Toen ik jong was hadden we bij ons thuis een lange tafel waarop we regelmatig partijtjes tafeltennis speelden. De tafel stond meestal buiten en had niet de juiste afmetingen, maar dat maakte ons niet uit. Met mijn forehand kon ik een aardig balletje raken, maar mijn backhand leek nergens op.
Toen ik in de 4e klas van de middelbare school zat ben ik bij tafeltennis gegaan, bij tafeltennisvereniging Irene, destijds de grootste van het land. In eerste instantie recreatief, maar algauw wilde ik wedstrijden spelen, ik was bloed fanatiek. Bij tafeltennis speel je met ploegen van 3 man (of vrouw). Eerst spelen de twee beste spelers tegen elkaar, dan de nummers twee en vervolgens de nummers drie. De vierde wedstrijd is het dubbel tussen de beste dubbelspelers (meestal nr 1 en nr 2). Dan volgen er nog zes wedstrijden. In het eerste seizoen speelden we met 4 man in een team. Een andere jongen en ik wisselden elkaar af als derde speler. De 15 wedstrijden die ik speelde won ik alle 15, het niveau lag niet erg hoog.
Ik hoopte dat ik na het eerste seizoen in een hoger geplaatst team mocht spelen. Dat bleek niet het geval, ik kwam met twee jongens in het team die werkelijk geen bal konden raken. Gelukkig heb ik de laatste 2 seizoenen met 2 spelers van mijn eigen niveau op een redelijk niveau gespeeld.
Nadat ik klaar was met de middelbare school ben ik gestopt met tafeltennissen. Ik heb in 1991, toen ik al ziek was nog eventjes bij ZTTV (Zeister Tafel Tennis Vereniging) gespeeld. Daarna heb ik nooit meer getafeltennist. Misschien is het een goed idee om het weer eens op te pakken. Ik ben het vast niet verleerd en het zou goed voor mijn conditie zijn.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
Tafeltennis is in mijn jeugd de enige sport geweest wat ik echt heel erg leuk vond en ook competitie mee speelde. We waren dan wel de een-na-slechtste van de hele competitie maar wij hadden wel veel meer lol dan de mensen die hoog in de ranglijst stonden want die waren stik chagrijnig als ze een partijtje verloren. Ons ging het om het plezier.
BeantwoordenVerwijderenEn ik kan je uit ervaring vertellen dat je op een of andere manier die aangeleerde smashslagen niet meer verleerd ook al speel je jaren niet meer. :-)
Hoi Niek, ze zeggen altijd dat je een sport moet beoefenen voor het plezier dat je er in hebt. Dat kan zo zijn, maar winnen was voor mij toch wel degelijk belangrijk. Mijn sportverdwazing heeft gelukkig nooit hele ernstige vormen aangenomen, zoals bijvoorbeeld bij Bettine Vriesekoop die vaak in opdracht van haar coach een soort van psychologische oorlogsvoering begon met haar tegenstandster in de hoop zo een wedstrijd te winnen tegen een sterkere tegenstandster. Groetjes, Erik
Verwijderen