J.M.A. Biesheuvel: De steen der wijzen

J.M.A. Biesheuvel: De steen der wijzen (Nederland, 1983): 142 blz: (Uit "Verzameld werk": Deel 2: Blz 487-628: Uitgeverij van Oorschot (2008))

 

 

 

Het sterkste verhaal uit "De steen der wijzen" vind ik "Mijn vrouw". De meeste citaten bij dit stukje komen ook uit dat verhaal. Hierin geeft Maarten Biesheuvel een inkijkje in het leven dat hij en Eva leidden.

 

Citaten:

- Zo is het in huis ook altijd: als er iets gebeurt dat me niet bevalt, als er iemand op bezoek komt met wie ik niet op kan schieten, zeg ik tegen mijn vrouw: "Ik moet nog iets afmaken." Dan ga ik naar mijn werkkamer en duik mijn bed in.

 

- Ik hoor nergens bij, niet bij een kerk, niet bij een tennisclub, ik ben geen sektariër, geen vegetariër, ik geloof niet dat brandnetels goed zijn tegen melancholie, een brandnetelsoepje!, haha!, wat een onzin. Aan sport doe ik niet veel. Op zaterdagen ga ik vaak wandelen in de bossen of roeien met een collega. Ik wil in alle opzichten een vrij man zijn en ik ben modern omdat ik de jongeren van tegenwoordig precies begrijp. Ik snap waarom ze weglopen van huis en hun haar rood, geel en groen verven, ik begrijp waarom ze hasj en opium gebruiken, maar ik keur het niet goed.

- Avond aan avond zit ik op mijn kamer in stilte te studeren, te lezen en te schrijven. Daarna drink ik een glaasje wijn met mijn vrouw en dan duiken we tevreden in ons bed.

 

- ... Bij mijn vrouw vergeleken ben ik een losbol, een dromend kind, een nietsbetekenende onvolwassene. Wat is zij allemaal niet? En dat alles onbezoldigd? Maatschappelijk werkster, dierenverzorgster, binnenhuisarchitecte, moeder, maîtresse, verpleegster, kinderverzorgster, agente van politie, rechter, makelaar in huizen, te huur of te koop, voorzitter van een vereniging tot instandhouding van kinderkantines (er zijn kinderen die tussen de middag niet naar huis kunnen, in de hele stad zijn dat er tweeduizend, mijn vrouw zorgt ervoor dat ze opgevangen worden en dat ze gezellig eten kunnen, er wordt naar de kinderen gekeken), mijn geweten, pedagoge, psychologe, het is gewoon te gek en te veel om op te noemen. Ik ben hoogleraar en meer niet. Goed, ik laat de honden wel eens uit, maar daar blijft het bij.

 

- ... "Maar uw man werkt aan de universiteit," hield de man aan, "dan is hij toch niet krankzinnig?" "Haha," lachte Liza, "mijn man heeft last van pleinvrees, smetvrees, paranoia, drie psychoses en vijf neuroses, hij heeft drie keer in een gekkenhuis gezeten en hij kan ieder ogenblik weer gek worden."  

 

- Mijn vrouw bezorgt me in zekere zin een schuldcomplex want ik ben altijd de man zonder principes, de luiaard, de zwelger, de levensgenieter, de bedligger, en zij is van alles precies het omgekeerde.

 

- Mijn vrouw leeft voor de ander en voor mij, terwijl ik eigenlijk alleen aan mezelf denk, ik denk alleen aan mijn eigen pleziertjes. 

 

- "Een idee hebben is op zichzelf nog niets," zei Johan, "het gaat immers om de manier van uitwerken. Je kan de fraaiste en merkwaardigste ideeën aan de voddenman geven, aan een ambtenaar, of een minister, maar als hij niet beeldend kan schrijven, als hij niet met gevoel, liefde en een flinke dosis humor alles geloofwaardig kan beschrijven, dan blijft het verhaal nergens. ..."

 

- Sommige spinsoorten zijn uitgestorven, sommige vogelsoorten en walvissoorten ook, maar een taal die verloren gaat, dat is haast nog afschuwelijker en griezeliger. "Xiangwao?" vraagt de baron aan een oude Indiaan om erachter te komen wat de zin is  van dat woord. "Harmonie met de natuur." "Pzakmetoe, wat betekent dat?" "Neem me niet kwalijk zeggen voor je een dier de kop inslaat om het te villen en op te eten." "Ziktormatj?" "In het gras liggen en naar de bewegende takken vol bladeren boven je te kijken, ze bewegen tegen het blauw van de lucht als wier in een heldere blauwe zee." "Panda!?" "Erewoord!" "Alam?" "Geur van manen van galopperend paard." "Bakst?" "Droevige laatste blik van stervende beer." De baron was erg ontroerd.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.