loep genomen. Het boekje is een mystificatie, het komt gewoon uit de pen van Scheurmann.

 

Dingen waarin de blanke zich onderscheidt van de Zuidzee-bewoner: hij draagt kleding en rare kano's aan zijn voeten die hij schoenen noemt, hij woont in stenen kisten die oncomfortabel zijn en waar de wind niet lekker door kan waaien als bij een hut van een Zuidzee-bewoner, hij gebruikt geld en wil daarvan steeds meer hebben, de Papalagi heeft nergens tijd voor, de Papalagi maakt vreemde machines, hij heeft een beroep en moet iedere dag precies hetzelfde doen en hij denkt veel. Wat het nut van dat laatste is, is het opperhoofd al helemaal niet duidelijk.

De tekst van "De Papalagi" is bewust een beetje onbeholpen opgeschreven, het geeft met milde humor een lichte maatschappijkritiek en het is gemakkelijk in een avond te lezen. Voor wie na het lezen van een aantal zware boeken toe is aan iets luchtigs!

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Stephan Vanfleteren: En avant, marche!

Jan Matthys, Hanne Delodder & Marijke Libert (Tekst) & Stephan Vanfleteren (Foto's): En avant, marche!: Over majorettes, harmonies, fanfares en andere blaasorkesten (België, 2012): 288 blz: Uitgeverij Hannibal

 

 

 

Het heeft een tijd geduurd, maar inmiddels ben ik onvoorwaardelijk fan van de Belgische portretfotograaf Stephan Vanfleteren. Vanfleteren werkt, in ieder geval bij zijn portretfoto's, altijd in zwart-wit. Ik kan het niet anders zeggen, hij maakt prachtige zwart-witte portretfoto's, die mij in veel gevallen enorm aanspreken. Ik heb zijn bekendste boeken: "Portret", "Belgicum" en "Atelier" in huis, maar misschien vind ik "En avant, marche!" wel het boek met zijn mooiste foto's.

"En avant, marche!" bestaat uit 2 delen. Het eerste deel, tot en met bladzijde 95, bevat veel teksten over de geschiedenis van de fanfares met daarbij historische foto's uit archieven. Dit deel heb ik in zijn geheel overgeslagen, wel heb ik de foto's even snel bekeken.

 

Het tweede deel van het boek is waar het mij om te doen is, en bevat schitterende foto's van Stephan Vanfleteren, die hij alle gedurende een periode van 3 maanden in zijn daglichtstudio heeft gemaakt. Het fotowerk is van uitzonderlijke klasse. In dit tweede deel staan ook nog een paar teksten van Marijke Libert, maar die heb ik (nog) niet gelezen.

 

Voor een paar foto's uit "En avant, marche!", klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Films gezien in mei

Fados: Film uit 2007 van Carlos Saura over de fado. ****

 

Atanarjuat: Film van en over de Inuit uit 2001. *****

 

Le cose che restano: Italiaanse miniserie uit 2009. *****

 

The Other Side of Hope: Mijn tot nu toe favoriete film van de Fin Aki Kaurimäki uit 2017. *****

 

Kes: Vroege film van Ken Loach uit 1969. ****

 

Fitzcarraldo: Beruchte film van Werner Herzog uit 1982. *****

 

Viridiana: Een van de betere zwart-wit films van Luis Buñuel uit 1961. ****

 

Il Grido: Mijn favoriete zwart-wit film van Michelangelo Antonioni uit 1957. *****

 

Rams: IJslandse film uit 2015. ****

 

Monsoon Wedding: Film van de Indiase Mira Nair uit 2001. ****

Pirosmani: Film over de Georgische schilder Niko Pirosmani uit 1969. ****

 

Black Girl: Zwart-witte Senegalese film uit 1966. ****

 

Borom Sarret: Korte Senegalese film uit 1963. ****

 

Around the World in 80  Days: BBC-serie uit 1989 door en met Michael Palin. *****

 

De kleur van granaatappels: Georgische film uit 1969. ****

 

La Novia del desierto: Klein Argentijns drama uit 2017 over een vrouw die door de woestijn reist en haar tas kwijtraakt. Samen met een welwillende marktkoopman gaat ze op zoek naar de tas met haar bezittingen. Het einde vind ik zwak. ****

 

In april ben ik begonnen met het samenstellen van een boek over niet-Amerikaanse films. Daarvoor heb ik in eerste instantie alleen films uitgezocht die ik al had besproken. Ik had nog een klein aantal films liggen die ik nog niet had besproken, maar die  ik mogelijk ook wilde opnemen in mijn boek. Van de films die ik in mei heb gezien komen de volgende films in mijn boek: Atanarjuat, Le cose che restano, The Other Side of Hope, Kes, Fitzcarraldo, Il grido, Rams, Black Girl en Around the World in 80 Days.

Fantõmas: In the Shadow of the Guillotine: Zwart-witte stomme Franse film uit 1913 van Louis Feuillade. Je moet wel heel erg geïnteresseerd zijn in de stomme film om wat te kunnen met deze film. Voor filmliefhebbers van nu niet de moeite waard volgens mij. ***

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Gedachten aan zelfmoord

Vanavond was het weer eens zover. De aanleiding was iets onbenulligs, mijn zus had over de telefoon wat scherp op mij gereageerd. Ik had heerlijk gegeten bij Kolintang, een forse kom ossenstaartsoep, 2 stokjes saté, een portie gebakken banaan en een ei. Ik had een tevreden gevoel in mijn maag.

 

Opeens bedacht ik dat ik wel naar het spoor kon lopen, zomaar om te kijken wat dat met mij zou doen. Bij dergelijke gedachten zoek ik bijna altijd  hulp als ik nog thuis ben, wat natuurlijk wel zo verstandig is. Ik liep luchtig gekleed naar de spoorwegovergang hier bij Lunetten. Daar ging ik vlak bij de overgang zitten bellen met C. mijn beste vriendin. Zij zei dat ik gauw naar huis moest gaan. Dat wilde ik niet. Intussen kwamen er paar voorbijgangers langs die vroegen of het wel goed met mij ging, waarop ik geheel naar waarheid met nee antwoordde. Zij belden 012 en bleven bij mij om wat te praten. Ze waren verwonderd dat ik zo rustig was, waarop ik zei dat dit wel vaker voorkwam. Ik ben ervaringsdeskundige zogezegd.

 

Na een minuut of 10 kwam de politie, ik stond net te plassen. Blijkbaar is er een elektronisch meldsysteem bij de overgang, ze hadden een aankomende trein laten stoppen. Ik heb een tijdje met een agent staan praten, de trein reed weer en ik belde voor de zekerheid P. mijn beste vriend om te vragen of die nog even bij mij op bezoek kon komen. De agenten vonden het niet verantwoord om mij alleen naar huis te laten gaan en brachten mij netjes thuis. Geweldige service van de politie, dat mag ook wel eens gezegd.  

 

Het was ongeveer de 100e keer dat ik sterke gedachten aan zelfmoord had en ik denk de 5e keer dat 112 is gebeld. Het bezoek was gezellig en daarna naar bed gegaan. Nu was ik even wakker omdat ik naar het toilet moest en heb ik dit stukje geschreven.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Gerrit Jan Zwier: Een lichte angst

Gerrit Jan Zwier: Een lichte angst: Beschouwingen over reizen en reisboeken (Nederland, 1995): 204 blz: Uitgeverij de Prom

 

 

 

"Een lichte angst" is het derde boek van Gerrit Jan Zwier dat ik de afgelopen week herlas. In "Een lichte angst" staan, als ik goed heb geteld, 63 besprekingen van Nederlandstalige reisboeken, de meeste uit de periode 1985-1995, maar ook enkele "oudjes" die in die periode zijn heruitgegeven. Ik heb veel van de besproken boeken gelezen, maar daarvan hebben alleen de boeken van Lieve Joris en Carolijn Visser en "Diep in Arabië" van Marcel Kurpershoek de lijst met mijn favoriete reisverhalen gehaald.

 

Zoals ik in mijn twee vorige stukjes al heb geschreven vind ik Gerrit Jan Zwier inhoudelijk erg sterk, maar stilistisch beduidend minder. Dat laatste zorgt ervoor dat ik zijn eigen reisverhalen niet ga lezen. 

 

Citaten:

- In Nederland spreekt het vanzelf dat een slechte roman altijd meer aandacht krijgt dan een goed reisboek, heeft Nooteboom eens gezegd.

 

- Brokken memoreert het feit dat veel primatologen vrouwen zijn, maar hij vergeet erbij te vermelden dat die allemaal door de beroemde Leakey naar de jungle werden gestuurd. Deze vorser, die in Kenya de ene voorouder van de mens na de andere ontdekte, was namelijk van oordeel dat vrouwen hun ogen beter de kost geven dan mannen, en dat zij onder moeilijke omstandigheden ook taaier en vasthoudender zijn.

 

- Van Dis verkeert eigenlijk voortdurend in een ongemakkelijke positie. Enerzijds kan de cultuur van de Afrikaners, zoals de Boeren zichzelf noemen, hem gestolen worden ("Drie auto's, een huis met twintig kamers voor drie kinderen en twee vrouwen, een paar kilo vlees naar binnen stouwen en de hele dag over schapen lullen en 's avonds naar de stomste televisie kijken in een huis vol prullen"), maar anderzijds voelt hij zich evenmin een witte Bantoe, die ernaar smacht het zwarte erfgoed te omhelzen.

- Dan realiseert van Dullemen zich opeens, in een prachtig beeld, hoe de Afrikanen over al die blanke toeristen moeten denken: "Als een kudde roze spaarvarkens die je goed moet  schudden omdat er veel geld in zit."

 

- Hoe beziet een Thai een Europeaan of Amerikaan? Als schepsels van een andere planeet, schrijft Hauser, als "forse, harige wezens, met eerlijke, zij het ruwe manieren, veel geld en een grote lul".

 

Over de voormalige Sovjet-Unie:

- "Vroeger kon je alles kopen en mocht je niets zeggen," zegt een vrouw die in een goudwasserij werkt, "nu mag je alles zeggen en kun je niets kopen."

 

Cees Nooteboom in Spanje:

- Tussen de bedrijven door eet hij een hapje in de plaatselijke herberg. Ook daar heeft de tijd stilgestaan: "Laag, donker, zwijnsbouten, zwarte bloedworsten met rijst erin, stukken spek, konijnen, donkere, dikke wijn uit aardewerken kruiken, grote broden uit een andere eeuw."

 

- Snojink, net de veertig voorbij, en geestelijk gevormd in de jaren zestig, voelde zich in Nederland even slecht op zijn gemak als een pissebed in de zon.

 

- Een feministe in Saoedi-Arabië ... dat zou even misplaatst zijn als een ijsbeer op de evenaar, als een alpinist in Friesland, als een haai in een korenveld. Een feministe zou op het Arabisch schiereiland hysterisch worden van woede en frustratie.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Gerrit Jan Zwier: Grijpen naar de regenboog

Gerrit Jan Zwier: Grijpen naar de regenboog: Een literaire safari (Nederland, 1985): 101 blz: Uitgeverij de Prom

 

 

 

In "Grijpen naar de regenboog" bespreekt Gerrit Jan Zwier 25 wat oudere reisverhalen van meestal Engelse en een paar Duitse schrijvers. Een aantal van de besproken reisboeken heb ik gelezen, die van Alexander Kinglake, Evelyn Waugh, Norman Douglas, Peter Fleming, Ella Maillart, Graham Greene, Robert Byron, J.R. Ackerley, Eric Newby, Patrick Leigh Fermor en Harold Nicolson. Hoewel dit vrij grote namen zijn binnen het genre, behoort geen van deze boeken tot mijn persoonlijke favorieten.

 

Inhoudelijk vind ik Gerrit Jan Zwier een uitstekende boekbespreker, hij zou het goed doen als blogger. Zijn stijl vind ik een stuk minder. 

 

Citaten:

- De moderne tijd heeft travel door toerisme vervangen, zoals ook "zijde en wol door nylon zijn vervangen, vis door vissticks, koffieroom door poeder en verdienste door publiciteit."

 

- Als veroveraars hadden de Abessiniërs de door hen onderworpen volkeren niets te bieden: "Zij brachten geen nieuwe technieken of kennis met zich mee, geen nieuwe landbouwmethoden, riolering of wegenaanleg, geen kennis van medicijnen en hygiëne, geen betere politieke organisatie ... Ze bouwden niets; ze lieten zich neer in de dorpen van het onderworpen volk, deden niks nuttigs, waren smerig en overheersend, stookten het timmerhout op, aten het voedsel op, maakten de mensen tot slaven en hieven belasting op de handelswaar die van buiten af binnensiepelde."

- "Het vlees moet helemaal niet gepijnigd worden," protesteert Douglas, "men moet het juist koesteren: het menselijk lichaam is in eerste plaats een engine of delights." Hij voegt eraan toe, dat het de Grieken onbekend was dat er zoiets als een antagonisme tussen lichaam en geest bestond, en dat die gedachte "een van de schadelijkste staaltjes van kromdenken is die ooit  uit onze misleide hersenpan is weggelekt."

 

- Byron noemt zichzelf een reiziger die van huis gaat om wat te leren en wat wijzer te worden. Een reiziger is de tegenpool van de specialist; de eerste wil steeds méér weten over steeds meer, de tweede wil steeds méér weten over steeds minder.

 

- Eens gebeurde het dat een jongeling, die nog volop bezig was met de initiatieceremoniën die een volwaardig man van hem moest maken, door een tijgerhaai gegrepen en verslonden werd. Uit bezorgdheid om de onvolwaardige staat waarin het slachtoffer het dodenrijk betrad, betrok diens oudste broer, een dag later, de wacht bij de onheilsplek. Het duurde niet lang of er begon een rugvin om hem heen te cirkelen. En inderdaad, na het doden en opensnijden van de haai bleek dat het om hetzelfde dier ging - in de maag trof de wreker de restanten van zijn broer aan. Vervolgens werden de riten tot een succesvol einde gebracht en iedereen was er nu van overtuigd dat de overledene zijn weg moest kunnen vinden in het labyrint van het dodenrijk.

 

- "Eén van de onaangenaamste eigenschappen van fanatieke moslims," zo schrijft Newby, "is hun vermogen om mensen van een ander geloof het gevoel op te dringen dat ze onrein zijn in hun denken, woorden en daden."

 

- Van een reisverhaal mag toch worden verwacht dat de verteller prominent aanwezig is; niet de reis maar de reiziger is in dit genre immers het belangrijkst.

 

- Sir Harold is zeer koningsgezind, onbeschaamd chauvinistisch ("Ik geloof dat mijn landgenoten in het algemeen eerlijker, vriendelijker, praktischer en inventiever zijn dan mensen van andere landen")

  

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Gerrit Jan Zwier: Antropologen te velde.

Gerrit Jan Zwier: Antropologen te velde: De confrontatie van de etnograaf met vreemde volken en met zichzelf (Nederland, 1980): 120 blz: Uitgeverij Ambo 

 

 

 

Ongeveer 30 jaar geleden las ik 3 boeken met boekbesprekingen van Gerrit Jan Zwier alsmede zijn reisverhaal "Europese reizen". Die eerste 3 boeken heb ik de afgelopen dagen herlezen. Nu, bij herlezing, vind ik zijn boeken veel beter dan ik mij herinnerde.  

 

Inhoudelijk is "Antropologen te velde" een erg sterk boek. Het is een literatuurstudie over de persoonlijke lotgevallen van antropologen tijdens hun veldwerken. Gerrit Jan Zwier schrijft met duidelijke kennis van zaken, hij is onderhoudend, informatief en bondig en hij geeft veel mooie citaten die organisch in zijn tekst zijn verweven. Helaas ben ik niet zo enthousiast over zijn stijl. Hij mist de glasheldere stijl die de boeken van Lieve Joris en Carolijn Visser zo aangenaam om te lezen maakt. Verder vind ik hem te stellig en mist hij de lichtheid van toon, waar ik zo van houd.

 

Citaten:

- De veldwerkperiode biedt echter al aanknopingspunten genoeg voor introspectie en reflectie. Via de omweg van een andere cultuur wordt de distantie geschapen die nodig lijkt te zijn om jezelf als individu en als cultureel bepaald wezen beter te leren kennen. De hartekreten en zuchten van antropologen te velde, alsmede hun triomfen en nederlagen, vormen het onderwerp van dit boek.

 

- Op het praktische vlak moet er van alles en nog wat geregeld worden. Voor een medische check-up, inentingen, het op peil houden van de lichamelijke conditie en het aanleggen van een huisapotheekje behoort tijd te worden uitgetrokken, evenals voor taalstudie en het sleutelen aan een uitgekiende en hanteerbare uitrusting. Het is niet verstandig een paar notitieboekjes, twee potloden en een enkel fototoestelletje mee te nemen en dan te denken dat het belangrijkste onderdeel van de bagage - de middelen waarmee observaties vastgelegd worden - voldoende verzorgd is. Williams adviseert de veldwerker om een kantoorboekhandel aan kistjes van metaal en fiberglas, carbonsets, fiches in allerhande maten, paperclips, schriften, typemachines, anti-papierkever-papier, elastiekjes, punaises, anti-inktkever-inkt, plastic hoesjes en doosjes, rubber ringen, weckflessen, mini-hangmappenkastjes van bamboe, een portable donkere kamer enzovoort mee te nemen.

 

- Een andere lekkernij van de Yanomamö bezit het drietal eigenschappen dat wij na enig nadenken als kenmerkend voor een walgelijke maaltijd zouden opnoemen: deze is bleekwit, zacht en het leeft. Maden, in dit geval, zo dik als muizen. De kronkelende kop wordt er bijna afgebeten en de ingewanden worden meegetrokken. Een deel wordt geroosterd en smaakt, volgens een door de wol geverfde missionaris, naar bacon. "Maar alles wat boven een rokerig vuur wordt gehouden smaakt naar bacon," stelt Chagnon vast.

 

- Bij de Tiv zag Laura Bohannan hoe de pannen, vóór het eten, door geiten werden schoongelikt en Middleton vond het geen verbetering dat dit werkje bij de Lugbara door vrouwentongen werd opgeknapt. 

 

- Veel en lekker eten blijkt een favoriete manier te zijn om frustraties af te reageren. Met name Amerikanen zijn dol op pindakaas. Helaas verwacht de opdringerige omgeving  dat voedsel met hen gedeeld zal worden. Daar had Chagnon het volgende op gevonden: hij maakte de Yanomamö wijs dat hij poep op zijn brood smeerde, met het (gehoopte) resultaat dat ze hem met zijn walgelijke beleg alleen lieten.

 

- In zijn boek over de Siriono-Indianen, die een nomadisch bestaan leiden in de moerassen en wouden van Oost-Bolivia, geeft Holmberg een beeld van het dierlijke gespuis der aarde: "Wanneer de nacht valt, dalen allerlei soorten muskieten, te samen met muggen en motten, bij duizendtallen op ons neer. Overdag, als deze pest zich in moeras en woud heeft teruggetrokken, wordt haar plaats overgenomen door talloze variëteiten van horzels en wespen. (...) De beet van sommige mieren veroorzaakt tijdelijke verlammingen. Naast mieren, muskieten en vliegen lopen er schorpioenen en spinnen rond, wier steken en beten ook verlammingen tot gevolg hebben, en vliegt er een bijesoort rond  die wordt aangetrokken door het zweet van de reiziger. Ook teken mogen niet onvermeld blijven: in het droge seizoen laten die zich soms per honderdtal op een passant neervallen. (...) Men is voortdurend het slachtoffer van een harig soort huidworm. Deze wordt op de volgende manier verwijderd: een met tabakssap besmeurd strootje wordt in het gat in de huid gestoken - het beest steekt daarop zijn kop naar buiten, deze wordt gepakt en de worm wordt uit het gat getrokken."

 

- Samen met een paar Bosjesmannen bracht de Amerikaanse antropoloog Richard Lee een bezoek aan de kraal van naburige Bantoe-dorpen. Hij wilde hen, uit dankbaarheid voor hun medewerking, op de dikste os trakteren die er in de buurt te vinden was. Zijn metgezellen bleken echter geen oog te hebben voor de vlezigheid van het door hem aangewezen dier. Nee, zij gaven de voorkeur aan een scharminkel dat, naar hun zeggen, veel begeerlijker was dan de keuze van Lee. Aldus geschiedde. Pas veel later drong het tot hem door dat het in de egalitaire samenleving van de Bosjesmannen geen pas geeft om je publiekelijk te beroemen op de superieure kwaliteiten van de meegebrachte jachtbuit.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Mijn financiële situatie

Nu ruim 5 jaar geleden schreef ik een stukje over hoeveel geld ik minimaal nodig had om rond te kunnen komen. Gelukkig is mijn financiële situatie de afgelopen 5 jaar aanzienlijk verbeterd.

 

Per 1 juni 2026 is mijn situatie als volgt:

 

Inkomsten:

Wajong: 1.443

Huurtoeslag: 381

Zorgtoeslag: 129

Totaal: 1.953

 

Uitgaven:

Huur: 643

Ziektekostenverzekering: 251

Gas en elektra: 109

Gemeentelijke belastingen: 55 

Water: 13

Internet: 40

Mobiele telefoon: 20

Thuiszorg: 22

Kosten bankrekening: 10

Kleding en schoenen: 50

Eten en drinken: 600

Totaal uitgaven: 1813

 

In totaal houd ik dus 140 euro per maand over voor leuke dingen als de aanschaf van boeken en dvd's, of incidenteel een keer wat  luxueuzer uit eten gaan. Opgemerkt moet worden dat ik van het geld voor eten en drinken 2 keer per week goedkoop en lekker uit eten ga. 

 

Het scheelt enorm dat ik geen kosten heb voor vakantie, reizen binnen Nederland, uitgaan, rookwaren, alcoholische dranken, cosmetica, huisdieren. Ik heb een bescheiden reserve voor als er iets vervangen moet worden.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Around the World in 80 Days

Around the World in 80 Days (Groot-Brittannië, 1989): 315 min: Geschreven en gepresenteerd door Michael Palin

 

 

 

De Franse schrijver Jules Verne schreef zijn "Reis om de wereld in 80 dagen" ergens in de jaren 70 van de 19e eeuw. Phileas Fogg, zijn fictieve hoofdpersoon, maakte de tocht van begin oktober tot eind december 1872, iets minder dan 116 jaar eerder dan dat Michael Palin de beschreven reis in het echt maakte. Phileas Fogg had één bediende bij zich, Passepartout, die overal voor zorgde, voor het eten en voor gestreken kleding. De Passepartout van Michael Palin bestond uit 5 man van de BBC die hem overal volgde en filmde, maar die niet voor hem kookte of de was deed.

Nu kunnen we ons dit programma niet meer voorstellen zonder Michael Palin, maar hij was slechts de vierde keus voor de BBC. Toen hij gevraagd werd vroeg hij om 4 dagen bedenktijd, 2 minuten later zei hij al dat hij het wilde doen.

 

"Around the World in 80 Days" is een geweldig reisprogramma, nog altijd één van de meest interessante die ooit gemaakt zijn. Dat is natuurlijk te danken aan het voortreffelijke camerawerk, maar meer  nog aan de uiterst innemende Michael Palin. Michael Palin blijft altijd vriendelijk en zorgt voor een milde dosis humor. Palin doet in feite wat doorsnee toeristen ook doen. In Venetië speelt hij voor vuilnisman, in Caïro figureert hij op een filmset, in China eet hij slang en in de Rockies maakt hij een ballonvaart en rijdt hij mee op een hondenslee.

 

De meest bijzondere episode van "Around the World ..." is de derde aflevering waarin Palin met een Indiase bemanning op een dhow van Dubai naar Bombay vaart. Oorspronkelijk waren 6 afleveringen van 50 minuten gepland. De episode met de dhow zou slechts 10 minuten in beslag nemen. Degene die de montage deed was zo onder de indruk van het materiaal, dat hij voorstelde om er een extra aflevering van 50 minuten van te maken. Met wat tegenstribbelen van de BBC gebeurde het ook zo.

 

Na "Around the World ..." had Michael Palin de smaak van het reizen te pakken en zou hij nog vele reisprogramma's voor de BBC maken. Al deze programma's zijn ook zeer de moeite waard.

 

Op IMDB krijgt "Around the World in 80 Days" van 2.100 mensen een waardering van 8,6.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Borom Sarret

Borom Sarret (Senegal, 1963): 19 min: Zwart-wit: Regisseur Ousmane Sembène

 

 

 

Het schijnt dat "Borom Sarret" van de Senegalese regisseur Ousmane Sembène, de eerste film is die door een zwarte Afrikaan is gemaakt. De film is een aanklacht tegen de armoede.

 

In "Borom Sarret" brengt een man met zijn paard Aboulah en zijn wagen mensen rond in de stad Dakar. De film laat zijn leven zien op een gewone dag. Hij heeft een aantal klanten die niet kunnen betalen, maar die hij toch meeneemt. Hij brengt een man naar een begraafplaats en aan het einde van de dag krijgt hij een boete omdat hij in het rijke deel van de stad is, waar paard en wagens verboden zijn. Hij komt thuis zonder geld voor eten voor zichzelf, zijn paard en zijn vrouw en kind.

Het verhaal is simpel en onderhoudend en wordt ondersteund door Afrikaanse muziek.

 

Op IMDB krijgt "Borom Sarret" van 1.700 mensen een waardering van 7,2.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Black Girl

Black Girl (Senegal, 1966): 57 min: Regisseur Ousmane Sembène

 

 

 

Diouna, een jonge zwarte vrouw, heeft werk gevonden als kindermeisje bij een blank gezin in Dakar. Ze verdient er redelijk en kan goed opschieten met zowel de kinderen als haar werkgevers. 

 

Op een dag vertellen haar werkgevers dat ze terugkeren naar Frankrijk, naar Antibes aan de Middellandse Zee, en ze vragen aan Diouna of ze met hun mee wil gaan naar Frankrijk. Voor Diouna klinkt Frankrijk als het beloofde land.

De waarheid is echter veel minder aangenaam. Diouna wordt door haar werkgevers opgesloten in een troosteloos appartement waar ze moet schoonmaken en het eten koken. Dat Diouna geen Frans spreekt en begrijpt, helpt daarbij ook niet.

 

"Black Girl" is een behoorlijk heftige film ondersteund door prachtige Afrikaanse muziek en met, naar ik vrees, een hoog realiteitsgehalte. 

 

Op IMDB krijgt "Black Girl" van 7.300 mensen een waardering van 7,4. 

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Pirosmani

Pirosmani (Georgië, 1969): 81 min: Regisseur Giorgi Shengelaia

 

 

 

De Georgische schilder Niko Pirosmani was tijdens zijn leven een onbekende schilder. Na zijn dood werd hij beschouwd als een heel belangrijke kunstenaar. "Pirosmani" is een film over het leven van Pirosmani.

 

Wat ik erg leuk  vind aan "Pirosmani" is dat shots van het verhaal afgewisseld worden met shots van de schilderijen. De schilderijen van Pirosmani behoren tot de naïeve schilderkunst, hebben aansprekende kleuren en zien er prachtig gestileerd uit.

 

De film vind ik op zich mooi, maar niet zo heel bijzonder, maar de schilderijen van Pirosmani vind ik prachtig. Bij mijn dvd zit als extra, een filmpje van 7 minuten waarin een aantal van de schilderijen van Pirosmani worden getoond.

Op IMDB krijgt "Pirosmani" van 1.500 mensen een waardering van 7,7.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Monsoon Wedding

Monsoon Wedding (India, 2001): 109 min: Regisseur Mira Nair

 

 

 

De meeste films die uit India komen, zijn Bollywoodfilms. Deze films kenmerken zich meestal door een zwak romantisch verhaaltje met overdreven veel muziek en dans erin verwerkt. Ik heb een paar van die films gezien, maar heb er weinig mee op. De beroemdste filmmaker uit India was Satyajit Ray die realistische films over zijn eigen cultuur heeft gemaakt. "Monsoon Wedding" ligt een beetje tussen de Bollywoodfilms en die van Satyajit Ray in.

Aditi, dochter van een familie uit de middenklasse, gaat trouwen met een Indiër die in de Verenigde Staten woont. Er is sprake van een gearrangeerd huwelijk, zoals meestal nog in India. De aanstaande bruidegom weet dat Atili een vriend heeft gehad, maar weet niet dat zij nog steeds met hem omgaat.

 

In "Monsoon Wedding" zien we goed wat er allemaal komt kijken bij zo'n enorme Indiase bruiloft met vele honderden gasten. Ik heb de film een keer of vier gezien, hij is onderhoudend en bevat veel muziek en dans, maar de film is voor mij uiteindelijk niet onderscheidend genoeg om in mijn filmboek terecht te komen.

 

Op IMDB krijgt "Monsoon Wedding" van 28.000 mensen een waardering van 7,3.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Rams

Rams (IJsland, 2015): 90 min: Regisseur Grímur Hákonarson

 

 

 

Twee IJslandse broers, Gummi en Kiddi, wonen al 40 jaar lang als buren in een afgelegen vallei in IJsland, zonder ooit iets tegen elkaar te zeggen. 

 

Bij een wedstrijd voor wie de mooiste ram heeft, wint de ram van Kiddi net voor die van Gummi. Bij toeval kijkt Gummi naar de ram van Kiddi en ziet dat die scrapie heeft, een gevaarlijke en besmettelijke schapenziekte.

 

Er moeten maatregelen genomen worden en veel schapen moeten worden afgemaakt. Gummi en Kiddi hebben het er maar moeilijk mee, maar uiteindelijk zorgt de ramp ervoor dat beide broers nader tot elkaar komen.

Er gebeurt niet zo heel veel in "Rams", maar de fotogenieke broers, schapen en landschappen zorgen voor een film die erg mooi is om te zien.

 

Op IMDB krijgt "Rams" van 16.000 mensen een waardering van 7,2.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Il grido

Il grido (Italië, 1957): 110 min: Zwart-wit: Regisseur Michelangelo Antonioni

 

 

 

Van de grote Italiaanse filmregisseurs spreekt het oeuvre van Michelangelo Antonioni mij het meeste aan. Uit zijn rijke oeuvre is "Il grido" mijn lievelingsfilm.

 

De lange, knappe Aldo heeft al 7 jaar een relatie met en een kind van de getrouwde Irma. Als Irma te horen krijgt dat haar man is overleden, besluit ze om te kappen met Aldo. Aldo is woest, gaat weg en neemt hun dochtertje Rosina mee. Ze zwerven van plek tot plek, waarbij Aldo Rosina steeds op sleeptouw neemt.

 

Aldo is mecanicien van beroep en krijgt verschillende mogelijkheden om ergens te blijven werken en er zijn meerdere vrouwen die wat in hem zien. Uiteindelijk beseft Aldo dat Rosina gewoon naar school moet en zet hij haar op de bus terug naar haar moeder.

 

Bovenstaande korte omschrijving van de film klinkt niet heel intrigerend, maar ik vind "Il grido" een prachtige film, met name ook door het geweldige camerawerk.

 

Op IMDB krijgt "Il grido" van 5.900 mensen een waardering van 7,6.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Luis Buñuel: Viridiana

Viridiana (Spanje, 1961): 90 min: Zwart-wit: Regisseur Luis Buñuel

 

 

 

Viridiana, een zeer knappe, jonge non, wordt door haar moeder-overste verzocht om haar oom te bezoeken. De non heeft weinig op met haar oom en heeft ook geen zin in het bezoek. Min of meer gedwongen gaat ze toch.

 

Haar oom valt voor zijn knappe nichtje, wil haar van het klooster losweken en haar tot zijn vrouw maken. Zij verafschuwt het idee, waarop haar oom haar drogeert en haast verkracht. De oom krijgt spijt van zijn daad en hangt zich op.

 

Een buitenechtelijke zoon van de oom en Viridiana erven het landhuis. In de geest van het geloof nodigt Viridiana een aantal bedelaars en landlopers uit om in het enorme huis te gaan wonen, zodat ze een beter leven kunnen leiden. Uiteraard loopt dit voornemen geheel in de soep.

"Viridiana" is een onderhoudende film die toch wel weer de draak steekt met het katholieke geloof. In mijn ogen is het niet één van de allerbeste films van Buñuel, maar wel een hele goede.

 

Op IMDB krijgt "Viridiana" van 28.000 mensen een waardering van 8,0.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Werner Herzog: Fitzcarraldo

Fitzcarraldo (Duitsland, 1982): 150 min: Regisseur Werner Herzog

 

 

 

De Duitse regisseur Werner Herzog heeft veel films op zijn naam staan. Hij is vooral bekend geworden als eigenzinnig documentairemaker en ook door zijn samenwerking met Klaus  Kinski met wie hij vijf speelfilms heeft gemaakt. Van deze vijf is "Fitzcarraldo", dat zich afspeelt in het Peruaanse regenwoud ongetwijfeld de beroemdste. 

 

Klaus Kinski speelt Brian Fitzgerald, een maniakale avonturier met een grote liefde voor de opera en dan met name Enrico Caruso. De film begint en eindigt met een stuk uit de opera. Claudia Cardinale heeft een kleine rol als Molly, de vrouw van Brian. 

 

Als de film begint heeft Fitzgerald een poging gedaan om een spoorlijn over de Andes aan te leggen. Dit project is mislukt, hij is zijn geld kwijt, is zich gaan richten op de productie van ijs en droomt ervan om een eigen operahuis te bouwen in Iquitos, een stuk stroomopwaarts van Manaus. Om dat waar te maken moet hij veel geld verdienen en dat kan het beste met rubber.

 

Fitzgerald wil een stuk oerwoud claimen, koopt een grote stoomboot en vaart de Amazone op. Dan komt het spektakelstuk van de film. Fitzgerald besluit dat hij met de boot een forse heuvel wil  oversteken. Honderden indianen werken om dit mogelijk te maken. Iedere andere regisseur zou het met een schaalmodel hebben gedaan, maar Herzog besloot dat de hele boot heuvelop moest.

 

"Fitzcarraldo" is een fascinerende film met een hele bijzondere acteur in de hoofdrol. De scènes dat de boot omhoog getakeld wordt vergeet ik nooit meer.

 

Op IMDB krijgt "Fitzcarraldo" van 43.000 mensen een waardering van 7,9.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kes

Kes (Groot-Brittannië, 1969): 106 min: Regisseur Ken Loach

 

 

 

De sociaal bewogen Britse filmmaker Ken Loach staat bekend om zijn films over mensen uit de arbeidersklasse, mensen die het niet breed hebben. Al zijn films hebben een trieste ondertoon wat ze vaak erg heftig maakt om te zien. Ik heb een stuk of tien films van Ken Loach gezien, waarvan zijn vroege film "Kes" mijn favoriete film is. Ook "Kes" is een erg heftige film. 

 

Billy Casper is een 15-jarige jongen die uit een mijnwerkersgezin komt. Zijn vader is mijnwerker (hij komt niet in beeld) en zijn oudere broer Judd is ook mijnwerker. Billy heeft het niet gemakkelijk, hij wordt verwaarloosd door zijn moeder, gepest op school en ook nog eens regelmatig  geslagen door zijn broer.

 

Billy is goed met dieren. Hij heeft ooit een vos grootgebracht en ook verschillende kleinere vogels. Op een dag ziet hij een torenvalk [In het Engels Kestrel] vliegen en vraagt hij zich af of hij een torenvalk kan africhten. Hij steelt bij de tweedehands boekhandel een boek over torenvalken, haalt een jonge torenvalk uit haar nest en traint haar. 

 

De scènes met de torenvalk zijn prachtig, alsmede als hij over haar vertelt tijdens de les. Overige scènes op school zijn erg heftig en doen mij blij zijn met de scholen die ik heb gehad.

 

Op IMDB krijgt "Kes" van 26.000 mensen een waardering van 7,9.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: The Other Side of Hope

The Other Side of Hope (Finland, 2017): 96 min: Regisseur Aki Kaurismäki

 

 

 

De Finse regisseur Aki Kaurismäki is net als Alex van Warmerdam een meester van de zwarte humor. Ik heb met plezier veel films van hem gezien, maar mijn favoriete film van hem is toch wel "The Other Side of Hope" dat ik nu voor de 4e of 5e keer heb gezien.

 

In "The Other Side of Hope" lopen twee verhaallijnen door elkaar. Een kledingverkoper van middelbare leeftijd, gaat bij zijn vrouw weg, verkoopt zijn kledingvoorraad en wint met pokeren voldoende geld om een eigen restaurant te kunnen kopen. 

Khaled, een vluchteling uit het platgebombardeerd Aleppo in Syrië, is min of meer bij toeval in Helsinki aangekomen waar hij asiel aanvraagt. Hij is ook op zoek naar zijn jongere zus Miriam, Samen zijn zij de enige twee overlevenden van hun familie. Khaleds verzoek om asiel wordt afgewezen omdat de situatie in Syrië niet ernstig genoeg zou zijn. Op hetzelfde moment laat het Finse journaal zien hoe Aleppo wordt gebombardeerd. Khaled besluit om te vluchten en ontmoet de voormalige kledingverkoper.

"The Other Side of Hope" is een film vol humor en muziek. Twee sterke oneliners vind ik:

"I Like Restaurants, That's Theoretically Speaking." en "You May Be Wiser, But I'm Older." Tussen alle humor door brengt Kaurismäki de harde boodschap, dat het humanitaire beleid van de westerse landen veel te wensen overlaat.

 

Op IMDB krijgt "The Other Side of Hope" van 18.000 mensen een waardering van 7,2.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Le cose che restano

Le cose che restano (Italië, 2009): 6 uur: Regisseur: Gianluca Maria Tavarell

 

 

 

In 2003 kwam de miniserie "La meglio gioventu" uit. Deze serie was bedoeld als televisieserie, maar kwam vervolgens ook met groot succes uit in de bioscoop. De scenarioschrijvers van "La meglio gioventu" hebben ook het scenario voor "Le cose che restano" geschreven. In "La meglio gioventu" werd het verhaal van een familiekroniek verweven met de Italiaanse geschiedenis tussen ongeveer 1965 en 2000. In "Le cose che restano" wordt een familiekroniek verweven met maatschappelijke problemen zoals die anno 2010 speelden. Ik vind "Le cose che restano" duidelijk de beste serie van de twee, één van de allermooiste televisieseries die ik ken.

 

Vader Pietro en moeder Corinna hebben 4 kinderen, zonen Andrea, Nino en Lorenzo en dochter Nora en wonen in een groot huis in Rome. Andrea en Nora zijn het huis al uit, Nino en Lorenzo wonen er nog. Aan het begin van de film verongelukt Lorenzo. De rest van de familie moet met deze tragedie om zien te gaan.

 

De vader Pietro is zakenman en heeft een affaire. Hij besluit dat het gezin hem niet meer nodig heeft en vertrekt naar Irak. De moeder Corinna, was ooit arts, heeft zich na de geboorte van Nino gericht op het gezin en stort nu helemaal in. Ze wil naar een kliniek van een bevriende arts. Oudste zoon Andrea werkt bij de immigratiedienst. Nora is psychologe en verwacht haar eerste kind. Nino studeert af voor architect, gaat werken in de bouw en krijgt een relatie met de vrouw van zijn prof. 

 

Erg mooi aan "Le cose che restano" is dat maatschappelijke problemen organisch in het verhaal verweven zijn. Aan bod komen bootvluchtelingen, de situatie in voormalig Joegoslavië, de oorlog in Irak en drugs- en vrouwenhandel. Dit alles zonder dat het een drammerige film wordt. Hulde aan de makers!

 

Op IMDB krijgt "Le  cose che restano" van slechts 292 mensen een waardering van 7,8. 

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Waar ik wel van houd en waar ik niet van houd in films

In de eerste plaats is film vooral een visueel medium. Ik houd van mooie, betekenisvolle beelden.

De belangrijkste persoon bij het maken van een film is de regisseur. De regisseurs zijn niet onderling uitwisselbaar, acteurs zijn dat vaak wel. Als ik een film geweldig vind, probeer ik vaak om zo veel mogelijk films van diezelfde regisseur te zien.

Ik houd van begeleiding van de film door mooie, rustige muziek. De muziek moet hierbij wel ten dienste staan aan de film. In Amerikaanse films is de muziek vaak veel te nadrukkelijk aanwezig.

Ik houd van films met een rustig tempo, waarin de tijd wordt genomen om het verhaal te vertellen.

Een film hoeft niet perse een verhaal te vertellen, een sfeerbeschrijving kan voldoende zijn.

Ik houd van naturel acteerwerk. Acteurs hoeven geen professionals te zijn.

Een film moet vooral ook geloofwaardig zijn. 

Mijn lievelingsfilms zijn toch wel films over het leven van gewone mensen in andere culturen zoals bijvoorbeeld de films van Satyajit Ray. 

Ik houd heel erg van couleur locale in een film. 

Ik houd over het algemeen van films waarin weinig gesproken wordt. Veel teksten maakt vermoeiend kijken.

 

Ik houd niet van actiefilms, detectives, thrillers of sciencefiction.

Ik heb een hekel aan geweld in een film, vooral als dat realistisch is verbeeld. Een uitzondering hierbij vormen films waarin geweld  noodzakelijk is voor het verhaal zoals bij "City of God" of "Just 6.5".

Ik heb zeker geen bezwaar tegen vrouwelijk bloot in een film, maar het is wel fijn als dat ten dienste staat van het verhaal. 

Ik heb een hekel aan vlekken en andere vuiligheid op films. Dit komt tegenwoordig gelukkig veel minder voor dan vroeger. 

Ik houd niet van een voice-over. Een voice-over vind ik een zwaktebod.

Vroeger waren de meeste beeldschermen op een formaat van 4 : 3, tegenwoordig hebben de meeste beeldschermen een breedbeeldformaat van 9 : 6. Erg jammer is dat veel dvd's zijn uitgegeven zodat ze het beste tot hun recht komen op een formaat van 4 : 3 en dat er bij vertoning op een breedbeeldscherm aan alle kanten van het beeld een stuk scherm overblijft. 

Het maakt mij niet uit of de ondertitels in het Nederlands of Engels zijn. Duits kan ook en als er alleen Franse ondertitels zijn kan ik de film ook grotendeels volgens. Bij Engels gesproken films zet ik voor het gemak altijd de ondertitels aan. 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Atanarjuat

Atanarjuat (Canada, 2001): 161 minuten: Regisseur Zacharias Kunuk

 

 

 

"Atanarjuat" is wat mij betreft één van de allermooiste films van dit millennium. Ik heb de film twee keer kort achter elkaar gezien in de bioscoop toen hij uitkwam en nu heb ik hem voor de vierde of vijfde keer gezien op dvd.

 

Atanarjuat" is een speelfilm over het leven van de Inuit, de oorspronkelijke bevolking van het Noordpoolgebied. Het is de eerste film over de Inuit die gemaakt is door een Inuit.

 

Twee broers, Amaqjuaq en Atanarjuat krijgen ruzie met de gemene Oki over wie met de knappe Atuat mag trouwen. Oki vormt met twee vrienden een bende van drie en is niet geliefd, reden waarom Atuat met Atanarjuat trouwt hoewel ze eigenlijk door haar vader aan Oki beloofd is. Deze twist vormt de kern van de film.

 

"Atanarjuat" bevat prachtige beelden van het poollandschap, de film neemt de tijd om het verhaal te vertellen, het acteerwerk is geloofwaardig en de film wordt ondersteund door prachtige muziek. Verder krijgen we allerlei details te zien over het leven in de poolstreken, het bouwen van een iglo, het schoon schrapen van een stuk huid met een stuk blik en het vervoer per hondenslee.

 

Op IMDB krijgt "Atanarjuat" van 7.100 mensen een waardering van 7,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 1: De kennismaking

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 1: De kennismaking (Nederland, 2017): 393 blz: Uitgeverij van Oorschot

 

 

Nicolien Mizee (1965) is als schrijfster doorgebroken met haar "Faxen aan Ger", waarvan inmiddels 8 delen zijn verschenen. Nicolien heeft deze faxen geschreven tussen 1994 en 2014 dus er kunnen nog vele delen volgen. "Faxen aan Ger" is momenteel een hype, net zoals "Het bureau" van J.J. Voskuil dat dertig jaar geleden was en "Mijn strijd" van Karl Ove Knausgard vijftien jaar geleden.

 

Ger Beukenkamp was docent scenarioschrijven van Nicolien. De faxen zijn uitsluitend éénrichtingsverkeer, nooit heeft Ger een fax beantwoord. 

 

Ik mag wel zeggen dat ik razend enthousiast ben over dit eerste deel "De kennismaking". Nicolien schrijft hierin onbekommerd over haar eigen leven en doet dat in trefzekere bewoordingen met een enorm gevoel voor humor. 

 

Nicolien is naar eigen zeggen "anders". Zo kan ze niets doen waar ze geen zin in heeft, werken al helemaal niet. In "De kennismaking" leeft ze van een bijstandsuitkering en verdient ze wat bij door als naaktmodel te poseren voor allerlei clubjes van amateurschilders. Ze heeft een relatie met Louise, maar dat loopt ook niet helemaal lekker. Wel schrijft ze met veel enthousiasme en ze kan zich voorstellen dat er ooit nog een goede prozaschrijfster uit haar groeit. Dat is haar zeer zeker gelukt. Ik vind "De kennismaking" een waar genot om te lezen, één van de allerleukste boeken die ik ooit heb gelezen. Ik ben benieuwd naar de overige delen.

 

Een briljant stuk uit "De kennismaking" is het verslag dat Nicolien heeft geschreven over de arbeidsgeschiktheidskeuring van de GGD op 11 april 1997 op bladzijden 239-251. Het is in feite een samenvatting van waar het in het hele boek om draait.  

 

Hier flink wat citaten:

- Geheel tegen mijn gewoonte in schoof ik beneden in het café weer bij ze aan, en vertelde, enigszins onder de invloed van de jenever, achter elkaar al mijn succesverhalen over bijna veertien jaar poseren, waarbij ze allemaal over tafel lagen van het lachen en uiteindelijk op de geniale gedachte kwamen dat ik deze verhalen eigenlijk op zou moeten schrijven! In een boek! En dat zouden ze dan, beloofden ze me, ook echt kopen en lezen.

- Jij kunt je werk los van jezelf zien, maar dat is voor mij onmogelijk. (Dat schijnt te komen doordat de beide hersenhelften bij vrouwen met honderd miljoen draadjes aan elkaar zitten, en bij mannen met ongeveer twee.)

- Jouw en mijn gedrag in aanmerking nemend, is het nog een godswonder dat we ooit een min of meer coherente dialoog weten te voeren. Over een half jaar blijkt waarschijnlijk dat jij me al die tijd in de grondbeginselen van de Italiaanse grammatica hebt onderwezen, terwijl ik meende een cursus Argentijnse tango bij je te volgen.

- Elementair aan mijn model is dat ze geen dag iets kan wat ze niet wil. Ze kan zich nu eenmaal niet "over de dingen heen zetten" en geen vuile vingerafdruk van de maatschappij op haar zuivere ziel verdragen.

- Nu zal het je niet verbazen dat jij daar in al je verpletterende Gerheid ook in voorkomt ...

- Mijn bezigheden dezer dagen zijn het schrijven van a. dat verhaal, b. een wervende tekst voor een praktijk voor acupunctuur (die man wil me nu in cadeaubonnen betalen; binnenkort biedt hij me aan een pak van die naalden te sturen bij wijze van honorering) ...

- Begin mei ga ik twee maanden naar Marokko. Ik ga ervan uit dat we neerstorten, ik op onze vakantiebestemming aangekomen tot volslagen apathie verval, mij de haat van mijn reisgezellin op de hals haal, twee weken verdoofd achter haar aan strompel, talrijke ziektes oploop, beroofd en verkracht word, om bij terugkeer opnieuw neer te storten. Mocht ik echter door een merkwaardige samenloop van omstandigheden toch nog thuis geraken, dan is mijn huis afgebrand, mijn familie overleden, en heel Nederland van de aardbodem verdwenen.

- Sybren, mijn eerste vriend, was ook zo, en het was dan ook meteen de laatste. Zes jaar lang gaf hij me het gevoel dat ik iets ongekends in hem en mezelf ging ontdekken, dat we op het punt stonden iets ongelofelijks te bereiken - en het eindige ermee dat je met een pan aardappels zat te wachten op iemand die om drie uur 's nachts apelazerus en zonder onderbroek thuiskwam.

 

- Exact een jaar geleden belde je op om je tevredenheid uit te spreken over De Poolse Familie. Dat was het beste cadeau van die 30e verjaardag. Nu ben ik 31. Vorige maand heb ik een schoenenrek opgehangen. Dat was geloof ik de voornaamste prestatie van het afgelopen jaar.

 

- Het is moeilijk te geloven dat de huidige waarheid niet die van het verleden of de toekomst is.

 

Over haar uitkering:

- In feite is er van de huidige bijstandsuitkering niet meer te leven. Zonder het geld dat ik met poseren verdien, heb ik ongeveer driehonderdvijftig gulden per maand te besteden. Ik hecht niet aan bezit, heb een hekel aan kleren kopen, geef niet om duur eten of dure vakanties, en boeken haal ik wel uit de bibliotheek. Maar ik wil dolgraag een krant lezen, en zo nu en dan ergens eens een kop koffie drinken. Ik leef erg zuinig, maar als ik eraan denk dat ik in december driehonderd gulden aan twee fietsenstallingsabonnementen moet betalen, word ik werkelijk opstandig.

 

- Geen beter geluid dan de sleutel die zich omdraait in de eigen voordeur.

 

- Ik hou in feite helemaal niet van kunst. Ik hou van het leven zoals zich dat aandient, en niet van de stilering die anderen daarin aanbrengen.

 

- Ikzelf heb nooit kunnen werken, maar eigenlijk heb ik altijd gevonden dat men mij moest betalen voor mijn existentie. Ik doe geweldig mijn best voor de mensheid; ik begrijp niet waarom niet iedereen briefjes van duizend in mijn brievenbus stopt.

 

- Liever dan miljoenencontracten, zeiljachten en blonde wijven met heupen als kazen, wil ik namelijk begrepen worden, en ik heb besloten, o geweldige Ger Beukenkamp, dat jij daar nu onmiddellijk mee gaat beginnen.

 

- Ik heb, naar aanleiding van mijn brief over de heiligheid en ons laatste gesprek, een aantal dingen bedacht die volgens mij ontspruiten aan dezelfde wortelstam, maar daar ik geen hersenen in mijn hoofd heb, maar rondwervelende brokken zaagsel, weet ik nog niet precies welke stam dat zou zijn.

 

- Lieve Ger, heel hartelijk gefeliciteerd met het feit dat je me vandaag exact vier jaar kent.

- Ik heb me van jongs af aan gevoeld als een wat ouderwetse heteroseksuele man, die een vrouw nodig heeft voor seks, bewondering en de afwas, maar zich pas echt prettig voelt bij zijn vrienden.

 

- Mijn leven is afhankelijk van de beslissing van het humeur van een willekeurig iemand achter een bureau.

 

- Ik vind mezelf niet bijzonder veeleisend, maar eeuwige liefde en volledige overgave is toch wel het minste wat je van de medemens kan eisen.

 

- En kun je niet eens een heel klein faxje sturen? Zo van: "ik eet vanavond rode kool. Ger."

 

- Ooit had ik een vriendin die een zeker ontzag had voor het feit dat ik een "VGH-tje" was, zoals zij het noemde, iemand "van goeden huize". Ik begreep niet goed wat ze daarmee bedoelde.

 "Jij bent vast opgevoed met het idee dat je aardig moet zijn voor andere mensen," zei ze.

 Dit leek me zo vanzelfsprekend, dat ik pas jaren later (toen ik al lang niet meer met haar omging) begreep wat ze bedoeld had. Zijzelf was grootgebracht met het adagium "pakken wat je pakken kan, anderen doen het ook".

 

- Het allerfijnste vind ik altijd als een man met een auto komt voorrijden, mij een halve dag mee uitneemt (liefst naar buiten) en me dan óók nog mee uit eten neemt. En alles betaalt en deuren openhoudt. Zalig.

- Iedereen zegt dat ik me een beetje aan moet passen en niemand begrijpt hoezeer ik onder dat advies lijd.

 

- ... Geurt, tenger, donker en beweeglijk, tegenover die massieve, blonde reus van het Stadscafé, met zijn horecabuik die als een zak water in zijn overhemd hing.

 

- ... te horen dat je datgene hardop zegt wat de ander denkt, is toch het mooiste wat je met schrijven kunt bereiken.

 

- Praten is zowat het leukste wat er is, maar het liefst als het van (schijnbaar) secundair belang is. Het idee dat je tegenover elkaar aan een tafel zou gaan zitten met als hoofddoel "gezellig praten" lijkt me verschrikkelijk. Liever samen een eind lopen, een kamer witten of een bord eten naar binnen werken.

 

- O ja, en nog iets: zou je me tijdig kunnen waarschuwen als Hans en jij weer een of andere verre reis gaan ondernemen?

 Ik krijg weleens een gruwelijk visioen waarin al mijn faxen nutteloos de kamer instromen, de trap afglijden en de vestibule vullen, zodat jullie, bruinverbrand terugkerend van een verre, verre reis, slechts met de allergrootste moeite de voordeur open kunnen duwen, beduusd naar kilometers fax staan te kijken, en jij verzucht: "Hoe moet ik nou ooit nog tegen dat mens zeggen dat ze eens moet ophouden met die onzin?"

 

- Over het algemeen proberen mensen je terug te voeren naar de oorsprong van je gedachten, en vragen ze "of je niet te veel nadenkt" en of je niet beter eens een leuke vriendin kan gaan zoeken. Maar ik heb helemaal geen zin om het over mij te hebben. Wat kan mij mezelf nou schelen? Daar zit ik al de hele dag aan vast. Ik vind mezelf alleen interessant als lens op de wereld.

 

- Het is zo leuk aan kinderen dat ze zo onbeschaamd voor hun eigen belang uitkomen. Eigenbelang geldt als iets slechts, maar daar ben ik het niet mee eens. Ik vind het heel goed als mensen hun eigen belang op de eerste plaats stellen. In de eerste plaats omdat het duidelijkheid schept, en in de tweede plaats omdat het heel goed samen kan gaan met andere belangen. 

 

- Ikzelf heb een hevige afkeer voor alles wat geen vorm heeft, wat ongenuanceerd is, niet gerelativeerd wordt, wat humorloos en met ontzag gepresenteerd wordt.

 

- Van status heb ik nooit veel begrepen. Ik neem het waar, zoals je een statistiek waarneemt, of een landkaart. Het is voor mij niet werkelijk voor te stellen dat je belangstelling voor de ander afhankelijk zou zijn van diens maatschappelijke positie.

 

- Misschien moet ik bevriend worden met mensen met tweede huisjes. En die het dan zelf te druk hebben om erheen te gaan.

 

- Ik heb altijd een heilige willen zijn. Maar ja, daar was óók al geen opleiding voor.

 

Lees verder in "Faxen aan Ger: Deel 2: De  porseleinkast". 

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Fados

Fados (Spanje, 2007): 90 min: Regisseur Carlos Saura

 

 

 

De Spaanse regisseur Carlos Saura (1932-2023) maakte in zijn films zeer veel gebruik van muziek en dans. Hij heeft aan drie belangrijke muziekstijlen een film gewijd, de flamenco, de tango en nu dus aan de fado.

 

Vergeleken met de zeer uitbundige flamencomuziek is de fado veel meer ingetogen. Er wordt gezongen over weemoed en verlangen, vaak begeleid door verschillende instrumenten en dans.

"Fados" is een prachtige film over de fado met geweldige zang, instrumentale begeleiding en dans. Ik was hier iets minder ondersteboven van dan over Saura's flamencofilm, maar het is zeer de moeite waard. Wat Saura zeer goed doet is de muziek voor zichzelf laten spreken, zonder overbodige toelichtingen.

 

Op IMDB krijgt "Fados" van 868 mensen een waardering van 7,1.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Smakeloze aardbeien en druiven, heerlijke tomaten

Rare jongens, die kwekers. In mijn schooltijd vond ik een aardbei veruit het lekkerste stuk fruit dat ik kende. Toentertijd, ik spreek nu over het begin van de jaren 80, had je alleen aardbeien in het seizoen dat ongeveer van begin juni tot eind augustus duurde. In die tijd smaakte een aardbei nog naar een aardbei. De aardbeien van "de koude grond" waren daarbij het lekkerst.

 

Op een gegeven moment bedacht men dat aardbeien een mooie rode kleur moesten hebben en bovendien langer houdbaar zijn. Men teelde vervolgens op deze twee eigenschappen en niet op smaak, waardoor vrijwel alle smaak uit de aardbeien verdween. Eigenlijk zijn er al 20 jaar nauwelijks meer lekkere aardbeien te koop. Ik eet ze allang niet meer. 

 

Met druiven is iets soortgelijks gebeurd. Van oudsher zitten er in druiven kleine pitjes. Dat is geen enkel probleem, je kunt die pitjes gewoon doorslikken, er zal heus geen druivenstruik tussen je oren groeien. Sinds ongeveer 2000 teelt men pitloze druiven omdat een minderheid van de mensen een hekel heeft aan de pitjes. Ook hier is niet op smaak geteeld, maar op het ontbreken van de karakteristieke pitten. Met de pitten is helaas ook vrijwel alle smaak uit de druiven verdwenen. Tot een jaar of 5 geleden kon je behalve de smakeloze pitloze druiven, ook nog de veel smakelijkere druiven met pit kopen, maar die tijd lijkt helaas voorbij. 

De telers hebben bewezen dat het ook anders kan. Zo'n 15 jaar geleden hadden alle Nederlandse tomaten dezelfde kleur, waren ze precies even groot en smaakten ze helemaal nergens naar. De Duitsers noemden onze tomaten smalend "Wasserbomben". Onze telers hebben zich dat aangetrokken en zijn weer gaan telen op smaak, zoals dat volgens mij hoort bij een voedselproduct. Sinds een jaar of 5 zijn er bij de Albert Heijn in het seizoen, dat nu alweer is begonnen, verrukkelijke trostomaten te koop. Een goed rijpe trostomaat levert een sensationele smaakexplosie op. Hulde voor de tomatentelers.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Films gezien in april

Last Life in the Universe: Mooie Thaise film uit 2003. ****

 

Ma nuit chez Maud: Film van Eric Rohmer uit 1969. De meest interessante film die ik tot dusver heb gezien van Rohmer. ****

 

Die Marquise von O: Kleurenfilm van Rohmer uit 1976. ***

 

Le beau mariage: Film van Rohmer uit 1982 over een vrouw die heel graag wil trouwen. ***

 

Masaan: Indiase film uit 2015 die op IMDB een heel hoge waardering krijgt van 8,1. Op zich een aardig verhaal, maar de makers hebben teveel naar Hollywood gekeken. Dit had zo een Hollywoodfilm kunnen zijn die zich toevallig afspeelt in India. ***

 

Nouvelle vague: Stijlvolle zwart-wit film van Richard Linklater uit 2025 die bedoeld is als hommage aan Jean-Luc Godard. In "Nouvelle vague" krijgen we van dag tot dag te zien hoe Godard "A bout de souffle" filmde. Als hommage is de film aardig, maar Linklater heeft veel betere films gemaakt. ***

Inhoud zonder enveloppe

Soms bedenkt iemand zo maar ineens een staande uitdrukking.

 

Ik had gisterenavond mijn buren te eten, een getrouwd stel P en M en de broer van P, J. Ik had voor een heerlijke maaltijd met asperges gezorgd. Vooraf een venkelsalade, als hoofdgerecht nieuwe aardappelen met asperges, eieren en zalm en als toetje Belgisch chocolade-ijs van Häagen Dazs. Na afloop kreeg ik van P en M een enveloppe met inhoud en van J inhoud zonder enveloppe. Weet de jeugd van tegenwoordig nog wel wat een enveloppe is? 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.