Lev Tolstoj: Mijn biecht

Lev Tolstoj: Mijn biecht (Rusland, 1881): 127 blz: Vertaald door Arthur Langeveld (1998): Uitgeverij Bijleveld

 

 

Was ik al niet erg enthousiast over het laatste boek dat ik las "Wat is kunst?" van Tolstoi, over "Mijn biecht" ben ik nog minder enthousiast. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die dat niet met mij eens zijn, want het is tenslotte een boekje van een wereldberoemde schrijver, vertaald door een gerenommeerd vertaler en prachtig uitgegeven als een zeer verzorgde kleine hardcover met stofomslag.

Tolstoj begint in hoofdstuk 2 aldus:

- Ik kan niet zonder ontzetting, walging en hartzeer aan deze jaren terugdenken. Ik heb mensen in de oorlog gedood, ik heb mensen tot duels uitgedaagd met het oogmerk hen te doden, ik heb bij het kaarten geld verloren, ik heb de opbrengsten van mijn boeren erdoor gejaagd en ik heb hen getuchtigd, ik heb gehoereerd, ik heb bedrogen. Leugen, diefstal, wellust van allerlei aard, dronkenschap, verkrachting, moord ... Er is geen misdaad die ik niet heb begaan, en om dit alles werd ik geprezen, en hielden en houden mijn leeftijdgenoten mij voor een betrekkelijk zedelijk mens.

 Zo heb ik tien jaar geleefd.

Rond 1881 toen Tolstoj "Mijn biecht" schreef kwam hij tot de conclusie dat het leven dat hij al die jaren geleefd had niet het juiste was. Hij dacht sterk aan zelfmoord, maar uiteindelijk werd hij gelovig. Daarnaast predikte hij geweldloosheid, seksuele onthouding, afzien van alcohol, vegetarisch eten en zag hij af van de auteursrechten op zijn boeken. Zijn grote romans waren alleen maar geschreven om aanzien in de wereld te verwerven en van geen enkel belang.

 

Karel van het Reve schreef dat Tolstoj in zijn werken de lezer lastig viel met verhalen over de eigen slechtheid. 

 

Ik ben een groot fan van Tolstoj als schrijver, maar met dit boekje heb ik helemaal niets.

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.