Tolstoj: Oorlog en vrede 5

Tolstoj: Oorlog en vrede (Rusland, 1867-1869): 2 delen: 1552 blz: Vertaald door Yolanda Bloemen & Marja Wiebes (2006): Uitgeverij van Oorschot: de Russische bibliotheek

 

 

Citaten deel 4:

- Alleen iemand die zelf ooit heeft ervaren wat het wil zeggen enkele maanden onafgebroken in een sfeer van oorlog en strijd te verkeren, kan het genot begrijpen dat Nikolaj ondervond toen hij het gebied dat de troepen met hun foerage- en proviandwagens en hun veldhospitalen in beslag namen had verlaten en hij dorpen zag zonder soldaten, wagens, moddersporen van kampementen, maar met boeren en boerenvrouwen, landhuizen, velden met grazend vee en poststations met suffende postmeesters.

 

- In 1812 was het provincieleven precies zoals het altijd was geweest, alleen met dit verschil dat het in de steden levendiger was geworden doordat er veel welgestelde, uit Moskou gevluchte families gearriveerd waren, en dat er in alles wat er in die tijd in Rusland gebeurde iets merkbaar was van een zekere zorgeloosheid - wat zullen we ons druk maken, wat kan het ons schelen - en ook dat de algemene gesprekken, die tussen mensen onvermijdelijk zijn en die vroeger over het weer en over gemeenschappelijke kennissen gingen, nu over Moskou, over de oorlog en over Napoleon gingen.

 

- Een vrouwtjelief voor goede raad, een schoonmama voor regelmaat, zei hij, maar er is niemand je zo lief als je eigen moedertje.

- Ons geluk, vriendje, is als water in een sleepnet, zolang je het voortsleept is het vol, maar als je het ophaalt zit er niets meer in.

- Vanaf het moment dat Natasja vorst Andrej verpleegde, had hij haar nabijheid altijd lichamelijk ervaren. Ze zat in een leunstoel naast hem, zodat ze hem afschermde van het licht van de kaars en breide een kous (ze was gaan breien sinds vorst Andrej tegen haar had gezegd dat er geen betere ziekenverzorgsters bestonden dan kousen breiende oude kindermeiden en dat breien iets rustgevends had.)

- Aangenomen dat het Napoleons doel was geweest zijn eigen leger te gronde te richten, dan hadden de meest kundige strategen geen andere reeks van handelingen kunnen bedenken die met dezelfde trefzekerheid en even onafhankelijk van alles wat de Russische troepen ondernamen, het Franse leger zo volledig te gronde zou hebben gericht als datgene wat Napoleon deed.

- Napoleon die op ons de indruk maakt dat hij de leidende kracht was van deze hele beweging ... , Napoleon was gedurende deze hele periode als een kind dat binnen in een rijtuig een koordje in zijn handen houdt, en zich verbeeldt dat hij het rijtuig stuurt.

- De afwezigheid van lijden, de bevrediging van behoeften en als gevolg daarvan de vrijheid in de keuze van de eigen bezigheden, dat wil zeggen van een leefwijze, leek Pierre nu de onbetwistbare en hoogste vorm van geluk voor de mens. Hier zag Pierre nu voor het eerst in zijn leven ten volle de waarde van het genot te kunnen eten wanneer men honger heeft, te kunnen drinken wanneer men dorst heeft, te kunnen slapen wanneer men slaap heeft, van warmte wanneer men het koud heeft, van een gesprek met een ander wanneer men wil spreken en een menselijke stem wil horen.

- Het lilagrijze, krompotige hondje, Grijsje, rende vrolijk langs de kant van de weg, tilde nu en dan als wilde het bewijzen hoe kwiek en goedgemutst het was een achterpoot op en rende op drie poten verder om even later op alle vier zijn pootjes blaffend op de kraaien af te gaan die op een kadaver zaten. Grijsje was vrolijker en beter doorvoed dan in Moskou. Overal lag vlees van allerlei soort - van mensenvlees tot paardevlees, in verschillende stadia van ontbinding; en omdat de wolven vanwege de voortmarcherende mensen er niet bij konden, kon Grijsje zoveel eten als hij wilde.

- Wanneer men veronderstelt dat het menselijk leven door de rede kan worden gestuurd, vernietigt men de mogelijkheid van het leven.

- "Je bent me niet lief omdat je mooi bent, maar je bent mooi omdat ik je liefheb."

- Natasja had er geen behoefte aan onder de mensen te zijn, maar ze had graag haar familie om zich heen: gravin Marja, haar broer, haar moeder en Sonja. Ze verkeerde graag in het gezelschap van de mensen bij wie het mogelijk was met warrig haar, in haar ochtendjas, met grote stappen uit de kinderkamer naar buiten te komen en met een blij gezicht een luier te laten zien met een gele in plaats van een groene vlek en de troostende woorden te horen dat het kind nu aan de beterende hand was.

   

Lees verder in deel 6 van mijn bespreking: verfilmingen van Oorlog en vrede.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.