Dvd: Yasujiro Ozu: The End of Summer

The End of Summer (Japan, 1961): 99 min: Kleur: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

"The End of Summer" is chronologisch de laatste van de 23 films van Ozu die ik de afgelopen tijd heb bekeken. Het bekijken van de films van Ozu heb ik met veel plezier gedaan.

 

De wat oudere weduwnaar Manbei is directeur van een kleine bierbrouwerij. Hij heeft zo zijn problemen, zowel zakelijk als privé. De brouwerij is maar net rendabel en een grotere brouwerij wil de zaak overnemen. Hij heeft een tijdje terug Sasaki ontmoet, een vroegere vlam, die hij nu weer geregeld opzoekt. En hij wil een geschikte partner vinden voor zijn zus die weduwe is en voor zijn dochter.

"The End of Summer" is een prachtige film zoals ik er de laatste tijd al zoveel van Ozu heb gezien. Het verhaal ontvouwt zich zeer rustig, het spel is goed en het camerawerk is fantastisch. Ook zit in deze film weer de nodige humor. Een mooie afsluiting van mijn Ozu-project!

Op IMDB krijgt "The End of Summer" van ruim 3.400 mensen een waardering van 7,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: Late Autumn

Late Autumn (Japan, 1960): 129 min: Kleur: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

In "Late Autumn" staan de weduwe Akiko en haar dochter Ayako centraal.

 

De overleden man van Akiko had een groepje van 3 vrienden die door haar te hulp worden geroepen om haar dochter aan de man te helpen. Ayako zelf moet hier niets van hebben, zij blijft liever samen met haar moeder. Een van de 3 mannen stelt een huwelijkskandidaat voor, maar die wordt afgewezen. Later raakt Ayako toch bevriend met deze jongeman.

 

Intussen bedenken de mannen dat eerst de moeder aan een geschikte echtgenoot moet worden geholpen en dan zal haar dochter ook wel trouwen. Een van de drie is weduwnaar, dus het ligt voor de hand dat hij een aanzoek doet aan de moeder. De andere 2 die nog getrouwd zijn, zijn jaloers op hun vriend dat die de nog steeds knappe Akiko een aanzoek kan doen.

 

"Late Autumn" is een zeer onderhoudende en ook grappige film. Het is leuk om te merken dat de latere films van Ozu wat frivoler van toon worden. De muziek die op de muziek bij de films van Jacques Tati lijkt, draagt daar ook zeker aan bij.

Op IMDB krijgt "Late Autumn" van bijna 4.500 mensen een waardering van 8,0.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: Good Morning

Good Morning (Japan, 1959): 94 min: Kleur: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

"Good Morning" is een stuk luchtiger van toon dan de meeste andere films van Ozu. Het gaat te ver om "Good Morning" een komische film te noemen, maar er valt genoeg te lachen. De komische indruk die de film maakt wordt versterkt door de muziek die doet denken aan de muziek die Jacques Tati gebruikte voor zijn films.

 

We volgen een aantal mensen die in een wijk wonen. Een echtpaar heeft twee jonge kinderen. Ze hebben geen televisie (televisie maakt van Japan een land met 100 miljoen dwazen), dus gaan de kinderen bij de buren televisie kijken, vooral naar het sumoworstelen en het honkbal.

 

De kinderen zeuren bij hun ouders om een televisie. Ze vinden volwassenen maar dom, omdat hun gesprekken meestal nergens over gaan en na een ruzie besluiten ze om niet meer te praten.

 

Dat niet meer praten is behoorlijk lastig als ze naar school gaan en leidt tot een zeer komische situatie als de kinderen hun ouders om schoolgeld moeten vragen met gebarentaal.

 

De sfeer in de wijk lijkt mij zeer goed goed getroffen. Er wordt door de verschillende buurvrouwen heel wat af geroddeld, vooral als de wijkvoorzitster de contributie voor een vereniging  niet betaald lijkt te hebben.

 

Ik vind "Good Morning" een erg prettige film om te bekijken, een mooie afwisseling met de meer serieuze films van Ozu.

 

Op IMDB krijgt "Good Morning" van bijna 7.800 mensen een waardering van 7,9.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Yasujiro Ozu: Equinox Flower

Equinox Flower (Japan, 1958): 118 min: Kleur: Regisseur Yasujiro Ozu

 

"Equinox Flower" is de eerste kleurenfilm die Ozu gemaakt heeft. Dat valt er niet aan af te zien, het kleurgebruik is geweldig.

Wataru Hirayama en zijn vrouw Kiyoko Hirayama hebben twee dochters. Setsuko, de oudste dochter, is in de huwbare leeftijd en haar ouders willen haar uithuwelijken aan een geschikte man. Maar Setsuko is een moderne vrouw en ze heeft zo haar eigen plannen, ze heeft al een vriend met wie ze wil trouwen.

Het uithuwelijken van de dochters tegenover het zelf kiezen voor een man is één van de vaste thema's van Ozu. Ook hier wordt het op een zeer onderhoudende manier uitgewerkt met een vader die steeds gedwongen wordt om zijn mening bij te stellen.

Op IMDB krijgt "Equinox Flower" van ruim 3.600 mensen een waardering van 7,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: Tokyo Twilight

Tokyo Twilight (Japan, 1957): 141 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

"Tokyo Twilight" is een stuk donkerder van toon dan de andere films van Ozu die ik eerder heb gezien.

We volgen het leven van twee zussen: de oudste zus Takako en haar jongere zus Akiko. Beide zussen wonen nog bij hun vader, Takako met haar dochter na een mislukt huwelijk.

Hun moeder is er vandoor gegaan toen Akiko 3 jaar oud was. Toevallig ontmoet Takako hun moeder weer. Zij en Akiko kunnen hun moeder niet vergeven dat zij hen verlaten heeft. Akiko is ook ongewenst zwanger en laat een abortus uitvoeren.

Niet alleen qua onderwerp is de film donker van toon. De film speelt zich voor een deel af in donkere cafés waarin mensen verwoed Mahjong spelen en sake drinken. Buiten is het winter en het grootste deel van de film speelt zich 's avonds af.

Ik vind "Tokyo Twilight" een mooie sfeervolle film.

Op IMDB krijgt "Tokyo Twilight" van bijna 3.300 mensen een waardering van 8,1.

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: Early Spring

Early Spring (Japan, 1956): 145 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

Ik denk dat "Early Spring" met een lengte van 145 minuten, de langste film is die Ozu heeft gemaakt.

 

"Early Spring" is een vrijwel plotloze film waarin we het leven van de getrouwde Masako Sugiyama volgen. De knappe Masako woont met zijn eveneens knappe vrouw in Tokio en werkt als salaryman. Masako is een beetje uitgekeken op zijn werk en zijn huwelijk en gaat vreemd met een collega die spottend goudvisje wordt genoemd.

 

In de film krijgen we beelden te zien van mannen in pak op weg naar hun werk, mannen die aan het werk zijn en werknemers tijdens een uitje. Er gebeurt niet zo heel veel in de film. Dat vind ik op zich niet erg, maar na zo'n 100 minuten had ik het wel gezien en toen kwamen er nog 45 minuten. "Early Spring" is de eerste film die ik van Ozu heb gezien die ik duidelijk te lang vind.

 

Op IMDB krijgt "Early Spring" van 2.700 mensen een waardering van 7,9.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Yasujiro Ozu: Tokyo Story

Tokyo Story (Japan, 1953): 136 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

"Tokyo Story" is zonder enige twijfel de bekendste film van Ozu. Het is een film die regelmatig terecht komt op lijstjes van de beste films ooit.

 

Grootvader en grootmoeder wonen met hun jongste dochter in de provincie. Ze maken met de trein de lange reis naar Tokio om hun kinderen en kleinkinderen te zien. 

Het blijkt dat hun kinderen niet goed raad weten met het bezoek van hun ouders. Ze hebben het druk met hun werk en eigenlijk geen tijd en zin om aandacht te besteden aan hun ouders. Om dit op te lossen organiseren ze voor opa en oma een verblijf in een hotel in een badplaats. Alleen Noriko, een schoondochter is zeer hartelijk voor haar schoonouders.

Tijdens het verblijf in de badplaats wordt oma onwel. Het blijkt ernstiger dan zich het in eerste instantie laat aanzien. Opa en oma reizen per trein terug naar huis.

Ik vind "Tokyo Story" een prachtige film, wel iets aan de lange kant.

Op IMDB krijgt "Tokyo Story" van 51.000 mensen een waardering van 8,2.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Yasujiro Ozu: The Flavour of Green Tea over Rice

The Flavour of Green Tea over Rice (Japan, 1952): 115 min: Regisseur Yasujiro Ozu

 

Mokichi en Taeko, een getrouwd stel van middelbare leeftijd, lijken een beetje op elkaar uitgekeken. Ze zeggen weinig tegen elkaar en doen behoorlijk afstandelijk. Taeko gaat zonder het tegen haar man te zeggen met een stel vriendinnen naar een kuuroord. Daar maken de vrouwen grapjes over hun echtgenoten, ook Taeko die haar man een stijfkop noemt. 

Setsuko, één van de vrouwen is pas 21 en moet aan de man gebracht worden volgens de oudere vrouwen. Zij arrangeren een huwelijksbijeenkomst met een potentiële partner. Maar Setsuko is een moderne vrouw en zij heeft zo haar eigen plannen.

"The Flavour of Green Tea over Rice" volgt een beetje de gebruikelijke thema's van Ozu. Opmerkelijk is dat er in de film veel gereisd wordt, voornamelijk met de trein. 

Ik vind "The Flavour of Green Tea over Rice", zeker niet één van de beste films van Ozu, maar wel een goede, met een zeer sterke laatste 15 minuten.

Op IMDB krijgt "The Flavour of Green Tea over Rice" van 2.350 mensen een waardering van 7,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Films gezien in september

 Van Luis Bunuel:

-The Milky Way: Twee pelgrims zijn op weg naar Santiago de Compostella en maken allerlei vreemde gebeurtenissen mee. ****

-Tristana: Een rijke oudere man wordt verliefd op een veel jongere vrouw. ****

-The Discreet Charm of the Bourgeoisie: Zes gerespecteerde mensen proberen om samen te gaan dineren maar iedere keer gebeurt er iets vreemd waardoor de afspraak niet door gaat. ****

-The Phantom of Liberty: Vreemde maar onderhoudende film. ****

-That Obscure Object of Desire: Oudere man maakt een veel jongere vrouw het hof en wordt door haar continu in de maling genomen. Erg grappig en erg venijnig. ****
   

Luis Bunuel was een Spaanse regisseur die op een zeer onderhoudende en grappige manier de spot dreef met vooral twee zaken:

- Het geloof in het algemeen en het katholieke geloof in het bijzonder.

- Oudere mannen die een relatie hebben met een veel jongere vrouw.

Ook bijzonder aan Bunuel is de manier waarop hij realiteit en fantasie vermengt in zijn films, hij wordt beschouwd als een van de meesters van het surrealisme.

 

Portrait de la jeune fille en feu: Franse film uit 2019 van Céline Sciamma over 2 vrouwen waarvan de ene vrouw de andere moet portretteren. Mooi om naar te kijken maar een beetje braafjes. ****

Arakimentari: Onderhoudende documentaire over de Japanse fotograaf Nobuyoshi Araki die vooral beroemd is door zijn foto's van naakte vrouwen veelal met bondage. ****

 

The Turin Horse: Zeer indrukwekkende film van de Hongaarse regisseur Bela Tarr waarin een man van middelbare leeftijd en zijn dochter samen in een vervallen boerderij op het Hongaarse platteland wonen en waarin we 6 dagen uit hun leven te zien krijgen waarin vrijwel niets gebeurt. *****

 

Van Yasujiro Ozu:

 

-*** Days of Youth (1929, 480, 6,4)

-**** Tokyo Chorus (1931, 1.200, 7,2)

-***** I Was Born, But ... (1932, 4.800, 8,0)

-*** Dragnet Girl (1933, 660, 7,0)

-**** Passing Fancy (1933, 1.200, 7,3)

-*** A Mother Should Be Loved (1934, 400, 6,5)

-***** An Inn in Tokyo (1935, 1.200, 7,7)

-**** The Only Son (1936, 3.100, 7,8)

-**** What did the Lady Forget (1937, 940, 7,1)

-**** The Brothers and Sisters of the Toda Family (1941, 1.100, 7,4)

-**** There was a Father (1942, 2.400, 7,7)

-**** Record of a Tenement Gentleman (1947, 1.700, 7,8)

-**** A Hen in the Wind (1948, 1.250, 7,5)

-***** Late Spring (1949, 14.000, 8,3)

-***** Early Summer (1951, 7.000, 8,2)

 

Dvd: Yasujiro Ozu: Early Summer

Early Summer (Japan, 1951): 125 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

 

Met een lengte van ruim 2 uur is "Early Summer" duidelijk de langste film van Ozu die ik de afgelopen weken heb gezien.

 

We zijn op bekend terrein. De 28-jarige Noriko woont samen met haar ouders en haar broer, schoonzus en 2 kinderen in Tokio. Iedereen vindt Noriko een heel aardige vrouw. Ook vindt iedereen dat Noriko aan een man moet worden geholpen. Zelf denkt ze daar anders over, ze is erg gesteld op haar vrijheid en maakt regelmatig grapjes over getrouwde vriendinnen.

 

Ik vind "Early Summer" een prachtige film. Ogenschijnlijk gebeurt er niet zo heel veel in deze film, maar op een heel subtiele manier wordt getoond hoe in Japan de familieverhoudingen liggen.

 

Op IMDB krijgt "Early Summer" van ruim 7.000 mensen een waardering van 8,2. 

Bart Rietvink heeft voor Cinemagazine een grondige bespreking geschreven waar ik het helemaal mee eens ben.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: Late Spring

Late Spring (Japan, 1949): 108 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

Noriko, een 27-jarige vrouw woont samen met haar vader. Zij is gelukkig zoals het is, ze hoeft wat haar betreft niet te trouwen. Haar vader, haar tante en haar vriendin denken er duidelijk anders over, Noriko moet aan de man voor het te laat is.

 

Er is een man die Noriko wel leuk vindt, maar die trouwt al met een ander. Na veel aandringen gaat Noriko in op het voorstel van haar tante om een huwelijkskandidaat te ontmoeten.

 

"Late Spring" is een prachtige film, hij is mooi om naar te kijken, voortreffelijk gespeeld en erg onderhoudend. Wat mij betreft de beste film van Ozu die ik de afgelopen weken heb gezien.

 

Op IMDB krijgt "Late Spring" van 14.000 mensen een waardering van 8,3. 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: A Hen in the Wind

A Hen in the Wind (Japan, 1948): 83 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

Het is 1948, de man van Tokiko is nog steeds niet teruggekeerd uit krijgsgevangenschap. Haar zoontje wordt ernstig ziek en om de dokterskosten te kunnen betalen prostitueert Tokiko zich eenmalig.

 

Dan komt haar echtgenoot thuis. Ondanks de waarschuwing van haar vriendin om dat vooral niet te doen, vertelt Tokiko hem de waarheid. De echtgenoot ontsteekt in woede.

 

Het schijnt dat "A Hen in the Wind" de enige film van Ozu is waarin huiselijk geweld voorkomt, gelukkig niet in al te extreme vorm. De beeldkwaliteit van mijn Chinese dvd is voor de afwisseling goed. Ik vind "A Hen in the Wind" opnieuw een goede film.

Op IMDB krijgt "A Hen in the Wind" van ruim 1.250 mensen een waardering van 7,5.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Gerbrand Bakker: Knecht, alleen

Gerbrand Bakker: Knecht alleen (Nederland, 2020): 287 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein nr 309

 

 

Ik had geen zin om de volle prijs voor "Knecht alleen" te betalen en ook niet om te wachten totdat ik het boek voor een redelijke prijs tweedehands kan kopen, dus reserveerde ik het via de bibliotheek. Mijn bibliotheekexemplaar was gloednieuw dus ik had wel enige wroeging dat ik zoals gebruikelijk kleine potloodstreepjes in de kantlijn zette bij mooie passages, zij het veel minder dan ik anders doe.

 

Collega-bloggers Alek, Jan Anton en Jannie waren allen erg enthousiast over zowel "Jasper en zijn knecht" als over "Knecht alleen". Omdat ook ik erg genoten had van "Jasper en zijn knecht" verwachtte ik dat ik "Knecht alleen" ook wel zou weten te waarderen.

 

In tegenstelling tot "Jasper en zijn knecht" is "Knecht alleen" niet in de dagboekvorm geschreven. Het centrale onderwerp is de depressie waaraan Gerbrand Bakker al jaren lijdt. Hij is met collega-schrijver Pauline Slot en een zekere Henk op vakantie geweest naar de Balkan maar heeft nauwelijks aantekeningen gemaakt en weet zich ook weinig te herinneren. 

Gerbrand Bakker schrijft heel herkenbaar over hoe het voelt om een depressie te hebben. Eigenlijk omschrijft hij het als het grote niets. Zelf ben ik ook jarenlang licht depressief geweest, maar dat was niets in vergelijking met de mate waarin Gerbrand Bakker er last van had.

Het boek is makkelijk te lezen en met veel gevoel voor humor geschreven. Opnieuw een aanrader, hoewel ik "Jasper en zijn knecht" net iets onderhoudender vind.

 

Citaten:

- Nou ja, soms mag je wel iets zeggen. Als iemand bijvoorbeeld stelt dat hij of zij depressief is nadat iemand gestorven is. Dan ben je helemaal niet depressief, dan ben je aan het rouwen. Rouwen is een emotie, rouwen is verwerken en natuurlijk voel je je kut - om zelf het woord ook maar eens te gebruiken - maar je bent niet depressief. Misschien is het wel een staat van zijn waarop het woord "kut" werkelijk van toepassing is.

- Thuis was tijd die doorgekomen moest worden.

- Mijn moeder vierde haar verjaardag. Dat betekent een paar uur lang in een bak herrie zitten. Iedereen bij ons thuis schreeuwt en is luid en iedereen heeft ergens een mening over, terwijl het eigenlijk nooit ergens over gaat. Dat geeft allemaal niet, want we zijn niet anders gewend.

- Weet je wat zo mooi was van Suhrkamp? Dat ze Jasper und sein Knecht zonder enige genreaanduiding uitgebracht hebben. Daar stond niet "Roman" op, of "Memoiren" of "Tagebuch", nee, gewoon de titel en mijn naam. De lezers vinden dan vanzelf wel uit wat het is.

- Misschien denkt een lezer hier: "Ja, en, boeit mij dat, over die wespen?" Weet ik niet. Het kan me niets schelen. Mij boeide het wél.

- Dat "niet kunnen vinden in" doet er ook niet toe: ik weet uit eigen ondervinding dat weglaten, aandikken, verdraaien er nu eenmaal bij hoort. Je maakt de dingen immers voor een ander, een lezer, en niet voor jezelf.

- Wat schreef ik daar nou? Hij bleek niet de fijne kameraad die ik me gewenst had en toch heb ik erg van hem gehouden. Dat kan dus, met een hond. Waarom kan ik dat dan niet met een mens?

- Op de schrijftafel ligt nog De tien geboden, gesprekken met schrijvers van Arjan Visser. Ik blader er wat in en zie iets wat ik me nooit eerder heb gerealiseerd: dat de kunde van een interviewer, en dan vooral de manier waarop hij dingen opschrijft, bepaalt hoe goed een interview is. Veel interviewers kunnen natuurlijk helemaal niet schrijven, die denken dat het draait om wat er gezegd wordt, terwijl het er juist om gaat hoe het opgeschreven wordt.

- Vorig jaar heb ik zelfs met Thierry Baudet gepraat, alleen maar omdat ik hem geil vond. Toen hebben mensen me ontvriend, omdat mensen nooit onderscheid kunnen maken tussen geiligheid en politieke opvattingen.

- Vaag denk ik na over de lezing, wat ik zal zeggen, wat ik niet zal zeggen. Meer en meer heb ik geen tekst over mijn eigen werk, elk nieuw boek is voor mijzelf moeilijker te duiden. Voordeel in Duitsland is dan dat er van me verwacht wordt dat ik voorlees, lang voorlees.

- Als je depressief bent, zul je altijd goed op jezelf moeten passen en goed voor jezelf moeten zorgen. Simpele dingen: goed eten, op tijd naar bed, niet overmatig drinken, gedachteloos in de tuin werken, lastige mensen proberen te ontwijken, een hond nemen, regelmatig denken: kom, je best doen en probeer vriendelijk te zijn, Privé-domeinen schrijven, als dat nodig is jezelf terugtrekken uit omstandigheden met te veel mensen, ruim op tijd dingen onderkennen en proberen aan te voelen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: Record of a Tenement Gentleman

Record of a Tenement Gentleman (Japan, 1947): 71 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

Een waarzegger vindt een jongen op straat die zijn vader kwijt is en neemt hem mee naar zijn woning. Niemand wil voor de jongen zorgen, zelfs niet voor één nacht. De man vindt dat de weduwe Otane de meest geschikte persoon is om voor de jongen te zorgen. 

Otane moet in eerste instantie niets van de jongen hebben, maar stemt met tegenzin toe. Langzaam maar zeker verandert haar houding en raakt ze gesteld op de jongen.

Ik vind "Record of a Tenement Gentleman" een erg goede film, gevoelig, maar niet te. Gelukkig is de beeldkwaliteit van mijn Chinese dvd voor de afwisseling vrij goed.

Op IMDB krijgt "Record of a Tenement Gentleman" van bijna 1.700 mensen een waardering van 7,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: There was a Father

There was a Father (Japan, 1942): 87 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

Vader Shuhei Horikawa is een arme leraar. Omdat zijn vrouw overleden is, voedt hij zijn zoon Ryohei in zijn eentje op. De vader gaat met zijn leerlingen op een excursie. Een paar studenten maken een tochtje met een roeiboot. De boot van één van de studenten slaat om en de student verdrinkt. Shuhei voelt zich verantwoordelijk en neemt ontslag als leraar. 

Zijn zoon krijgt les in een kleinere stad, terwijl Shuhei naar Tokyo gaat omdat hij daar makkelijker werk kan vinden. Ryohei wil graag bij zijn vader zijn, maar ze zien elkaar jarenlang nauwelijks.

"There was a father" is een mooie film over de liefdevolle relatie tussen een vader en zijn zoon. Beiden willen niets liever dan bij elkaar zijn, maar de plicht gaat voor en de vader moet hard werken om een goede opleiding voor zijn zoon te kunnen betalen en de zoon moet hard studeren. Helaas is mijn Chinese dvd opnieuw van matige kwaliteit.

Op IMDB krijgt "There was a father" van bijna 2.400 mensen een waardering van 7,7.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: The Brothers and Sisters of the Toda Family

The Brothers and Sisters of the Toda Family (Japan, 1941): 105 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

Aan het begin van "The Brothers and Sisters of the Toda Family" is er een feest bij grootvader en grootmoeder en wordt de hele familie Toda op de foto gezet.

Wat later overlijdt de grootvader en blijkt dat hij schulden heeft. Zijn 4 zoons en zijn dochter en zijn vrouw komen bij elkaar om te overleggen wat er moet gebeuren. Er wordt besloten om hun huis en het land te verkopen om de schulden te betalen.

Oma en de dochter worden geacht om afwisselend bij de verschillende zoons te gaan wonen, maar zijn eigenlijk nergens welkom. De jongste zoon werkt in Tianjin in China en verwijt zijn broers dat ze niet hartelijk zijn voor hun moeder en besluit zijn moeder en zijn zus mee te nemen naar China.

"The Brothers and Sisters of the Toda Family" is opnieuw een mooi familiedrama van Ozu. Helaas is de beeldkwaliteit van mijn Chinese dvd weer uiterst matig.

Op IMDB krijgt "The Brothers and Sisters of the Toda Family" van iets minder dan 1.100 mensen een waardering van 7,4.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een mooi voornemen

Alleen die dingen doen die ik leuk vind of waarvan ik vind dat ze absoluut gedaan moeten worden.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

 

 

Dvd: Yasujiro Ozu: What did the Lady Forget?

 

What did the Lady Forget (Japan, 1937): 71 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

P 

rofessor Komiya en zijn vrouw Tokiko wonen in Tokyo. Hun verwende nicht Setsuko komt vanuit Osaka op bezoek.

Professor Komiya gaat met toestemming van zijn vrouw één keer in de week golf spelen. Als hij op pad gaat om "golf te spelen" gaat Setsuko achter hem aan en komt zij erachter dat Komiya geen golf speelt maar naar een Geisha-bar gaat.

 

"What did the Lady Forget" is een vrij luchtige film waarin het met de moraal niet zo nauw wordt genomen. Een onderhoudende film waarvan het jammer is dat de beeldkwaliteit van mijn Chinese Dvd opnieuw uiterst matig is.

Op IMDB krijgt "What did the Lady Forget" van 940 mensen een waardering van 7,1.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

De beste maatregel voor het milieu

Er zijn veel maatregelen denkbaar voor de bescherming en eventueel verbetering van ons milieu. Denk aan: het planten van bomen of windmolens, waterzuivering, gebruik van zonne-energie, woningisolatie, meer gebruikmaken van het openbaar vervoer, fietsen, wandelen, dichterbij je werk wonen, carpooling, geen plastic verpakkingen gebruiken, afval scheiden, hergebruik van spullen, kringloopwinkels, minder eten verspillen, vegetariër worden, niet of minder vliegen, minder kunstmest gebruiken, minder insecticiden gebruiken.

 

Er is echter één maatregel die in het debat volledig buiten beschouwing wordt gelaten en die veel effectiever is dan alle genoemde maatregelen samen en dat is minder of (liefst) geen kinderen krijgen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Yasujiro Ozu: The Only Son

The Only Son (Japan, 1936): 83 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

Een moeder woont met haar zoontje in een dorpje. Het zoontje kan goed leren en volgens zijn leraar moet hij verder studeren. De moeder troost zich enorme opofferingen om dat mogelijk te maken.

 

Tien jaar later bezoekt de moeder haar zoon. Zij denkt dat hij succesvol is geweest, maar in feite werkt de zoon slechts als leraar op een avondschool, woont hij aan de rand van Tokyo met zijn vrouw en hun kind en leven ze in armoede.

"The Only Son" is de eerste film van Ozu met geluid. Helaas is de beeldkwaliteit van mijn Chinese dvd opnieuw erg matig. 

Ik vind "The Only Son" een onderhoudende film, maar hij behoort niet tot de beste films die Ozu heeft gemaakt.

Op IMDB krijgt "The Only Son" van net geen 3.100 mensen een waardering van 7,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Waarom ik waarschijnlijk niet meer zal reizen

Het maken van reizen, kleine en grote reizen, is waarschijnlijk de leukste bezigheid die ik ooit in mijn leven heb gedaan. Tot 2006 heb ik veel gereisd, daarna nog nauwelijks. Het ziet er naar uit dat ik de komende jaren ook geen reizen meer zal maken. De reden hiervoor is dat ik teveel last heb van allerlei psychische en fysieke klachten. De belangrijkste hiervan zal ik hieronder noemen:

- Ik ben altijd ontzettend moe en heb heel weinig energie. Als ik op reis ga dan is het ook handig als ik voldoende energie heb om er optimaal van te kunnen genieten. Dat is al jaren niet meer het geval.

- Ik slaap heel erg veel. Normaal gesproken slaap ik tussen ongeveer 24.00 uur en 14.00 met een stuk of 4-8 onderbrekingen om naar het toilet te gaan. Op zich is dat niet zo'n probleem, maar je moet in bijna alle hotels voor 12.00 uitchecken wat voor mij gewoon niet te doen is.

- Ik heb last van diabetes insipidus, een aandoening van de nieren waarbij het antidiuretisch hormoon te weinig aanwezig is of niet goed werkt. Hierdoor heb ik altijd dorst, drink ik ontzettend veel (6-7 liter per dag) en moet ik ook zeer vaak plassen, meestal iedere 30-60 minuten. Niet echt handig als je in een vreemde omgeving bent.

- Sinds ruim een jaar werkt mijn sluitspier niet meer zo goed. Als ik poep bevuil ik mijzelf regelmatig. Het is dan erg handig als er een douche in de buurt is om mijzelf te wassen of in ieder geval een wastafel.

Dit zijn wel de belangrijkste lichamelijke klachten. Daar blijft het niet bij. Op reis slaap ik vaak slecht, word dan nog vermoeider dan normaal en krijg dan ontzettend last van heimwee en wil zo snel mogelijk naar huis. 

Ik heb niet zo veel vrienden of familie die graag op dezelfde manier willen reizen als ik. Aanmelden voor een groepsreis of met een onbekend iemand op pad gaan is ook geen goed idee. Vroeger heb ik veel alleen gereisd, maar dat trek ik niet meer,

Het laatste probleem is ook niet onbelangrijk. Reizen is duur. Om enigszins comfortabel te kunnen reizen en overnachten ben ik al gauw 100 euro per dag kwijt. Ik heb niet al te veel geld te besteden. Als ik een goede gezondheid had gehad, dan had ik dat er graag voor over gehad, maar met al mijn klachten kies ik er voor om thuis te blijven en mijn energie, tijd en geld in andere activiteiten te besteden zoals: lekker eten, wandelen, kletsen met vrienden, films kijken, muziek luisteren, lezen en bloggen.

Dat zijn de grote reizen. Tot 2 jaar terug logeerde ik gemiddeld een keer in de 3 weken bij vrienden of familie. Ik merkte dat ik daar ook doodmoe van werd. Nu slaap ik altijd thuis en reis ik uitzonderlijk weinig. Ik ben dit jaar nog niet verder dan 5 kilometer van huis geweest (Utrecht-Centrum, Amelisweerd en Houten). Gelukkig nemen de meeste van mijn vrienden de moeite om mij op te zoeken en kan ik ze dan verwennen met een lekkere maaltijd.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: An Inn in Tokyo

Yasujiro Ozu: An Inn in Tokyo (Japan, 1935): 79 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

"An Inn in Tokyo" is na "I Was Born, But ..." opnieuw een prachtige stomme film van Ozu.

 

Een alleenstaande vader van 2 zoontjes heeft geen werk en ze zwerven met zijn drieën rond. De jongens proberen om honden te vangen om ze te verkopen voor voedsel en de vader probeert overal om werk te vinden. 

 

Op een dag ontmoeten ze een rondzwervende vrouw met haar dochter. De jongens en het meisje kunnen het onmiddellijk goed met elkaar vinden. Het geluk lijkt de vader toe te lachen als hij dankzij een vroegere vrouwelijke kennis een baantje vindt.

"An Inn in Tokyo" is een heel erg mooie film om naar te kijken. Vaak zijn er prachtige shots van de jongens vanaf een lage hoogte genomen met tegen de achtergrond de industriële architectuur. "An Inn in Tokyo" is gelukkig wel voorzien van een muzikale ondersteuning. Helaas is de beeldkwaliteit van mijn (Chinese) dvd maar zeer matig. Misschien is er van Criterion een beter gerestaureerde versie op de markt, dat verdient deze film zeker.

Op IMDB krijgt "An Inn in Tokyo" van ruim 1.200 mensen een waardering van 7,7.

 

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Smakeloze hap

Al sinds ik in 1984 op mezelf ben gaan wonen kook ik gemiddeld zo'n 3 keer in de week. Ik durf gerust van mezelf te zeggen dat ik een goede kok ben. Als ik gekookt heb dan eet ik eigenlijk vrijwel altijd erg lekker. Ook mijn vrienden komen graag bij mij eten. Vanavond was echter een absoluut dieptepunt.

Gisteren bedacht ik dat ik nog nooit gehaktballen had gemaakt en dat ik die vanavond eens klaar wilde maken voor de afwisseling. Ik mailde mijn broer, die de beste kok is die ik ken, voor een recept. Hij mailde het volgende: gehaktballen: ik maak ze met wat Mosterd (2tl) paneermeel en een ei en wat zout en dan kleine balletjes 10 min bakken. 

Het recept is niet al te precies, maar ik dacht er wel wat van te kunnen maken. Ik kocht bij de Appie een pond rundergehakt, een potje mosterd en een doosje eieren. 

Ik haalde twee boterhammen uit de diepvriezer en liet ze 10 minuten ontdooien. Ik husselde het gehakt met 1 ei, een eetlepel mosterd en 2 in stukjes gescheurde boterhammen door elkaar. Vervolgens maakte ik middelgrote balletjes en bakte ze in roomboter. Al gauw zag ik dat de balletjes uit elkaar vielen en het duurde ruim 20 minuten voor ze graag waren.

Voor zover ik mij kan herinneren was dit de meest smakeloze hap die ik ooit heb gekookt op een paar keer na dat ik het eten heb laten aanbranden. Het is mijn eer te na om ze niet op te eten, maar ik denk dat de meeste mensen ze in de kliko zouden gooien.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Milieubewust of niet?

Vrienden van mij zijn erg met het milieu bezig. Ze scheiden hun afval en ze eten vegetarisch. Ook hebben ze een vakantiehuis in het buitenland waar ze ongeveer 6 keer per jaar naar toe vliegen en rijden ze auto. Ze hebben 2 kinderen.

 

Ik ben totaal niet met het milieu bezig. Ik scheid mijn afval niet (overigens wel het glas en het papier) en ik eet gewoon vlees. Ik woon niet al te groot. Het is al 10 jaar geleden dat ik  gevlogen heb en ik rijd geen auto. Bovendien heb ik geen kinderen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: A Mother Should Be Loved

A Mother Should Be Loved (Japan, 1934): 73 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

Het eerste en laatste stuk van "A Mother Should Be Loved" zijn verloren gegaan. Dat is natuurlijk jammer, maar de vraag is of dat deze film gered zou hebben. Van de bewaard gebleven 73 minuten werd ik geen moment warm of koud. Dat wil niet zeggen dat dit perse een slechte film is, alleen dat ik er niets mee heb. Het feit dat mijn Chinese dvd geen muzikale ondersteuning bevat helpt ook niet mee.

 

Een alleenstaande moeder voedt haar 2 zoons op. Sadao, de oudste van de twee is niet haar echte zoon. Sadao is de zoon van haar overleden man en zijn eerste vrouw. De andere zoon Kousaku, is wel van haar.

 

Om Sadao niet het gevoel te geven dat hij ongewenst is, zorgt ze nog beter voor hem dan voor . Beide zoons vinden dat niet prettig. Sadao vraagt zich af waarom hij een speciale behandeling krijgt en Kousaku vraagt zich af waarom hij wordt achtergetrokken.

 Sadao verlaat het huis en zegt nooit meer terug te keren naar zijn moeder en . In de epiloog die verloren is gegaan komt alles weer in orde. 

 

Op IMDB krijgt "A Mother Should Be Loved" van net geen 400 mensen een waardering van 6,5.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

ps: De vormgeving van dit stukje lijkt natuurlijk nergens op. Sinds ik de nieuwe versie van blogspot gebruik krijg ik teksten en illustraties niet meer goed geplaatst. Bij de verouderde versie (die veel beter werkte) had ik daar nooit moeite mee. Wie kan mij helpen?

Dvd: Bela Tarr: The Turin Horse

The Turin Horse (Hongarije, 2011): 148 min: Zwart-wit: Regisseur Bela Tarr

Is

het mogelijk om een fascinerende film te maken waarin vrijwel niets gebeurt?

De Hongaarse regisseur Bela Tarr heeft al eerder met het prachtige "Satantango" bewezen dat dat heel goed mogelijk is. In "The Turin Horse" gebeurt er zo mogelijk nog minder.

Evenals alle andere films die ik van Bela Tarr heb gezien is "The Turin Horse" gefilmd in een prachtig zwart-wit en bestaat hij uit zeer lange shots die zeer zorgvuldig gecomponeerd zijn en wordt de film ondersteund door de atmosferische muziek van Mihaly Vig, de vaste componist van de films van Bela Tarr.

In "The Turin Horse" volgen we 6 dagen in het leven van een man van middelbare leeftijd en zijn dochter die op een afgelopen vervallen boerderij wonen. Buiten is een woest en kaal landschap met alleen een waterput en ze hebben een paard dat er ook niet al te best uitziet.

De dagen lijken allemaal op elkaar. Ze staan op, de dochter kleedt haar vader aan, ze eten elk één in de schil gekookte aardappel waar ze zorgvuldig de schil van afpellen, ze drinken een glas water, ze kijken uit het raam, de dochter haalt water uit de waterput, ze scheppen de mest uit de stal en brengen die naar buiten, ze doven het licht en gaan slapen. Ondertussen giert buiten de storm.

Het klinkt allemaal niet erg boeiend. Toch werd ik evenals in Tarr's eerdere film "Satantango" het verhaal ingezogen in een mate die ik bij geen enkele andere film behalve bij deze 2 films heb meegemaakt. Uiteindelijk vind ik "The Turin Horse" misschien wel de meest indrukwekkende film van de twee omdat daarin het minste gebeurt.

Ik denk dat 99% van de filmliefhebbers zijn neus zal ophalen voor deze film, maar als je bij die ene procent hoort die hier gevoelig voor is, dan krijg je een onvergetelijke filmervaring!

Op IMDB krijgt "The Turin Horse" van bijna 15.500 mensen een waardering van 7,8.

  

Bij de dvd van Artificial Eye die ik heb van deze film zit een korte film van net geen 12 minuten van Bela Tarr uit 1980 "Hotel Magnezit" over een hotelgast die het hotel uit wordt gezet. Wat mij betreft een volslagen oninteressante korte film met ook nog eens een heel slechte beeldkwaliteit *. Bela Tarr is van ver moeten komen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Overzicht van gelezen boeken vanaf mijn jeugd tot aan 1995

In de jaaroverzichten die ik reeds heb gepubliceerd ontbrak nog de periode voordat ik serieus met lezen ben begonnen. Vanaf mijn jeugd tot aan 1995 heb ik wel wat gelezen, maar bij lange na niet zo veel als in de jaren vanaf 1995. Aan school- en studieboeken viel en valt over het algemeen weinig plezier  te beleven en die vermeld ik niet.

Ik kan mij niet herinneren of mijn ouders mij vroeger hebben voorgelezen. Eerlijk gezegd denk ik dat ze het daar te druk voor hadden.

De lagere school (1972-1978):

Tijdens mijn lagere schoolperiode las ik relatief veel. Ik kan mij herinneren dat wij thuis wat boekjes van Dr, Seuss hadden die later mijn favoriete kinderboekenschrijver is geworden. Ik las de gebruikelijke kinderboekenseries zoals: "Wipneus en Pim", "De Kameleon", "Arendsoog" en de blauwe deeltjes met de verhalen van Jules Verne. In de 6e klas verslond ik tijdens de les de boeken van Piet Smolders: "Amerikanen in de ruimte" en "Russen in de ruimte".

De middelbare school (1978-1984):

Las ik tijdens de lagere schoolperiode vrij veel, tijdens mijn middelbare schooltijd heb ik  denk ik alleen de boeken gelezen die ik verplicht voor mijn lijst moest lezen voor Nederlands en Engels.

Lijst Engels:

- Agatha Christie: "Ten little Niggers".

- Arthur Conan Doyle: "The Sign of Four" (het allereerste Engelstalige boekje dat ik ooit las) en "The Hound of the Baskervilles".

- Ernest Hemingway: "The Old Man and the Sea".

- Aldous Huxley: "The Brave New World".

- George Orwell: "Animal Farm" en "1984".

- William Shakespeare: "Julius Caesar" (klassikaal behandeld in de 5e klas), "The Tempest" (klassikaal behandeld in de 6e klas) en "Hamlet" (op eigen houtje gelezen).

- John Steinbeck: "Of Mice and Men".

- Robert Louis Stevenson: "Dr. Jekyll and Mr. Hyde".

- Jonathan Swift: "A Modest Proposal" (klassikaal behandeld in de 5e klas) en "Gulliver's Travels".

Wij moesten 12 boeken voor Engels lezen. Ik had veel werk gemaakt van mijn boekenlijst. Naast een aantal dunne boekjes (de genialiteit van "Animal Farm" zag ik toen nog niet zo), drie keer Shakespeare (jeugdige overmoed?) en mijn lievelingsboek van de lijst: "Gulliver's Travels" dat ik nog steeds een prachtig boek vind.

 

Tussen de middelbare school en 1995 heb ik volgens mij nog maar 2 boeken in het Engels gelezen:

"The War of the Worlds" van H.G. Wells en "The Brothers Karamazov" van Fjodor Dostojewski, dat ik in 1992 tijdens vakantie in Singapore had gekocht en in de maand daarna in Thailand had uitgelezen. Dit boek van Dostojewski is waarschijnlijk het meest indrukwekkende boek dat ik voor 1995 heb gelezen.

Lijst Nederlands:

- Bordewijk: "Bint" en "Karakter".

- Remco Campert: "Tjeempie".

- A. den Doolaard: "De herberg met het hoefijzer".

- Marnix Gijsen: "Klaaglied om Agnes".

- Hella Haasse: "Oeroeg".

- Maarten 't Hart: "De droomkoningin".

- Willem Frederik Hermans: "Onder professoren".

- Anton Koolhaas: "De laatste Goendroen" en "Vanwege een tere huid".

- Harry Mulisch: "De aanslag". Het onleesbare "De sprong der paarden en de zoete zee" hebben we op school behandeld. Wat een onbegrijpelijke onzin.

- Multatuli: "Max Havelaar".

- Nescio: "De uitvreter, dichtertje en titaantjes".

- Ward Ruyslinck: "Wierook en tranen" en "Het reservaat".

- Arthur van Schendel: "Het fregatschip Johanna Maria".

- Jan Wolkers: "Turks fruit". Ik vermoed dat ik deze ook voor mijn lijst heb gelezen, maar dat weet ik niet zeker meer.

In totaal moesten wij geloof ik 18 boeken voor de lijst lezen. Ik heb waarschijnlijk een paar titels vergeten. Ik geloof dat ik de laatste 2 weken voor het mondeling iedere dag één boek heb gelezen. Dat was ook niet bevorderlijk voor mijn leesplezier. Na de middelbare school heb ik een aantal jaren geen boek meer gelezen.

1984-1995:

Ik noem alleen de titels die enige indruk hebben gemaakt.

- Primo Levi: "Het periodiek systeem", "Is dit een mens" en "Het respijt". Primo Levi was een Italiaanse jood die Auschwitz heeft overleefd en daar zeer indrukwekkend over geschreven heeft.

- Umberto Eco: "De slinger van Foucault", zeer imponerend boek waar ik minder dan de helft van begreep.

- Cervantes: "Don Quichot".

- Tolkien: "De Hobbit" en "In de ban van de ring".

- Eduardo Galeano: "De kroniek van het vuur", een literaire geschiedenis van (voornamelijk) Latijns-Amerika.

- Isaac Asimov: "De foundation-serie", bestaande uit een aantal delen. Ik heb na deze boeken vrijwel nooit meer science-fictie gelezen.

- James Clavell: "Shogun", ik heb dit boek eerst in het Nederlands gelezen, toen ik het later in het Engels herlas vond ik het een veel beter boek dan ik mij herinnerde.

- Carl Grimberg: "Encyclopedie van de wereldgeschiedenis". Een weinig aanlokkelijke naam voor een prettig leesbare wereldgeschiedenis met veel aandacht voor culturele zaken.

- de Bijbel, gedeeltelijk gelezen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: Passing Fancy

Passing Fancy (Japan, 1933): 100 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

Kihachi, een wat oudere man woont samen met zijn zoon Tomio die een jaar of 8 oud is. De vader heeft geen vast werk, hangt een beetje rond samen met zijn jongere vriend Jiro en drinkt teveel. 's Ochtends moet de zoon beide mannen wakker maken.

 

Op een dag ontmoeten Kihachi en Jiro een knappe jonge vrouw, Harue die in de problemen zit omdat ze haar baan kwijt is. Kihachi biedt haar onderdak aan, iets waar Jiro  op tegen is. Al snel is iedereen gesteld op de rustige Harue.

Om zijn zoon eenmaal het gevoel te geven dat hij ook wat mag, geeft Kihachi hem een halve Yen, waar de zoon mee mag doen wat hij wil. Zijn zoon eet zijn buik rond aan snoepgoed en wordt vervolgens erg ziek.

"Passing Fancy", is het soort film waar Ozu mee beroemd is geworden, een familiedrama met dit keer een speciale aandacht voor de relatie tussen vader en zoon. Zoals bij alle echt goede films, moet deze film het niet hebben van grootse gebaren, maar van een subtiel spel. Ik ben erg onder de indruk van deze film.

Op IMDB krijgt "Passing Fancy" van 1.200 mensen een waardering van 7,3.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: Dragnet Girl

Dragnet Girl (Japan, 1933): 100 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

De meeste films van Ozu zijn familiedrama's met een nadruk op de onderlinge relaties tussen ouders en hun kinderen. "Dragnet Girl" is een gangsterfilm, hoewel er in de film maar één schot valt.

De film speelt zich deels af in een boksclub. Een bokser is tevens gangster en heeft, zoals alle gangsters altijd schijnen te hebben, een liefje. Een jongeman wil zich aansluiten bij de gang, maar zijn zus is daar op tegen.

 

Vergeleken met "Tokyo Chorus" en vooral met "I was born, but ..." vind ik "Dragnet Girl" een stap terug. De beeldkwaliteit van deze film is goed, de shots zijn mooi, maar verder vind ik weinig te beleven aan deze film. Jammer is ook dat er bij deze dvd geen geluid is toegevoegd.

Op IMDB krijgt "Dragnet Girl" van 660 mensen een waardering van 7,0.

 

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Yasujiro Ozu: I was born, but ...

I was born, but ... (Japan, 1932): 90 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

"I was born, but ..." gaat over over een gezin bestaande uit een vader, zijn vrouw en hun twee zoontjes. Het gezin komt te wonen op een nieuwe plek, dichter bij de baas van de vader. In hun nieuwe omgeving worden de twee jongens gepest door hun buurtgenoten.

De twee jongens kijken op naar hun vriendelijke vader die voor hen uiteraard de belangrijkste man op aarde is. Ze spijbelen op school omdat ze bang zijn voor de andere jongens. Vader krijgt te horen dat zijn zoons niet naar school gaan en vraagt naar de reden.

Ondertussen blijkt dat de vader niet zo heel belangrijk is, hij heeft een baas boven zich die hem vertelt wat hij moet doen. Zo niet dan verdient hij geen geld om voor zijn gezin te kunnen zorgen. Langzaam maar zeker dringt tot zijn zoons door dat hij geen keus heeft.

"I was born, but ..." is een uiterst realistische film die dateert van ruim voor het Italiaanse neorealisme (met "Fietsendieven" van Vittorio de Sica uit 1946 waarschijnlijk als bekendste film). De beeldkwaliteit is uitstekend in tegenstelling tot die van de eerste 2 films van Ozu die ik heb gezien. Ook hier is pianomuziek toegevoegd die het plezier aan de film aanmerkelijk verhoogt.

Ik vind "I was born, but ..." een prachtige film, een van de mooiste stomme films die ik ken. 

Op IMDB krijgt "I was born, but ..." van bijna 4.800 mensen een waardering van 8,0.

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.