J.M.A. Biesheuvel: Duizend vlinders (Nederland, 1981): 276 blz: (Uit "Verzameld werk": Deel 2: blz 1-276: Uitgeverij van Oorschot (2008))
"Duizend
vlinders" bevat geen verhalen die echt grote indruk op mij maken, maar
evengoed heb ik de verhalen uit deze bundel met plezier gelezen.
- Ik zat op een avond met mijn vriend Karel in de huiskamer, het was herfst en hij zei: "Nu gaan we weer zo'n malle winter tegemoet." "Ja," zei ik, "overdag werken en 's avonds bij de kachel hangen, een beetje piano spelen, een beetje lezen, een beetje schrijven, af en toe slapen, kennissen ontvangen, de krant lezen en voor je het weet ben je dood."
- ... (Over die sofa moet ik het ook nog eens hebben, zit een heel grappige geschiedenis aan, er schiet mij nu ineens van alles te binnen. Sigaren, daar moet ik het ook eens over hebben. Gebrek aan karakter bij schrijver dezes ook. Waarom ik graag dassen draag. Waarom ik graag in de wasbak plas. Wat ik van die rare ventilator op mijn kamer vind. Over de klok in de huiskamer kan ik het hebben. Ook over mijn huwelijkssluiting op Schiermonnikoog. Over de vlieg die gisteren verschrikt uit mijn inktpot kwam vliegen, ik had mijn vulpen in geen jaren gebruikt. O Mozes Mina, er is genoeg geloof ik, meer dan genoeg.)
-
Diep in mijn hart weet ik wel dat ik alleen maar korte verhalen kan
maken, verhalen die in een kwartier of hoogstens in een avond
opgeschreven zijn. Ja, dat weet ik heel goed en ik moet blij zijn, want
vaak zijn er verhalen bij die enige blijvende waarde hebben.
- ... mijn vrouw heeft vaak gezegd dat ze een goed kort verhaal even belangrijk vindt als de droevigste en langste roman ...
-
Het enige dat ik wil doen is schrijven over iets belangrijks. Iets
belangrijks is met veel omhaal vertellen hoe men zich voelt. Zo zie ik
het. Maar ik kom niet verder dan: "Vandaag veel geslapen, buiten veel
wind."
-
Ik had het verhaal vroeger al een paar maal gelezen, maar nu wist ik me
niet meer goed te herinneren hoe het precies in elkaar zat. Dat is ook
de reden waarom ik zo graag boeken herlees: het is fijn een boek uit de
kast te pakken waaraan je ooit veel plezier hebt beleefd. Nu weet je
niet meer precies hoe het gaat, maar je weet dat je gelukkig zult zijn
als je het leest ...
- De stad was gezellig verlicht en uit de etalages schenen duizenden lichtjes en ik weet niet hoeveel je in het oog sprong, naaimachines, schoenen, jurken, ondergoed, tangen, boren, sigarendozen, bouwpakketten, kettingen, snoepgoed, warme broodjes, augurken, schemerlampen, schilderijen, kantoormeubilair, tafels met bordjes en messen, gemakkelijke stoelen, te veel om op te noemen.
- "Nu moet ik je eens iets vreemds vertellen. Wil je wel geloven dat ik altijd heb gedacht dat augurken eigenlijk visjes waren? Ik dacht dat heel vreemde visjes waren die bij China of in die buurt werden gevangen. Ik verkeerde in de mening dat men de koppen, de vinnen en de staart eraf haalde, dat men vervolgens de buik volpropte met het vlees van een aubergine, ik dacht dat de visjes dan groen werden gekleurd, op sap werden gezet en naar Nederland werden gestuurd. ..."
- Ik liep in de tredmolen zoals iedereen, want men studeert, men bouwt bruggen, men stelt theorieën op, men schrijft boeken, men vindt nieuwe geneesmiddelen uit, men slacht kalveren en kippen in abattoirs, we werken aan nieuwe satellieten, we zoeken naar goud en diamanten, we proberen het raadsel van de zwaartekracht te doorgronden en we luisteren naar muziek, we eten, we poepen en we piesen en we gaan naar bed. We gaan naar kantoor, naar de fabriek, naar de universiteit, we sjouwen met stenen en manuscripten en piano's, we maken nieuwe wetboeken, een houten stoel gooien we weg en een plastic stoel zetten we ervoor in de plaats, we veroordelen anderen en we roken een sigaar en zwetsen en neuken erop los. Zo zal het nog duizenden jaren gaan en nooit zal iemand mijn verhaal begrijpen ...
- ... maar nu de pastoor erover gesproken had, een man die voor hem haast meer betekende dan de medicijnman voor de inboorling ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten