woensdag 17 september 2025

Waar eet ik het liefst?

Koken is een van weinige vaardigheden waarbij amateurs heel vaak betere resultaten halen dan professionals. Als ik mag kiezen tussen een maaltijd in een doorsnee restaurant of bij vrienden thuis, dan zal ik altijd gaan voor een maaltijd bij vrienden, mits die behoorlijk kunnen koken. Hoe komt dat zo?
 
Een professionele kok heeft veel meer werk dan iemand die voor vrienden kookt. Bovendien moet hij zijn geld opbrengen, van het eten dat hij klaarmaakt moet hij kunnen leven.
 
Er zijn een aantal dingen die mij vaak tegenvallen bij restaurants:
- Het eten is te zout of te vet of te zoet.
- Het vlees is vaak of te hard of te lang gebakken, bevat te veel peper, of bevindt zich in een saus die ik niet lekker vind.
- Er wordt in veruit de meeste restaurants standaard frieten geserveerd, vaak van matige kwaliteit, terwijl ik veel liever gewoon gekookte aardappelen met jus eet. 
- Er wordt te veel gewerkt met sauzen en kruiden. 
- Er zijn vaak te weinig groenten bij het eten, die vaak te lang doorgekookt zijn, of juist te kort (bij asperges).
- Salades zijn meestal totaal fantasieloos.
- Voor kraanwater moet je vaak betalen.
- Toetjes zijn niet echt lekker.
 
Ik denk dat je wel kunt zeggen dat het erg moeilijk is om ergens echt lekker te eten in een restaurant voor onder de 50 euro per persoon.
 
Als je thuis voor een paar vrienden kookt, dan kun je vorstelijk eten voor minder dan 15 euro per persoon. De thuiskok heeft alle tijd, kan de beste ingrediënten uitzoeken en hoeft maar voor een paar mensen te koken. Als hij goed kan koken dan is het resultaat vrijwel altijd beter dan in een doorsnee restaurant.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Juan Díaz Canales (tekst) & Juanjo Guarnido (tekeningen): Blacksad

Juan Díaz Canales (tekst) & Juanjo Guarnido (tekeningen): Blacksad: Ergens tussen de schaduwen (Spanje, 2000 (deze editie 2025): 96 blz: Uitgeverij Dargaud
 
Blacksad 1 - Een verrukkelijke zwarte detectiveBlacksad 1 - Een verrukkelijke zwarte detectiveBlacksad 1 - Een verrukkelijke zwarte detective 
 
Het gebeurt in de wereld van strips en Graphic Novels vrij regelmatig dat een volstrekt onbenullig verhaaltje verluchtigt wordt met schitterend tekenwerk. Dit zie je vaak bij de boeken van Jacques Tardi en ook bij het prachtig uitgegeven "Blacksad" van het Spaanse duo Canales en Guarnido wordt een onbenullig verhaaltje gecombineerd met prachtige tekeningen. 
 
In "Blacksad" probeert de detective Blacksad, die getekend is als een kat, de moord op een vroegere geliefde op te lossen. Zoals gezegd stelt het verhaaltje niet veel voor. Maar gelukkig maakt het tekenwerk alles goed. De personages lijken op mensen, maar hebben allemaal een dierenkop. Er komen veel dieren voor in het verhaal. Ik zag behalve katten, honden, een hagedis, een slang, een krokodil, een rat, een otter, een stel kikkers en nog wel meer. Het album is een genot voor het oog.
 
"Ergens tussen de schaduwen" is het eerste deel uit de serie "Blacksad" en verscheen in 2000. Er zijn 7 albums in deze serie verschenen waarvan er in totaal 2 miljoen exemplaren verkocht zijn. De hele serie wordt opnieuw in 6 delen heruitgegeven in mooie edities in hardcover met de oorspronkelijke albums plus een uitgebreid dossier waarin de makers hun werkwijze toelichten.
 
Ik kreeg "Blacksad" onlangs met mijn verjaardag en ben er zeer blij mee.
 
Tekst: **
Tekeningen: *****
Dossier: *****
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een nieuwe cd-speler

Een veel voorkomend euvel bij cd-spelers is dat het laatje om de cd's op te leggen niet meer open gaat. Ik heb de laatste 35 jaar een stuk of 7 stereo-installaties gehad en in al die 7 gevallen kwamen ze aan hun einde doordat het open-en-dicht laatje het begaf.
 
Twee weken geleden ging ik naar de Mediamarkt in Hoog Catharijne om een nieuw stereosetje te kopen. Ik kom niet graag in Hoog Catharijne, het is me veel te druk, maar in de Mediamarkt kun je nog zien wat je koopt.
 
Het was een aanschaf vol met hindernissen. Zoals ik wel vaker heb geschreven heb ik een groot plasprobleem, ik moet ongeveer iedere 20 minuten naar het toilet. 
 
Bij aankomst in het station moest ik plassen. Ik was bij de Mediamarkt een setje aan het uitzoeken en toen moest ik weer plassen. Heel fijn is dat er in de winkels in Hoog Catharijne geen gelegenheid is om gebruik te maken van het toilet. Daarvoor moet je betaald naar de Mac Donalds. Terug naar de Mediamarkt om een stukje van een meegenomen cd te beluisteren. Ik liet het setje versturen. In de rij gestaan voor het afrekenen. Weer een keer plassen, terug met de trein naar Lunetten, nog een keer plassen en naar huis. 
 
Het was een bezoeking, ik heb mij voorgenomen om nooit meer te winkelen in de Mediamarkt of in Hoog Catharijne. Tot overmaat van ramp bleek toen ik het setje thuis kreeg, dat het laatje van de cd-speler niet open ging. Nu moet ik het kreng weer terug zien te brengen.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 
 

dinsdag 16 september 2025

Mikio Naruse

Mikio Naruse (1905-1967) was een Japanse filmregisseur die in Japan wereldberoemd is en in de westerse wereld vrijwel onbekend. Hij wordt gerekend tot de allergrootsten uit de wereld van zowel de Japanse cinema als uit de filmgeschiedenis wereldwijd.
 
In februari heb ik voor het eerste een aantal films gezien van Naruse. Om precies te zijn heb ik 11 films gezien die ik allen twee keer heb bekeken en besproken op mijn blog. Ik was zeer onder de indruk. Ik had een paar maanden geleden zeer veel geluk toen ik van een filmliefhebber 51 gekopieerde films op dvd kon kopen met 46 films van Naruse die ik nog niet gezien had. Ik heb deze 46 films de afgelopen anderhalve maand bekeken met een tempo van ongeveer één film per dag. Het was een fantastische kijkervaring.

Verwacht bij Naruse geen films over samoerai of de wereld van de geisha's, hoewel in sommige van zijn films geisha's voorkomen. Naruse maakte films over het dagelijks leven van gewone mensen. Meestal zijn het licht dramatische films over mensen die gaan trouwen, mensen met huwelijksproblemen en dergelijke. Opvallend is de zeer belangrijke rol van vrouwen in de films van Naruse. In de meeste van zijn films komen sterke vrouwen voor en slapjanussen van mannen.
 
De films van Naruse lijken op locatie opgenomen en gedeeltelijk in de studio. Veruit de meeste van zijn films zijn in zwart-wit. Van zijn latere films heeft hij films in kleur  afgewisseld met films in zwart-wit. Ik vind zijn zwart-wit films er het beste uitzien, maar dat kan een persoonlijke voorkeur zijn. 
 
Naruse werkte vaak met een vaste groep acteurs en actrices. De actrice met wie hij meest samenwerkte was Hideko Takamine, die een aantal keren de vrouwelijke hoofdrol voor haar rekening nam. In de laatste film die ik zag uit 1962 speelt ze een vrouw van 38 jaar oud. Raar om te bedenken dat deze jonge vrouw uit de films al lang dood is. 
 
In de wereld van de cinema lijkt het een onuitgesproken regel te zijn om niet in te gaan op de financiële zijde van alles wat getoond wordt. Naruse breekt volledig met deze regel en vertelt tussen neus en lippen door, wat alles precies kost, of het nu gaat om een nieuw appartement, een uit Europa geïmporteerde auto, een maaltijd in het restaurant of een kilo appels. Hij vindt dat (in mijn ogen terecht) nuttige informatie om te geven.
 
Er is slechts één aspect van de films van Naruse waar ik niet zo enthousiast over ben. Dan heb ik het over de muziek. Meestal gebruikt Naruse westerse klassieke muziek die aangepast is aan de Japanse smaak. Het klinkt mij niet prettig in de oren.

Ik hoop dat meer mensen het prachtige oeuvre van Naruse leren kennen.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 
 

maandag 8 september 2025

Simon Carmiggelt: Gedundrukt

Simon Carmiggelt: Gedundrukt (Nederland, 1938-1980): 303 blz: Uitgeverij van Oorschot (2013)
 
 
 
Simon Carmiggelt (1913-1987) was tijdens zijn leven één van de populairste schrijvers van Nederland. Ik vermoed dat er in die periode meer boeken van hem zijn verkocht dan van Hermans, Mulisch en Reve bij elkaar. Carmiggelt schreef bijna 40 jaar lang, 6 dagen in de week een kort stukje voor het Parool, de zogenaamde Kronkels. In totaal schreef Carmiggelt ruim 10.000 van die Kronkels, waaruit voor "Gedundrukt" een selectie is gemaakt van 100 van de mooiste stukjes. Tegenwoordig lijkt het werk van Carmiggelt een beetje vergeten. Het is meer dan 25 jaar geleden dat ik een bundel van Carmiggelt las. 
In mijn herinnering heb ik de verhalen van Carmiggelt altijd met veel plezier gelezen, toch gaf ik zijn bundels toen ik ze las een lage waardering. Blijkbaar vond ik zijn verhalen toen nog niet zo bijzonder. Drie jaar geleden las ik de verstripping door Dick Matena van een aantal van zijn Kronkels en was erg enthousiast over zowel de verhalen als de tekeningen.
 
De stukjes van Carmiggelt lezen altijd prettig weg, hebben die lichte toon, waar ik zo van houd bij het lezen, die ik bij mijn eigen stukjes ook nastreef, en zijn vaak humoristisch. Ze spelen zich meestal af in Amsterdam, vaak in of nabij een kroeg. Verder heeft Carmiggelt het vaak over de oorlog en man-vrouw relaties. 
 
Deze hernieuwde kennismaking met het werk van Carmiggelt is mij uitstekend bevallen, wat mij betreft is Carmiggelt één van de grote schrijvers uit het Nederlandse taalgebied.
 
Citaten:
- De man in de trein was met zijn zoontje een week in Brabant geweest. Een goed land, meneer - best van eten en drinken. Dat zei hij niet tegen mij maar tegen een schraal kereltje, dat toevallig naast hem zat.
 
- Op de Zeedijk stond 's morgens een man van een jaar of vijftig op het bruggetje en staarde in het water.
 "Daar gáát weer een doje hond," zei hij. "Die drijven hier veel. Vieze stad. Een móóie stad, hoor. Maar vies. Mooi en vies."
 
- Het was John Barrymore die eens zei: "Een vrouw kan drie dingen maken uit niets: een slaatje, een hoed en ruzie." Het vierde is zonder de geringste twijfel een cocktailparty. Te Rome was ik weer eens in de gelegenheid deze verticale ontspanning te beoefenen.
 
- "We have a queen," sprak ik, om hem tegemoet te komen.
 "Is that so ..." vroeg hij gehinderd, of ik hem lastigviel met lootjes op een rookworst.
 
In een bankgebouw:
- In een mooi leren fauteuiltje ga ik zitten wachten. Kent u nou iemand die wel eens geld laat stáán op een bank? Ik niet. Al mijn vrienden halen altijd alles eraf zodra het gekomen is. Maar waar leven banken dan van? Dat zou ik nu wel eens willen weten. 

- ... Maar 't hielp niet, want de motorduivel buiten behoorde tot de noodlottige groep Amsterdammers die wel weten dat zwijgen goud is, doch zich gaarne met zilver behelpen.
 
- "Aangenaam mefrouw," zei het meisje timide.
 Er viel een stilte. De portier wist zijn door ervaring gelooid pokerface gaaf te bewaren, maar de vestiairejuffrouw hing verlekkerd te kijken, als een pyromaan, die het paleis op de Dam ziet afbranden.
 
- Het café heette Bij Koos, maar werd in de buurt de vuilnisbak genoemd, omdat er uitsluitend op dood spoor geraakte mannen en een paar oude publieke vrouwen kwamen drinken. Als je een glas voor je had, moest je er goed op letten, want zodra je even je hoofd omdraaide, dronk iemand het leeg - dat was een gewoonte van het huis.
 
- Ik was zestien en lid van de Jongeren Vredes Actie, een puur verbond dat door het houden van optochten en het uitdelen van strooibiljetten het militarisme wilde uitroeien, een goed doel, dat niet werd bereikt.
 
- Joodse humor, is, geloof ik, het geheimzinnig vermogen te glimlachen om de vreselijkste dingen.
 
- In de lunchroom at ik een kroketje.
 Het was een vies kroketje, dat smaakte of het in 1912 was toebereid met de uitwerpselen van een miereneter, door iemand die de mensheid niet graag lijden mocht.
 
- Toen ik 's ochtends de gordijnen van de slaapkamer opzijschoof, grijnsde de dag tegen me als een ongeschoren kindermoordenaar.
 
- En het hondje leek mij het gevolg van een liaison tussen een Duitse herder en een tuinslang.
 
- Toen doorschoot hem plotseling een vreselijke drift en met alle zeggingskracht die in zijn lang lichaam huisde begon hij te keffen, venijnig, zoals kleine vrouwtjes grote bootwerkers de huid vol schelden als ze met een borreltje te veel op thuiskomen.
 
- Schoonheid corrumpeert. Ik vertel liever mijn onzin aan een mooie jonge juffrouw dan aan een lelijke ouwe vent. Wie dit verwerpt heeft gelijk maar is toch een leugenaar.
 
Een vrouw vraagt aan de schrijver om een auto te duwen:
- "Kees, deze meneer wil wel even," zei de vrouw.
 "Hij is van de televisie."
 "Ik had liever dat-ie van een garage was," vond Kees, een breedgeschouderd man-dier, waartegen feministen zo bewogen waarschuwen.
 
- "Poeh - ouwe reus," riep hij. Nu pas merkte ik dat hij zeer dronken was. Al vroeg, want de klok wees pas tien voor half een. In een ouderwets proces-verbaal zou zijn typering "een als heer gekleed persoon" luiden. Alleen zijn wangen waren daarmee in strijd, want ze vertoonden de nog net niet tot baard gerezen vorm van ongeschorenheid die Arafat al jaren precies op maat weet te houden.  
 
- Want een beschonkene is, als hij zich niet tussen soortgenoten beweegt, een melaatse die gemeden wordt omdat de gezonden hem vrezen.
 
- We waren Romeo en Julia, zij het op z'n Hollands. Daarom beëindigden we, na twee jaar, niet ons leven maar onze verloving.
 
- Tegenwoordig behoort een minnares tot het gewone levensmiddelenpakket van de modale werknemer, maar in die dagen werd nog vrij algemeen aangenomen dat er een moraal bestond.
 
Een man vertelt over zijn leven:
- " ... Die bezetting heeft eigenlijk ons huwelijk gemáákt. En de hongerwinter aan het slot was het eindexamen. Want honger bracht niet je aardigste karaktereigenschappen naar boven. - Niets menselijks is mij vreemd, is dat geen uitspraak van Jezus?" 
 "Ik ben niet zo bijbelvast," antwoordde ik.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

donderdag 4 september 2025

Serge Anton: Emotions

Serge Anton: Emotions (België, 2025): 192 blz: Uitgeverij Lannoo
 
Emotions
Emotions
Emotions 
 
Hoeveel tekst heeft een fotoboek nodig? Dat is een vraag die veel liefhebbers van fotoboeken zich wel eens zullen stellen. Rik, een vriend van mij die docent fotografie aan de kunstacademie is, vindt dat een goed fotoboek een verhaal hoort te vertellen en dat daar een min of meer uitgebreide tekst bij hoort. Zelf heeft hij de teksten van een aantal fotoboeken geschreven en gezegd moet worden dat dat zeer goed geschreven en informatieve teksten zijn met een duidelijke meerwaarde.
 
Ik moet helaas echter constateren dat de teksten bij de meeste fotoboeken of veel te uitgebreid zijn of onbenullig en niets toevoegen. Zelf houd ik van fotoboeken met zo min mogelijk tekst. Ik vind een foto mooi of niet mooi en daar kan geen enkele tekst verandering in brengen. 

Net als in zijn eerdere boek "Faces" heeft de Belgische fotograaf Serge Anton ervoor gekozen om in zijn nieuwe boek "Emotions" zijn foto's af te laten drukken zonder enige vorm van begeleidende tekst. Ik vind dit prima, maar Rik moppert hierover en heeft daarom zijn exemplaar aan mij gegeven.

Ik vind "Emotions" een erg mooi boek, met tal van schitterende portretfoto's, vooral in zwart-wit, maar ook een aantal in kleur.
 
Voor een aantal foto's uit "Emotions", klik hier.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

woensdag 3 september 2025

Paul Nicklen: Born to Ice

Paul Nicklen: Born to Ice (Canada, 2018): 344 blz: Uitgeverij teNeues
 
 
 
De Duitse uitgever teNeues heeft met "Born to Ice" een kolossaal fotoboek gepubliceerd (37 bij 29 bij 3,4 cm) met een gewicht van bijna 4 kilo dat een overzicht bevat van 170 van de mooiste foto's uit de 25 jaren dat de Canadese natuurfotograaf Paul Nicklen actief is als fotograaf. 
 
"Born to Ice" is niet zomaar een fotoboek met foto's van natuurschoon. Ik denk dat Paul Nicklen de meest vooraanstaande fotograaf is van de poolgebieden. Hij heeft zowel in het Noordpoolgebied als in Antarctica zeer uitgebreid gefotografeerd. In het boek staan adembenemend mooie foto's van wilde dieren (orka's, narwals, potvissen, walvissen, pinguïns, zeehonden, kariboes, ijsberen, bruine beren, walrussen, zeeolifanten) alsook van dieren in het landschap en prachtige landschappen. Paul Nicklen heeft daarbij zowel in zwart-wit als in kleur gefotografeerd.

Veruit de meeste foto's in het boek hebben een horizontaal formaat. Doordat ze op zo'n groot formaat zijn afgedrukt en bijna altijd aflopend over de dubbele pagina's, komen ze fantastisch tot hun recht.
 
Ik kan het niet anders zeggen. "Born to Ice" is een ongelofelijk mooi fotoboek, één van de allermooiste die ik ken!
 
Voor een aantal foto's uit "Born to Ice", klik hier.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 31 augustus 2025

Anjet Daanje: Het lied van ooievaar en dromedaris

Anjet Daanje: Het lied van ooievaar en dromedaris (Nederland, 2022): 643 blz: Uitgeverij Passage
 
 
 
In een poll van het NRC is "Het lied van ooievaar en dromedaris" van Anjet Daanje zowel door de critici als door de lezers verkozen tot het beste Nederlandstalige boek van de 21e eeuw. Collega-bloggers Barbara, Bettina en Teunis waren ook erg enthousiast, terwijl Jan Anton het boek juist met lange tanden uitlas.
 
Zelf had ik bij voorbaat mijn twijfels. Ik lees al jaren nauwelijks meer romans, de historische roman is niet bepaald mijn lievelingsgenre en ook met Emily Brontë heb ik weinig op. Het is dat ik het boek heb gekregen voor mijn verjaardag, uit mezelf had ik het links laten liggen. We zullen zien wat ik ervan vind.

En dan mijn ervaring. Zoals gezegd had ik vooraf al ernstige twijfels. Ik heb slechts de eerste 13 bladzijden van het boek gelezen. Toen wist ik het wel. Het proza van Daanje leest voor mij erg moeizaam, iets waar ik anderen niet over heb gehoord. Het vooruitzicht om een enorme pil met ruim 600 bladzijden van dit moeizaam lezende proza te moeten doorlezen, ontmoedigde mij zodanig dat ik daarna gestopt ben. Inhoudelijk kan ik dus niets over "Het lied van ooievaar en dromedaris" zeggen, maar afgaande op de besprekingen van anderen zal die zeer waarschijnlijk ook niet aan mij besteed zijn. Het boek gaat terug naar de gever, dan kan die het een betere bestemming geven.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 29 augustus 2025

Jos Vos: Het voetkussenboek

Jos Vos: Het voetkussenboek (België, 2024): 429 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers
 
 
 
De Belg Jos Vos (1960) is de meest productieve vertaler van de klassieke Japanse literatuur in het Nederlandse taalgebied. Van zijn hand heb ik onder meer vertalingen gelezen van "Het verhaal van Genji" van Murasaki Shikibu en van "Het hoofdkussenboek" van Sei Shonagon. De vertalingen van Jos Vos kenmerken zich door het prachtige, soepel lezende Nederlands, waarin  ze zijn opgeschreven.
 
"Het hoofdkussenboek" bevat de herinneringen van een hofdame aan het keizerlijk hof rond het jaar 1000, afgewisseld met allerlei opsommingen van dingen die haar opvallen. Het getuigt van een zeer speelse geest. "Het voetkussenboek" is de autobiografie van Jos Vos en nadrukkelijk geïnspireerd door "Het hoofdkussenboek". De titel vind ik een beetje zwakjes, wie gebruikt er een voetkussen?

In zijn boek wisselt Jos Vos herinneringen aan zijn leven af met stukjes over boeken en vooral over muziek die hem inspireren. Wat moet ik ervan zeggen? Het boek kabbelt een beetje voort. Zijn stukken over de popgroep "The Who", rocker David Bowie, Frank Zappa, zijn liefde voor de muziek van Anne Sofie von Otter, een stuk over een tante en over een paar kinderboeken, het kan mij allemaal niet boeien. Ik ben gestopt met lezen op bladzijde 100.
 
Sinds ik vorig jaar een eigen boek heb gepubliceerd, vergelijk ik mijn boek weleens met wat ik lees. Als ik eerlijk ben (het kan natuurlijk ook zelfoverschatting zijn) vind ik mijn eigen boek interessanter dan dat van Jos Vos.
 
Ik geef een citaat uit "Het voetkussenboek" waar ik hartelijk om moest lachen:
 
Jos Vos spreekt een vrouw als volgt aan:
- "Dit blikje cola is veel te groot voor mij. Wil jij ook wat?"
 
    
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 27 augustus 2025

Films gezien in augustus

Woman on Fire Looks for Water: Mooie Maleisische film uit 2009 over een man van middelbare leeftijd die verliefd is en zijn zoon die dat ook is. Speelt zich af in een klein dorpje met veel couleur locale. ****
 
In augustus ben ik begonnen met het pakket van 45 films van de Japanse regisseur Mikio Naruse:
Three Sisters With Maiden Heart: 1935 ***
The Actress and the Poet: 1935 ****
Five Men in the Circus: 1935 ****
The Girl in the Rumour: 1935 ****
Man of the House: 1936 ****
The Road I Travel With You: 1936 ****
Morning's Tree-Linde Street: 1936 ****
A Woman's Sorrows: 1937 ****
Avalanche: 1937 ****
 
Learn from Experience: Deel 1: 1937 De tiende film die ik zag van Naruse uit de set van 45 en de eerste die ik echt indrukwekkend vind. Twee stellen die willen trouwen. Het ene trouwt en Shintaro en Toyomi willen ook trouwen, maar Shintaro krijgt van zijn ouders geen toestemming om met Toyomi te trouwen en moet met de rijke Yurie trouwen. Shintaro is slap van karakter, vindt Yurie ook aantrekkelijk, laat Toyomi zitten en trouwt met Yurie. ****
 
Learn from Experience: Deel 2: 1937 Vervolg waarin Shintaro en Yurie getrouwd zijn en Yurie vriendschap sluit met Toyomi die zonder dat Shintaro het weet een kind van hem heeft gekregen. ****
 
Tsuruhachi and Tsurujiro. 1938 Jiro is zanger en wordt altijd begeleid door Hachi die de samisen speelt. Hachi wacht op een aanzoek van Jiro, maar die heeft altijd wat kritiek op haar zodat ze besluit om met een ander te trouwen en met haar optredens te stoppen. Een mooie film, maar ik houd niet zo van deze muziek. ****
 
The Whole Family Works: 1939 Vader en de drie oudste zonen werken in de fabriek om het gezin te onderhouden. De oudste zoon is het werken en de armoede zat en wil gaan studeren en vraagt zijn vader om toestemming. ****
 
Sincerity: 1939 Twee schoolmeisjes zijn vriendinnen van elkaar. De ene blinkt uit en de andere loopt de kantjes er een beetje vanaf. ****
 
Travelling Actors: 1940 Twee toneelspelers hebben een belangrijke rol, de ene is de voorpoten van het paard en de ander speelt de achterpoten. Op een kwade dag besluit hun manager een echt paard te gebruiken voor het toneelstuk. ****
 
A Fond Face From the Past: 1941 Een groepje jongens rent rond met een vliegtuigje. De moeder van één van hen krijgt te horen dat haar oudste zoon te zien is in een film over de oorlog in China. Zij besluit er heen te gaan. ***
 
Hideko the Bus Conductress: 1941 In een aftandse bus werkt een knappe jonge vrouw als conductrice. Zij bedenkt een plan om de bus meer rendabel te maken. ****
 
Mother Never Dies: 1942 Vader, moeder en zoon. De moeder komt te overlijden en de vader moet zijn zoon alleen opvoeden. ****
 
The Song Lantern: 1943 Verhaal over een vader en zoon en oom die voordrachten houden. **** 

This Happy Life: 1944 In een stadje komt een nieuw gezin wonen. De man weet van alles, verkoopt van alles en weet overal raad mee. ****
 
The Way of Drama: 1944 Zoon van een toneelspeler wordt door zijn vader weggestuurd om elders het vak nog beter te leren. ****
 
A Tale of Archery at the Sanjusangendo: 1945 Een man vestigt een record met boogschieten en er wordt een plaquette voor hem opgericht. Een paar jaar later verbetert een andere boogschieter zijn record en pleegt de man zelfmoord. Weer wat jaren later probeert de zoon van de eerste man het record te verbeteren. ****
 
The Descendants of Taro Ushima: 1946 Een man schreeuwt het uit in onvrede met zijn eigen lot en het lot van Japan. Met zijn geschreeuw ontketent hij een nationale beweging. ****

Both You and I: 1946 Twee mannen zijn de lievelingsmedewerkers van hun baas. Dit heeft zijn voordelen, maar ook zijn nadelen. **** 
 
Even Parting is Enjoyable: 1947 Korte film van 26 minuten, niet zo bijzonder. ***
 
Conduct Report on Professor Ishinaka: 1950 Drieluik met drie mooie liefdesverhalen. ****
 
The Angry Street: 1950 Twee vrienden. De ene heeft een zeer knap uiterlijk en legt het aan met rijke vrouwen om hun zoveel mogelijk geld afhandig te maken. De andere vertelt hoe hij dat het beste aan kan pakken. ****
 
Inmiddels heb ik in augustus 27 films van Naruse gezien, die ik nog niet kende. Ik stop even met het kijken van de films van Naruse. Ik zal het later wel weer oppakken.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

dinsdag 26 augustus 2025

Bastiaan Woudt: Peak

Bastiaan Woudt: Peak (Nederland, 2020): 264 blz: Uitgeverij 1605
 
"Peak" is een prachtig uitgegeven hardcover met foto's die de Amsterdamse fotograaf Bastiaan Woudt heeft gemaakt tijdens een trektocht door Nepal. Hij heeft er daarbij voor gekozen om uitsluitend foto's in zwart-wit te maken van zowel de berglandschappen als de plaatselijke bewoners.
 
Bastiaan Woudt streeft er uitdrukkelijk naar om "kunst" te maken. Voor deze aanpak ben ik een beetje allergisch, kijk naar het boek "A Muse a Day" van Rem van den Bosch. Volgens mij moet iemand gewoon iets aansprekends maken en dan beslist men later wel of het kunst is of niet.

In "Peak" staan een stuk of 10-15 prachtige portretten. Helaas staan er ook een flink aantal portretten in die van de rug zijn genomen, die onscherp zijn of waar het gezicht niet zichtbaar is. Over de landschappen van Bastiaan Woudt ben ik niet erg enthousiast. Op een van de eerste foto's staat een besneeuwde berg met een zeer donkere voorgrond. Op een van de laatste pagina's staan twee trekkerstenten met de besneeuwde bergen op de achtergrond. De overige berglandschappen onderscheiden zich niet van de foto's van talloze andere fotografen.
 
En dan zijn er nog de zwarte en de witten. Ik ben als fotograaf opgegroeid met het idee dat op een zwart-wit foto alle grijstinten aanwezig moeten zijn, van het diepste zwart tot het helderste wit. Dat mis ik bij de foto's in dit boek.
 
"Peak" heeft mij zeker wat te bieden, maar ik had meer van dit boek verwacht.
 
Voor een aantal foto's uit "Peak", klik hier.
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 24 augustus 2025

Alex Webb: The Suffering of Light

Alex Webb: The Suffering of Light: Thirty Years of Photographs (Verenigde Staten, 2011): 204 blz: Uitgeverij Aperture
 
 
 
"The Suffering of Light" is een op groot formaat uitgegeven hardcover dat een prachtige chronologische selectie bevat van de kleurenfoto's van de Amerikaanse fotograaf Alex Webb (1952) uit de jaren 1979-2010.
 
Alex Webb heeft veel gereisd. In "The Suffering of Light" staan foto's uit vooral Latijns Amerika (Brazilië, Cuba, Dominicaanse Republiek, Grenada, Haïti, Mexico, Nicaragua, Panama, Paraguay, Peru) en verder uit de Verenigde Staten, Barbados, Puerto Rico, Ethiopië, Oeganda, Zaïre, Spanje, India en Turkije. 
 
De foto's van Alex Webb kenmerken zich door het zeer expressieve kleurgebruik, door het feit dat de mensen die erop staan nooit hebben geposeerd voor de foto en vooral ook doordat er zeer veel te zien valt op iedere foto waarbij ze een licht chaotische indruk maken. Juist door dat laatste aspect zijn de foto's van Alex Webb bij uitstek geschikt om lang naar te kijken of om als poster aan de muur te hangen.
 
Al met al vind ik "The Suffering of Light" één van de allermooiste fotoboeken die ik ken. Ik ga zeker nog op zoek naar andere fotoboeken van Alex Webb.
 
Citaat:
- I only know how to approach a place by walking. For what does a street photographer do but walk and watch and wait and talk, and then watch and wait some more: trying to be confident that the unexpected, the unknown, or  the secret heart of the known awaits just around the corner. 
 
Voor een aantal foto's uit "The Suffering of Light", klik hier.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 22 augustus 2025

Bloggen: op volle kracht verder, het (veel) rustiger aan doen, of er helemaal mee stoppen?

Ik heb het al veel vaker geschreven op dit blog. Alles wat ik wilde zeggen heb ik onderhand wel gezegd. Ik twijfel over het voortzetten van dit blog. Bij mij is het bij dit blog altijd hollen of stilstaan, het in een rustig tempo stukjes schrijven lijkt bij mij haast niet mogelijk. 
 
Ik vind het schrijven nog steeds erg leuk. Ook vind ik het erg leuk als andere mensen mijn stukjes kunnen lezen. Maar ik ben er wel een beetje te maniakaal mee bezig. Iedere dag een flink stuk lezen of film kijken, 8 keer dagelijks de advertenties op marktplaats over fotoboeken en filmhuisfilms lezen op zoek naar mooie dingen, blogs lezen van anderen en ook nog zeer regelmatig een stukje schrijven, het is wel zeer veel van het goede.
 
Ik wil mijn blog voorlopig nog wel voortzetten. Ik ga proberen om het rustiger aan te doen. Minder lezen, minder films kijken, minder achter de computer zitten en minder schrijven. Ik zie wel of dit me lukt.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 
 

Hoeveel contacten heeft men nodig?

Ik heb het grote geluk dat ik veel vrienden heb, er zijn iets meer dan 40 mensen (en stellen) die belangrijk voor mij zijn. Wat vrij opvallend is voor een psychiatrische patiënt is dat hierbij de gezonde mensen numeriek veruit in de meerderheid zijn. Wel breng ik veel tijd door met collega psychiatrische patiënten, vooral omdat die nu eenmaal veel meer vrije tijd hebben.
 
Ik kan erg goed tegen alleen zijn. Dat wil zeggen 21 tot 22 uur per dag alleen zijn is prima voor mij. Ik heb dan alle tijd om lang te slapen, te lezen, films te kijken, achter de computer te zitten en stukjes te schrijven. Maar de resterende 2 tot 3 uur per dag wil ik samen met een vriend of vriendin doorbrengen. Meestal is dat 's avonds rond het avondeten, zeg maar van 18.00 uur tot 20.00 uur, waarbij ik wegens mijn beperkte mobiliteit meestal de gastheer ben en voor het eten zorg. Het liefst spreek ik met zijn tweeën af, soms ook met zijn drieën, maar meer mensen vind ik al gauw te druk.
 
Bijna iedere avond (of soms 's middags) heb ik bezoek. Één dag zonder bezoek kom ik wel door, als ik twee dagen niemand zie krijg ik al last van zelfmoordneigingen. Gelukkig komt twee dagen zonder bezoek bij mij vrijwel niet voor.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 21 augustus 2025

Medicatie is nodig, maar dan wel de juiste medicijnen in de juiste dosering

Voor de behandeling van veel ziekten is het gebruik van de juiste medicijnen in de juiste dosering erg belangrijk. Dat geldt zeker voor psychische ziekten, hoewel veel psychiatrische patiënten niet het inzicht hebben om medicijnen te gebruiken, waardoor ze veel minder goed functioneren dan met het gebruik van de juiste medicijnen mogelijk zou zijn. Om maar één voorbeeld te noemen: als iemand totaal verward is en niet aanspreekbaar kan men na een injectie met een goed werkend antipsychoticum vaak al na een paar uur merken dat hij of zij minder verward en veel rustiger wordt en soms zelfs weer een beetje aanspreekbaar is. Zonder medicijnen krijgt men dat in geen tien jaar voor elkaar. 
 
Mijn ziektebeeld is een schizoaffectieve stoornis, een ziektebeeld dat het midden houdt tussen schizofrenie en een manische depressie. Onbehandeld heb ik last van psychoses, waandenkbeelden en hallucinaties. Gelukkig heeft men mij vrij snel aan het verstand kunnen krijgen dat ik medicijnen nodig heb, dat lukte eigenlijk al binnen één jaar, wat opmerkelijk is gezien de grote mate van eigenwijsheid die ik had en nog steeds heb. 
 
Toen ik eind mei 1990 in het crisiscentrum werd binnengebracht was ik knettergek volgens mijn vrienden, zelf had ik dat niet door. Na een injectie met een flinke dosis Cisordinol (een paardenmiddel, de dosering weet ik niet meer) was ik weer een klein beetje aanspreekbaar.  
 
Toen ik ziek werd was ik erg tegen het gebruik van medicijnen. Het was zelfs zo erg dat ik niet meer wilde leven als ik medicijnen moest slikken. In de beginperiode van mijn ziekte was ik alleen maar bezig om zo snel mogelijk van de medicijnen af te komen, niet met de vraag wat het beste voor mij zou zijn. Na 2 maanden was ik al aardig afgebouwd. De psychiater was het er duidelijk niet mee eens en ik kreeg opnieuw een dijk van een psychose. Daarna kreeg ik injecties met Anatensol een langwerkend antipsychoticum. In het begin 50 milligram per 2 weken, geleidelijk aan afgebouwd tot 12,5 milligram per 5 weken, nog lager wilde de psychiater niet gaan. Op deze lage dosering, aangevuld met Akineton tegen de bijwerkingen bleef ik tot mei 2001 stabiel.

In mei 2001, na een mislukte vakantie in New York, kreeg ik mijn derde psychose. Daarna kreeg ik opnieuw injecties met Anatensol, afnemend tot  25 milligram per 3 weken aangevuld met Lithium 800 milligram per 2 tabletten. Lithium is een antidepressivum en stemmingsstabilisator die veel gebruikt wordt bij psychische klachten. Jarenlang werkte deze combinatie goed.
 
Tussen 2001 en 2013 kwamen er geleidelijk nog andere medicijnen bij: Tamsulosine 1 capsule van 0,4 milligram voor de prostaat en Amlodopine 1 tablet van 10 milligram tegen hoge bloeddruk. Ik had in die tijd nog een ander groot probleem. Mijn dag- en nachtritme was totaal verstoord en iedere dag verschoof dat zodat ik regelmatig 's nachts wakker was en overdag sliep. In 2013 kwam mijn broer op het idee dat ik melatonine zou moeten gebruiken en dat bleek een wondermiddel. Ik slikte iedere dag een tablet van 1 milligram en vanaf de eerste dag had ik weer een min of meer normaal dag- en nachtritme. Niet helemaal normaal natuurlijk, want ik sliep ongeveer van 23.00 uur tot ongeveer 14.00 uur met onderbrekingen. Dit ritme heb ik nog steeds.

Wegens veel voorkomende gevoelens van somberheid vroeg ik om een antidepressivum. Mijn psychiater schreef me een medicijn voor (de naam van het middel ben ik vergeten) waarvan ik al na een dag voelde dat ik richting een nieuwe psychose ging. De psychiater had haar werk ook niet goed gedaan, volgens de bijsluiter mocht het medicijn absoluut niet worden gebruikt bij mensen met een gevoeligheid voor psychosen. Toen ik na 1 dag stopte met het medicijn voelde ik me zo naar dat ik naar het spoor ben gelopen om voor de trein te gaan liggen. Het was 2 uur 's nachts en er reden geen treinen.
 
Tussen 2011 en 2018 voelde ik me vaak heel somber. Gemiddeld zo'n één keer per maand had ik last van gedachten aan zelfmoord. In het najaar van 2017 werd de Anatensol uit de handel genomen, waardoor ik moest overstappen op een ander middel. Dat werd Haloperidol, ook wel Haldol genaamd. In eerste instantie kreeg ik weer een spuit zoals ik al die tijd gewend was. Alleen was de dosering meer dan een factor vijf te hoog, waardoor ik 2 maanden er als een zombie bij liep. Om dit verder te voorkomen besloot ik voortaan om pillen te slikken. Ik begon met het dagelijks slikken van 1 milligram Haldol. Na een tijdje werd ik erg onrustig en maakte daar 2 milligram per dag van. Daarvan werd ik te sloom en nu maakte ik er 1,5 tablet van. Uiteindelijk kwam ik uit op 1,75 milligram Haldol. Deze hoeveelheid slik ik nog steeds en is volgens mij precies goed.
 
Vanaf begin 2018 tot begin 2025 voelde ik mij een stuk beter. Nu kreeg ik er weer een nieuw probleem bij: diabetes insipidus, het continu dorst hebben in combinatie met zeer vaak moeten plassen. Ik moet tegenwoordig overdag ongeveer om de 20 minuten naar het toilet en 's nachts moet ik er 6 tot 10 keer uit. Zeer waarschijnlijk is dit probleem veroorzaakt door het jarenlange gebruik van Lithium.
 
Dit jaar, tot zo'n 5 weken geleden, voelde ik mij veel slechter, ik heb wel een keer of 10 last gehad van zelfmoordgedachten. Ik slik al jarenlang anderhalve tablet Lithium, 600 milligram. Mijn huisarts had er al vaak op aangedrongen dat ik de dosering hiervan zou verhogen, omdat de Lithiumspiegel aan de lage kant was. Ik was natuurlijk weer eens eigenwijs en bang voor de bijwerkingen van de Lithium en wilde daar niet aan. Zo'n 7,5 week geleden heb ik mijn dosering verhoogd naar 800 milligram. Opnieuw geschiedde een wonder. De laatste 5,5 week voel ik mij overdag veel prettiger dan voorheen en heb ik geen inzinkingen meer gehad. 
 
Conclusie:
Na mijn eerste psychose in mei 1990 ben ik te snel geminderd met de antipsychotische medicijnen. Omdat ik daar zelf zo heftig op aandrong was dit door de arts moeilijk te voorkomen.
Gezien de zeer heftige bijwerking op de lange  termijn is het de vraag of het in 2001 verstandig is geweest om mij in te stellen op Lithium. 
Hoewel mijn psychiater destijds zelf wel Melatonine gebruikte heeft zij mij het middel nooit voorgeschreven. Daardoor heb ik tien jaar lang rondgelopen met een zeer ernstig verstoord dag- en nachtritme.
Het voorschrijven van het antidepressivum was een grote blunder van de psychiater.
Haldol was een grote vooruitgang, alleen de eerste injectie was veel te zwaar, waardoor ik er twee maanden bij liep als een zombie.
Aangezien ik mij de laatste 5,5 week veel beter voel, lijkt het erop dat ik jarenlang te weinig Lithium heb geslikt. Een 200 milligram hogere dosering had veel ellende kunnen besparen. 

Reacties op dit blog zijn mer dan welkom.

zondag 17 augustus 2025

Negatieve besprekingen, wel of niet doen?

Eigenlijk bespreek ik alleen boeken en films die ik de moeite meer dan waard vind, de boeken en films met een waardering van 4 of 5 sterren. De meeste boeken die ik minder goed vind, lees ik niet eens uit. Soms gebeurt het wel eens dat ik een minder goed boek toch uitlees en om één of andere reden bespreek. Ik denk dat de verhouding boekbesprekingen met 4 of 5 sterren tegenover besprekingen met 3 of minder sterren bij mij op meer dan 25 tegen 1 ligt.
 
Minder goede films worden bij mij vaak zeer kort in de maandoverzichten besproken. Bij mijn favoriete regisseurs bespreek ik in principe alle films waar ik de hand op kan leggen. Vandaar dat ik van aanzienlijk meer films besprekingen heb met 3 of minder sterren, dan bij de boeken.
 
Bij besprekingen van restaurants ligt het duidelijk anders. In de meeste gevallen kom ik maar één keer bij een restaurant. Het moet dan meteen goed zijn. Een kok die zijn dag niet heeft is gewoon een incompetente kok. Zelf kook ik al 40 jaar lang drie tot vijf keer per week en mijn eigen eten smaakt mij altijd zeer goed. Het doel van een restaurantbespreking is om andere eters te informeren of het eten in een bepaald restaurant de moeite waard is, of juist tegenvalt. Ik heb alleen al in Utrecht 84 restaurants besproken, waarvan ik er maar zo'n 20 de moeite waard vind, de rest kun je wat mij betreft beter mijden. Het is zeer wel mogelijk om in Utrecht lekker te eten, maar je moet wel weten waar je moet zijn. Ik hoop daar door mijn restaurantbesprekingen een kleine bijdrage aan te geven, zowel de aanraders als de afraders.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 
 

Uit eten in Utrecht: Pizzeria Luigi's

In Lunetten zit nu een jaar of 6 Pizz'Arte, een pizzeria waarvan de kok de lekkerste pizza's bakt die ik ooit heb gegeten. Tot mijn grote verbazing is tegenover deze pizzeria zo'n 3 weken geleden een nieuwe pizzeria geopend: Luigi's. Er is al een geweldige pizzeria en om daartegenover een nieuwe pizzeria te openen die zich nog moet bewijzen getuigt van lef, om niet te zeggen overmoed.
 
Ik heb vanavond met een vriend bij Luigi's gegeten. Ik had vooraf zo mijn twijfels over deze nieuwe pizzeria, het leek mij onwaarschijnlijk dat ze het hoge niveau van Pizz'Arte zouden kunnen benaderen. Om de vergelijking makkelijker te maken heb ik bij Luigi's een pizza tonno besteld, een pizza die ik ook vaak bij hun collega eet.
 
We waren de enige twee gasten die in het restaurant zaten te eten. Onze pizza's waren er vrij snel, ik denk binnen 15 minuten. Ik vond de bodem van mijn pizza tonijn niet lekker, er ontbrak een lekkere tomatensaus en de pizza was met kruiden bedekt die ik niet lekker vind. Waardering voor de pizza: 6. Ik zal hier niet snel nog eens een pizza gaan eten. De pizza was met 13,50 euro ook niet echt goedkoop. 
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

dinsdag 12 augustus 2025

Philippe Girard: Leonard Cohen on a Wire

Philippe Girard: Leonard Cohen on a Wire (Frankrijk?, 2021): 120 blz: Vertaald door Arend Jan van Oudheusden (2021): Uitgeverij Concertobooks
 
 
 
Vanmiddag lag het schattige boekje "Leonard Cohen on a Wire" bij de post en nu heb ik het al gelezen. Via een vriend heb ik de muziek van Leonard Cohen leren kennen en hij is één van de weinige popartiesten waarvan ik een groot fan ben.
 
In dit boekje over Leonard Cohen wordt door middel van een strip in zeer grove lijnen het levensverhaal van Leonard Cohen geschetst. Zelf wist ik nog helemaal niets over het leven van Leonard Cohen, na het lezen van dit boekje weet ik een heel klein beetje.
 
Verwacht dus geen gedegen biografie. Ik denk dat een stripverhaal daar ook niet een geschikt medium voor is. "Leonard Cohen on a Wire" is een bescheiden en charmant boekje, waar ik mij een klein uurtje prima mee heb vermaakt.

    
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Rem van den Bosch: A Muse a Day

Rem van den Bosch: A Muse a Day (Nederland, 2017): 408 blz: Uitgeverij Lecturis
 
 
 
Ergens in 2014 kreeg de Nederlandse kunstenaar en fotograaf Rem van der Bosch een mooi idee. Hij zou een jaar lang, van 1 januari 2015 tot 31 december 2015 gedurende iedere dag een fotoshoot maken met een hem onbekende vrouw ergens in Nederland of België. En alle vrouwen zouden naakt worden gefotografeerd. De bedoeling was dat dit na afloop een boek zou opleveren van zo'n 400 bladzijden met voor iedere dag een foto van een muze, in kleur of in zwart-wit.
 
"A Muse a Day" is prachtig vormgegeven. Maar een boek moet het niet alleen van zijn vormgeving hebben, ook de inhoud is belangrijk. Tja, wat moet ik hier van zeggen. Ik vind het sympathiek van Rem van der Bosch dat hij voor zijn project zowel knappe als minder mooie vrouwen, zowel blanke als donkere vouwen en zowel jonge als oude vrouwen heeft gefotografeerd. Op die manier krijg je een goed overzicht van de vrouwen die er in Nederland en België rondlopen.

Maar dan de foto's zelf. Bij een boek met foto's van naakte vrouwen, verwacht en hoop ik, foto's aan te treffen die plezierig zijn om naar te kijken, mooie foto's dus. Rem  van den Bosch vond dat blijkbaar van minder belang. Tijdens iedere fotoshoot maakte hij zo'n 800 foto's. In het analoge tijdperk zou ik dat verspilling van materiaal genoemd hebben, maar digitaal kan dat. De foto's die uiteindelijk in het boek terecht zijn gekomen vallen mij zwaar tegen. Er staan een aantal mooie foto's in het boek, maar verreweg de meeste foto's in het boek, vind ik of lelijk of oninteressant of beide. Het boek is wat mij betreft geen aanbeveling.
 
Idee en vormgeving: ****
Foto's: **
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

maandag 11 augustus 2025

Jeanloup Sieff: Torsi torses nus

Jeanloup Sieff: Torsi torses nus (Frankrijk, 1986): 104 blz: Uitgeverij Schirmer/Mosel
 
 
 
"Naakte torso's" is de weinig pretentieuze titel van dit stemmige boek van de Franse fotograaf Jeanloup Sieff met daarin foto's van naakte torso's van 45 vrouwen, 2 mannen en één stel.  
 
Sieff werkte bij zijn portretten steeds op dezelfde manier. Hij had een grote kubus met een kleed erover waarop of waarachter de modellen konden staan of zitten. Hij werkte altijd in zwart-wit en hij fotografeerde alleen de torso's, hoewel op sommige foto's ook een deel van de benen is te zien. Op deze manier kreeg Sieff de drie mooiste onderdelen van het vrouwelijk lichaam mooi in beeld: het gezicht, de borsten en de handen.
 
Sieff maakte de eerste foto's voor dit boek in 1975 en toen had hij al de wens om ooit een boek te maken met naakte torso's. Verreweg de meeste foto's zijn gemaakt in het voorjaar en de zomer van 1985.

De meeste foto's in het boek zijn van onbekende mannequins. Ik vind "Torsi torses nus" een stemmig boek, mooi uitgegeven en met een aantal prachtige foto's. Als ik de foto's bekijk, dan valt het op hoe belangrijk de precieze gelaatsuitdrukking is en de positie van de armen en handen. Een enkele foto wordt ontsierd door een niet flatteus onderbroekje.
 
Binnen het genre van de naaktfotografie, vind ik "Torsi torses nus" duidelijk een topper.
 
Voor een goed idee van "Torsi torses nus", klik hier.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Ruben Timman: Crown of Creation

Ruben Timman: Crown of Creation (Nederland, 2021): 160 blz: Uitgeverij Museum of Humanity
 
Crowns of Creation 
 
In 2001 kreeg de Nederlandse fotograaf Ruben Timman (1963) een droom toen hij voor zijn werk in Vietnam was. Hij droomde dat hij in het Museum van de mensheid was, een vervallen oud gebouw, waarin zijn eigen foto's met portretten van mensen waren tentoongesteld. Sinds die dag is hij bezig geweest om die droom waar te maken.
 
Vanaf 2004 heeft Ruben Timman zo'n 5.500 portretfoto's gemaakt van mensen over de hele wereld. Omdat hij vanaf het begin dacht in termen van series, heeft hij alle foto's op dezelfde wijze gemaakt. Het zijn allemaal geposeerde portretten waarbij Ruben heeft gevraagd om een zo neutraal mogelijke gezichtsuitdrukking, genomen voor een zwarte achtergrond, in kleur, belicht met natuurlijk licht uit het noorden en haarscherp. Door deze methode van werken zien de portretten er allemaal ongeveer hetzelfde uit en laten ze zich gemakkelijk met elkaar vergelijken.

Ik vind "Crown of Creation" een boek met prachtige foto's. Het belangrijkste deel van het boek zijn de 57 portretfoto's die op groot formaat zijn afgedrukt. De foto's staan steeds op de rechterpagina, terwijl de linkerpagina aanvullende informatie bevat, zoals het geboortejaar en de naam van de geportretteerde, de plaats en het jaar waarin de foto is genomen en soms wat uitgebreidere informatie.
 
Ruben Timman beoogt om met zijn boek de schoonheid van ieder mensenleven te laten zien en wat mij betreft is hij daarin uitstekend geslaagd!
 
Voor een klein aantal foto's uit "Crown of Creation", klik hier.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Henri Cartier-Bresson: The Face of Asia

Henri Cartier-Bresson: The Face of Asia (Frankrijk, 1972): 199 blz: Uitgeverij Thames and Hudson
 
 
 
Henri Cartier-Bresson (1908-2004) was een Franse fotograaf die door vele collega-fotografen (en trouwens ook door mij) als de belangrijkste fotograaf ooit wordt beschouwd. Hij staat bekend om zijn feilloze gevoel voor compositie, als één van de oprichters van het fotoagentschap Magnum, alsook om zijn theorie van "het beslissende moment", dat ene ogenblik waarop alles samenkomt voor het maken van een zo goed mogelijke foto.
 
Cartier-Bresson was als fotograaf altijd onderweg. Hij heeft uitgebreid rondgereisd in Azië, waarvan "The Face of Asia" een beknopt beeld geeft in 120 foto's. Alle foto's in het boek zijn gemaakt tussen 1947 en 1967. Het boek is onderverdeeld in een inleiding en vijf delen. Die inleiding heb ik gelezen, maar zegt niets van wezenlijk belang.
Deel een: Iran, Turkije, Irak, Oezbekistan, Mongolië
Deel twee: India, Pakistan, Ceylon [Sri Lanka]
Deel drie: Indonesië, Burma [Myanmar]
Deel vier: Japan
Deel vijf: China
 
Zoals je van Henri Cartier-Bresson kunt verwachten staan er veel prachtige foto's in het boek. En inderdaad, de compositie van de foto's is altijd optimaal. Ik beveel "The Face of Asia" aan iedereen aan met belangstelling voor mooie fotoboeken, en in het bijzonder aan mensen die geïnteresseerd zijn in Azië of in het werk van Henri Cartier-Bresson.
 
Voor een aantal foto's uit "The Face of Asia", klik hier.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 10 augustus 2025

Kadir van Lohuizen: After Us the Deluge

Kadir van Lohuizen: After Us the Deluge: The Human Consequences of Rising Sea Levels (Nederland, 2021): 286 blz: Uitgeverij Lannoo
 
 
 
"After Us the Deluge" is een zeer overtuigende mengeling van politiek pamflet, wetenschappelijke studie en natuurlijk fotoboek. Ieder afzonderlijk zijn ze goed, samen vormen ze een geweldig boek.
 
Kadir van Lohuizen is een Nederlandse documentaire fotograaf die gespecialiseerd is in lange termijn projecten waarin hij samenwerkt met wetenschappers en andere deskundigen om een zo afgewogen mogelijk beeld te geven van zijn onderwerp.
 
Naar eigen zeggen was Kadir van Lohuizen voordat hij met dit project begon, nog niet overtuigd van de ernst van de gevolgen van de wereldwijde opwarming van de aarde. Voor "After Us the Deluge" reisde Kadir van Lohuizen naar 7 landen: Groenland, de Verenigde Staten met specifiek Miami en New York, Panama, Indonesië met specifiek Jakarta, Kiribati, Bangladesh en als laatste Nederland. Ieder land krijgt zijn eigen hoofdstuk met zo'n 5 bladzijden inleidende tekst van een deskundige uit het land zelf, met vervolgens een aantal foto's van de hand van Kadir van Lohuizen.
 
Het resultaat mag er zijn. "After Us the Deluge" is een zeer informatief boek, prachtig vormgegeven en met mooie foto's. Misschien behoort Kadir van Lohuizen niet tot de allerbeste fotografen die ik ken, maar hij heeft visie, neemt de tijd en maakt fotoboeken die tot de absolute top van het Nederlandse fotoboek behoren.
 
Voor een aantal foto's uit het boek, klik hier.
 
Teksten: ****
Foto's: ****
Vormgeving: *****
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 8 augustus 2025

Een nieuw project: de films van Mikio Naruse

De afgelopen maanden heb ik voor een belangrijk deel besteed aan het herlezen en bespreken van mijn favoriete boeken. Op mijn eeuwige herleeslijst stonden per 1 mei nog 16 titels, in de tussentijd heb ik er 9 herlezen en besproken en nu staan er nog slechts 7 op. De finish is in zicht!
 
Behalve het lezen van boeken, kijk ik ook graag films. Een paar maanden geleden heb ik van een verzamelaar een serie van 49 gekopieerde dvd's gekocht met daarop 45 films van de Japanse regisseur Mikio Naruse die ik nog niet ken. Ik heb eerder dit jaar 11 films van Mikio Naruse gezien en op grond van die 11 films vind ik hem één van de allerbeste regisseurs die ik ken. Ik verheug me er dus enorm op om deze 45 films te bekijken en zal daar waarschijnlijk regelmatig verslag van doen.
 
Ik heb nog twee andere verzamelingen gekocht die ik ook de komende tijd wil bekijken: een set van 13 dvd's met veelal wat minder bekende werken van de Duitse regisseur Werner Herzog en een verzameling van korte films van de Tsjechische animator en surrealistische filmmaker Jan Svankmajer. Ik ben benieuwd.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Hans Christian Andersen: Sprookjes en verhalen

Hans Christian Andersen: Sprookjes en verhalen (Denemarken, 1837-): 1098 blz: Vertaald door Annelies van Hees (1992): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep, Perpetua-reeks


 

Hans Christian Andersen (1805-1875) was de Deense schrijver van een aantal wereldberoemde sprookjes. 
 
In mijn jeugd heb ik natuurlijk kennisgemaakt met een aantal van zijn sprookjes. In 1996 heb ik een eerdere gedeeltelijke vertaling in de Prisma-reeks gelezen. In 2008 las ik een aantal sprookjes in een prachtige Engelse vertaling van Tiina Nunnally. In 2016 las ik de Perpetua uitgave in zijn geheel. In april 2023 heb ik de eerste 306 bladzijden van dit boek herlezen met daarin al de bekendste sprookjes van Andersen. Nu ben ik begonnen met het herlezen van de laatste 800 bladzijden. Dat was een hele kluif en leverde weinig op, geen enkel sprookje of verhaaltje uit die laatste 800 bladzijden kan zich meten met de hieronder genoemde sprookjes uit de eerste 306 bladzijden. Als laatste herlas ik de eerste 306 bladzijden.
 
De vertaling van Annelies van Hees leest zeer prettig. Het is in Nederland de gewoonte om bij een vertaling het gehele werk van een schrijver te vertalen, zeker bij een schrijver van verhalen. In de meeste gevallen ben ik hier een voorstander van, maar bij Andersen kun je toch wel zeggen dat zijn beste sprookjes ver uitsteken boven de andere sprookjes en verhalen en dat het herlezen van die andere verhalen vrijwel niets toevoegt. Maar de 12 sprookjes die ik hieronder zal noemen, die samen 123 bladzijden tellen en die de kern van zijn oeuvre vormen zijn terecht wereldberoemd. Je kunt deze sprookjes ook steeds weer opnieuw lezen en eventueel voorlezen.
 
Kleine Claus en grote Claus (11 blz) [in eerdere vertalingen was het kleine Klaas en grote Klaas, wat mijn voorkeur heeft]: In een dorp woonden eens twee mensen die allebei dezelfde naam hadden, ze heetten allebei Claus. De ene werd grote Claus genoemd, was rijk, had vier paarden, was gemeen en dom. De andere werd kleine Claus genoemd, was arm, had maar één paard, maar hij was vriendelijk en slim. Iedereen die dit sprookje ooit gelezen heeft, weet hoe het afloopt.

De prinses en de erwt (2): In dit sprookje wordt een methode aan de hand gedaan waarmee je een echte prinses kunt herkennen.

De kleine zeemeermin (21): Het beroemde sprookje over een zeemeermin die verliefd wordt op een knappe prins. Om aan land te kunnen gaan, moet ze haar prachtige stem verliezen en haar mooie staart door twee onhandige pilaren, die mensen benen noemen, laten vervangen. Door Disney verfilmd.

De nieuwe kleren van de keizer (5): Waarschijnlijk het beroemdste sprookje van Andersen waarin een ijdele keizer een onzichtbaar gewaad krijgt aangemeten.

De standvastige tinnen soldaat (5): Over een tinnen soldaatje met maar één been.

De wilde zwanen (15): Een koning had elf zonen en één dochter. Een boze stiefmoeder betovert de prinsen in zwanen en verbant de prinses. De Chinese schrijfster Jung Chang heeft de titel gebruikt als titel voor haar eigen boek.

De nachtegaal (9): Sprookje over een echte en een kunst nachtegaal dat begint met de beroemde openingszin: In China, moet je weten, is de keizer een Chinees en alle mensen om hem heen zijn ook Chinezen.

Het lelijke jonge eendje (9) . Over een lelijk te groot jong eendje die uitgroeit tot een prachtige jonge zwaan.

De sneeuwkoningin (29): De kleine Kay en Gerda zijn vriendjes van elkaar. Op een dag krijgt Kay een stukje van een toverspiegel in zijn hart, waardoor zijn karakter helemaal verandert. Kay verdwijnt en Gerda gaat op zoek naar haar vriendje.

De rode schoentjes (6): Over Karen, een arm meisje dat rode schoentjes krijgt en niet meer kan ophouden met dansen.

De schaduw (12): Het verhaal over een geleerde en zijn schaduw die langzaam zijn plaats inneemt.

Het meisje met de zwavelstokjes (3): Zeer gevoelig verhaal over een arm meisje dat zwavelstokjes probeert te verkopen.
 
Het loont zeer de moeite om bovenstaande sprookjes te lezen in deze prachtige vertaling. Eigenlijk zou men een mooie geïllustreerde uitgave moeten maken met een kleine selectie van de sprookjes en verhalen maar met hele mooie illustraties. Manon Uphoff roemt in haar nawoord de aquarellen van de Poolse kunstenaar Janusz. Grabianski.

  : 12 bovengenoemde sprookjes
 
  : waardering voor het hele boek
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 25 juli 2025

Barbara Savage: Miles from Nowhere


 
 
Ik heb naar schatting zo'n 80 boeken gelezen met reisverhalen over grote fietstochten, waaronder alle 17 boeken van Frank van Rijn, een flink aantal Engelstalige, een stuk of 10 Duitstalige en zelfs eentje in het Frans. Van al deze fietsboeken zijn er 6 die mijn lijstje met mijn favoriete reisverhalen hebben gehaald. Van die 6 vind ik het vorige boek dat ik las: "Ich radle um die Welt" van Heinz Helfgen en "Miles from Nowhere" van Barbara Savage veruit de meest interessante. Nu ik achter elkaar een Duitstalig en een Engelstalig boek heb gelezen, is het mij wel duidelijk dat het lezen van Engelse teksten mij veel makkelijker afgaat dan dat van Duitse teksten. 
 
"Miles from nowhere" is het verhaal van een fietstocht rond de wereld van het Amerikaanse echtpaar Larry en Barbara Savage van april 1978 tot april 1980.

Ze beginnen in de buurt van Los Angeles, fietsen vervolgens naar het noorden naar Canada, naar het oosten en weer naar het zuiden tot Florida. Daar nemen ze het vliegtuig naar Spanje. Ze bezoeken Marokko, Portugal, opnieuw Spanje, Ierland, Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Joegoslavië en Griekenland. Vanuit Athene vliegen ze heen en weer naar Egypte en vervolgens naar New Delhi in India. Ze fietsen van New Delhi naar Kathmandu en vliegen van daaruit naar Bangkok. Vanuit Bangkok fietsen ze naar Singapore. De twee laatste landen die ze bezoeken zijn Nieuw Zeeland en Tahiti.

Het boek is erg onderhoudend geschreven en geeft een goed verslag van de talloze ontmoetingen onderweg en ook van de onderlinge strubbelingen in hun relatie. 
 
Citaten:
- There were twelve miles of low rolling hills between San Luis Obispo and the campground at Morro Bay. In that short distance I learned that the difference between the maneuverability of my bike with and without fifty pounds of gear closely resembled the difference in the handling of a Mack truck and a Porsche.
 
Gedurende een van de eerste weken van hun tocht hebben Larry en Barbara de hele dag in de brandende zon gefietst: 
- It was seven o'clock when we reached the campground. ... Larry set to work pitching our tent while I lay on the table ... I curled on top of my sleeping bag, and promptly passed out. If Larry hadn't started ranting hysterically about an hour later I would probably have slept through the night ... "What's the matter?" I asked as I climbed out of the tent. [Larry had een onderdeel van het kooktoestel verloren en kon dat nu niet gebruiken]. ... "Don't you understand what this means?" he pleaded ... "It means I'm going to die of hunger right here and now before your very eyes!" he shouted. "It's been eight hours since I have eaten anything! ... I've got to eat somethin right this minute or I'll die" I wanted to tell Larry ... that nobody who weighs one hundred sixty pounds and is in top physical shape has ever starved to death overnight simply by skipping dinner, but I decided that wouldn't be a good thing to say at at the moment ... I tried to calm him. "Look, I'll go borrow a stove from someone," I said. "It'll only take a minute."

Een ontmoeting met een beer:
- "I'm finding out what happened after the bear left us last night," Larry explained to me. "Turns out my ugly mug scared him so bad that, when he took off, he didn't even take the time to look where he was going."
 "You bet," Dave nodded. "He was makin' for home for all's worth, and I guess our tent was dead centre between yours and home. When he came flyin' by us, he tripped over one of our guy lines and crashlanded into the top of the tent."
 "I'll tell you something, wakin' up inside of a collapsed tent and feelin' a bear on top of you is one horrifyin' experience. I knew it was a bear right off, 'cause one of its paws was spread out over my face ..."

Na vierenhalve maand fietsen en 6.450 mijlen, logeerden Larry en Barbara twee weken bij vrienden:
- The livin' was easy at Fritzi's. Everything in her house was a luxury to us - the stove with its four burners, the oven, the refrigerator, the washing machine and dryer, the carpenting, and the pillows and clean sheets on the perfectly even surface of our bed. I'd almost forgotten just how pampered life could be. When I woke up in the middle of the night with an urge to go to the toilet, there was no need to struggle into shoes and layers of clothes, feel blindly for the toilet paper, fumble with the tent door and the rainfly, trip over rocks and ferns, and squat in the cold or pouring rain; then climb back into the tent and search out and squish any mosquitoes that had flown in while I was opening and closing the door.

In Marokko demonstreren Larry en Barbara het gebruik van hun tent:
- "We want to know how you get inside," Merouane explained.
 Larry unzipped the door, then crawled in and looked back out at us through the windows. That impressed everyone; and when I unpacked our sleeping pads and down sleeping bags, the men took turns feeling them. Merouane wanted to know if President Jimmy Carter owned a tent like ours.
 
Cary, een goede vriend van Larry, komt over naar Schotland om een paar weken samen met Larry en Barbara te fietsen:
- "Tough! You folks 'er real tough. I'm dyin', and ya'll 'er goin' a mile a minute. They'll never believe this back in good 'ole Paso Robles," Cary chuckled in his country drawl. "I thought the rough part o' yer undertakin' would be gettin' used ta pedalin' long distances. Heck, that's only a fraction of it! You've gotta get used ta bugs in yer food and campin' in animal manure and shoppin' fer food three times 'er more a day. An' then at the end o' the day, when yer tired and hungry, you've gotta search fer a good campin' spot and cook up yer dinner on that little stove before ya kin eat. And then you've still gotta wash the dishes before ya kin go ta bed, and lotsa times ya go ta bed dirty. And besides all that, you hafta bicycle in the rain and git all wet and miserable. Now that's what I call tough!"
 
- Larry suddenly realized that he hadn't eaten anything since breakfast and that he was nearing his state of "acute starvation," which commonly set in whenever he went longer than three or four hours without food.
 
In Egypte:
- "Remember, foreign tourists never venture into the tiny villlages in Upper Egypt, so be prepared fot the masses of curious peasants. Two foreigners - and especially a foreign woman - on bicycles with huge packs will be one of the strangest sights those people have ever seen. As a matter of fact, in some of the settlements, this year will quite probably be referred to in the future as the year when the fair-skinned aliens appeared riding their bizarre bicycles"
 
Larry, Barbara en Geoff in India op zoek naar een plek om te kamperen:
- Geoff pushed his bike toward the lobby, but Larry and I hesitated. Geoff was a mess, and he stunk; and we knew we were no better off. It had sprinkled in the morning, and Geoff's dusty body was spotted with droplets of mud. His bare legs and arms were smeared with chain grease, and his hair was matted in sweet and dirt. His bike and panniers were filthy, and the wheels reeked from rolling through manure. Today, as every day, Geoff was wearing his shiny-blue running shorts and his tan tennis shoes - they were probably white underneath the layers of grease and dirt - and nothing else. Larry had on his khaki shorts, and I had donned a sleeveless T-shirt riddled with holes and my Egyptian pedal pushers. To the average westerner, we were a disgusting looking threesome.
Tot hun verbazing krijgen ze een uitstekende kampeerplek.
 
Het eten in Nepal:
- When I poured the rice into our pot of boiling water, dozens of tiny, leggy bug bodies floated up to the surface. We watched the bodies bubble in the water for a moment, and then we looked inside the sack of rice. It was crawling with bugs.
 "I'm eatin' it anyway," announced Geoff, breaking the long silence that followed our discovery. "If we toss it out, there's nothing else to eat except for a few bites of granola, and I'm not to keen on cyclin' these mountains on empty."

Fietsen in Nieuw Zeeland is relaxed:
- We were cruising. We'd returned to "civilized" bicycle touring. Everyone spoke our language, and we were no longer forced to communicate with people in some awkward mixture of grunts, hand motions, and a few foreign words. There was no need to hassle with purifying water or to worry about getting sick on it or the food we ate. We camped out anywhere we pleased without a thought about cobras, bandits, crowds of staring faces, or government regulations forbidding free camping. The campgrounds in New Zealand, which we rolled into now and then when the idea of hot shower struck our fancy, provided washers and dryers; kitchens with stoves, ovens, toasters and sinks; and rest rooms filled with sit toilets and hot showers.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.