Dvd: Ingmar Bergman: Port of Call

Port of Call (Zweden, 1948): 93 min: Zwart-wit: Regisseur Ingmar Bergman

In het begin van "Port of Call" probeert Berit zelfmoord te plegen door in de haven van Göteborg in het water te springen. Ze wordt gered.

Gösta heeft een aantal jaren gevaren. Hij werkt nu op het dok van Göteborg. Bij het uitgaan komt hij Berit tegen en ze beginnen een verhouding. Wat Berit niet heeft verteld is dat haar ouders gescheiden zijn, dat haar moeder niet met haar overweg kon en dat ze is overgedragen aan de jeugdzorg.

"Port of Call" is een erg mooie romantische film met een sombere ondertoon. Een vriendin van Berit laat abortus plegen en komt hierbij om het leven. Opnieuw een film van Bergman waar ik met plezier naar heb gekeken.

Op IMDB krijgt "Port of Call" van bijna 1.850 mensen een waardering van 6,6.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dr. Seuss: The King's Stilts

Dr. Seuss: The King's Stilts (Verenigde Staten, 1939): 48 blz: Uitgeverij Random House

Het koninkrijk van Binn was aan drie kanten omringd door de zee. De zee lag hoger dan het land en het land werd alleen beschermd door reusachtige bomen die het water buiten hielden. Helaas smaakten de wortels van deze bomen bijzonder lekker voor een bepaald soort vogels: de Nizzards. Om de bomen te beschermen tegen de Nizzards had koning Birtram uit de hele wereld de grootste en de slimste katten verzameld om de Nizzards weg te jagen. Overdag bewaakten 500 katten de bomen en 's nachts 500 andere katten.

Koning Birtram was ook erg plichtsgetrouw. Hij stond om 5.00 uur 's morgens op en werkte tot 17.00 uur 's middags. Dan was hij vrij, pakte hij zijn stelten en ging samen met zijn page op zijn stelten rondrennen.

Natuurlijk was er een hele nare man die al dat geren op stelten maar niets vond.

Ik citeer de eerste anderhalve bladzijde:
- Naturally, the King never wore his stilts during business hours. When King Birtram worked, he really worked, and his stilts stood forgotten in the tall stilt closet in the castle's front hallway.
 There was so much work to be done in the Kingdom of Binn, that King Birtram had to get up every morning at five. Long before the townsfolk and the farmers were awake, the King was splashing away in his bath. It was right there, in fact, that his day's work began. With his left hand he could bathe with his royal bath brush, but his right hand he always had to keep dry for signing the important papers of state.

Ik vind "The King's Stilts" opnieuw een origineel en prachtig getekend kinderboek.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Ingmar Bergman: Music in Darkness

Music in Darkness (Zweden, 1948): 83 min: Zwart-wit: Regisseur Ingmar Bergman

Bengt heeft zijn gezichtsvermogen verloren toen hij tijdens militaire dienst een puppy probeerde te redden. Zijn vriendin heeft hem in de steek gelaten.

Het dienstmeisje Ingrid leest boeken aan hem voor uit liefde voor hem. Hij is een begaafd pianospeler, maar hij beklaagt zich en wil eigenlijk nergens meer zijn best voor doen. Op aandringen van Ingrid gaat hij naar Munchen om te proberen om daar toegelaten te worden tot de muziekschool. Hij wordt niet toegelaten en moet met allerlei baantjes in zijn onderhoud voorzien. Een paar jaar later keert hij terug naar Zweden en ontmoet Ingrid opnieuw, die nu een vriend heeft.

Volgens het boek dat ik over Bergman heb (The Bergman Archives van Taschen) was "Music in Darkness" de eerste film van Bergman waarmee winst werd gemaakt. Er komt een korte naaktscène in voor als Ingrid zich uitkleedt om zich te wassen. Op zich niet heel bijzonder, maar we praten wel over 1948.

"Music in Darkness" is opnieuw een film van Bergman waarmee ik mij prima vermaakt heb.

Op IMDB krijgt "Music in Darkness" van iets meer dan 1.000 mensen een waardering van 6,5.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Dr. Seuss: The seven Lady Godivas

Dr. Seuss: The seven Lady Godivas (Verenigde Staten, 1939): 81 blz: Uitgeverij Random House

Volgens een oude Engelse legende was lady Godiva een adellijke vrouw die naakt op haar paard door de straten van Coventry reed om haar man ertoe te bewegen de belastingen te verlagen. Volgens een latere versie mocht niemand naar haar kijken, maar een kleermaker genaamd Tom kon de verleiding niet weerstaan en tegenwoordig is Peeping Tom een synoniem voor een gluurder of voyeur (bron Wikipedia). Dr. Seuss heeft een mooi verhaal gemaakt dat geïnspireerd is door deze legende en waarin sprake is, niet van één, maar zelfs van 7 lady Godivas en uiteraard ook van 7 Peeping Toms, hoewel die in het verhaal van dr. Seuss 7 verschillende namen hebben..

Op de 15e mei van het jaar 1066 riep lord Godiva zijn 7 dochters bijeen om voor hem te verschijnen in de grote zaal van zijn kasteel. Lord Godiva wil te paard naar de slag bij Hastings, het paard werkt echter niet mee, werpt lord Godiva uit het zadel en die komt te overlijden.

Het geval wil nu dat alle 7 zussen verloofd waren. De oudste zus lady Hedwig Godiva stelde voor dat ze om te verdienen om te mogen trouwen ze allemaal te paard de wereld moesten verkennen en met een paardenwijsheid thuis moesten komen.

Bladzijdes 20 en 22:
- Seven hands clasped over Lord Godiva's remains. Seven tongues spoke. Seven pledges were uttered. "I swear," swore each, "that I shall not wed until I have brought to the light of this world some new and worthy Horse Truth, of benefit to man." It was an oath of heroic proportions. How long this Horse Truth Quest might take was something no Godiva knew. But each one knew she was sad and sick at heart. Each one was in love, each one betrothed.

That night, when the seven Peeping Brothers came to court their ladies, all doors of the Castle Godiva were bolted. Nailed to every door was a copy of the oath. Very sadly, Peeping Tom, Peeping Dick, Peeping Harry, Peeping Jack, Peeping Drexel, Peeping Sylvester and Peeping Frelinghuysen each dropped his bouquet into the moat. Then they all went home to wait.

Ik vind "The seven lady Godivas" een heerlijke bewerking van de oude legende met een prachtige tekst en vooral ook geweldige tekeningen en het eerste meesterwerk van dr. Seuss. "The seven lady Godivas" is ook een van de twee boeken die dr. Seuss heeft geschreven speciaal voor volwassenen. Mijn exemplaar is een facsimile van de eerste druk. Godiva is ook de merknaam van een duur soort Belgische chocolade.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Ingmar Bergman: Crisis

Crisis (Zweden, 1946): 89 min: Zwart-wit: Regisseur: Ingmar Bergman

Lenny is 18 jaar oud en opgevoed door haar tante Ingeborg en ze woont in een klein dorpje. Op een dag komt haar echte moeder Jenny met haar vriend Jack op bezoek. Zij wil dat Lenny met haar meekomt naar Stockholm, waar ze in goede doen is en een luxueuze kapsalon runt. Het zou goed zijn voor de vooruitzichten van Lenny.

Tante Ingeborg is natuurlijk niet blij met dit voorstel, maar Lenny valt voor de charmante Jack, die net even anders is dan de mensen uit het dorp en reist met hen mee naar Stockholm.

"Crisis" is de eerste film die geregisseerd is door Ingmar Bergman en wat mij betreft is het meteen een hele goede film. Bergman moest het vak al filmend leren, kreeg te maken met talloze problemen tijdens het filmen en werd uiteindelijk bijgestaan door de beroemde regisseur Victor Sjoström. De ambities van Bergman waren niet bepaald gering, hij wilde de beste regisseur ooit worden.

Op IMDB krijgt "Crisis" van bijna 2.200 mensen een waardering van 6,5.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

De slechtste films die ik ooit heb gezien

Dit is weer eens een ander lijstje, niet met het beste van, maar juist met de slechtste films die ik ooit heb gezien. Een heel enkele keer zie ik een film die te slecht voor woorden is en zit ik hem om de een of andere reden toch uit. Omdat ik altijd films kijk waar ik een zekere verwachting van heb, komt het zelden voor dat ik een film minder dan drie sterren geef. De onderstaande films zijn alle films die ik ooit heb gezien en met slechts één ster heb gewaardeerd. De cijfers tussen haakjes zijn zoals gebruikelijk die van de IMDB: aantal bezoekers en waardering.

- Salo of de 120 dagen van Sodom: Film van Pier Paolo Pasolini die gemaakt is naar het beruchte boek van Markies de Sade en volgens mij ook bedoeld was om een schandaal te veroorzaken. (50.000, 5,9)

- De Pretenders: Dodelijk vervelende film van Jos Stelling over een aantal jongeren die zich vervelen. Wij vervelen ons met hen mee. (32, 7,2)

- The Blue Lagoon: Soft erotische film met Christoper Atkins en Brooke Shields in de hoofdrollen die na een schipbreuk de liefde ontdekken. (60.000, 5,8)

- La Bète: Van Walerian Borowczyk, pornografische film van bedenkelijk allooi.(4.000, 5,8)

- C'est arrivé près de chez vous: Belgische shockdocumentaire over een seriemoordenaar en verkrachter die tijdens zijn gruweldaden gevolgd wordt door een filmploeg. (34.000, 7,5)

- Russian Ark: Door sommigen hoog aangeschreven film over de Hermitage van de Rus Alexander Sokurov die in één shot is opgenomen. Stomvervelend. (18.000, 7,4)

- Striptease: Film met Demi Moore die ik ooit in de bioscoop heb gezien en waar ik wegens absolute verveling na de pauze naar huis ben gegaan. (41.000, 4,5)

- A hole in my heart: Pornografische film van groot talent Lukas Moodysson over een man die ziet hoe zijn vader een amateur pornofilm maakt. Onbegrijpelijk dat zo'n goede regisseur zo'n waardeloze kutfilm heeft gemaakt. (4.600, 4,5)

Deze films zijn gemaakt met min of meer serieuze bedoelingen, zijn door een redelijk aantal mensen bekeken, zijn zeker niet de laagst gewaardeerde films op IMDB en hebben zo hun aanhangers, waartoe ik dus duidelijk niet behoor.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Ingmar Bergman (scenario): Torment

Torment (Zweden 1944): 97 minuten: Zwart-wit: Regisseur Alf Sjöberg: Scenario Ingmar Bergman

"Torment" van regisseur Alf Sjöberg is de eerste film waaraan Ingmar Bergman heeft meegewerkt, hij heeft het scenario voor deze film geschreven.

"Torment" is gebaseerd op de herinneringen van Bergman aan zijn eigen schoolperiode. Hij was hier niet positief over, het personage Caligula uit de film is gebaseerd op één van zijn leraren.

Hoofdpersoon van de film is Jan-Erik. Hij bereidt zich voor op zijn examen, maar wordt daarbij meer tegengewerkt dan geholpen door zijn sadistische leraar Latijn, die van de leerlingen de bijnaam Caligula heeft gekregen. Op een dag ontmoet hij op straat Bertha, een dronken vrouw, die hij naar huis brengt en waarmee hij een affaire krijgt. Bertha is doodsbang van iemand en Jan-Erik is benieuwd wie die persoon is.

Alf Sjöberg, de regisseur van "Torment" is een volstrekte onbekende. Dat is ten onrechte, want ik vind het gewoon een erg goede film. "Torment" ziet er uit zoals ik van latere films van Bergman gewend ben. De beelden van de kerkdienst in het begin van de film en het schoolgebouw komen zeer realistisch over. Het camerawerk en de muziek van de film zijn geweldig. "Torment" is net geen meesterwerk, omdat het verhaal te ééndimensionaal is, maar wel gewoon een hele goede film.

Toen Bergman het scenario voor "Torment" schreef had hij al 35 theaterproducties geregisseerd. Bergman bleef gedurende de rest van zijn lange leven (hij werd 89) zowel theater- als filmproducties regisseren. Wat betreft het regisseren van films, is het duidelijk dat hij tijdens de opnames van "Torment" zich het vak heeft eigen gemaakt.

Op IMDB krijgt "Torment" van een kleine 3.000 mensen een waardering van 7,3.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Ingmar Bergman

Als afwisseling van het luchtige project om alle boeken van dr. Seuss te bespreken wil ik mij de komende tijd ook bezig gaan houden met de films van Ingmar Bergman. Volgens de IMDB heeft Bergman in totaal 70 films geregisseerd, waarvan ik er het afgelopen jaar een stuk of 20 heb gezien. Ik wil alle 35 films die ik van Bergman heb gaan bekijken en bespreken op mijn blog.

Ingmar Bergman is één van mijn 3 favoriete regisseurs. Ik heb ook een enorm boek van Taschen over Bergman: "The Bergman Archives". De teksten in dat boek zal ik lezen gelijk met het bekijken van zijn films.

Wat maakt de films van Bergman zo bijzonder? Bergman is afkomstig uit de theaterwereld. Zijn films karakteriseren zich door een goed verhaal, sterke dialogen, mooie decors en kostuums en hoofdrolspelers die er goed uitzien. Dit alles is altijd in mooie beelden verfilmd. Ingmar Bergman heeft de naam sombere praatfilms te maken. Dat is ook de reden dat ik pas het afgelopen jaar de belangrijkste van zijn films gezien heb. Dat er in zijn films veel gepraat wordt en dat ze vrij somber van toon zijn, is zonder meer waar, maar ze zijn fantastisch om naar te kijken.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dr. Seuss: The 500 hats of Bartholomew Cubbins

Dr. Seuss: The 500 hats of Bartholomew Cubbins (Verenigde Staten, 1938): 47 blz: Uitgeverij Random House Inc.

Voor de setting van het verhaal over Bartholomew Cubbins en zijn 500 hoeden citeer ik de tweede en derde bladzijde van het boek in zijn geheel:

The Kingdom of Didd was ruled by King Derwin. His palace stood high on the top of the mountain. From his balcony, he looked down over the houses of all his subjects-first, over the spires of the noblemen's castles, across the broad roofs of the rich men's mansions, then over the little houses of the townsfolk, to the huts of the farmers far off in the fields. It was a mighty view and it made King Derwin feel mighty important.

Far off in the fields, on the edge of a cranberry bog, stood the hut of the Cubbins family. From the small door Bartholomew looked across the huts of the farmers to the houses of the townfolk, then to the rich men's mansions and the noblemen's castles, up to the great towering palace of the King. It was exactly the same view that King Derwin saw from his balcony, but Bartholomew saw it backward. It was a mighty view, but it made Bartholomew Cubbins feel mighty small.

Bartholomew had een eenvoudige hoed met een veer. Hij ging op weg naar de stad met een mand vol cranberries om die daar te verkopen. Toevallig was ook de koning in de stad en iedereen moest zijn hoofddeksel afdoen. Zo ook Bartholomew, maar hij heeft zijn hoed nog niet afgedaan of er verschijnt een nieuwe hoed op zijn hoofd. De koning wordt natuurlijk boos.

Vergeleken met het eerste boek van dr. Seuss is het verhaal een stuk complexer. De tekeningen zijn prachtig uitgevoerd in zwart-wit, met als steunkleur rood voor de hoeden. In dit boek zie je al dat dr. Seuss een origineel schrijver en vooral tekenaar is.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Dr. Seuss: And to think that I saw it on Mulberry Street

Dr. Seuss: And to think that I saw it on Mulberry Street (Verenigde Staten, 1937): 32 blz: Uitgeverij Random House Inc.

"And to think that I saw it on Mulberry Street" is het eerste geheel door dr. Seuss geschreven en geïllustreerde kinderboek.

Als hij van huis naar school wandelt, zegt de vader van Marco altijd: "Marco, kijk goed uit je ogen en let op wat er te zien valt." Maar als Marco zijn vader vertelt waar hij is geweest en wat hij gezien denkt te hebben, dan kijkt zijn vader hem streng aan en zegt dat hij teveel fantasie heeft.

Marco ging die dag naar school en het enige dat hij zag was een aftandse wagen die getrokken werd door een paard. Met dat verhaal kan hij toch niet thuiskomen.

Marco maakt er in gedachten een heel ander verhaal van dat eindigt met het verhaal dat hij een olifant zag met twee fabeldieren die meerdere wagens trokken met een heel orkest erin, met een man met een baard die er in een karretje achter rijdt, met een vliegtuig dat confetti strooit, enz, enz.

"Änd to think that I saw it on Mulberry Street" is op zich best een aardig kinderboek, met veel fantasie wat betreft de tekeningen en de tekst, maar je ziet hier nog niet de genialiteit van zijn latere kinderboeken. De tekeningen zijn al wel erg knap.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dr. Seuss

Ik wil dit nieuwe jaar luchtig beginnen met een wat groter project. Mijn blog heet niet meer Erik leest zoals in de begintijd, maar ik wil de komende tijd het werk bespreken van dr. Seuss, mijn favoriete kinderboekenschrijver (en vooral ook tekenaar), een Amerikaan die leefde van 1904 tot 1991.

In het Nederlandse taalgebied is het werk van dr. Seuss tamelijk onbekend. Een aantal van zijn boeken zijn in de jaren 60 en 70 vertaald door Kees en Katja Stip. Sinds 2004 zijn er een aantal nieuwe vertalingen verschenen door Bette Westera. In de Engelstalige wereld is het werk van dr. Seuss wereldberoemd. Zijn boeken zijn nog altijd de bestverkochte kinderboeken ooit, voor die van Roald Dahl en J.K. Rowling.

In de biografie die ik heb staat een lijst met 42 titels die door dr. Seuss zijn geschreven en geïllustreerd. Deze 42 boeken heb ik allemaal in mijn bezit en wil ik de komende tijd één voor één in chronologische volgorde bespreken voor jullie. Het schrijven van mijn stukjes zal vermoedelijk net zo lang of langer duren als het lezen van de boeken, er staan veel tekeningen in en weinig tekst in die boeken.

Wat maakt de boeken van dr. Seuss nou zo bijzonder? Als je een boek van hem openslaat zijn het natuurlijk in eerste instantie de tekeningen die de aandacht trekken. Ik vind dr. Seuss een tekenaar van wereldklasse, hij heeft een grote fantasie en tekent trefzeker allerlei niet bestaande wezens. De teksten lijken van ondergeschikt belang, maar zijn door de eenvoud en vaak ook het rijm bijzonder effectief.

Ik hoop dat jullie de komende tijd met mij mee genieten en dat jullie misschien in de toekomst ook eens een boek pakken van deze bijzondere schrijver en tekenaar.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Waarom ik geen afwasmachine heb

Als mensen bij mij thuis komen, vragen ze zich vaak af waarom ik geen afwasmachine heb. Ik kook immers graag en heb vrijwel dagelijks één of meer eters over de vloer.

Voor mij is het heel simpel. Een belangrijke reden is dat ik in mijn keuken eigenlijk geen ruimte heb voor een afwasmachine. Verder is er nog een andere reden. Als ik meerdere mensen op bezoek heb, dan kan ik het zo regelen dat ik voor ze kook en dat zij de afwas doen. Als je met zijn tweeën de afwas doet, dan is de klus zo geklaard. Als ik voor 6 personen heb gekookt en een niet al te grote afwas heb geproduceerd, dan zijn ze binnen 20 minuten klaar. In de tussentijd hebben de afwassers ook nog de gelegenheid om even bij te kletsen.

Als ik een afwasmachine in huis zou hebben, dan moet die iedere dag ingeruimd worden en vervolgens weer uitgeruimd. Dit is maar iets minder werk dan zelf even de afwas doen. Afwassen kan iedereen (nou ja bijna iedereen, ik heb een vriend die al 20 jaar niet kan afwassen wegens RSI), maar een afwasmachine inruimen kunnen heel veel mensen niet op een handige manier. In plaats van dat mijn vrienden de afwas doen ben ik dan zelf aan het klungelen met het inruimen van mijn afwasmachine.

Ik begrijp natuurlijk dat de meeste huishoudens gebruik maken van een afwasmachine, maar voor iemand alleen zoals ik heeft het niet zoveel voordelen.

 Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Jaaroverzicht 2019: Films en televisieseries

2019 was voor mij zowel in kwantitatief als in kwalitatief opzicht veruit mijn beste filmjaar ooit. Ik heb in totaal maar liefst iets meer dan 200 films en 35 televisieseries gezien. Dit was terug te zien op mijn blog, het overgrote deel van de stukjes die ik dit jaar op mijn blog plaatste had met films te maken (145 van de 232 stukjes).

Ik had me in het begin van het jaar voorgenomen om een top 100 samen te stellen. Dat is gelukt en ik heb een lijst gemaakt met 100 films en televisieseries die ik allen besproken heb en allen zeer de moeite waard vind.

Half maart sneuvelde mijn televisiescherm. Ik heb de gelegenheid aangegrepen om een veel groter nieuw scherm te kopen, met een diagonaal van maar liefst 55 inch. Onnodig om te zeggen dat dat mijn kijkplezier aanmerkelijk vergroot heeft.

Ik heb 3 regisseurs ontdekt waarvan ik een (groot) deel van hun werk heb gezien en die nu mijn 3 absoluut favoriete regisseurs zijn. Het gaat om Satyajit Ray, Ingmar Bergman en Keiji Mizoguchi

Satyajit Ray: Satyajit Ray is een Indiër uit Calcutta die 37 films heeft gemaakt die vrijwel allemaal Bengaals gesproken zijn (Bengaals wordt door slechts ongeveer 20 miljoen mensen gesproken) en die zijn eigen leefwereld als onderwerp hebben. Al zijn films samen schetsen een realistisch en vrij compleet beeld van de Bengaalse samenleving. Van Satyajit Ray heb ik de volgende 5 sterren films gezien: Pather Panchali, Aparajito, The chess players, Mahanagar (Big city), Charulata (The lonely wife), Days and nights in the forest en A distant thunder

Ingmar Bergman: Ingmar Bergman is een Zweedse regisseur die afkomstig was uit de toneelwereld. Zijn films kenmerken zich door een goed verhaal met mooie dialogen, prachtige decors en kostuums en natuurlijke mooie acteurs. Van Ingmar Bergman heb ik de volgende 5 sterren films gezien: Wilde aardbeien, Glimlach van een zomernacht, Het zevende zegel, Wachtende vrouwen, Zomer met Monika, Scenes from a marriage

Kenji Mizoguchi: Kenji Mizoguchi wordt beschouwd als de meest Japanse van de grote Japanse regisseurs. Zijn films hebben meestal aspecten van de traditionele Japanse samenleving als onderwerpen en zijn in hoge mate gestileerd. Alle 8 films die ik van Kenji Mizoguchi heb gezien krijgen van mij 5 sterren. Hij is daarmee de enige regisseur van wie ik meer dan 2 films heb gezien, die allemaal 5 sterren krijgen. Over The crucified lovers heb ik een korte bespreking geschreven.

Verder heb ik in chronologische volgorde de volgende films en televisieseries gezien die ik met 5 sterren heb gewaardeerd:

8- Oorlog en vrede: Verfilming van de klassieker van Tolstoj door Sergej Bondartsjoek.
15- Satantango: Prachtige maar somber stemmende zes uur durende film van Bela Tarr over een dorpje op het Hongaarse platteland ten tijde van het communisme met veel beelden van modder en door de regen lopende mensen en stemmige muziek.
63- The bridges of Madison County: Liefdesverhaal van Clint Eastwood met hemzelf en Meryl Streep in de hoofdrollen.
90- Münchhausen: Prachtige Duitse film uit de oorlogsjaren naar het gelijknamige boek.
- My voyage to Italy: Documentaire van Martin Scorcese over een aantal Italiaanse regisseurs en hun films.
14- The missing picture: Briljante film uit Cambodja van een man die kleipoppetjes heeft gemaakt en beschilderd en ze vervolgens filmt terwijl ze in het landschap staan opgesteld om zo het verhaal van de massamoorden in Cambodja te vertellen. Een documentaire en kunstwerk van grote klasse.
21- The birth of a nation: Eerste echte meesterwerk uit de filmgeschiedenis uit 1915 over de Amerikaanse burgeroorlog.
- Cosmos: Prachtige serie over het heelal, mogelijke reizen door het heelal en de wetenschappelijke ontdekkingen die hebben geleid tot onze kennis over het heelal, gepresenteerd door Carl Sagan.
- Une partie de campagne: Frivole film van Jean Renoir over een uitstapje op het platteland.
- The wind rises: Mooie film van Ghibli (Japanse animatiestudio) over een vliegtuigontwerper.
- Van Dis in Indonesië: Documentaire van de VPRO waarbij Adriaan van Dis door Indonesië reist en met tal van mensen spreekt.
30- Festen: Prachtige Deense film van Thomas Vinterberg over incest.
- Around the world in 80 treasures: Serie waarin 80 van de belangrijkste kunstwerken uit de geschiedenis worden bezocht en besproken door Dan Cruikshank.
85- Krabbé zoekt Picasso: Serie van Jeroen Krabbé over Pablo Picasso met vooral veel aandacht voor de rol van de vrouwen in zijn leven.
21- Jagten: Confronterende film over een man (gespeeld door Mads Mikkelsen) die ten onrechte van kindermisbruik wordt beschuldigd. In mijn ogen één van de allergrootste acteerprestaties ooit.
63- Van Moskou tot Magadan: Eerste documentaire van Jelle Brandt Corstius over Rusland.
- Krabbé zoekt Gauguin: Documentaire van Jeroen Krabbé over Paul Gauguin.
70- The cranes are flying: Russische oorlogsfilm over twee geliefden.
71- The ballad of a soldier: Russische oorlogsfilm over een soldaat die verlof krijgt om zijn moeder op te zoeken.
- Van Moskou tot Moermansk: Tweede documentaire van Jelle Brandt Corstius over Rusland.
6- Seven chances: Film van en met Buster Keaton die een bedrag van 7 miljoen dollar erft op voorwaarde dat hij getrouwd is voor een bepaalde dag. Bevat de mooiste achtervolgingsscene uit de filmgeschiedenis.
- Geboren in een verkeerd lichaam: Briljante pseudodocumentaire van Arjen Ederveen die een Groninger speelt die zich eigenlijk lid van een Afrikaanse stam voelt.
4- The music box: Het absolute meesterwerk van Laurel en Hardy waarin ze een pianola een hele hoge trap op proberen te sjouwen.
62- Van Bihar tot Bangalore: Documentaire van Jelle Brandt Corstius over India.
- De bergen achter Sotsji: Documentaire van Jelle Brandt Corstius over de landen van de Kaukasus.
- Van Dis in Afrika: Adriaan van Dis bezoekt Zuid Afrika, Angola, Mozambique en Botswana.
46- Il Gattopardo: Een van de mooiste Italiaanse films over een rijke aristocratische familie in Sicilië. Met een prachtige Claudia Cardinale.
- The 100 greatest discoveries: Documentaire van Discovery Channel over de 100 belangrijkste wetenschppelijke ontdekkingen en theorieën zoals bepaald door een team van deskundigen.
35- Come and see: Prachtige Russische oorlogsfilm uit 1985 over de oorlog in Wit Rusland in 1943 gezien door de ogen van een jongen van 15.
65- De weg naar Mekka: Documentaire van Canvas waarin de Belg Jan Leyers een tocht maakt vanaf Andalusië, door de islamitische wereld, met als einddoel Mekka.
- The naked chef: Eerste 3 seizoenen kookprogramma's van de nog jonge Jamie Oliver.
64- O' Hanlons helden: Hilarisch reisprogramma waarin de Britse schrijver Redmond O'Hanlon zijn favoriete reizigers uit vooral de 19e eeuw achterna reist.
- La Danse: Le Ballet de l'Opera de Paris: Prachtige documentaire van de Amerikaan Frederick Wiseman over het balletgezelschap van de opera van Parijs.
48- North by Northwest: Prachtige thriller van Alfred Hitchcock over een man die voor een ander wordt aangezien. Een beroemde scene met een sproeivliegtuigje dat hoofdrolspeler Cary Grant achterna zit.
23- The Red Shoes: Prachtige Britse balletfilm uit 1948. Deze film wordt vrij algemeen beschouwd als de beste film over ballet ooit.

Ik heb in 2019 maar liefst 55 films en televisieseries gezien die ik met 5 sterren heb gewaardeerd. Van die 55 heb er 40 nog niet eerder gezien. De vetgedrukte cijfers geven de huidige positie op mijn top 100 weer. De andere cijfers geven ongeveer de positie weer van de nieuwe films die in een eventuele nieuwe editie van mijn top 100+ komen. Dit alles is natuurlijk nog voorlopig en natte vinger werk. The crucified lovers komt ongeveer op plaats 30.

Ik heb ook nog een aantal afleveringen van Monthy Python's Flying Circus gezien, tot en met aflevering 41. Die horen ook thuis hoog in de nieuwe top 100+.

Projecten die ik dit jaar heb gedaan:
- Mijn film top 100
- Het bekijken van zoveel mogelijk films van mijn drie favoriete regisseurs: Ingmar Bergman, Kenji Mizoguchi en Satyajit Ray.
- Samen met vriend P het bekijken van alle afleveringen van Monthy Python's Flying Circus. We zijn eind 2018 gestart en nu gevorderd tot aflevering 41.
- Samen met vriend J het bekijken van alle Bondfilms in chronologische volgorde. We zijn eind november begonnen en nu gevorderd tot het 4e deel.
- Het bekijken van alle VPRO reisdocumentaires die ik kan vinden.
- Het bekijken van alles van Bert Haanstra.
- Het bekijken van alle films van Jos Stelling, uitgezonderd "Het meisje en de dood" uit 2012 die niet in de box zat.

Dit is mijn laatste blog van 2019. Ik wens al mijn lezers een voorspoedig 2020!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Films gezien in december

Dr No: Een tijdje terug heb ik een boxset van de AD gekocht met daarin de eerste 22 Bond-films op dvd. Een vriend van mij vindt de Bond-films leuk en samen met hem wil ik ze in chronologische volgorde gaan bekijken. Een paar Bond-films behoorden tot de eerste films die ik op een groot scherm zag, in de aula van het Pauluslyceum, de middelbare school in Tilburg waar ik leerling was.
"Dr No" is de allereerste Bond-film uit 1962 met Sean Connery als geheim agent James Bond. Toen deze film gemaakt werd kon men niet vermoeden dat de Bond-films zo'n groot succes zouden worden en de langstlopende serie uit de filmgeschiedenis. Sean Connery was bij een verkiezing van Mr. Universe als tweede geëindigd voordat hij gecast werd als James Bond. Voor vele Bond-fans is hij nog steeds de enige echte James Bond. De typische kenmerken van de Bond-films zijn in deze eersteling al aanwezig: een knappe held, mooie vrouwen als tegenspeelsters, een boosaardige schurk en veel techniek. Ook drinkt James Bond al Martini: "Shaken not stirred". Vergeleken met latere Bond-films ligt het tempo veel lager, wat zorgt voor een rustigere kijkervaring. ***

O' Hanlons helden: Twee prachtige serie reisprogramma's van de VPRO, waarin de Engelse schrijver Redmond O' Hanlon zijn favoriete ontdekkingsreizigers uit vooral de 19e eeuw nareist. Het leukste onderdeel van de serie is de persoon van Redmond O' Hanlon zelf die een geweldig gevoel voor humor heeft.

From Russia with love: Tweede Bond-film met Sean Connery. In vergelijking met de eerste film nog wat meer actie en het ziet er allemaal wat gelikter uit. Leuk vind ik dat een groot deel van deze film zich afspeelt in Istanbul, waar ik ook geweest ben. Ik vind deze tweede Bond-film iets beter dan de eerste. ***

La Danse: Le Ballet de l'Opera de Paris: Prachtige documentaire van de Amerikaan Frederick Wiseman over het balletgezelschap van de opera van Parijs. *****

Goldfinger: Derde Bond-film met Sean Connery, is in de ogen van de meeste Bond-liefhebbers het hoogtepunt in de serie. De slechterik in deze film is de Duitser Gert Frobe, die waarschijnlijk de beroemdste slechterik uit de hele serie is. Sommige dingen uit de film wist ik me nog te herinneren van vroeger: de vrouw die dood aangetroffen wordt bedekt met goudverf, de levensgevaarlijke hoed van de helper van Goldfinger en het plan bij Fort Knock's. Een erg onderhoudende film. ****

The pretenders: De vierde film van Jos Stelling en ook de vierde film van hem die ik heb gezien. Veel Nederlandse films staan al niet bekend om hun geweldige acteerwerk, maar ik vind het acteerwerk in "The pretenders" abominabel, geen enkel moment heb ik het idee gehad naar echte mensen te kijken. De film speelt zich af in een snackbar in Utrecht waar een aantal jongeren zich loopt te vervelen. De toeschouwer verveelt zich met hen mee. Niet de allerslechtste Nederlandse film die ik ooit zag, maar hij komt een heel eind in die richting. *

De Illusionist: Komische film zonder dialogen met in de hoofdrollen Freek de Jonge en Jim van der Woude **

De Wisselwachter: Film die zich afspeelt op een verlaten treinstation ergens in Schotland waar een knappe vrouw strandt en een relatie krijgt met de wisselwachter. ***

De vliegende Hollander: Zeer ambitieuze film die zich afspeelt tijdens de 80-jarige oorlog. Soms erg mooi om naar te kijken, maar de muziek vind ik niet zo mooi en veel te nadrukkelijk aanwezig en ik vraag mij af waar het goed voor is dat in de film niet alleen Nederlands, maar ook Frans en Italiaans wordt gesproken. ***

No trains no planes: Komische film over een man die weg van alles wil en de verwikkelingen in een café. Leuke rollen voor Ellen ten Damme en Katja Schuurman. ***

Erotic tales: 3 korte films van net geen 30 minuten die op zich vrij aardig zijn, maar net iets te weinig aan de verbeelding overlaten. ***

Duska: Film over een filmrecensent die onverwacht en ongewenst bezoek krijgt van een Rus, aan wie hij ooit zijn adres heeft gegeven. Ik heb niet veel met de humor in deze film. **

North by northwest: Prachtige film van de meester Alfred Hitchcock over een man die verward wordt met een ander. Twee briljante scenes, één met een sproeivliegtuigje dat Cary Grant achtervolgt en de scene op Mount Rushmore. *****

Spoorloos: Thriller van George Sluizer naar het boek "Het gouden ei" van Tim Krabbé. Al snel wordt duidelijk wie de dader is. Prachtige rollen van vooral Johanna ter Steege en de Fransman die de booswicht speelt. Henny Vrienten laat in deze film horen waarom hij zo'n geweldige componist van filmmuziek is. In grote delen van de film hoor je helemaal geen muziek, alleen de gesprekken en de achtergrondgeluiden. Als je de muziek wel hoort, dan verhoogt dat de spanning. Hoewel ik geen fan van thrillers ben, vind ik dit een van de betere Nederlandse films die ik ken. ****

Amadeus: Gelikte Hollywoodfilm van Milos Forman waarin het leven van Wolfgang Amadeus Mozart verteld wordt door zijn rivaal Antonio Salieri. ****

The red shoes: Prachtige Britse film  uit 1948 met een lange balletscene. *****

Thunderball: De organisatie Spectre kaapt een vliegtuig met 2 atoombommen aan boord en James Bond moet het maar oplossen. Een onderhoudende Bondfilm met veel onderwaterballetten. ****

Ballets Russes: Het Ballet Russes is de naam van het beroemde balletgezelschap van Serge Diaghilev opgericht in 1909. Na diens dood ontstonden er twee met elkaar concurrerende balletgezelschappen: Les Ballets Russe de Monte Carlo en het Original Ballet Rusee. In de documentaire "Ballets Russes" worden door een aantal oude dansers en danseressen van deze 2 gezelschappen herinneringen opgehaald. De documentaire wisselt beelden van de interviews af met oude archiefopnamen waarop de geïnterviewde dansers en danseressen in volle glorie te zien zijn. Ik heb deze documentaire min of meer bij toeval gezien omdat hij in een box met 4 balletfilms zat. Ik vind het een meer dan goede documentaire, maar ik vermoed dat er niet zo heel veel mensen geïnteresseerd zullen zijn in oude balletgeschiedenis en in oude fragmenten van balletten. ****

Romeo & Juliet: Uitvoering van dit ballet op de muziek van Sergej Prokofjev door sterrenduo Rudolf Nureyev en Margot Fonteyn. Ik vind het verhaal van de film vrij moeilijk te volgen, maar de dansen zien er goed uit. ***

Crocodile Dundee: Beroemde Australische televisiepresentator Paul Hogan speelt Mick "Crocodile" Dundee, een krokodillenjager die tijdens het vissen door een krokodil is aangevallen en het heeft overleefd. Het romantische verhaaltje is flinterdun en de film zit vol met clichés, maar de hoofdrolspeler heeft een charmante uitstraling en de humor is vriendelijk. Een erg grappig scene vind ik als Mick samen met zijn vriendin in New York wordt aangevallen door een paar zwarte jongens met een mes. Zijn vriendin maant hem aan om snel zijn portemonnee te overhandigen, waarop Mick zegt: "Ach die jongens maken een geintje, dat is toch geen mes" en vervolgens trekt hij een mes tevoorschijn dat drie keer zo groot is als het mes van de jongens, die snel de benen nemen. ***

Solaris: Pretentieuze remake van de beroemde klassieker van Andrej Tarkovsky. Wie het origineel niet gezien heeft zal waarschijnlijk weinig van deze film begrijpen en wie zoals ik wel de film van Tarkovsky heeft gezien vraagt zich de noodzaak van deze remake af. Ik ben al geen groot fan van het origineel, maar de remake is beduidend minder. **

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Jaaroverzicht 2019: Boeken

In 2019 heb ik bijzonder weinig gelezen, als ik goed tel kom ik tot de onder genoemde 37 titels. In tegenstelling tot in andere jaren is dit geen lijstje met mijn favoriete boeken van het jaar, maar een lijstje met alle boeken die ik in 2019 gelezen heb.

Ik heb geen enkele roman gelezen.

Twee verhalenbundels: het debuut van Maarten Biesheuvel: In de bovenkooi
en van Sanneke van Hassel: De ochtenden. Na lezing van deze bundel was ik enthousiast. Nog geen half jaar later kan ik me werkelijk niets, maar dan ook helemaal niets meer, van deze bundel herinneren.

Het boekenweekgeschenk van 1983:
Wim Kan: Soms denk ik wel eens bij mijzelf

Nederlands beroemdste kinderboek:
Annie M.G. Schmidt & Fiep Westendorp (tekeningen): Pluk van de Petteflet

De heerlijke erotische tekeningen van:
Peter van Straaten: Aanstoot

Prachtige serie graphic novels en boeken van het jaar:
Keiji Nakazawa: Gen Barrevoets in Hiroshima: deel 1-6 (van 10 delen)
Een andere prachtige graphic novel van groot Nederlands talent:
Aimée de Jongh: Taxi
Ook van Aimée de Jongh: Snippers 1 & 2: Grappige stripjes over haar eigen leven die eerder verschenen in de Metro.
Jeugdsentiment: Van de serie Michel Vaillant las ik "Wereldkampioen". Toen ik jong was vond ik deze serie wel aardig, nu vind ik het de moeite van een bespreking niet waard.
Van het duo Schuiten en Peeters las ik 3 graphic novels uit de serie "De duistere steden": "De koorts van Urbicande", "De toren" en "De archivaris".

Geschiedenis van een man die in mijn ogen beter tot zijn recht komt als televisiepresentator dan als schrijver:
Maarten van Rossum: Heeft geschiedenis nut?

Drie mooie biografieeën waarvan twee over de geweldige Indiase regisseur Satyajit Ray:
Andrew Robinson: Ray
Marie Seton: Ray
Jeroen Thijssen: Johannes van Dam

Een reisverhaal en een boek van Carolijn Visser over de verzorgingshuizen in Zeeland:
Willem Dieleman: Pancake adventures
Carolijn Visser: Zeeuws geluk

Beroemd boek van een Spaanse jezuïet uit de 17e eeuw hoe je voordeel kunt halen uit de contacten met andere mensen toegespitst op mensen die vooruit willen komen in de hogere kringen:
Baltasar Gracian: Handorakel of de kunst van de voorzichtigheid

Een in mijn ogen beroerd geschreven handboek voor het schrijven van recensies:
Wam de Moor: De kunst van het recenseren van kunst

Vijf prachtige fotoboeken waarbij het boek van Alain Laboile mijn op één na favoriete boek van het jaar is.
Alain Laboile: At the edge of the world: Franse fotograaf die zijn kinderen heeft gefotografeerd terwijl ze opgaan in hun activiteiten.
Frans Lanting: Into Africa: Boek met een verzameling van de foto's die de Nederlandse natuurfotograaf heeft gemaakt in Afrika. Bevat veel foto's die al eerder gepubliceerd zijn.
Steve McCurry: Rio: Uitgave van de Pirelli-kalender waarbij Steve McCurry foto's heeft gemaakt van mooie vrouwen tegen de stadse achtergrond van Rio de Janeiro.
Bas Meeuws: Prachtige bloemenstillevens gecomponeerd met photoshop.
Marco Verschoor: Madagascar: Over een reis door Madagascar van 3 weken samen met zijn vriendin.

Zes overzichtswerken over films. Dit jaar ben ik veel meer bezig geweest met het bekijken van films en televisieseries dan met het lezen van boeken:
Edward Buscombe: Cinema today
1001 films: De meest spraakmakende films aller tijden
Patrick Duynslaegher: Blik op zeven
David Parkinson: History of film
Radio Times Guide to Films 2017
The rough guide to film

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Uit eten in Houten: Chinees & Sushi restaurant Ming Ming

Gisteren heb ik met een vriend gegeten bij restaurant Ming Ming, gelegen aan het Rond in Houten.

We kozen allebei voor de all you can eat deal voor 27,50 euro per persoon. We hadden allebei zin in sushi, dus we hebben vrijwel uitsluitend sushi besteld, in totaal 4 gangen met telkens 10 sushi per gang.

Met mijn smaak leek wat vreemds aan de hand. De eerste gang van 5 sushi smaakte werkelijk uitzonderlijk goed (9,5). Ik had ook een kop wantansoep genomen, die redelijk van smaak was (7).

De volgende 3 gangen smaakten mij veel minder dan de eerste gang, maar nog steeds goed (8). Ik vraag mij af of dat grote verschil in smaakbeleving aan mij lag, of dat de eerste gang gewoon veel beter was.

Als drank serveerden ze geen kraanwater en uit het fonteintje bij het toilet kwam niet veel water. Ik heb slechts één flesje cola gedronken, Pepsi, die ik veel minder lekker vind dan de Coca-Cola.

Als afsluiting van het diner kreeg ik 2 bolletjes frambozenijs die slecht smaakten (6).

Als je alleen voor de sushi gaat, dan ben je bij Ming Ming wel aan het juiste adres. De keus van andere gerechten bestond veelal uit gefrituurde gerechten, waar ik niet zo'n fan van ben. Als je wat meer wilt dan alleen sushi kun je beter bij bijvoorbeeld Umami eten. Umami ligt in Utrecht aan de Oude Gracht en zal voor mensen die niet in Houten wonen sowieso een logischer keus zijn.

De uren na het eten had ik geen voldaan gevoel in mijn buik zoals gewoonlijk na een geslaagde maaltijd, maar voelde ik mij een beetje draaierig. Zou het aan de maaltijd gelegen hebben, of was ik een beetje ziek?

De afgelopen nacht heb ik gelukkig nergens last van gehad en heb ik redelijk geslapen, dus met eventuele toevoegingen aan het eten zal het wel meevallen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bas Meeuws: Flower Pieces

Bas Meeuws: Flower Pieces: A Photographic Journey around the World (Nederland, 2019): 351 blz: Uitgeverij Lannoo

"Flower Pieces" is een fotoboek met werkelijk fenomenale afbeeldingen van stillevens van bloemen die Bas Meeuws heeft samengesteld met photoshop. De afbeeldingen zijn geïnspireerd door schilderijen met bloemenstillevens uit de Gouden eeuw.

Bij het maken van zijn foto's werkt Bas Meeuws zoals een bloemschikker. De basismaterialen zijn daarbij de vele duizenden foto's die hij heeft gemaakt van bloemen, gedeelten van bloemen, vazen, insecten en vogels. Bas Meeuws gaat daarmee aan de gang. Hij begint met een vaas, voegt een bloem toe, nog een, nog eentje, een insect hier en daar, net zo lang tot hij helemaal tevreden is met het resultaat.

De foto's mogen er wezen. In dit boek zijn de teksten duidelijk van ondergeschikt belang. Wat ik wel vreemd vind is dat de teksten niet in het Nederlands zijn zoals je bij een Nederlandstalige uitgever zou verwachten, maar in het Engels en, je gelooft het niet, in het Chinees. Wat daar de bedoeling van is, is mij volstrekt onduidelijk. Misschien zijn ze in China groot liefhebber van dit soort foto's, maar zelfs dan had een Nederlandstalige versie van dit boek niet misstaan.

Ik ben over het algemeen geen fan van dit soort foto's of het werken met photoshop, maar de foto's van Bas Meeuws zijn geweldig om naar te kijken. Ik zou best één van zijn foto's aan de muur willen hebben hangen.

  

Klik hier voor foto's van Bas Meeuws.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Schuiten (tekeningen) en Peeters (tekst): De koorts van Urbicande

Schuiten (tekeningen) en Peeters (tekst): De koorts van Urbicande (België, 1984): 94 blz: Vertaling René van de Weijer: Uitgeverij Casterman

"De koorts van Urbicande" begint met een rapport van 7 bladzijden van de urbatect Eugen Robick aan de commissie der hoge instanties van de stad Urbicande. Op de 2e bladzijde van dit rapport staat: "Maar al snel was ik mezelf weer meester en begon ik de diepte van onze kunst te ontdekken. Ik begreep dat in alle omstandigheden eenvoud de voorkeur geniet boven gekunsteldheid; dat één enkel effect, consequent volgehouden, meer oplevert dan duizend vondsten; dat het totaalbeeld vóór het detail moet komen."

Deze uitspraak kan men van toepassing beschouwen op "De koorts van Urbicande" als geheel. De urbatect Eugen Rodick heeft op zijn bureau een kubus liggen die gevonden is bij graafwerkzaamheden. Eugen beseft het nog niet maar de kubus blijkt een levend wezen te zijn dat flink groeit. Aan de hoekpunten van de kubus komen knoppen en de zijden verlengen zich gestaag.

Deze originele vondst is vakkundig uitgewerkt. Eugen valt achter zijn bureau met de kubus erop in slaap en als hij wakker wordt is de kubus deels met hem vergroeid. Enige uren later is de kubus zodanig gegroeid dat hij weer vrijkomt. De kubus blijft doorgroeien in alle richtingen zodat hij de gebouwen van Urbicande omhult. De kubus vormt steeds een organisch geheel met zijn omgeving.

De noordelijke en de zuidelijke oever van Urbicande zijn verbonden door 2 bruggen. Eugen had een aanvraag ingediend voor een derde brug. Nu blijkt dat niet nodig, de kubus vormt tal van verbindingen tussen de noordzijde en de zuidzijde. Op een gegeven moment stopt de kubus met groeien. Eugen stelt voor om de gebouwen van Urbicande te laten integreren met de kubus.

"De koorts van Urbicande" moet het hebben van één enkele vondst die op een geniale wijze is uitgewerkt. De architectonische details en de groei van de kubus vind ik zeer overtuigend getekend. De weergave van de mensen vind ik iets minder overtuigend, maar al met al durf ik dit boek toch rustig een meesterwerk te noemen.

Van hetzelfde duo las ik 2 andere delen van de serie "De duistere steden": "De toren" en "De archivaris". Deze 2 delen vond ik iets minder indrukwekkend en krijgen van mij 4 sterren.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Aimée de Jongh: Snippers

Aimée de Jongh: Snippers 1: Het is weer zo'n dag (Nederland, 2013): 47 blz: Uitgeverij Strip2000
Aimée de Jongh: Snippers 2: No problemo! (Nederland, 2013): 47 blz: Uitgeverij Strip2000

Na het lezen van haar meesterwerk "Taxi" heb ik mij voorgenomen om alle stripboeken van Aimée de Jongh die ik te pakken kan krijgen, te gaan lezen.

Vanaf 2011 tot 2017 tekende Aimée de Jong dagelijks een stripje voor het dagblad Metro. Deze stripjes zijn voor een groot deel autobiografisch en geven grote en kleine voorvallen uit het leven van Aimée en haar huisgenoot Stef weer. De stripjes zijn vaak erg humoristisch en getekend in een stijl die doet denken aan de ook door mij bewonderde Groningse striptekenares Barbara Stok. Van deze stripjes zijn 9 verzamelbundels gemaakt "Snippers 1-9", waarvan ik nu de eerste 2 heb gelezen. Deze stripjes zijn op zich niet echt wereldschokkend, maar erg leuk om even tussendoor te lezen en ze toveren vaak een glimlach op mijn gelaat.

Hieronder een stel citaten uit deze eerste 2 delen (zonder de bijbehorende tekeningen):

- Aimée met vriendje. A: Ik vond het echt een leuke date! V: Ik ook! A: Nooit geweten dat je zoveel van techniek weet ... V: Ach ja ... Het is mijn passie hè. A: Dus ... Wil je mee naar binnen? V: Ik dacht dat je het nooit zou vragen! A: Want mijn computer wil sinds vanmorgen niet meer opstarten ...

- Als kind hoorde ik vaak hetzelfde ... Mama, ik heb honger! Honger? De kindjes in Afrika, die hebben pas honger! Dan dacht ik aan wat die arme kindjes allemaal te verduren hadden ... Mama, ik zit vol! Vol? Die kindjes in Nederland, die zitten pas vol!

- In de trein. Mamaa! ik heb honger! Benjamin, niet schreeuwen in de trein. Honger. Benjamin! Niet schreeuwen in de trein! Wèèèèèh! Benjamin! Niet schreeuwen in de trein!

- Stef?  Ik moet je iets opbiechten ... Ik vind je al een tijdje leuk. Wat?! Wauw. Eh ... ik vind jou eigenlijk ook wel ... 1 April hahahahaha Oh! Haha! Trut.

- Stef, waarom doet mijn internet het niet? Hmmm. Geen verbinding ... Je weet wat dat betekent! PANIEK! Nee. De router opnieuw opstarten. Oh.

- Aimée loopt door de regen en er staat een man onder een paraplu. Man vraagt: Zal ik 'm ietsje boven uw hoofd houden? A: Als dat mag? Vervolgens houdt de man de paraplu zo onhandig vast dat het water op Aimée druipt.

- Aimée en Stef zitten samen op de bank. A: Pfff ... Ik ga volgende week echt diëten. S: Goed idee. A (schreeuwend) BEDOEL JE DAT IK DIK BEN?!

- Stef loopt met een baby door het park. Er komen allemaal jonge vrouwen op hem af: Oooh! Wat een schatje! Koetjie koetjie koee! Zo lief! Kijk nou, die oogjes! Stef brengt de baby terug. Bedankt dat ik Alex weer mocht lenen, werkt beter dan die datingsites!

- Aimée zit met een kind aan tafel dat zijn bord niet leeg wilt eten. Dit is Ben, een heel blij biggetje. Maar Ben weet niet dat hij vandaag geslacht wordt. Hij wordt eerst verdoofd, zodat hij niks meer voelt. Daarna wordt hij door een pin in zijn hoofd gedood. En na de ontharing worden al zijn organen eruit gehaald. En dat heeft die arme Ben allemaal voor jou doorstaan. Dus eet je bord leeg.

- Aimée en Stef zitten op de bank. A: Nemen we nog een kerstboom dit jaar? S: Tuurlijk! Zielig voor die boom eigenlijk. A: Hoezo? S: Stel je voor dat je benen werden afgezaagd, dat je bij iemand in de woonkamer werd gezet. En dat je haren uitvallen, terwijl je eigenaar je volhangt met kerstballen ... A: Stef ... Volgens mij heb je net een nieuwe horrorfilm bedacht.

- Aimée doet boodschappen. "Shampoo voor blond haar" ... "Shampoo voor vet haar" ..."Shampoo voor droog haar" ... Nou moe ... Hebt u ook gewoon shampoo voor NAT haar?

- Stef zit bij een vriend. S: Blij dat ik hier zit, Aimée heeft last van PMS. V: Waar staat dat voor? S: Ik weet het niet precies, maar ik heb een vermoeden.  Prikkelbaar, moeilijk en Superchagrijnig!

Na het lezen van "Snippers 1 en 2" ben je nog niet voorbereid op haar meesterwerk "Taxi", maar je ziet duidelijk dat ze talent heeft. 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: The Red Shoes

The Red Shoes (Groot Brittannië, 1948): 127 min: Regisseurs Michael Powell & Emeric Pressburger

"The Red Shoes" is een Britse balletfilm gemaakt door het duo Powell en Pressburger gebaseerd op het beroemde sprookje van Andersen.

Impresario Boris Lermontov leidt een balletgezelschap. Op aandringen van een rijke Russische gravin mag haar nichtje Victoria die goede kritieken als danseres heeft ontvangen, bij hem auditie doen. Lermontov ziet wel wat in haar en neemt haar aan.

Een andere ballerina Irina Bolkonskaja, de ster van het gezelschap besluit na een tournee in Parijs te trouwen en wordt door Lermontov bruusk aan de kant gezet. Lermontov vraagt aan Victoria of ze zijn prima ballerina wilt worden.

"The Red Shoes" is enerzijds het verhaal van het balletgezelschap van Lermontov en anderzijds dat van de danseres Victoria die moet kiezen tussen haar carrière als danseres en de liefde. Halverwege de film zit een adembenemende balletscene van zo'n 17 minuten. Diegenen die het sprookje hebben gelezen weten dat het verhaal waarschijnlijk niet goed afloopt.

"The Red Shoes" wordt vrij algemeen als de beste balletfilm ooit beschouwd. Ik heb te weinig balletfilms gezien om daarover te kunnen oordelen. Ondanks het feit dat ballet me niet overmatig interesseert vind ik dit een sublieme film.

"The Red Shoes" krijgt op IMDB van bijna 27.000 mensen een waardering van 8,2 en staat daarmee op plaats 220 van de hoogst gewaardeerde films.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Marco Verschoor: Madagascar

Marco Verschoor: Madagascar (Nederland, 2019): 2 delen: ongeveer 200 blz per deel

Ongeveer één keer per jaar is het feest bij mij, dan komt mijn vriend Marco met zijn nieuwste fotoboek. Gisteren kwam hij met zijn boek over Madagascar in twee delen.

Marco heb ik leren kennen tijdens mijn studie Fysische Geografie in Utrecht. Marco was al een enthousiaste fotograaf voor zijn studie, ik ben begonnen met fotograferen tijdens een fietstocht naar Istanbul in 1988.

Grappig is dat wij als fotograaf allebei dezelfde voorkeur hadden wat betreft het maken van foto's: wij wilden fotograferen tijdens onze reizen en daarbij vooral mensen fotograferen en het dagelijkse leven op straat vastleggen. Zeg maar zoiets als wat illustere fotografen als Henri Cartier-Bresson en Ed van der Elsken al ver voor onze tijd deden.

In die begintijd (zeg maar tot 1994) was ik wat reislustiger en durfde ik wat meer foto's van mensen op straat te maken. Marco zag dat ik en Eddie, een gezamenlijke vriend van ons, dat deden en nam dat over in zijn eigen foto's. Ik kan dus zeggen dat ik Marco heb beïnvloed.

In de loop der jaren ben ik steeds minder gaan reizen en fotograferen en Marco juist steeds meer. Marco ontwikkelde zich langzamerhand tot een geweldige amateurfotograaf, want hij fotografeerde uitsluitend voor zijn plezier en voornamelijk tijdens vakanties.

Op een gegeven moment is hij overgestapt naar een digitale camera en is hij begonnen met het maken van fotoboeken. Ik heb fotoboeken van Marco van de volgende reizen:
- India & Nepal: 2007
- Oezbekistan: 2012
- Istanbul: 2013
- Iran: 2014
- Jordanië: 2015
- Bombay: 2017
- Iran: 2018
- Madagascar: 2019

Ik vind zijn fotoboeken steeds beter worden. Het hangt natuurlijk ook af van het gebied waar je reist, maar ik zie dat Marco een steeds beter oog krijgt voor zijn onderwerpen en dat zijn boeken ook steeds beter vormgegeven zijn.

Marco heeft samen met zijn vriendin Conny een reis gemaakt door Madagascar van 27 juni tot 20 juli 2019. Ze zijn ongeveer van het meest zuidwestelijke deel van Madagascar naar het noordoosten gereden. Ze hadden daarbij gedurende de hele periode een wagen met chauffeur gehuurd. Wat erg fijn voor Marco is, is dat Conny ook zeer enthousiast meefotografeert. Ze is misschien niet zo fanatiek als Marco, maar een flink aantal van de foto's in het boek zijn van haar hand.

Als altijd bij de boeken van Marco, ligt ook in deze 2 boeken de nadruk op foto's van mensen, zowel portretfoto's als mensen in het straatbeeld. Af en toe staan er ook foto's in van landschappen of van het planten- of dierenleven.

Ik vind Marco een geweldige fotograaf. Ik verzamel al een aantal jaren mooie fotoboeken van voornamelijk professionele fotografen. Ik vind dat de boeken van Marco vergelijkbaar zijn met de mooiste van die boeken. Eigenlijk kan ik wel zeggen dat Marco (en Conny!) de reizen en de foto's maken die ik had willen maken als ik gezond was gebleven.

Ik klets natuurlijk wel een eind weg over de mooie foto's die Marco maakt, maar waar kun je die vinden? Voorlopig nog nergens, maar ik hoop Marco zo ver te krijgen dat hij (eventueel bijvoorbeeld op mijn blog) een aantal van zijn foto's wil publiceren op het internet.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Amadeus

Amadeus (Verenigde Staten, 1984): 155 min: Regisseur Milos Forman

"Amadeus" vertelt het levensverhaal van Wolfgang Amadeus Mozart gezien door de ogen van zijn rivaal Antonio Salieri. In het begin van de film zien we een oude Salieri die bezoek krijgt van zijn arts. Salieri vraagt aan zijn arts of die verstand heeft van muziek. De arts heeft vroeger muziek gestudeerd en antwoordt bevestigend. Dan speelt Salieri een paar stukjes muziek voor hem die hij vroeger gecomponeerd heeft. De arts heeft ze nooit gehoord. Vervolgens speelt Salieri een stukje van Mozart en de arts begint meteen mee te zingen.

Mozart was een wonderkind, al op zijn zesde jaar speelde hij piano voor vele vorstenhuizen. Op zijn twaalfde had hij al zijn eerste opera gecomponeerd. Salieri was hofcomponist aan het hof van keizer Jozef 2 in Wenen. Mozart maakt zijn opwachting als componist. Hij is een losbol, maar brutaal en zelfverzekerd als het zijn muziek betreft. Salieri begrijpt niet hoe het kan dat zo'n onbenullige man zulke goddelijke muziek kan maken.

"Amadeus" volgt min of meer getrouw het leven van Mozart en de ontwikkeling van zijn muziek. De rollen van de ascetische Salieri en de losbol Mozart worden voortreffelijk gespeeld. De acteur die Salieri speelde heeft voor zijn rol een Oscar gekregen, degene die Mozart speelde niet, hoewel ik zijn rol eigenlijk nog indrukwekkender vind. Ook de rol van Stanzi (Constance, de vrouw van Mozart) is indrukwekkend.

Dan mijn probleem met deze film. "Amadeus" is een grote Hollywoodfilm waaraan zeer veel geld, tijd en aandacht is besteed. De beelden zijn prachtig om naar te kijken, de muziek van de film is indrukwekkend om te horen. Het is of je naar een sprookjesfilm kijkt, niet naar een film over mensen die echt geleefd hebben.

Op IMDB krijgt deze film van bijna 350.000 mensen een waardering van 8,3 en staat daarmee op plaats 83 van de hoogst gewaardeerde films.

Ik begrijp die hoge waardering en de film is voor ieder publiek geschikt, ook voor mensen die niets of weinig met klassieke muziek hebben en vooral ook voor mensen die van Hollywoodfilms houden.

Zelf zou ik zeggen, bekijk deze film gerust om er je eigen oordeel over te vormen, maar ga ook eens naar een goed operahuis (bijvoorbeeld de Stopera in Amsterdam) om daar naar een opera van Mozart te gaan luisteren en kijken. Daar komt zijn muziek het beste tot zijn recht. Als je niet van opera houdt, dan kun je ook een cd opzetten met bijvoorbeeld zijn pianosonates.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Uit eten in Utrecht: Grieks eethuis Aphrodite

Sinds een paar weken is er een nieuw eethuisje bij in Lunetten: Aphrodite, dat tegenover Pizz'Arte zit. Ik heb er vorige week zondag een kop Marokkaanse groentesoep gegeten en dinsdag een broodje Gyros.

Alle soepen die ze hier maken zijn bewust veganistisch zodat iedereen ze kan eten. De Marokkaanse groentesoep die ik zondag had kwam in een grote kop en smaakte voortreffelijk (9). Met een prijs van slechts 4,50 euro was hij ook nog eens goedkoop.

Dinsdag had ik een pita (plat broodje) met Gyros. Je kunt hier 2 soorten Gyros krijgen: met kippenvlees en met varkensvlees. Gyros met varkensvlees schijnt de echte Griekse specialiteit te zijn, maar ik koos voor het broodje met kippenvlees. Het vlees wordt geïmporteerd uit Griekenland en smaakt werkelijk voortreffelijk (9). Bij het broodje zit wat tzatziki (9) en wat koolsalade, waar ik geen fan van ben.

Een heerlijk broodje van een flink formaat gevuld met een stevige portie heerlijk vlees voor slechts 6,50 euro. Ik verwacht dat ik hier nog (veel) vaker terug zal komen, te meer omdat het zo dichtbij huis is.

Het concept van dit eethuisje is wat mij betreft ook goed. Een beperkt aantal zitplaatsen en weinig verschillende gerechten, maar wat ze hebben is gewoon goed.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

De films van Jos Stelling

In juli heb ik de eerste drie films van Jos Stelling gezien: "Mariken van Nieumeghen", "Elckerlyc" en "Rembrandt fecit 1669". Ik vond die films knap gemaakt, met mooie beelden, maar verder was ik er toch maar gematigd enthousiast over. De afgelopen week heb ik de rest van zijn oeuvre bekeken.

In het interview dat bij de boxset met alle films van Jos Stelling zit, vertelt Jos Stelling dat hij de film vooral een visueel medium vindt. Ik vind dat hij daarin groot gelijk heeft. Er zijn teveel regisseurs die denken dat het volstaat om een goed verhaal te vertellen en te weinig aandacht schenken aan de kwaliteit van de beelden.

Ondanks het feit dat Jos Stelling vooral aandacht besteedt aan het visuele aspect van zijn films valt er nog wel wat aan te merken op zijn films. Als hij bezig is met zijn film heeft hij vooraf een aantal dialogen in gedachten. Terwijl hij aan het filmen is, merkt hij dan dat veel dialogen geschrapt kunnen worden, zodat de toeschouwer beter naar de film kijkt. Op zich vind ik dat Jos Stelling hierin gelijk heeft, maar de kwaliteit van de dialogen die overblijven is op zijn best zeer twijfelachtig. Bij het bekijken van zijn films denk ik steeds weer: "Zo praten echte mensen niet".

De films van Jos Stelling moeten het hebben van de visuele vondsten. Soms zijn die grappig, maar vaker komt het voor dat grappen herhaald worden en daardoor gaan tegenstaan, denk aan de film "No trains no planes" waarin minstens 5 keer iemand een dienblad met glazen laat vallen.

Ook heb ik moeite met het gebruik van muziek in zijn films. In vind die muziek al niet van al te hoge kwaliteit, maar erger nog is dat hij veel te nadrukkelijk aanwezig is. Jos Stelling vergeet regelmatig dat de muziek in een film dient ter ondersteuning en niet op zichzelf hoort te staan.

Mijn eindoordeel over de films van Jos Stelling luidt, dat zijn films net interessant genoeg zijn om ze uit te kijken, maar dat ze zeker geen verplicht kijkvoer zijn.

Hieronder heb ik een lijstje gemaakt met zijn films. De sterrenwaardering is van mij, de cijfers tussen haakjes het aantal mensen dat op IMDB de film heeft gewaardeerd en de gemiddelde waardering.

*** Mariken van Nieumeghen (194, 6,4)
*** Elckerlyc (91, 6,6)
*** Rembrandt fecit 1669 (143, 6,9)
* de Pretenders (32, 7,2)
** de Illusionist (619, 7,0)
*** de Wisselwachter (740, 7,2)
*** de Vliegende Hollander (500, 7,2)
** No Trains no Planes (431, 7,3)
Erotic tales:
*** - The waiting Room (505, 7,3)
*** - The Gas Station (174, 6,9)
*** - The Gallery (155, 6,9)
** Duska (599, 6,6)
* het Bezoek (15, 7,6)

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een vegetarisch kerstdiner met vrienden

Het is bij mij al jaren traditie dat ik in de periode voor de kerstdagen een uitgebreid kerstdiner organiseer voor een aantal vrienden. Vroeger kookte ik zelf, maar tegenwoordig maakt iedere gast een gerecht klaar. Vorig jaar had ik geen zin om het kerstdiner te organiseren en heb ik een jaar overgeslagen.

Halverwege november was ik aan het bedenken of ik dit jaar weer een kerstdiner zou organiseren en wie ik daar voor zou uitnodigen. Opeens kreeg ik een idee, dit jaar zou het een geheel vegetarisch kerstdiner worden. Dat maakte de keuze van de gasten ook een heel stuk makkelijker, ik zou die mensen uitnodigen die of geheel vegetariër zijn, of die daar een voorkeur voor hebben.

Afgelopen zaterdag was het zo ver. We waren in totaal met zijn negenen. Vriend P uit Zeist had een groentesoep meegenomen. Vriend B uit Utrecht en zijn vriendin S uit Leiden hadden een preitaart meegenomen. Vriend J uit Amersfoort had flapjes gemaakt van bladerdeeg met witlof, walnoten en mascarpone. Vriend R en zijn vriendin I uit de Bilt hadden een groenteschotel meegenomen met daarin onder andere spruitjes, pompoen en pistachenootjes. Vriend M en zijn vrouw D uit Houten hadden stoofpeertjes gemaakt.

Zelf heb ik een omelet gebakken met daarin uien, champignons en oesterzwammen en heb ik gezorgd voor de organisatie en heb ik netjes de vloer van mijn huiskamer ontdaan van alle boeken, dvd's en papieren die daar op lagen. Vriend P zei dat hij zijn ogen haast niet kon geloven. Verder had ik voor de derde gang toastjes en verschillende Franse kaasjes gekocht en voor de vierde gang wat pakken Ben & Jerry's ijs.

Het eten was heerlijk en verder was het ook een erg gezellige avond. Een gast stelde voor dat ik een dergelijk diner niet alleen ieder jaar met de kerst zou organiseren, maar met ieder seizoen. Ik zal erover nadenken.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Mijn favoriete eetgelegenheden in Utrecht in 2019

In 2019 heb ik niet zo heel veel buiten de deur gegeten. Wel heb ik gemiddeld 2 keer per week bij Kolintang gegeten en zeer regelmatig een kop soep bij de Veldkeuken in Amelisweerd genomen en ook zeer regelmatig een kop soep, stuk taart of broodje bij Vers.

De onderstaande 9 eetgelegenheden zijn mijn favorieten van het afgelopen jaar. Al deze eetgelegenheden zijn oude bekenden van mij, ik kom hier in bijna alle gevallen al minstens 5 jaar. Alleen bij le Jardin en Pizz'Arte kom ik pas sinds vorig jaar. Ik ga gemiddeld één keer per twee maanden met een goede vriendin uit eten. Ook zij is over al deze 9 eetgelegenheden erg enthousiast.

- Cantina di David: Mijn favoriete Italiaanse restaurant in Utrecht. Het eten is er geweldig, wel een beetje aan de dure kant en het restaurant is ideaal ook als je rustig wilt kletsen met je tafelgenoot tijdens het eten.

- C'est Ça: Mijn favoriete restaurant in Utrecht. Je krijgt voor 39,50 euro een verrassing 5-gangen menu. Het eten is altijd geweldig en je zit hier heerlijk.

- le Jardin: Een wat duurder restaurant waar je heerlijk vegetarisch kunt eten met zelf gekweekte groenten.

- Jasmijn en ik: Ook een van mijn favoriete restaurants. Hier eet je authentiek Chinees en je zit er ook zeer gezellig. Dit restaurants is iets goedkoper dan de bovenste 2 op de lijst.

- Kolintang: Voor wie mijn blog regelmatig leest, behoeft dit eethuis geen introductie meer. Hier eet ik 2 keer per week. Voor 13 euro krijg je een bord vol met heerlijk Indonesisch eten, waar zelfs ik genoeg aan heb. Ik denk dat er in heel Nederland zeer weinig eetgelegenheden zijn waar je voor zo weinig geld zo lekker kunt eten.

- Pizz'Arte: Klein zaakje in Lunetten waar ze de lekkerste pizza's maken die ik ken. Ik laat de pizza's altijd bij mij thuis bezorgen.

- Umami: Bij Umami kun je voor een vast bedrag van 28 euro onbeperkt eten. Het eten is zonder meer erg goed, maar ze serveren geen kraanwater en de zaak is behoorlijk lawaaiig, zodat je hier niet moet zijn als je met iemand uitgebreid bij wilt kletsen.

- de Veldkeuken: De Veldkeuken is een eetgelegenheid die prachtig gelegen is in Amelisweerd, aan de oever van de Kromme Rijn. Ik ben hier vooral fan van de soepen en het gebak. Bij mooi weer kan het hier erg druk zijn.

- Vers: Rob en Manon zijn de zeer vriendelijke eigenaars van dit knusse zaakje aan de Oude Gracht. Vooral geschikt om heerlijke soepen of broodjes te eten en rustig te kletsen.

De recensies waar je op kunt klikken zijn allemaal al vrij oud, maar nog steeds relevant. Bij Kolintang is het eten de afgelopen jaren nog verder verbeterd en bij de Veldkeuken moet ik hoognodig weer eens dineren om ze een herkansing te geven. Toen ik er ging eten kon je er net een maand ook 's avonds eten.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Mijn reizen in Nabijistan

Ik heb in 2019 weinig gereisd. Erg weinig zelfs, ik ben de provincie Utrecht niet uit geweest. Ik heb de volgende plaatsen buiten de stad Utrecht bezocht:

- Doorn, 2 keer om Eddie te bezoeken
- Nieuwegein, 1 keer voor de crematie van Eddie
- de Bilt: 1 keer voor een bezoek aan een vriend
- Baarn: 1 keer voor een bezoek aan een neef
- IJsselstein: 1 keer voor een bezoek aan mijn hulp
- Woerden: 5 keer voor het ziekenhuis
- Houten: ongeveer 8 keer om vrienden te bezoeken
- Amersfoort: 1 keer voor een bezoek aan mijn zus en haar gezin

Het is niet erg indrukwekkend. Wekelijks wandel ik ongeveer 20 kilometer. Behalve bovengenoemde reizen heb ik waarschijnlijk ook nog gemiddeld één keer per week de bus of de trein genomen vanuit Utrecht Centrum naar Lunetten. Al met al heb ik dit jaar meer kilometers al wandelend afgelegd, dan met gemotoriseerd vervoer. Ik denk niet dat er veel Nederlanders zijn die mij dat na kunnen zeggen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: La Danse: Le Ballet de l'Opera de Paris

La Danse: Le Ballet de l'Opera de Paris (Verenigde Staten, 2009): 152 minuten: Regisseur Frederick Wiseman

Een tijdje terug heb ik via Marktplaats de box "Film & Ballet" gekocht, met daarin 4 dansfilms. "La Danse" is de eerste van die 4 films die ik heb bekeken.

"La Danse" is de 37e! documentaire van de Amerikaanse regisseur Frederick Wiseman, die tot de absolute grootheden van de documentaire wordt gerekend. Ik heb eerder van Wiseman een documentaire gezien over de National Gallery in Londen, ook erg mooi. In "La Danse" geeft Wiseman een fascinerend inkijkje in de wereld van het dansgezelschap van de Parijse Opera. Vooral de dansers en danseressen worden gevolgd, zowel tijdens eindeloze repetities als tijdens de voorstellingen. Maar Wiseman doet meer, hij filmt gesprekken van de artistiek directeur met het personeel, een werkman die een muur overschildert, een bijenhouder op het dak, de mensen van de kantine, de kapsalon en vaak ook het uitzicht vanuit de Opera over Parijs of details van het gebouw. Met dit alles geeft Wiseman een compleet aandoend beeld van het dansgezelschap van de Parijse Opera.

Opmerkelijk is dat Wieman alleen observeert, hij voegt nergens commentaar of muziek toe. Op deze manier laat hij de kijker geheel vrij om zijn eigen mening te vormen. Wat mij betreft een zeer verfrissende werkwijze vergeleken met bijvoorbeeld drammer Michael Moore, wiens films van mij de vuilnisbak in mogen.

Hoofdmoot van "La Danse" zijn de opnamen van repeterende dansers en af en toe een stuk van een uitvoering. Voor wie daar nog aan mocht twijfelen, na het kijken van deze film is mij duidelijk dat het dansen op het hoogste niveau zowel een serieuze kunst is als topsport op het hoogste niveau. Zelf heb ik helemaal niets met dans of ballet, maar ik vind "La Danse" een absoluut meesterwerk en verplichte kost voor iedereen die ook maar de geringste belangstelling voor dans heeft, of gewoon van een hele goede documentaire houdt.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: O' Hanlons helden

O' Hanlons helden (Nederland, 2012): 400 minuten: Presentatie Redmond O' Hanlon

Redmond O' Hanlon is bekend geworden als schrijver van inspirerende reisverhalen zoals: "Naar het hart van Borneo", "Tussen Orinoco en Amazone", "Congo" en "Storm".

De beroemdste passage uit het werk van Redmond O' Hanlon is ongetwijfeld zijn stukje over de candiru uit "Tussen Orinoco en Amazone": "Wat echter het hardnekkigst in onrustige nachten door mijn dromen zwom was de candiru, de tandenstokervis- een minieme meerval die een parasitair bestaan leidt in kieuwen en cloaca van grotere vissen. ... In het Amazonegebied daarentegen zou elke dakloze candiru, gesteld dat je teveel gedronken hebt en zo onverstandig bent om onder het zwemmen te urineren, je door die geur aanzien voor een grote vis en opgewonden tegen je stroom urinezuur opzwemmen, je urethra binnendringen als een worm in zijn holletje, en hij zou, door zijn kieuwdeksels op te zetten, een krans van naar beneden gerichte stekels vormen. Er kan niets tegen worden gedaan. De pijn schijnt opzienbarend te zijn. Je moet naar een ziekenhuis voordat je blaas springt; je moet een chirurg verzoeken je penis af te snijden."

Ter gelegenheid van het 150-jarig bestaan van "Over de oorsprong der soorten" van Charles Darwin organiseerde de VPRO een tocht met een replica van de Beagle met aan boord tal van wetenschappers. Redmond O' Hanlon toonde grote belangstelling voor dit project, mocht mee van de VPRO en werd de belangrijkste verteller aan boord.

De serie was geen groot succes, maar de samenwerking tussen de VPRO en Redmond O' Hanlon was beide partijen goed bevallen en Redmond O' Hanlon kreeg van de VPRO de vrije hand om naar eigen inzicht een reisprogramma te maken. Dit reisprogramma werd "O' Hanlons helden".

De kwaliteit van een programma als "O' Hanlons helden" staat of valt met de presentator. Dat zit bij O' Hanlon wel goed. Hij is het prototype van de excentrieke Engelsman. Hij is behoorlijk gezet, heeft een wilde bos grijze haren en enorme bakkebaarden. Verder, en dat is wat mij betreft het belangrijkste aan hem, heeft hij een geweldig gevoel voor humor dat gekoppeld is aan een uitgebreide kennis over de 19e eeuwse reizigers waar hij het in dit programma over heeft.

Kort gezegd komt de inhoud van "O' Hanlons helden" er op neer dat Redmond in de voetsporen van enige van zijn favoriete ontdekkingsreizigers reist, te weten: Paul du Chailly, Cope en Marsh, Andrée, Przewalski en Percy Fawcett. Over deze mensen vertel ik verder niets, daarvoor zult u zelf de serie moeten zien. De boeken van deze reizigers die Redmond bij zich heeft zitten vol met papiertjes waar de gewenste citaten staan. Redmond leest tijdens zijn reizen vaak hilarische fragmenten voor uit deze boeken.

Ik vind "O' Hanlons helden" een prachtige televisieserie en verheug me al op het vervolg.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Aimée de Jongh: Taxi!

Aimée de Jongh: Taxi! (Nederland, 2019): 95 blz: Uitgeverij Scratch Books

In al zijn eenvoud vind ik "Taxi!" van Aimée de Jongh een geniale graphic novel.

Het verhaal is heel klein gehouden en heel simpel na te vertellen. De hoofdpersoon (vermoedelijk Aimée zelf) maakt vier taxiritten in vier wereldsteden: Los Angeles, Washington D.C., Parijs en Jakarta. Zij voert gesprekken met de chauffeurs, vertelt dat ze in Nederland woont (Cruiff!) en dat ze in Nederland geen auto heeft maar fietst.

In de loop van het boek komen we wat meer over Aimée te weten. Maar de grote aantrekkingskracht van "Taxi!" ligt niet in de schaarse tekst, maar in de trefzekere tekeningen. De tekeningen zijn in prachtig zwart-wit, ogen haast filmisch en de emoties vallen goed van de gezichten af te lezen.

Je kunt "Taxi!" snel tot je nemen. Bij de eerste lezing deed ik er slechts 12 minuten over. Ik heb het vandaag nog twee keer in zijn geheel gelezen, ditmaal in een iets rustiger tempo.

Zoals gezegd ben ik erg onder de indruk van "Taxi!" en ga ik onmiddellijk de andere boeken van Aimée de Jongh bij de bibliotheek reserveren.

Lees ook de veel uitgebreidere bespreking van Teunis Bunt, op wiens aanraden in "Taxi!" heb gelezen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.