Marco Verschoor: Jordanië

Marco Verschoor: Jordanië: Tijdreizen in een klein land (Nederland, 2015): 256 blz: Uitgave in eigen beheer

Marco en Conny hebben van 9 oktober tot 2 november 2015 een rondreis door Jordanië gemaakt. Daarbij hebben ze overnacht in de volgende plaatsen: Amman, Umm Qais, Ajloun, Madaba, Dana, Feynan, Petra, Wadi Musa, Wadi Rum, Aqaba, Azraq en opnieuw Amman.

Vergeleken met zijn voorgaande fotoboeken oogt Marco's boek over zijn reis door Jordanië weer een stuk professioneler. Net als het voorgaande boek over Iran is dit boek uitgegeven op vierkant formaat met nu stevige gekartonneerde pagina's. Er staan meer teksten in dit boek dan in zijn eerdere boeken en de vormgeving vind ik ook verbeterd. Met dit boek heeft Marco een niveau bereikt waar slechts weinig fotoboeken van professionele fotografen aan kunnen tippen!

De reden van Marco en Conny om naar Jordanië te gaan was vooral om allerlei oudheidkundige overblijfselen te bezoeken en te bewonderen. In dit boek dus naast de nodige foto's van mensen vooral heel veel foto's van oude ruïnes en mozaïekvloeren. Omdat ik zelf niet in Jordanië ben geweest, zeggen deze foto's mij niet zo veel en heb ik weer gekozen voor 5 foto's waar mensen op staan.

Citaat:

- Tijdreizen in een klein land

"Het is maar een klein land, hoor! In een week heb je alles wel gezien." Aldus de dame van Rosetta reizen op de vakantiebeurs. Daar zijn we dus maar niet mee in zee gegaan. Gelukkig vonden we op diezelfde beurs Irma Saedt, die wél begreep wat wij wilden. Samen met haar stelden we een rondreis samen van drie weken, waarbij we Jordanië van noord naar zuid zouden doorkruisen.

 

Dat kleine land is overigens ruim twee keer zo groot als Nederland. Daarbij is de geschiedenis overal zeer zichtbaar en tastbaar aanwezig. Na drie weken tijdreizen hebben we nog steeds niet veel meer gedaan dan scratching the surface.

Jordanië is dat ándere heilig land: een groot deel van de Bijbelverhalen speelt zich hier af. En behalve Bijbelse aartsvaders kwamen hier ook Egyptenaren voorbij, Assyriërs, Grieken, Perzen, Nabateeërs, Romeinen, Byzantijnen, Kruisvaarders, Omayyaden, Ottomaanse Turken en Britten (Winston Churchill zelf trok die rare oostgrens van het land). Om er een paar te noemen. En meestal lieten ze sporen na, het ene nog indrukwekkender dan het andere.

Op dit moment vormt Jordanië een beetje het oog van de storm die over het Midden-Oosten raast. In het land zelf is het betrekkelijk stil en bijzonder veilig. Maar vluchtelingen uit Syrië, zoals eerder Irakezen en Palestijnen, zoeken massaal hun toevlucht hier.

 

Het copyright op de foto's berust bij Marco Verschoor. Voor een grotere weergave, klik op de foto's.

 

 

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Marco Verschoor: Iran: beeld van een land

Marco Verschoor: Iran: beeld van een land (Nederland, 2014): 120 blz: Uitgave in eigen beheer

 

"Iran" is het verslag in foto's van een rondreis die Marco en Conny in oktober en november 2014 door Iran hebben gemaakt.

 

Dit boek is het eerste fotoboek dat Marco op een groot vierkant formaat heeft gemaakt. Het was even zoeken, de eerste twee fotoboeken van Marco waren op het traditionele staande formaat, de volgende twee waren op oblong formaat en vanaf nu werkte Marco met een vierkant formaat. Eerlijk gezegd denk ik zelf ook dat dat het mooiste formaat voor een fotoboek is, zo komen zowel horizontale als verticale foto's goed tot hun recht.

 

In "Iran" heeft Marco ervoor gekozen om alle foto's op groot formaat te presenteren, steeds één per bladzijde en geheel zonder bijschriften. De enige tekst in het boek staat op de achterkant van de omslag: "4 weken - 6000 kilometer - 7500 foto's oktober-november 2014". Een groot voordeel van deze wijze van presenteren is dat je uitgenodigd wordt om vooral zelf goed te kijken. Ik houd altijd al wel van fotoboeken met geen of weinig tekst.

 

In dit boek staan weer hetzelfde soort foto's die Marco op zijn andere reizen ook heeft gemaakt: veel foto's van mensen, maar ook van Persepolis, islamitische gebouwen en landschappen. Marco heeft altijd al prachtige foto's gemaakt, maar van zijn fotoboeken die ik tot nu toe heb besproken vind ik de selectie foto's in dit boek duidelijk het mooiste. Er staan echt heel veel schitterende foto's in dit boek zonder teksten!

 

Het copyright op de foto's berust bij Marco Verschoor. Voor een grotere weergave, klik op de foto's.

 

 

 

 

 

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Marco Verschoor: Istanbul

Marco Verschoor: Istanbul (Nederland, 2013): 196 blz: Uitgave in eigen beheer

 

Marco en Conny zijn samen met de vader van Conny en een vriendin van 11 tot 19 mei 2013 een weekje in Istanbul geweest. Dit boek over Istanbul moest ik natuurlijk hebben. Zelf ben ik 2 keer een aantal dagen in Istanbul geweest: in 1988 aan het einde van mijn fietstocht en in 1989 samen met een vriend. Voor mij is Istanbul na Rome mijn meest favoriete stad.

 

"Istanbul" heeft net als het voorgaande boek (de 2 delen over Oezbekistan) een oblong formaat. Ook in dit boek staan weer een aantal zwart-wit foto's.

 

Onderwerpen in dit boek zijn behalve foto's van mensen, een flink aantal foto's van islamitische gebouwen, moskeeën zoals de Blauwe Moskee en de Suleymaniye. Natuurlijk ook de Aya Sophia, de stadsmuur, de bazaar en de Hippodroom. Aan het eind van het boek staat een overzichtje van wat ze in Istanbul hebben gedaan.

Het copyright op de foto's berust bij Marco Verschoor. Voor een grotere weergave, klik op de foto's.

 

         

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Marco Verschoor: Land van Timur

Marco Verschoor: Land van Timur: Oezbekistan (Nederland, 2012): 2 delen: 112 & 216 blz: Uitgave in eigen beheer

 

Van 23 september tot 13 oktober 2012 maakte Marco samen met zijn vriendin Conny een rondreis door Oezbekistan. Alle latere reizen hebben ze met zijn tweeën gemaakt. Conny is evenals Marco een enthousiaste reiziger en fotograaf en een flink deel van de foto's in de latere boeken zijn door Conny gemaakt.

 

Marco en Conny vlogen op Tashkent, de hoofdstad van Oezbekistan. Daarna werden onder andere Khiva, Ayaz Kala, Bukhara, Nurata en als laatste Samarkand bezocht. 

 

Op zijn zoektocht naar de perfecte vervaardiger van fotoboeken is Marco bij fotobuch.de uitgekomen. Van nu af aan zijn al zijn fotoboeken door fotobuch.de gemaakt. In "Land van Timur" heeft Marco gekozen voor een witte achtergrond. Blijkbaar is dat hem beter bevallen dan de zwarte achtergrond van de eerste twee albums, hij heeft hier voortaan altijd voor gekozen.

 

"Land van Timur" heeft een oblong formaat. In het boek staan ook een aantal zwart-wit foto's. Deze zijn allen mooi, maar eerlijk gezegd vind ik deze foto's in vergelijking met de kleurenfoto's niets toevoegen. 

 

 In "Land van Timur" staan onder andere tal van foto's van islamitische gebouwen: mausolea, moskeeën en vooral de meest schitterende minaretten. Een aantal foto's van tegelwerk. Verder een aantal foto's van rotstekeningen bij de Sarmish kloof vlakbij Nurata. Foto's van de katoenpluk en natuurlijk weer veel foto's van mensen: portretten en straattaferelen.

Citaten:

- Held van Oezbekistan is Timur. Nazaat van Genghis Khan en minstens zo bedreven in het afslachten van mensen. Miljoenen mensen werden in de 14e eeuw op zijn bevel over de kling gejaagd. Zijn veroveringen brachten hem zoal in Damascus, Bagdad, Moskou en Delhi. De verzamelde rijkdommen investeerde hij in grote bouwprojecten om te laten zien wat een vroom moslim hij was.

- Het moet een van de oudste nog werkende hamams zijn, en hij verkeert grotendeels in originele staat. Zo'n kans lieten we natuurlijk niet lopen! Via een doolhof van gangen worden we naar de stoomruimte geleid, waar we een halfuurtje lekker mogen zweten. Al snel was ik alle gevoel voor tijd kwijt. Alle poriën gaan open. Er volgt een massage waarbij de masseur eens uitgebreid over je rug kuiert. Vervolgens smeert hij ons in met een geurig goedje waar gember en andere specerijen in zitten. We strekken ons uit op warme marmeren banken, die werkelijk gloeiend aan gaan voelen als het goedje eenmaal zijn werk doet. Doorbijten. Dan worden we uitgebreid gewassen. Terugkeren in de wat kille ontvangst- en kleedruimte is een beetje een domper, maar de hete thee maakt veel goed. Onvergetelijk.

Het copyright op de foto's berust bij Marco Verschoor. Voor een grotere weergave, klik op de foto's.

 

 

 

 

 

 

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Marco Verschoor: India & Nepal

Marco Verschoor: India & Nepal (Nederland, 2007): 2 delen: 152 & 144 blz: Uitgave in eigen beheer

 

Marco heeft van 21 juli tot 19 augustus 2007 een groepsreis gemaakt door het noorden van India en Nepal. Hij bezocht daarbij onder andere de volgende plaatsen: Delhi, Nawalgarh, Mukundgarh, Fatehpur, Deshnok, Bikaner, Jaisalmer, Jodhpur, Ranakpur, Udaipur, Jaipur, Agra, Varanasi (allen in India), Chitwan en Kathmandu in Nepal. Het lijkt mij een nogal overladen reisprogramma, maar ja bij georganiseerde groepsreizen houden ze van een flink tempo. Het zou niet mijn idee zijn van een reis.

"India & Nepal" is het tweede fotoboek van Marco. Nu heeft hij voor een professionele uitgever van fotoboeken gekozen en zijn beide omslagen voorzien van een mooie foto. Ook in zijn tweede boek heeft Marco gekozen voor een zwarte achtergrond voor de foto's met teksten in het wit.

 

Net als in zijn eerste boek staan ook in "India & Nepal" veel foto's van mensen. Maar er staan nu veel vaker gebouwen op de foto, waarvan de Taj Mahal natuurlijk verreweg de beroemdste is. Verder foto's van mozaïeken, beeldhouwwerk, maar ook van de natuur, bijvoorbeeld van de zoektocht naar neushoorns in het Royal Chitwan Nationaal Park in Nepal. In vergelijking met zijn eerste boek oogt dit boek veel professioneler. Vanwege de enorme hoeveelheid fotomateriaal heeft Marco ervoor gekozen om de foto's van deze reis te publiceren in twee delen.

 

Marco maakt niet alleen prachtige foto's, hij schrijft ook leuk. Ik citeer vier korte tekstjes uit dit boek:

 

- Mager rundvlees

Bikaner is zo'n stad die veel leuker is dan de gidsen zeggen. De grootste attractie zit hem hier niet in de mooie gebouwen, maar in het gevoel iets van het echte leven te kunnen ervaren. Bijvoorbeeld tussen een paar marktkramen in een achterafstraatje.

- Trappen naar de Ganges

Varanasi is de stad van de ghats, de tientallen  trappen die naar de heilige rivier leiden. Hier komen mensen om te baden, te mediteren, te wassen of om afscheid te nemen van een overledene. De Ganges is zowel riool als badkuip. Het lijkt de mensen niet te deren. Zelf had ik de neiging mijn handen te wassen, toen ik per ongeluk het water aanraakte.

- Tot op de draad

Je hebt regen en regen. Drie kwartier lang zonder enige bescherming op de rug van een olifant in een onvervalste moessonbui - daar word je nat van. En dat geldt ook voor camera's, mobiele telefoons, paspoort en papiergeld. De schade bleef bij mij gelukkig beperkt tot wat natte papieren.

- Shopper's delight

Restaurants, hotels, reisbureaus, souvenirwinkels - de wijk Thamel is één grote toeristenkermis. Elke zevende winkel is een buitensportzaak, met originele kopieën van dure merkkleding voor afbraakprijzen. De buurman heeft een winkeltje vol illegale CD's en DVD's. Op straat word je aangeklampt door vrouwen die melkpoeder vragen voor hun magere kind - om deze weer snel terug te verkopen aan de winkelier.

Het copyright op de foto's berust bij Marco Verschoor. Voor een grotere weergave, klik op de foto's.

       

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Marco Verschoor: Damascus

Marco Verschoor: Damascus (Nederland, 2006): 50 blz: Uitgave in eigen beheer

 

"Damascus" is het eerste fotoboek dat Marco gemaakt heeft. Marco heeft tijdens de Ramadan en het daarop volgende Suikerfeest van 20-28 oktober 2006 een reis gemaakt naar Damascus samen met drie oud-huisgenoten van hem: Mark, Eddie en Mariët. Ik had er destijds nog over gedacht om te vragen of ik mee mocht gaan, maar dat heb ik toch niet gedaan. Een gemiste kans!

In vergelijking met zijn latere fotoboeken is "Damascus" vrij eenvoudig van opzet. Het boek is gemaakt bij de Hema en heeft een eenvoudige harde rode kaft zonder afbeelding. De achtergrond van alle bladzijden is zwart. Vanaf zijn derde boek heeft Marco voor witte bladzijden gekozen, en bij alle andere boeken heeft hij steeds een foto op de omslag geplaatst en met de Hema is hij ook niet meer in zee gegaan.

Zoals gezegd is de opzet van het boek redelijk eenvoudig. Marco werkt in dit boek veel met kleinere en soms elkaar overlappende foto's. Ik ben hier niet altijd even enthousiast over, in sommige gevallen had ik graag gezien dat hij een klein afgedrukte foto over de volle pagina of over de volle 2 pagina's had afgedrukt. De foto's zelf zijn wel allen de moeite waard en mooi scherp.

Er staan maar een paar korte teksten in het boek:

- Op de openingspagina: Damascus: Ramadan en Suikerfeest: 20-28 oktober 2006

- Damasceens verkeer: je moet er even aan wennen

- Duifjes kijken bij de Omayyadenmoskee

- De soukhs: Duizend-en-een koopjes

- Cuba in Syrië: Prachtige klassiekers staan zomaar op straat te glimmen

- Lekker: Inkopen doen voor het Suikerfeest in "Sweet Street", in de wijk Midan

- Hezbollah is nadrukkelijk aanwezig in het straatbeeld

- Suikerfeestelijkheid: Een vuilnisbelt verandert in een geïmproviseerde speeltuin

Deze kopjes geven al voor een groot deel aan waar de foto's over gaan. Er staan in het boek wat foto's van het verkeer, maar op vrijwel alle foto's staan mensen. Toevallig zijn foto's van mensen ook die foto's waar ik het meeste van houd. Al met al is "Damascus" een mooi boek dat een goed beeld geeft van deze stad met zijn prachtige centrum

 

Het copyright op de foto's berust bij Marco Verschoor. Voor een grotere weergave, klik op de foto's.

 

 

 

 

 

 

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Marco Verschoor: vriend en fotograaf

Ik heb Marco leren kennen in 1985 tijdens het eerste jaar van mijn studie Fysische Geografie in Utrecht. Marco was al een enthousiaste fotograaf toen hij begon met zijn studie. Ik ben pas serieus gaan fotograferen in 1988 toen ik een fietstocht maakte van Zeist naar Istanbul.

 

Grappig is dat wij als fotograaf allebei dezelfde voorkeur hadden wat betreft het maken van foto's: wij wilden fotograferen tijdens onze reizen en daarbij vooral mensen fotograferen en het dagelijkse leven op straat vastleggen. Zeg maar zoiets als wat illustere fotografen als Henri Cartier-Bresson en Ed van der Elsken al ver voor onze tijd deden.
  

In die begintijd (zeg maar tot 1994) was ik wat reislustiger en durfde ik wat meer foto's van mensen op straat te maken. Marco zag dat ik en Eddie, een gezamenlijke vriend van ons, dat deden en nam dat over in zijn eigen foto's. Ik kan dus zeggen dat ik Marco heb beïnvloed.

In de loop der jaren ben ik steeds minder gaan reizen en fotograferen en Marco juist steeds meer. Marco ontwikkelde zich langzamerhand tot een geweldige amateurfotograaf, want hij fotografeerde uitsluitend voor zijn plezier en voornamelijk tijdens vakanties.

Op een gegeven moment is Marco overgestapt naar een digitale camera en is hij begonnen met het maken van fotoboeken. Ik heb fotoboeken van Marco van de volgende reizen:
- Damascus: 2006

- India & Nepal: 2007
- Oezbekistan: 2012
- Istanbul: 2013
- Iran: 2014
- Jordanië: 2015
- Bombay: 2017
- Iran: 2018
- Madagascar: 2019

- Nederland: 2022

Ik vind Marco's fotoboeken steeds beter worden. Het hangt natuurlijk ook af van het gebied waar hij reist, maar ik zie dat Marco een steeds beter oog krijgt voor zijn onderwerpen en dat zijn boeken ook steeds beter vormgegeven zijn.

Marco maakt op zijn reizen voornamelijk foto's van de volgende drie onderwerpen:

- De natuur: landschappen, planten en dieren

- (Oude) gebouwen: kerken, moskeeën, minaretten, paleizen

- Mensen: vooral mensen op straat en portretfoto's

Van de foto's die Marco maakt vind ik zijn foto's van mensen het meest interessant.

 

Ik vind Marco een geweldige fotograaf. Ik verzamel al een aantal jaren mooie fotoboeken van voornamelijk professionele fotografen. Ik vind dat de boeken van Marco vergelijkbaar zijn met de mooiste van die boeken. Eigenlijk kan ik wel zeggen dat Marco (en Conny!) de reizen en de foto's maken die ik had willen maken als ik gezond was gebleven.

 

Ik heb al eerder de hoop uitgesproken dat Marco wat van zijn foto's zou publiceren op het internet. Ik publiceer de komende tijd 10 stukjes over de fotoboeken die ik van Marco heb. Ik ben erg blij dat ik bij ieder stukje 5 foto's mag plaatsen uit het desbetreffende boek en dan ook nog de 5 foto's waar ik het meest enthousiast over ben. In de meeste gevallen zijn dat foto's van mensen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

De Nederlandstalige letteren: een overzicht van mijn favoriete schrijvers en boeken

Ik wil in dit stukje een beknopt overzicht geven van de Nederlandstalige schrijvers en boeken die mij het meest boeien.

 

Romans:

Er zijn binnen de Nederlandstalige literatuur erg weinig romans die ik heb gelezen waar ik echt enthousiast over ben. De mooiste roman uit het Nederlandse taalgebied vind ik "Max Havelaar" van Multatuli. Van J.J. Voskuil heb ik lang geleden met veel plezier "Bij nader inzien" en "Het bureau" gelezen. Destijds heb ik erg moeten lachen met deze boeken, maar ik voel geen enkele behoefte om ze te herlezen. Verder staan er op mijn lijsten met favoriete boeken slechts 2 andere Nederlandstalige romans: "Dubbelspel" van Frank Martinus Arion en "Ik kom terug" van Adriaan van Dis over zijn relatie met zijn stokoude moeder.

 

(Korte) verhalen:

Ik vind 4 Nederlandse verhalenschrijvers geweldig. Allereerst Maarten Biesheuvel van wie ik het "Verzameld werk" heb gelezen. Verder F.B. Hotz met "Het werk", Belcampo met "Al zijn fantasieën" en A.L. Snijders met zijn ZKV's "Vijf bijlen".

Graphic novels en strips:

Ik ben razend enthousiast over "Heer van de vliegen" en over "Dagen van zand" van Aimée de Jongh, die al eerder met "Taxi!", "Bloesems van de herfst" en "De terugkeer van de wespendief" drie erg mooie graphic novels heeft gemaakt. Ook de 9 delen van "Snippers", een stripje dat ze jarenlang voor de Metro heeft geschreven vind ik vaak erg grappig.

Ik ben ook erg enthousiast over het werk van Barbara Stok met als hoogtepunt "De filosoof de hond en de bruiloft". 

Groot fan ben ik van het werk van Peter van Straaten met als leukste boek zijn eerste boek met erotische tekeningen: "Aanstoot". 

Een andere geniale striptekenaar is Dick Matena die een flink aantal klassieken heeft verstript, waaronder: "De avonden" van Gerard Reve, "Kaas" van Willem Elsschot, "De komiek" van Freek de Jonge en mijn favoriet "Saïdjah en Adinda", een verhaal uit de "Max Havelaar" van Multatuli.

Willem Ritstier met "Wills kracht" over zijn vrouw die kanker heeft en "Opstaan ... en doorgaan" over zijn leven na de dood van zijn vrouw.

Kinderboeken:

Natuurlijk ben ik fan van "Pluk van de Petteflet", "Otje" en "Floddertje", drie fantastische kinderboeken van Annie M.G. Schmidt met geweldige tekeningen van Fiep Westendorp.

Ook vanzelfsprekend ben ik fan van de boeken van Dick Bruna die ik nog lang niet allemaal heb gelezen.

Van Jean Dulieu "Paulus en de eikelmannetjes". Alles wat ik van Paulus de Boskabouter heb gelezen vond ik leuk.

Autobiografische boeken:

De 23-delige serie "Geheim dagboek" van Hans Warren.

"Jasper en zijn knecht" en "Knecht alleen" van Gerbrand Bakker in de serie Privé-Domein.

"De val" van August Willemsen over zijn alcoholverslaving, ook in Privé-Domein.

Biografieën:

"Selma" over een Nederlandse vrouw die met een Chinees trouwde en die tijdens de culturele revolutie in Peking woonde van Carolijn Visser

"Boud" over de fantast, boekenverzamelaar, wereldreiziger, schrijver en televisiepresentator Boudewijn Büch van Eva Rovers

"Johannes van Dam" over de culinair recensent Johannes van Dam van Jeroen Thijssen

Reisverhalen:

Mijn twee favoriete Nederlandstalige reisverhalenschrijvers zijn Carolijn Visser met "Tibetaanse perziken" en de Vlaamse Lieve Joris met "Dans van de luipaard".

Verder lees ik altijd met veel plezier Frank van Rijn "Vijfentwintig jaar later". 

Andere mooie boeken vind ik "Met fiets en tent naar de Oriënt" van Gerard Monnink en "Darwins hofvijver" van Tijs Goldschmidt.

 

Liedjesschrijvers: Drs P. en Lennart Nijgh, die de teksten voor Boudewijn de Groot schreef.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Films gezien in april

the Planets: Indrukwekkende 8-delige BBC-serie uit 1999 waarin getoond wordt hoe het onderzoek van de planeten tot 1999 is verlopen en waarin door betrokken wetenschappers uit de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie verteld wordt over de missies van raketten als de Venera en Mariner naar Venus, Luna en Apollo naar de maan, Viking naar Mars en Pionier en Voyager naar de verder weg gelegen planeten en hun manen. De serie bevat weinig beelden van de planeten maar wel veel, vaak indrukwekkende, computersimulaties. Ik denk dat deze serie minder baanbrekend is, dan de serie "Cosmos" met Carl Sagan uit 1980 was, wetenschappelijk meer verantwoord en iets minder geschikt voor het grote publiek. De muziek bij de serie vind ik erg mooi. *****

 

Gegen Die Wand: Een heftige film van de Duitse Turk Fatih Akin uit 2004 over een man Cahit en een vrouw Sibel die allebei op de vlucht zijn voor het leven dat ze leiden, elkaar ontmoeten en op aandringen van Sibel met elkaar trouwen. Niet bepaald een feel-good film, een zeer rauwe film met veel geweld en destructief gedrag die ik erg indrukwekkend vind. Nu voor de vijfde of zesde keer bekeken samen met 2 filmvrienden die de film te gewelddadig vonden, maar wel interessant. Normaal haak ik snel af bij geweld in een film, maar hier hoort het er gewoon bij. ****

 

Treasures of Ancient Egypt: Een prachtige BBC-documentaire over een reis langs dertig kunstwerken uit het oude Egypte. *****

 

Treasures of Ancient Greece:

Treasures of Ancient Rome:

Nadat ik de BBC-documentaire over het oude Egypte had bekeken, heb ik nog de twee andere BBC-documentaires over het oude Griekenland en over het oude Rome bekeken, ook beiden gepresenteerd door Alastair Sooke. Wat ik in mijn stukje over het oude Egypte heb geschreven, geldt ook voor deze twee documentaires: Alastair Sooke is een zeer onderhoudende presentator en de besproken kunstwerken worden prachtig in beeld gebracht. *****

 

Acht kunstdocumentaires van de BBC: Acht prachtige documentaires over respectievelijk: het Oude Egypte, het Oude Griekenland, het Oude Rome, de middeleeuwen, de Renaissance, de Barok, de Rococo en het Impressionisme. De kunst wordt prachtig in beeld gebracht en beide presentatoren zijn zeer onderhoudend. *****

 

Benedetta: De nieuwste film van Paul Verhoeven over een Italiaanse lesbische non in de 17e eeuw. Het verhaal is mooi in beeld gebracht met mooie muziek. Het is ook een film volgens het beproefde recept van Verhoeven: een onzinnig en tamelijk onderhoudend verhaal met veel geweld en een beetje bloot. ***

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Frank van Rijn: Vijfentwintig jaar later

Frank van Rijn: Vijfentwintig jaar later: Reizen door Afrika, Mexico, de Verenigde Staten en Centraal-Amerika (Nederland, 1995): 298 blz: Uitgeverij Elmar

 

 

In "Vijfentwintig jaar later" beschrijft Frank van Rijn drie grote fietsreizen: een door Afrika van Caïro naar Kaapstad in 1981 en 1982, een door Mexico en de Verenigde Staten in 1988 en eentje in Centraal-Amerika in 1994 en een klein tochtje naar de Tour de Madeloc in 1994, waar hij 25 jaar eerder gestrand was.

 

Ik heb alle boeken van Frank van Rijn tenminste één keer gelezen. Ik vind zijn boeken vrij gelijkmatig van kwaliteit, maar als ik één favoriet boek van hem moet noemen, dan is het ongetwijfeld "Vijfentwintig jaar later". Frank van Rijn laat zich altijd prettig citeren en ook hier vind ik de uitgezochte citaten erg hilarisch.Dit is inmiddels het vierde boek van Frank van Rijn dat ik de afgelopen week heb besproken en het zevende in totaal. Ik ga weer eens wat anders lezen, maar de andere 9 boeken van Frank van Rijn zullen ongetwijfeld ooit nog aan bod komen. 

 

Citaten:

- "Als ik naar de Tour de Madeloc kan fietsen, kan ik ook de Andes over." Dat was wat ik 25 jaar geleden dacht, gezeten aan de voet van dat steile stuk weg. Ik herinner het me nu weer duidelijk. Geheel overtuigen deed ik mezelf echter niet en bovendien had ik die toren niet gehaald. Verder realiseerde ik mij toen al erg goed dat er heel wat meer voor een wereldreis op de fiets zou komen kijken dan alleen maar fietsen. Dat fietsen was slechts een onderdeel van de reis, waarschijnlijk zelfs maar een klein onderdeel. Met wat training in combinatie met mijn fysieke doorzettingsvermogen en met een betere fiets dan dat opgelapte geval waarvan de stuurpen op afbreken stond, zou het fietsen mij geen grote problemen opleveren, daar was ik van overtuigd. Maar kon ik ook alle spullen meeslepen die ik nodig had, mijn eten klaarmaken en mijn fiets repareren als die het toch zou begeven? En hoe moest het als ik ziek zou worden onderweg? Zou ik het voedsel en het water overal wel verdragen? Zouden de leeuwen in Afrika me opvreten of de krokodillen in Zuid-Amerika? Moest ik een pistool meenemen tegen bandieten? Dat was slechts een greep uit de vele vragen die zich aan mij opdrongen en afdoende antwoorden wist ik er vooralsnog niet op te geven. Ik had zelfs nog nooit in een tent geslapen of een aardappel opgewarmd.

- Peter keek ondertussen vol bewondering toe hoe onder mijn handen zijn achterwiel weer langzaam vorm kreeg. Mijn geachte collegafietser wist veel van Shakespeare maar had van techniek en fietsenmaken weinig verstand. Ongetwijfeld zijn de werken van Shakespeare veel interessanter dan het vlechtpatroon van een wiel, maar als in Egypte het achterwiel van je fiets afgereden wordt, begin je niet zoveel met Hendrik VIII en een Midzomernachtsdroom.

- Om dat zuiveren van water tot een minimum te beperken, aangezien een langdurig gebruik van chemicaliën niet zo goed leek voor maag en ingewanden, had ik een speciale methode uitgedacht om te bepalen of het water drinkbaar was of niet. Daartoe vulde ik mijn anderhalve liter bidon van half doorzichtig plastic met het water van dubieuze kwaliteit. Als ik dan door de opening keek en ik kon de bodem zien, was het drinkwater. Als ik de bodem niet kon zien, moest het water gezuiverd worden.

- We kookten de bonen en probeerden om de paar minuten of ze al eetbaar waren. Na 20 minuten waren ze zo ver dat we ze konden kauwen zonder de kans te lopen er een kies op te breken. Toen ik aanstalten maakte om het water af te gieten, weerhield Peter me daarvan, met de opmerking dat het sap van de bonen ook voedzaam is. Ik verdeelde de bonen over onze borden en goot het sap erover. Dat zag er echter vrij onappetijtelijk uit. Het bruine vocht leek wel modderwater. Het wás bij nader inzien modderwater, aangezien de bonen nogal stoffig waren geweest en we ze niet goed genoeg hadden gewassen met ons Nijlwater dat ook niet geheel stofvrij was. Terwijl we op de bonen kauwden kraakte het zand tussen onze tanden.

 "Ik denk dat ik dat voedzame sap er maar afgiet" zei ik, mijn bordje scheefhoudend, waardoor er een donker gekleurde straal water in het zand stroomde.

 "Misschien is het toch niet zo voedzaam als ik aanvankelijk dacht", antwoordde Peter, zijn bord ook scheef houdend.

- 's Avonds ging ik eten in Nakuru, dat een paar kilometer van de parkingang vandaan ligt. Toen ik in het donker terugkwam bij het kampeerveldje en mijn tent opzocht, zag ik dat ik niet meer de enige toerist was. Er stond een grote, zwarte, bolvormige kampeerauto naast mijn tent. Toen ik echter een praatje met mijn nieuwe buur wilde gaan maken, viel het me op dat er geen nummerbord op de kampeerwagen zat. Nog naderkomend ontdekte ik tot mijn hevige schrik dat de auto geen kampeerwagen was, maar een grazend nijlpaard!

- Ik had namelijk van meer kanten gehoord, dat de Malawische politie een hekel had aan toeristen van het "low-budget"type. Met mijn fiets in plaats van een rugzak, mijn korte haren en mijn trainingsbroek zag ik er dus helemaal geweldig uit.

- Ik houd van redelijke kaarten en nog meer van goede kaarten, want die geven je de mogelijkheid om slechte wegen op te zoeken en dat is goed, want daar zit vaak geen of weinig verkeer op. Op slechte kaarten daarentegen kun je alleen goede wegen vinden en dat is slecht want daar zit vaak veel verkeer op. Vooral in Mexico zijn de goede wegen meestal slechter dan de slechte wegen.

Bij een overval in Guatemala:

- Ik moest hen ergens mee tegemoet komen. Daarom haalde ik het mapje uit mijn achterzak dat ik sinds ik de vorige keer overvallen was, nu precies zeven jaar geleden ergens in Afrika, altijd speciaal voor een eventuele beroving bij me droeg.

 "Wil je mijn geld?" vroeg ik, het plastic mapje ophoudend.

 "Ja, geef je geld", zei de katapultman, die duidelijk de leiding van de operatie op zich genomen had. Ik gaf hem het mapje met een verlopen paspoort, een eveneens verlopen rijbewijs, een creditcard zonder krediet, 1500 Iraanse rialen, 1200 Joegoslavische dinars, 1000 Poolse zlotys en één biljet van 50.000 Zaïrese zaires. Vol begeerte haalde de man de biljetten uit het mapje tevoorschijn. Om het spel goed te spelen en geen argwaan te wekken zei ik: "Geef me in ieder geval mijn paspoort terug. Daar hebben jullie toch niets aan."

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Frank van Rijn: Pelgrims en pepers

Frank van Rijn: Pelgrims en pepers: Op de fiets door Azië (Nederland, 1994): 216 blz: Uitgeverij Elmar

 

 

"Pelgrims en pepers" is het vierde boek van Frank van Rijn en het eerste dat door Elmar is uitgegeven. Alle volgende boeken van Frank van Rijn en ook de herdrukken van zijn eerste drie boeken zijn door Elmar uitgegeven.

 

De reis die in dit boek beschreven wordt duurde van juni 1983 tot juni 1984 en begon in Nederland en liep van Athos in Griekenland (de eerste bladzijden van het boek) via Turkije, Iran, Pakistan, India, Nepal, nogmaals India en Sri Lanka naar Indonesië. Frank van Rijn beschrijft met de nodige humor de belevenissen die hij onderweg heeft meegemaakt. Zoals elk boek van Frank van Rijn is dit onderhoudend leesvoer, tenminste als je wat met zijn gevoel voor humor hebt en houdt van reisverhalen.

 

Citaten:

- Terwijl we aten ging het gesprek over het weer, een eenvoudig onderwerp dat, hoe vaak er al over gesproken is, toch elke keer weer boeit en dat bovendien goed bruikbaar is als intermezzo en als ouverture voor een nóg interessanter gesprek.

 

- In Pakistan rijdt men links. Daar hebben de Britten indertijd voor gezorgd. Iemand heeft mij eens verteld dat de Pakistaanse regering na de onafhankelijkheid heeft geprobeerd om rechts verkeer in te voeren, zoals in Zweden zo'n 20 jaar geleden is gedaan. Het experiment mislukte want de kamelen konden geen borden lezen en bleven onverstoorbaar links op de wegen lopen. Daar waren ze aan gewend. De Pakistani hebben er zich toen bij neergelegd en zo is het linkse verkeer gebleven.

 

- De man maakte een uitnodigend gebaar: ik kon meerijden. Dat was een probleem. Hoe leg je met één woordje en nog wel een woordje dat er niets mee te maken heeft, uit dat je uit principe geen lift aanvaardt; dat je hier gekomen bent om te fietsen en dat het een heel onbevredigend idee zou zijn als je zou smokkelen en dat je het bovendien héél erg leuk vindt hier te fietsen, ook al moet je alles lopen?

 

- Dat een klimexpeditie naar een top van 8848 meter wat meer is dan een tocht van een groepje enthousiaste bergsporters voorzien van rugzakken met daarin een pakje boterhammetjes, een appel, een regenpak en een rolletje touw, wat klimijzers en een hamertje, wist ik, maar van deze volbeladen karavanen stond ik toch even te kijken. Hier werd een compleet tentenkamp meegevoerd, alsmede een hoeveelheid kleren waarmee je een heel warenhuis kunt vullen, een lading voedsel waarmee je een hele supermarkt kunt vullen en een kampeeruitrusting waarmee je wel drie buitensportzaken kunt vullen. Waarschijnlijk werden hier meer medicamenten vervoerd dan zich in de rest van Nepal bevonden.

 

- Wat is wijsheid? ... Ergens tussen rennen en stilstaan ligt een optimum. Met je een ongeluk jakkeren, een leven lang, van de ene interessante plaats op aarde naar de andere en nergens langer dan vijf minuten blijven, zie je net zo weinig als wanneer je je hele leven binnen een radius van vijf kilometer van je geboorteplaats blijft.

 

- "Laten we er wat bij drinken", stelde ik voor. Dit voorstel viel in goede aarde en we besloten elk een Thumbs-up te nemen, de Indiase variant van cola.

 "Een Thumbs-up voor elk", zei de Brit tegen de jongen, maar hoewel deze wat Engels sprak, deed zich nu toch een probleem voor, omdat de Brit een ander Engels sprak dan de jongen.

 "Eén Thumbs-up voor jullie allemaal?" vroeg de jongen.

 "Nee, vier Thumbs-up voor ons allemaal", antwoordde de Brit, nog steeds op zijn Brits. Ik kende dit soort spraakverwarringen zo langzamerhand wel en zag aankomen dat we straks tegen heug en meug Thumbs-up zouden moeten drinken. Daarom riep ik de wegsnellende jongen weer terug en voegde er duidelijkheidshalve aan toe: "In totaal vier Thumps-up, niet vier voor elk." Uit de twijfelende blikken van de jongen begrepen we, dat onze intentie, ondanks deze informatie, nog niet geheel duidelijk was.

De Fransman kreeg er genoeg van en bande alle misverstanden onverbiddelijk uit: "One Thumbs-up" en hij wees op mij naast hem, "two Thumbs-up" en hij wees op de Canadees tegenover hem, "three Thumbs-up" en hij wees op de Brit rechts van hem, "four Thumbs-up" en hij wees op zichzelf. We waren onder de indruk. Dit was tenminste duidelijke taal maar dat mag je van een leraar verwachten. Helaas worden echter ook leraren wel eens verkeerd begrepen en even later werden er door de ijverige jongen tien Thumbs-up gebracht, één voor mij, twee voor de Canadees, drie voor de Brit en vier voor de Fransman. Ze moesten in het restaurant ongetwijfeld gedacht hebben dat alle westerlingen gek zijn.

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Frank van Rijn: De knipoog van het nijlpaard

Frank van Rijn: De knipoog van het nijlpaard: Op de fiets dwars door Afrika (Nederland, 1992): 171 blz: Uitgeverij Pirola

 

 

Na "Zuid-Amerika op de fiets" en "Op de fiets door Sahara en Sahel" is "De knipoog van het nijlpaard" het derde boek van wereldfietser Frank van Rijn. Deze eerste drie boeken zijn uitgegeven door uitgeverij Pirola. Frank van Rijn was daar niet helemaal tevreden over en is voor zijn latere boeken overgestapt naar uitgeverij Elmar waar hij nog steeds zijn boeken publiceert.

 

De tocht die Frank van Rijn in dit boek beschrijft duurde van september 1991 tot mei 1992 en liep dwars door Afrika van Dar es Salaam in Tanzania naar Dakar in Senegal. Met zijn tocht ondersteunde Frank het werk van de Nederlandse Stichting voor Leprabestrijding die toen 25 jaar bestond. Onderweg bezocht hij enkele lepracentra.

 

Opnieuw een zeer onderhoudend tussendoortje!

 

Citaten:

- Een veelkleurige, rijkelijk van deuken voorziene bus stuift langs. Weer valt me op dat "vol" in Afrika een vergrotende trap kent. Deze bus zit, zoals alle bussen die ik in Tanzania gezien heb, "voller". Het voertuig puilt uit van de mensen en het dak is afgeladen met bagage, waaronder een aantal fietsen. Merkwaardig dat je je in zo'n rijdend sardineblik wringt als je zoiets moois en practisch als een fiets hebt. Met plezier en een klein beetje leedvermaak kijk ik de schommelende bus na, mij gelukkig prijzend, niet alleen met het bezit van een fiets, maar ook met het besef van de juiste waarde van dit vervoermiddel.

- Wachten is vervelend, maar als je je erop ingesteld hebt, valt het soms wel mee. Vooral hier in de natuur, met in het rond die schilderachtige baobabs, is het niet zo'n miserabel gebeuren als bijvoorbeeld op een postkantoor als je wilt telefoneren of op een immigratiekantoor voor een stempeltje in je paspoort.

- Tegen de avond, juist als ik door het dorpje Mulemba kom, ontmoet ik een groep van vier Britse fietsers. Na de bij zo'n ontmoeting gebruikelijke collegiale begroeting, nemen we plaats in een van de simpele eethuisjes langs de weg. De eigenaar van het etablissement komt snel met de spijskaart aangelopen. Ik bestel rijst met bonen, maar dat blijkt er vandaag niet te zijn. Een van de Britten vraagt gebakken eieren, maar die zijn er ook niet. Een ander bestelt vis met aardappelen, maar we zien reeds aan het gezicht van de eigenaar dat daar al evenmin op gerekend moet worden.

 "Wat is er dan wel?" vraagt een  van ons.

 "Vandaag alleen gekookte bananen met cassave", is het antwoord.

 "Dan kies ik gekookte bananen met cassave", zeg ik en dat lijkt de anderen zulk een goed idee dat zij dat ook bestellen.

- Als er vier auto's op een dag langskomen, is het veel, maar de hoeveelheid stof die zo'n auto opwerpt, is enorm, vooral als het een vrachtwagen is. Een minuut lang zit ik dan in een soort rode mist die de wereld aan het zicht onttrekt en die de fiets en mijzelf bedekt. Als ik op een avond de luxe van een douche geniet, lijkt het wel alsof er een varken geslacht wordt, zo kleurt het wegspoelende water in de douchebak rood.

- "Is er koude Coca-Cola?", vraag ik bij het enige winkeltje van het dorp, maar je kunt hier net zo goed om een sorbet met kersen en slagroom vragen. 

 "If you are further in the bush than Coca-Cola, you are really in the bush", heb ik wel eens horen zeggen. Wel, dan ben ik nu dus "really in the bush".

- Daar ontmoette ik de manager van het hotel, een Fransman die met een Nederlandse getrouwd is. Hij nodigde mij uit in het hotel te logeren. Zo luxe als het daar is, heb ik het nog maar zelden meegemaakt: televisie op de kamer, airconditioning, telefoon en een badkamer met een hete douche. Het is als een sprookje. De airconditioning heb ik meteen uitgezet, want ik ben niet in Afrika om kou te lijden. De televisie heb ik nog niet aangehad, want daar is toch zelden iets interessants op te zien. Het warme water heb ik niet nodig, want het "koude" is warm genoeg en als het 40 graden Celsius in de schaduw is, heb ik toch niet zo'n behoefte aan een hete douche. Maar het gaat om het idee dat ik over al die luxe beschik.

- Een eind verderop zie ik een karretje rijden. Het wordt getrokken door een ezel en er lopen vier mannen bij.

 "Bonjour", groet ik.

 "Bonjour", klinkt het in viervoud. Zouden deze mannen Frans spreken?

 "Bonjour" kunnen produceren is daar nog geen garantie voor. Ik ken "bonjour" in een  stuk of vijfentwintig talen, maar daarmee houdt mijn kennis voor het merendeel van die vijfentwintig talen op.

- De volgende ochtend blijkt het keienpad, waar ik gisteren nogal moeite mee had, eigenlijk best goed te zijn, maar dat komt omdat ik nu geen race tegen de zon hoef te maken. Als je haast hebt op zo'n weg, is hij slecht, maar als je het rustig aan doet, is hij goed.

- "Ben je Peace Corps Volunteer?", vraag ik in het Engels. De man antwoordt bevestigend. Amerikanen en vooral de vrijwilligers van Peace Corps, de indertijd door Kennedy opgerichte organisatie voor ontwikkelingssamenwerking, zijn altijd uitermate voorzichtig met water. Ik heb er een ontmoet die het water eerst kookte, het vervolgens filterde en er tenslotte nog zoveel waterzuiveringstabletten ingooide, dat ik de chemicaliën door acht scheppen suiker in de thee heen proefde.

- Het is aangenaam weer eens gezelschap te hebben en te kunnen praten over de dingen die ik om mij heen zie. Als ik alleen ben, praat ik soms ook wel over die dingen, maar dan alleen tegen mezelf, van wie ik meestal voorspelbare antwoorden krijg en die zijn niet altijd even interessant.

- Veel Afrikanen houden van pillen en schijnen er een rotsvast vertrouwen in te hebben, ook al zijn de tabletten tegen andere kwalen bedoeld. Een pil is een pil, daar moet je niet moeilijk over doen. 

 "Neem ze niet allemaal tegelijk in", roep ik hem nog na, "want dan voel je je straks nog beroerder". Je moet hier oppassen voor de misvatting dat als één pil werkt, twee pillen tweemaal zo goed werken en tien pillen tienmaal zo goed.

 

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Frank van Rijn: De magische vijfduizend metergrens

Frank van Rijn: De magische vijfduizend metergrens: Een avontuurlijke reis door Argentinië, Chili, Bolivia en Peru (Nederland, 2020): 244 blz: Uitgeverij Elmar

 

 

"De magische vijfduizend metergrens" is het nieuwste boek van Frank van Rijn. Het gaat niet over zijn laatste reis, maar over een reis van 8½ maanden en 15.000 kilometer die hij in 2000 maakte door Argentinië, Chili, Bolivia en Peru voornamelijk over de hoogvlakten en de bergpassen van de Andes.

Liefhebbers van de boeken van Frank van Rijn zullen dit nieuwste boek ook wel weer weten te waarderen. Veel beschrijvingen van het afzien, de ontmoetingen met mensen, maar minder over de lokale cultuur, dit alles beschreven met de typische humor van Frank van Rijn.

Frank van Rijn is misschien geen groot schrijver, maar een groot wereldfietser is hij zeker wel en al zijn boeken zijn onderhoudend. Erg leuk om als een tussendoortje te lezen.

 

Citaten:

- "Heb je een lamp?" vroeg Carter, toen we voor de eerste, vrij lange tunnel stonden. 

 "Wel twee," antwoordde ik: "Ik heb ze vanochtend met vooruitziende blik speciaal klaargelegd voor eventuele tunnels."

 "En heb je ze ook meegenomen?"

 "Nee, dat helaas niet. Vergeten! Niet zo slim van mij, om helemaal eerlijk te zijn."

 "Ik heb vanochtend geen enkele lamp klaargelegd," zei Carter, "maar heb er wel meteen een in mijn rugzak gestopt. Met één lamp die je meeneemt, kun je beter een tunnel verlichten, dan met twee klaargelegde lampen, die je thuis laat!"

 "Dat lijkt wel een oosterse wijsheid," merkte ik op. "Die ga ik vanavond opschrijven in mijn dagboek."

 

- "Bordeaux is toch wel het  puikje van de zalm."

 "Absoluut!"

 "En weet je hoe je zo'n Bordeaux nog een stuk lekkerder kunt maken dan hij normaal al is?" vroeg ik.

 "Kan dat dan?" vroeg Jean Pierre verbaasd.

 "Wél wis en waarachtig!"

 "Vertel op," zei Jean Luc.

 "Door het te mengen met cola, 50%. Niet meer want dan wordt het te zoet."

 "Verschrikkelijk!" riep Jean Baptiste huiverend uit. De beide anderen knikten beamend en eveneens vol afgrijzen.

 "Dan is het net een licht mousserende Champagne," vervolgde ik onverstoorbaar.

 "Quel horreur!" riepen de drie Jeans in koor.

 "Hebben jullie het wel eens geprobeerd?" vroeg ik.

 "Nee, alsjeblieft niet!" Weer in koor.

 "Maar hoe weet je dan dat het horreur is? Probeer het eens! Misschien gaat er wel een nieuwe wereld voor je open, als je even door de zoete appel heen bijt."

 

- Als je high bent, kom je met een fiets niet erg high en daarom bleef ik die dag low, mij tevreden stellend met een zwart prikdrankje uit een rood blikje, iets waar piscokenners diep op neerkijken, maar dat mij vaak de energie geeft om hoog te stijgen.

 

- Er wordt wel eens gezegd: "Tegen kou kun je je kleden, tegen warmte niet." Misschien heb ik reptielenbloed, maar bij mij geldt het omgekeerde, zoals nu weer eens bleek: Tegen de échte kou kan ik me niet kleden, tegen de warmte altijd: hemd, T-shirt met korte mouwen, katoenen onderbroek, korte broek, wollen sokken, schoenen en een petje op mijn hoofd. Daarmee kan ik de hoogste temperaturen op aarde aan, mits ik genoeg water drink.

 

- Deze helling zou me normaal niet veel moeite kosten, maar nu was het een lijdensweg, of positiever uitgedrukt, een sportprestatie van de hoogste orde.

 

- Langs de wegen, zowel geasfalteerd als gravel, in de bergen en op vlak terrein, stonden de kruisen dicht gezaaid, met de namen van de verongelukte reizigers er op. Die kruisdichtheid langs de wegen verbaasde mij niet. Bier was goedkoop en het werd flink gedronken. De raad "Glaasje op, laat je rijden" werd over het algemeen niet erg serieus genomen en er werd hard gereden. Door bochten scheuren was stoer, dus je moest ook niet aankomen met "Beter vijf minuten later thuis, dan 50 jaar eerder in het hiernamaals".

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Films en televisieseries die ik eventueel nog wil bespreken op mijn blog

In de meeste gevallen bespreek ik films en televisieseries pas als ik ze minimaal twee keer heb gezien. Ik kan dan de eerste keer rustig kijken zonder na te hoeven denken over een bespreking en dit voorkomt ook dat ik van alles ga bespreken waar ik niet zo enthousiast over ben. De volgende films en televisieseries staan nog op mijn lijstje om eventueel besproken te worden. 

 

an African Journey (BBC)

BBC-kunstdocumentaires: het Oude Griekenland, het Oude Rome, de middeleeuwen, de Renaissance, de Barok, het Rococo, het Impressionisme

the BFG (Steven Spielberg)

Close Encounters of the Third Kind (Steven Spielberg)

Dekaloog (Krzystof Kieslowski)

Expeditie door de Gobi-woestijn

For a Few Dollars More (Sergio Leone)

Home (Yann Arthus-Bertrand)

Kes (Ken Loach)

Krabbé zoekt: Van Gogh, Gauguin en Chagall

the Maltese Falcon (met Humphrey Bogart)

the Man Who Shot Liberty Valance (John Ford)

Marokko (Josef von Sternberg)

the Other Side of Hope (Aki Kaurismaki)

the Planets (BBC-serie)

South America (BBC) 

the Story of China

VPRO reisdocumentaires

the Witches

Woman in the Dunes 

 

Deze lijst wordt bijgehouden.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

I.A. Boenin: Verzamelde werken: Deel 1

I.A. Boenin: Verzamelde werken: Deel 1 (Rusland, 1892-1913): 605 blz: Vertaald door Margriet Berg & Marja Wiebes (1994): Uitgeverij van Oorschot

 

 

De Russische schrijver Ivan Boenin is in Nederland bij lange na niet zo bekend als zijn landgenoten Leo Tolstoj, Anton Tsjechov of Fjodor Dostojewski. Dat is erg jammer, want de verhalen die Boenin schreef behoren tot het allermooiste dat ik ooit heb gelezen. Gelukkig zijn alle verhalen van Boenin halverwege de jaren 90 vertaald  en in 4 prachtige deeltjes uitgegeven door uitgeverij van Oorschot.

 

De verhalen van Boenin hebben meestal meer weg van sfeerbeschrijvingen dan van verhalen met een plot. Boenin vertelt over het leven zoals dat destijds in Rusland was. Hij heeft het vooral over het leven in de dorpen (het langste en meest bekende verhaal uit dit eerste deel heet niet voor niets "Het dorp"). Boenin heeft het over de koude winters, de armoede, mensen die doodvriezen of zich dooddrinken. 

 

Als je van verhalen over het dorpse leven houdt, dan zullen de verhalen van Boenin je waarschijnlijk aanspreken. Om een indruk te geven heb ik weer een aantal citaten uitgezocht:

 

- En in het klooster?

Daar ben ik als jongen een keer geweest. Er was toen pest onder het vee, en ze zeiden dat daar een monnik woonde die door gebed kon genezen. Wie ziek vee had ging naar hem toe; er werd dus een gebedsdienst gehouden en we hebben die monnik naar het dorp gehaald. Nou, hij liep een poosje buiten over de erven en sprenkelde met wijwater, maar het hielp allemaal niets.

- Kent u die door hard werk en armoe geslagen oude vrouwtjes die je soms tegenkomt op straat, in eethuizen en kantoren, op dagen dat de pensioenen worden uitbetaald? Ze zijn om een duistere reden allemaal klein van stuk, dragen oude mantels en armoedige hoedjes, kijken naar alles met schuchtere verbaasde ogen en wekken met hun deemoedige blik een kwellend medelijden ...

- Schommelend op de ongelijkmatige gang van de trein loop ik van wagon naar wagon, en overal zie ik het gewone leven van een Russisch lokaaltreintje. In de eerste en tweede klas zit niemand, maar in de derde liggen zakken, bontjassen en koffers, en op de vloer rommel en zonnebloempitten, bijna iedereen slaapt in de meest moeilijke en wanstaltige houdingen. Degenen die niet slapen zitten tot gek wordens toe te roken; de hete lucht is blauw van de bijtende en tegelijk zoetige rook van de eigenteelttabak.

- De jaarmarkt, die zich een werst lang over de meent uitstrekte, was zoals altijd lawaaierig en druk. Je hoorde een onwelluidend rumoer, het gehinnik van paarden, de trillers van kinderfluitjes, de marsen en polka's van de dreunende orkestrions aan de carrousels. Een kletsende menigte boeren met hun vrouwen dromde in groten getale van de vroege ochtend tot de avond over de stoffige, met paardemest bedekte doorgangen tussen de wagens en stalletjes, tussen de paarden en koeien, de kermistenten en kraampjes met eetwaren, waaruit een stinkende rook opsteeg van de vettige komforen. Zoals altijd was er een grote schare opkopers, die een verschrikkelijke hartstocht aan de dag legden bij al hun disputen en transacties; in eindeloze rijen, met neuzelend gezang, trokken blinden en mismaakten, bedelaars en invaliden op krukken en in wagentjes voorbij; langzaam bewoog zich tussen de menigte de met zijn belletjes klingelende trojka van de politiecommissaris, die bestuurd werd door een koetsier met een katoenfluwelen kaftan en een hoed met pauweveren ...

- Denk nou eens even na: bestaat er een wreder volk dan het onze? In de stad jaagt de hele vraatzuchtige bende achter een diefje aan dat een pannekoekje van een paar kopeken uit een korf heeft gepikt, en als ze hem te pakken hebben stoppen ze hem zeep in de mond. De hele stad rent uit voor een brand of een gevecht, en wat spijt het ze als de brand of het gevecht gauw afgelopen is! Schud je hoofd nou maar niet: dat spijt ze! En wat genieten ze als een man zijn vrouw halfdood slaat of een jongetje genadeloos afranselt of de spot met hem drijft! Dat is het meest amusante dat er is.

- In de omgeving had niemand zo'n trojka. In de omgeving waren de landeigenaren zo arm dat ze drie dagen zonder brood zaten, dat ze het laatste goudbeslag van de iconen hadden verkocht en geen geld hadden om een gebroken raam te vervangen of het dak te repareren, de ramen stopten ze dicht met kussens, en als het regende zetten ze schalen en emmers op de grond, want de plafonds waren zo lek als een zeef ...

- Heel Rusland is een dorp, knoop dat maar in je oren! Kijk maar om je heen: is dit volgens jou een stad? Het vee stampt iedere avond door de straten, je kunt van het stof je eigen buurman niet zien ...

- Werk smaakt nou eenmaal niet als honing!

- Ik heb eens een keukenmeid gehad, weet je, die doofstom was, en ik gaf die onnozele ziel een keer een halsdoek uit het buitenland, en ze droeg hem tot-ie versleten was binnenstebuiten. Begrijp je? Uit domheid en gierigheid. Ze vond het zonde op doordeweekse dagen de goede kant te dragen, ze zei dat ze daarmee wachtte tot een feestdag, en toen die feestdag kwam was de doek een oud lor ... Zo is het ook met mij ... met mijn eigen leven.

 

- Ze wist al dat ze daar, op de hoeve, kippen, kalkoenen en moestuinen moest bewaken; daar zou ze in de zon verdorren, vergeten door de hele wereld; daar zouden de lange dagen in de steppe jaren lijken te duren, wanneer de einders in een deinende glans verzinken en het zo stil, zo gloeiend heet is, dat je het liefst de hele dag zou slapen, als je niet moest luisteren naar het voorzichtige gekraak van de drogende erwten, het huiselijke gewroet van de kippen in de warme grond, het vredige droevige geroep van de kalkoenen, niet moest letten op de snelle, angstaanjagende schaduw van de havik, niet moest opspringen om met een schrille stem langgerekt "Sjoe-oe!" te roepen.

 

- Ik legde iedere kopeke opzij: geld heeft immers vleugels, het vliegt zo uit je hand!

- Hij was op de leeftijd waarop brave, rustige boeren, die veel en hard hebben gewerkt - en dat had hij zeker, hij werkte al dertig jaar als landarbeider - slecht gaan luisteren en weinig spreken en het met alles wat je zegt eens zijn, terwijl ze intussen iets anders, het hunne, ervan denken.

 

Lees verder in mijn bespreking van het tweede deel van Boenins "Verzamelde werken".

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.