Films gezien in maart

To have and have not: Onderhoudende film uit 1944 van Howard Hawks met Humphrey Bogart en Lauren Bacall in de hoofdrollen. ****

 

de Kleur van granaatappels: Zeer originele en kleurrijke film  in tableaux vivants van de Armeniër Sergej Paradzjanov uit 1969 die min of meer het levensverhaal van de dichter Sayat Nova uitbeeldt. Met prachtige muziek. ****

 

the Big Sleep: Film van Howard Hawks uit 1946 met opnieuw in de hoofdrollen Humphrey Bogart en Lauren Bacall. ****

 

the Treasure of the Sierra Madre: Film van John Huston uit 1948 over twee Amerikaanse armoedzaaiers die in Mexico goud gaan delven. Humphrey Bogart heeft in deze film een heel andere rol dan zijn gebruikelijke als detective die vrouwen het hoofd op hol brengt. "the Treasure of the Sierra Madre" krijgt op IMDB een hele hoge waardering met 8,2 en een metascore van zelfs 9,8 maar ik ben niet zo enthousiast over deze film. Geef mij maar de films met Bogart als detective. ***

I Don't Want to Sleep Alone: Een film van de in Maleisië geboren Taiwanees Tsai Ming-Liang die zich afspeelt in de zelfkant van Kuala Lumpur. Het is een soort film over gewone mensen waar ik vaak erg van houd, maar deze film is te donker van toon en zelfs voor mij gebeurt er te weinig en is hij te traag. ***

On the Waterfront: Film van Elia Kazan uit 1954 over de havenarbeiders in New York City en de rol van de maffia. Mooie rol van Marlon Brando. ****

a Streetcar Named Desire: Film van Elia Kazan uit 1951 over een mentaal gestoorde vrouw (een idiote rol van Vivian Leigh) die intrekt bij haar zus en schoonbroer (sterke rol van Marlon Brando). ***

the Other Side of Hope: Vintage Kaurismäki-film uit 2017 over de belevenissen van een Syriër die per ongeluk in Helsinki aankomt afgewisseld met het verhaal van een Fin die "Theoretically Speaking" van restaurants houdt. De bekende absurde humor van Kaurismäki, spitse dialogen (You may be wiser, but I'm older) met een actueel thema en kritiek op de Finse (en iedere westerse) regering. Ik vind dit de beste van de ongeveer 10 films die ik van Kaurismäki heb gezien. Gezien met twee filmvrienden die ook allebei erg enthousiast waren. *****

 

the Wayward Cloud: Tweede film die ik heb gezien van Tsai Ming-Liang uit 2005 stelt mij teleur. Liefhebbers van watermeloenen of musicals of smakeloze porno kunnen misschien iets met deze film. Ik heb deze film uitgekeken, daar is alles mee gezegd. **

 

the Wind Will Carry Us: Ik heb deze film van de Iraniër Abbas Kiarostami inmiddels al een keer of vijf gezien en ben er erg enthousiast over. Nu heb  ik hem samen met twee filmvrienden bekeken die beiden bij lange niet zo enthousiast waren als ik dat ben. Ze vonden het verhaal en de dialogen onbegrijpelijk, terwijl volgens mij de regisseur dat met opzet heeft gedaan zodat de kijker de beelden op zich kan laten inwerken. Kortom: de meningen verschillen deze keer. *****

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.