Films gezien in oktober

Oktober was een prima maand op filmgebied met 2 vijf sterren televisieseries en 2 vijf sterren films.

Dwars door Afrika: Mooi reisprogramma waarin Bram Vermeulen door Zuid Afrika, Angola, Zimbabwe en Malawi reist. ****

Erica op reis: seizoen 3: Als serieus reisprogramma stelt dit niet veel voor. Toch grappig door Erica Terpstra. ***

Colette: Hollywoodfilm over het leven van de Franse schrijfster met een prachtige hoofdrol voor Keira Knightley als Colette. De film is zoals we van Hollywoodfilms gewend zijn: mooi om naar te kijken, goed geacteerd, maar tegelijkertijd ook wat oppervlakkig. Lees de enthousiaste bespreking van Bettina. ****

De bergen achter Sotsji: Reisprogramma met Jelle Brandt Corstius die door de landen van de Kaukasus reist. *****

30 minuten: Serie docudrama's geschreven door en met in de hoofdrol Arjen Ederveen. De 4 beste vind ik: "Gratis verstrekking", "Fout in 40-45", "Geboren in een verkeerd lichaam" en "The making of Nina Brink, the musical". De laatste van die 4 is overigens uit "25 minuten" het vervolg op "30 minuten". ****

Van Dis in Afrika: Van Dis maakte in 2008 dit prachtige reisprogramma, waarin hij Zuid Afrika, Namibië en Mozambique bezocht. Adriaan van Dis voerde uitgebreide gesprekken met een aantal deskundigen en graaft voor mijn gevoel dieper dan Bram Vermeulen. *****

Journal de France: Documentaire over de Franse fotograaf en filmer Raymond Depardon. De 4 jaar voor het uitkomen van de documentaire is Depardon bezig geweest met het vastleggen van Frankrijk op foto's. Beelden waarin Depardon bezig is met het fotograferen van Frankrijk worden afgewisseld met archiefbeelden van zijn vroegere films. De beelden over Frankrijk vond ik prachtig om naar te kijken, de archiefbeelden vond ik aanzienlijk minder interessant. ****

Alle films van Bert Haanstra: Wat mij betreft een van de belangrijkste Nederlandse regisseurs uit de filmgeschiedenis. Ik vind hem op zijn best als maker van documentaires en duidelijk minder als speelfilmregisseur.


Grensland: Opnieuw een mooie serie waarin Jelle Brandt Corstius een aantal landen bezoekt die tot de voormalige Sovjet-Unie behoorden en nu grenzen aan Rusland, te weten Moldavië, Kazachstan, Letland, Wit Rusland en vooral de Oekraïne. ****

Il Gattopardo: Mijn favoriete Italiaanse film, als ik de televisieserie "Le cose che restano" niet meetel. De film geeft een prachtige verbeelding van de Italiaanse aristocratie en heb ik nu voor de 5e of 6e keer gezien. *****


Aparajito: Het tweede deel van de beroemde Apu-trilogie van Satyajit Ray. Nu voor de 4e keer gezien. *****

De films van Bert Haanstra

Ik heb een prachtige verzamelbox met daarop alle 31 films van Bert Haanstra op 10 dvd's, plus een boekje met korte toelichtingen op elk van die 31 films. Ik heb de afgelopen weken in 10 dagen tijd alle films van Bert Haanstra bekeken. Hoewel een aantal van zijn films wat verouderd zijn en misschien wat braafjes en oubollig overkomen, heb ik mij prima vermaakt.

Bert Haanstra is in de eerste plaats bekend als maker van documentaires. Voor zover ik weet is hij samen met Joris Ivens en Johan van der Keuken een van de 3 bekendste Nederlandse documentairemakers. Joris Ivens was communist en legde vooral de strijd van het gewone volk voor betere levensomstandigheden vast. Johan van der Keuken wilde aan zijn documentaires een persoonlijke toets toevoegen in plaats van gewoon te filmen wat hij zag. In mijn ogen geeft dat veel van zijn films iets pretentieus.

Vanaf zijn eerste film "De Muiderkring herleeft", hoewel als film niet bijzonder, is het vakmanschap van Haanstra te herkennen. Alle shots zijn mooi belicht, de kadering is uitstekend en de montage is ook dik in orde. Voor alle films van Haanstra geldt dat ze aangenaam zijn om naar te kijken, mooie beelden en nooit schokkend. Haanstra was geen geniale filmer, maar gewoon een goed vakman.

In zijn 2e film "Spiegel van Holland" heeft Haanstra met zijn camera ondersteboven spiegelingen in het water gefilmd, zodat je vervreemdende fraaie effecten krijgt. Met dit filmpje van 10 minuten won hij zelfs een prijs in Cannes.

Daarna heeft Haanstra een aantal documentaires gemaakt, waaronder opdrachtfilms, bijvoorbeeld 4 filmpjes over de oliewinning voor Shell.

Zijn eerste echte meesterwerk is "Rembrandt, schilder van de mens" een film over Rembrandt van 20 minuten waarin hij op een prachtige manier een aantal van Rembrandts schilderijen heeft gefilmd. Hoogtepunt van deze film zijn een aantal shots waarin hij zelfportretten van Rembrandt vanaf zijn jeugd tot aan zijn ouderdom in elkaar laat overvloeien, zodat je als het ware de schilder ouder ziet worden. Over het commentaar en de keuze van de muziek ben ik niet zo enthousiast, maar dat neem ik voor lief.

Van de glasfabriek in Leerdam kreeg hij de opdracht om een film over de glasproductie te maken. Tijdens het maken van die film merkte hij dat een apparaat af en toe haperde wat een erg komisch effect had. Dit gebruikte hij voor een eigen film "Glas" van net 10 minuten in kleur zonder commentaar maar met jazz-muziek van Pim Jacobs. Met deze eigen film won hij de eerste Nederlandse Oscar.

Na "Glas" was de naam van Haanstra gemaakt en kreeg hij de mogelijkheid om een speelfilm te maken "Fanfare". "Fanfare" speelt zich af in Giethoorn en trok 2,5 miljoen bezoekers. Ik vind het van de 4 speelfilms die Haanstra heeft gemaakt duidelijk zijn beste.

Haanstra kreeg een idee voor een grote documentaire over Nederland te maken met een verborgen camera. Om te oefenen maakte hij "Zoo", waarbij hij gedurende een aantal weken in Artis de reacties van mensen op de dieren en van de dieren op de mensen filmde. Erg grappig. Vervolgens maakte hij "Alleman" wat in mijn ogen zijn beste film is. Voor "Alleman" filmde hij op allerlei locaties Nederlanders met een verborgen camera, wat veel komische effecten geeft en een fascinerend tijdsbeeld.

In 1973 kwam "Bij de beesten af" in de bioscoop, een grote natuurfilm waarvoor hij 3 jaar over de hele wereld heeft gefilmd. In die tijd was het een bijzondere film omdat voor het eerst het gedrag van dieren met het gedrag van mensen werd vergeleken. Als ik deze film nu bekijk, met de vele prachtige natuurfilms die tegenwoordig gemaakt worden, zijn de beelden niet meer zo indrukwekkend en de vergelijkingen tussen het gedrag van dieren en dat van mensen wat gezocht.

Haanstra zei tegen het einde van zijn leven dat hij als hij geen filmer was geworden, etholoog (onderzoeker van het gedrag van dieren) was geworden. Twee van zijn laatste films waren die over een groep Chimpansees in Burgers Bush in Arnhem en een groep Gorilla's ook in Burgers Bush.

Wie geïnteresseerd is in de Nederlandse filmgeschiedenis, kan in mijn ogen niet om het werk van Haanstra heen. Internationaal gezien stelt het werk van Haanstra misschien niet zo veel voor, maar in Nederland behoort hij tot de allergrootsten.

Voor wie de films van Haanstra wil bekijken raad ik in de eerste plaats de bovengenoemde films aan. Zijn 3 andere speelfilms en "Vroeger kon je lachen" over en met Simon Carmiggelt zijn op zich best aardig, maar kun je wat mij betreft gerust overslaan. De film "Retour Madrid" gaat over 2 voetbalwedstrijden tussen Ajax en Real Madrid en is vooral leuk vanwege de beelden van het publiek. Alle andere films van Haanstra zijn aardig om te bekijken, maar hoef je niet perse gezien te hebben.

Voor veel uitgebreidere besprekingen van de films, klik op het overzicht van Bert Haanstra op IMDB.com, zoek daar de film op waar je een bespreking van wilt lezen en kijk dan bij de reviews  naar de critics en klik dan de bespreking van Bart Rietvink van Cinemagazine aan. Bart Rietvink heeft over bijna alle films van Haanstra een uitgebreide bespreking geschreven en meestal ben ik het met zijn mening eens.

 Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Leven zonder internet is niet mogelijk

Het leek zo'n mooie stap, stoppen met mijn blog en gelijk mijn internetaansluiting opzeggen. Ik had er al maanden over nagedacht en gisterenavond besloot ik om de stap te zetten.

Vanochtend toen ik voor mijn doen uitzonderlijk vroeg wakker werd (rond 11.00 uur) heb ik Tele2 gebeld en mijn internetabonnement opgezegd. Ze meldden mij dat ik nog 7 dagen de tijd had om mijn opzegging te annuleren. Ik belde C, een vriendin, als eerste om te zeggen dat ik mijn internetabonnement had opgezegd. Ik deed het niet zozeer vanwege de kosten van het internetten, maar vooral toch omdat ik veel te veel koop op internet, vooral via marktplaats. C vond het een zeer verstandig besluit.

In de loop van de dag belde ik nog een aantal mensen. De meesten begrepen mijn besluit wel, maar zeiden ook dat ze dat zelf nooit zouden kunnen, leven zonder internet.

Toen ik rond 21.10 uur op bed ging liggen sloeg de twijfel toe bij mij. Was dit wel zo'n goed idee? Tien minuten later wist ik het al, ook ik kan niet zonder internet. Een van de komende dagen annuleer ik mijn opzegging.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Ik stop met het bijhouden van mijn blog

Ik heb besloten om te stoppen met het bijhouden van mijn blog. Ik zal hieronder vertellen waarom ik er mee stop.

Ik heb het altijd leuk gevonden om stukjes te schrijven over dingen die mij bezighouden. Als ik dan toch schrijf, dan is het ook leuk om wat ik schrijf aan anderen te laten lezen. Daarom heb ik altijd geprobeerd, om zo leesbaar mogelijk, met weinig moeilijke woorden en liefst met een lichte toon, te schrijven.

Ik ben begonnen met het bespreken van boeken, later heb ik ook restaurants en films besproken en heb ik een aantal algemene stukjes geschreven, vaak ook over persoonlijke zaken.

Aan het aantal paginaweergaven te zien, is mijn blog goed gelezen, ik denk dat ieder berichtje gemiddeld zo'n 100 keer is bekeken.

Ik heb nu iets meer dan 5 jaar geblogd. Ik heb zo'n beetje over alles geschreven waarover ik wilde schrijven en heb het gevoel niet meer zo veel toe te voegen.

Ik kan de komende 20 jaar nog wekelijks een boekbespreking of een filmbespreking toevoegen, dat maakt in totaal zo'n 1.000 extra besprekingen. Ik denk dat dat mijn blog maar een beperkte meerwaarde geeft ten opzichte van wat ik nu al heb geschreven.

Bovendien is bijna ieder boek, film of restaurant dat ik bespreek al meerdere malen door anderen besproken. Het enige unieke aan mijn blog zijn dan de persoonlijke stukjes, maar die zijn volgens mij vooral interessant voor mensen die mij kennen of die al gedurende langere tijd mijn blog bijhouden.

Ook speelt mee dat ik geen verdere ambities als schrijver heb. Ik vind dat er al veel te veel boeken worden gepubliceerd die niets toe te voegen hebben en ik heb geen enkele behoefte om aan die stapel iets toe te voegen.

Ook moet ik bescheiden zijn als schrijver. Ik denk dat ik best aardige stukjes schrijf, maar heel bijzonder zijn ze ook niet. De meeste stukjes heb ik vrij snel geschreven. Ik zou als ik er meer tijd en energie in zou steken, mogelijk betere en dieper gravende stukken kunnen schrijven. Daarvoor ontbreekt het bij mij aan de tijd, de energie en de zin.

Als ik dan toch stop met mijn blog dan vervalt voor mij de voornaamste reden om thuis een internetaansluiting te hebben. Ik heb maar een beperkt inkomen en vind een internetaansluiting best duur. Bovendien koop ik veel te veel op internet en dat zal veel minder worden als ik thuis niet meer kan internetten. Mijn voornemen is om mijn internetaansluiting op te zeggen en vervolgens alleen nog maar een keer in de week in de bibliotheek (slechts 4 minuten lopen) de allervoornaamste dingen op internet te doen.

Ik vind ook dat ik veel te veel achter de computer zit, misschien wel anderhalf uur per dag. Zonde van mijn tijd eigenlijk, ik kan in die tijd ook gewoon lekker in een boek lezen of een stuk wandelen of gewoon luieren.

Rest mij om mijn  lezers te bedanken, vooral diegenen die af en toe de moeite hebben genomen om op mijn stukjes te reageren. Ik houd het natuurlijk altijd voor mogelijk dat ik ooit weer verder zal gaan met mijn blog.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

In memoriam: Sylvère Prévoo (27 maart 1943- 9 oktober 2019)

Sylvère was de man van Joke, de jongste zus van mijn moeder. Hij was voor mij de meest markante oom van de familie en samen met oom Walther een van de meest geliefde.

Ik kom al van jongs af aan bij oom Sylvère en tante Joke op bezoek en ik heb mij altijd zeer welkom gevoeld. Eerst samen met mijn ouders, Margot en Paul en later alleen. Omdat Heerlen een eind reizen is vanuit Tilburg en later vanuit Zeist en Utrecht, bleef ik altijd overnachten als ik bij ze op bezoek kwam, meestal voor 2 of 3 nachten. Ik heb het aantal bezoeken aan hun niet bijgehouden, maar ik denk dat ik sinds ik ziek geworden ben in 1990 gemiddeld bijna 2 keer per jaar in Heerlen op bezoek geweest ben, alleen de laatste jaren sinds de ziekte van Sylvère wat minder vaak.

In zijn jonge jaren maakte Sylvère zijn Gymnasium niet af en meldde hij zich als matroos op de grote vaart. Hij verwees regelmatig naar die jaren, maar hij heeft er mij niet veel over verteld.

In de jaren dat Sylvère en Joke in Amsterdam woonden was pa een verdienstelijk schaker en logeerde hij bij hun als hij meedeed aan het Hoogoven toernooi in Wijk aan Zee. Ik hoorde van Sylvère dat pa bij die gelegenheden de koelkast en vooral ook de drankvoorraad plunderde.

Wij kwamen als gezin al bij hun op bezoek toen zij nog in Dordrecht en later in Goes woonden. Omdat Sylvère in Heerlen werk op de politieacademie kreeg zijn zij naar Heerlen verhuisd, ik denk rond 1980. Hij was natuurlijk een echte Limburger, en al kwam hij dan uit Maastricht, ook in Heerlen voelde hij zich prima thuis. Als je het mij vraagt voelde hij zich meer thuis in Limburg dan in het westen van het land.

Met Joke en Sylvère kon ik eindeloos kletsen, over de vrijmetselarij, over politiek (had en heeft niet zo mijn interesse), over reizen, over boeken en over muziek. Net als ik was oom Sylvère een groot liefhebber van klassieke muziek en ook net als ik speciaal van de opera.

Ook deden we bij elkaar ideeën voor schrijvers en boeken op. Sylvère maakte mij attent op "Het handorakel of de kunst van de voorzichtigheid" van Baltasar Gracian en vooral ook op de memoires van Giacomo Casanova die nog altijd tot mijn favoriete boeken behoren. Zelf bracht ik ook vaak een boek mee als ik bij ze kwam te logeren: Sylvère was erg enthousiast over "Liefde in tijden van cholera" van Gabriel Garcia Marquez en ook over de nieuwe vertaling van "Anna Karenina" van Leo Tolstoj door Hans Boland. Hij had ook de complete "Die man ohne eigenschaften" van Robert Musil gelezen. Zelf ben ik in de belabberde Nederlandse vertaling na 180 bladzijden gestrand.

Wat ik erg leuk aan ze vond is dat ze vaak allebei hetzelfde boek lazen als een van de twee er enthousiast over was.

Van Sylvère kwamen er een groot aantal anekdotes, vaak ook over mijn vader. Ik zal er hier een aantal vermelden:

- Toen ze nog in Amsterdam woonden, had Sylvère een keer op het huis van Cees Nooteboom en Liesbeth List gepast. Uit de daar aanwezige Playboys had hij zorgvuldig alle centerfolds verwijderd.

- In Amsterdam stalkte pa Pleuni Touw en wilde hij haar rozen aanbieden. Ma was not amused.

- Wij waren een keer op bezoek in Goes. Pa kwam met een broodmes op Sylvère af en zei dat hij zelfmoord wilde plegen. Sylvère vroeg of hij het mes alvast  voor hem moest slijpen.

- Mijn vader was een keer met mijn moeder in de schouwburg. Pa ging na de pauze naar huis toe met de auto en ma moest maar zien hoe ze thuis kwam.

- Pa sloeg ma af en toe. Toen dat oma ter ore kwam, zei oma tegen haar zoons dat ze daar wat aan moesten doen. Een delegatie van drie man werd naar pa gestuurd, Sylvère in gezelschap van oom Walther en van oom Jan Vogels. Ze gingen op bezoek in Tilburg en zeiden dat ze pa het ziekenhuis in zouden slaan als hij ma nog een keer sloeg. Het heeft geholpen. Later vroeg ik pa eens hoe dat zat. Hij ontkende dat hij ma ooit had geslagen.

- In het studiejaar 1984-1985 toen ik in Nijmegen natuurkunde studeerde, zei Sylvère dat ik de bonnen van de aangeschafte boeken moest bewaren, zodat hij die als studiekosten kon opgeven aan de belastingen en ik geld terug kon krijgen. Ik heb dat overigens nooit gedaan, ik weet niet waarom eigenlijk niet.

- In 1990 was ik psychotisch geworden. Na mijn eerste psychose kwam ik in Heerlen logeren, tegelijkertijd met oom Peter. Ik raakte weer psychotisch, was naar een wielerwedstrijd aan het kijken, was erg in de war en trok mijn kleren uit en riep "Vrede op aarde". Sylvère en Joke werden gebeld. Sylvère kwam mij ophalen, snauwde tegen mij dat ik mijn mond moest houden, de trein moest nemen en naar huis moest gaan. Wonder boven wonder ben ik heelhuis in de inrichting gekomen waar ik schreeuwde dat ik genezen was. Ze stopten mij gelijk in de isoleer.

- Tijdens een van mijn laatste bezoeken aan Heerlen vond Sylvère zoals gewoonlijk dat ik te snel at. Hij zei daar niets van, maar na de maaltijd pakte hij een stuk worst, hield dat boven Ibu (hun hond) en zei terwijl hij de worst losliet "Ibu, niet zo snel eten als Erik!".

Na zijn pensionering op vrij vroege leeftijd kochten ze het huis op de Willemstraat. Het was een monumentaal pand, maar het was ook volledig uitgewoond. Sylvère is 10 jaar bezig geweest met het renoveren van het huis, maar toen was het dan ook een vorstelijk onderkomen, waar vele mensen gastvrij werden ontvangen. Ik ben vooral onder de indruk van de zelfgemaakte raamkozijnen in de voorkamer en de boekenkasten die hij ook op maat had gemaakt. Later heeft hij ook nog een prachtig tuinhuis gemaakt.

Toen het huis aan de Willemstraat klaar was, schreef Sylvère zich in bij de vereniging van psychotherapeuten en werd hij een vrijgevestigd psychotherapeut. Jammer genoeg heb ik hem daar niet veel over horen vertellen.

Sylvère had als grote hobby schilderen. Hij hield van de oude meesters als Leonardo da Vinci, Michelangelo, Rembrandt en Vermeer. Van de moderne schilderkunst moest hij over het algemeen niet zoveel hebben. Er hing een tijdje een dure Karel Appel van een medelid van het loge bij hun in huis, maar hij vond zijn eigen schilderijen volgens mij mooier. Sylvère schilderde zeer verdienstelijk, hij heeft prachtige portretten gemaakt van tante Joke en hun kinderen, Mark en Manon. Ik denk dat er weinig schilders zijn die afgestudeerd zijn op de kunstacademie die zo goed portretten kunnen schilderen als Sylvère dat kon.

Een andere hobby van Sylvère was koken. De taakverdeling in het huis was dat Sylvère kookte en Joke de afwas deed. Sylvère kookte altijd voor 2 dagen tegelijk. Hij werkte vaak met rijst en pasta en maakte heerlijke stevige sauzen. Wat ook erg prettig was, was dat als ik bij hun meeat, de porties altijd ruim waren.

Als ik met Sylvère sprak dan werd er ook flink geroddeld over de familie. Vaak natuurlijk over pa, maar ook oom Josue en het vage new age denken van tante Petra moesten het ontgelden. Ik vond het ook grappig dat hij niets moest hebben van het geloof, met name van het katholicisme, daar niet toe bekeerd wenste te worden, maar graag anderen overtuigde van zijn scepticisme.

Ik zal Sylvère missen.

Recept: Vegetarische (of veganistische) stamppot van spinazie

Soms moet je als kok eens wat proberen. Zoals de meeste koks heb ik wel een idee van welke ingrediënten goed bij elkaar passen en welke juist niet. Zo weet ik dat je in plaats van een stamppot met een rookworst een lekkere vegetarische stamppot kunt maken door in roomboter gebakken uien met champignons en een rode paprika toe te voegen. Om het helemaal af te maken voeg ik ook nog een flinke portie zelfgeraspte oude kaas toe.

Vanavond had ik een bevriend stel te eten. Het leek mij lekker om een stamppot met verse spinazie te maken.

Ingrediënten voor 3 personen:
- 1 kilo nieuwe aardappels in de schil
- 900 gram verse gewassen spinazie
- een flinke klont roomboter
- 1 ui
- 1 bakje champignons
- 1 rode paprika
- 250 vers geraspte oude kaas
- 150 gram cashewnoten

Bereiding: Snijdt de aardappelen in stukken en zet ze op in een grote pan met ruim water. Laat ze ongeveer 18 minuten koken (de kooktijd kan per soort aardappel iets verschillen). Smelt in een koekenpan een flinke klont roomboter en fruit daarin de ui en bak vervolgens de in stukken gesneden paprika en champignons mee totdat ze gaar zijn. Rasp de kaas. Giet de aardappels af, voeg het ui/paprika/champignonmengsel toe en stamp de spinazie door de aardappels. Warm de stamppot door en door totdat de spinazie geheel geslonken is en voeg op het laatst de geraspte kaas en de cashewnoten toe.

Het was voor het eerst dat ik dit gerecht maakte en zowel mijn bezoek als ik vonden dat het voortreffelijk smaakte. Eet smakelijk!

Van deze stamppot is eenvoudig een veganistische versie te maken door de uien, paprika en champignons te bakken in olijfolie en de kaas weg te laten. Lijkt mij ook erg lekker.

Als je erg grote eters hebt, dan kun je 200 gram aardappelen en 200 gram spinazie extra nemen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Recept: Pasta met een saus van spinazie en blauwschimmelkaas

Vanavond maak ik een eenvoudige pasta klaar met een vegetarische saus.

Ingrediënten voor 4 personen:
- Een pak met 500 gram pasta
- 1200 gram verse spinazie (eventueel te vervangen door diepvriesspinazie)
- 2 uien
- 2 bakjes champignons
- 400 gram blauwschimmelkaas
- wat olijfolie

Bereiding:
Neem een grote pan en kook daarin de spinazie totdat hij geslonken is. Zet ondertussen een andere grote pan met water op voor de pasta.
Fruit de gesnipperde uien in olijfolie. Voeg dan de in plakjes gesneden champignons toe. Kook intussen de pasta. Als de uien en champignons klaar zijn, roer ze dan door de spinazie en voeg als laatste de blauwschimmelkaas toe. Al met al een heerlijk vegetarisch recept, maar je moet wel van blauwschimmelkaas houden. Eet smakelijk!

Opmerking: Voor de kaas neem ik meestal Danish blue. Dat is een goedkope kaas, die vrij mild van smaak is en erg goed tot zijn recht komt in dit gerecht.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Erica op reis: Seizoen 3

Erica op reis: seizoen 3 (Nederland, 2013): Presentatie Erica Terpstra

In de eerste aflevering van het derde seizoen van "Erica op reis" bezoekt Erica Terpstra Argentinië, het land van de Gaucho's, de tango en koningin Maxima.

Ik heb nooit eerder een aflevering van dit reisprogramma gezien, dat blijkbaar populair genoeg is om al een derde seizoen te kennen.

Gezien mijn enthousiasme over de geweldige reisprogramma's van de VPRO die ik de laatste tijd heb gezien zou je kunnen denken dat het op pad sturen van een reporter plus een cameraman al voldoende voor mij is om een interessant programma te maken. Dat dit niet automatisch opgaat blijkt uit "Erica op reis".

Na een paar minuten vroeg ik mij al af of ik dit programma überhaupt wel uit wilde kijken. Het programma begint met een paar losse fragmenten aan elkaar gepraat door de voice-over van Erica Terpstra. Ik ben sowieso al geen fan van een voice-over en Erica Terpstra heeft een stem die mij niet bepaald aangenaam in de oren klinkt.

Erica Terpstra is een toerist zoals er in mijn ogen veel te veel zijn. Ze gaat op bezoek in een land waar ze vrijwel niets van af weet, behalve de bovengenoemde clichés, ze spreekt geen woord Spaans en slechts vrij gebrekkig Engels. Als ze met mensen praat dan doet ze dat in het Engels terwijl ze vaak commentaar in het Nederlands levert.

Hoogtepunt van deze aflevering is een bezoek aan een oudere Gaucho die openlijk met haar flirt. Het verslag van dit bezoek waarbij heel wat wordt gegeten neemt zo'n beetje de helft van deze aflevering in beslag en is, het moet gezegd worden, erg vermakelijk om naar te kijken.

Programma's als "Erica op reis" vallen wat mij betreft in de categorie infotainment. De informatiewaarde van het programma is vrij laag, maar het is wel redelijk onderhoudend. Wie verwacht een programma met de kwaliteiten van de door mij geroemde VPRO-programma's te gaan bekijken komt bedrogen uit.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Films gezien in september

September was voor mij een uitstekende filmmaand met daarin maar liefst 7 vijf sterren televisieseries en daarnaast ook nog eens 7 vijf sterren films. 

- Van Dis in Indonesië: Adriaan van Dis maakt een rondreis door Indonesië en spreekt tal van gewone mensen. Van Dis is een charmante, innemende man die zijn gesprekspartners alle ruimte geeft. Opnieuw een briljant reisprogramma van de VPRO. *****

- Un chien Andalou: Volgens een van mijn filmgidsen is dit een surrealistisch meesterwerkje. We zullen maar zeggen dat smaken verschillen, ik vind dit een oninteressante, onbegrijpelijke en onsamenhangende film zonder kop of staart. *

- Festen: Briljante film van de Deense regisseur Thomas Vinterberg, die ik nu voor de derde keer heb bekeken samen met een vriend. Hij staat momenteel op plaats 30 in mijn top 100, maar hij kan nog wel een aantal plaatsen naar boven opschuiven. *****

- Around the world in 80 treasures: Televisieserie waarin Dan Cruickshank 80 kunstwerken bezoekt over de hele wereld. Erg mooi in beeld gebracht. *****

- A passage to India: Film die ik heb bekeken naar aanleiding van de lovende bespreking van Bettina. Film van David Lean gemaakt naar het boek van E.M. Forster. De regisseur wil hier een epische film van maken, terwijl het materiaal daarvoor te beperkt is. De film bevat aardige beelden van India, maar vooral de rechtbankscene duurt veel te lang in mijn ogen. Wat mij betreft een film die je met een gerust hart kunt overslaan. ***

- Krabbé zoekt Picasso: Prachtige serie waarin Krabbé vertelt over het leven en werk van Picasso aan de hand van de plaatsen waar hij gewoond heeft en de vrouwen die hij gehad heeft. *****

- Jagten: Indrukwekkende film over een man die ten onrechte verdacht wordt van kindermisbruik en vervolgens uitgesloten wordt van de dorpsgemeenschap waar hij woont. Mads Mikkelsen heeft een van de beste rollen uit de filmgeschiedenis. *****

- Ons zingt ons: Heerlijke nostalgie met de liedjes van Kees van Kooten en Wim de Bie. Wat op valt bij het bekijken en beluisteren van deze dvd is hoeveel er geparodieerd wordt en met hoeveel vakmanschap de liedjes gemaakt zijn. ****

- Chikamatsu Monogatari (The crucified lovers): Japanse film over een stel dat er van verdacht wordt dat ze in het geheim minnaars zijn en die op de vlucht slaan. Fantastisch camerawerk. *****

- Van Moskou tot Magadan: Serie van Jelle Brandt Corstius waarin hij door Rusland reist en gewone mensen spreekt. *****

- Krabbé zoekt Gauguin: Na de serie over Picasso opnieuw een zeer indrukwekkende serie van Jeroen Krabbé, ditmaal over Paul Gauguin. *****

- The cranes are flying: Een prachtig gefilmde zwart-wit romantisch drama van de Russische regisseur Kalatozov. Boris en Veronica zijn verliefd op elkaar, maar vanwege het uitbreken van de oorlog meldt Boris zich aan als vrijwilliger. Wat de beelden betreft een van de allermooiste films die ik ken. Helaas is deze film ook een beetje een propagandafilm wat ervoor zorgt dat ik hem net niet bij de wereldtop vind horen. Het valt Kalatozov niet te verwijten, hij moest wel om de film in roulatie te kunnen krijgen. *****

- Ballad of a soldier: Prachtige Russische zwart-wit film over een soldaat die een paar vijandelijke tanks opblaast en wat dagen verlof krijgt om zijn moeder te bezoeken. Wat minder een propagandafilm dan "The cranes are flying". *****

- Van Moskou tot Moermansk: Vervolgserie van Jelle Btandt Corstius, waarbij hij weer door andere streken in Rusland reist. Opnieuw een prachtige serie. *****

- Brassed off: Engelse film over een brassband in Grimley, een klein mijnwerkersdorp in Zuid Engeland. Leuke feel-good film. ****

- Seven chances: Film van Buster Keaton en een van de hoogtepunten uit de periode van de stomme film. De achtervolgingsscene in de laatste 20 minuten is een van de absolute hoogtepunten uit de filmgeschiedenis. Al een keer of 10 gezien. *****

- Geboren in een verkeerd lichaam: Briljante fakedocumentaire van Arjen Ederveen over een man die vindt dat hij geboren is in een verkeerd ras. ****

- The Music Box: Film waarin Stan Laurel en Oliver Hardy de hoofdrollen spelen en wat mij betreft de beste komische film die ik ooit heb gezien. Ook deze film heb ik al een keer of 10 bekeken. *****

- All quiet on the western front: Mooi in zwart-wit gefilmde (anti-)oorlogsfilm die hoog aangeslagen wordt. Ik heb niet zo veel met oorlogsfilms, ook niet met deze. ****

- Happy people: A year in the taiga: Documentaire samengesteld door Werner Herzog uit beelden van een Russische filmer over mannen die in de eindeloze taiga leven en in hun levensonderhoud moeten voorzien. Zonder meer een mooie film, maar toch vooral voor de liefhebbers. ****

- Lincoln: Film van Steven Spielberg is een beetje een hagiografie van de beroemde president die ervoor zorgde dat de slavernij afgeschaft werd in de Verenigde Staten. Een belangrijk stuk Amerikaanse geschiedenis, maar ik vond het meer een geschiedenisles dan een speelfilm en dan nog erg slaapverwekkend ook. Spielberg heeft in zijn carrière zowel een aantal films puur voor het amusement gemaakt als ook een aantal films over serieuze onderwerpen. Op basis van zijn films die ik heb gezien schat ik zijn amusementsfilms aanzienlijk hoger in dan zijn serieuze films. ***

- Sons of the desert: Hoofdfilm van Laurel en Hardy. Niet van het kaliber van "The Music Box", maar toch ook erg grappig. ****

- I Vitelloni: Film van Fellini over een vriendengroep met mooie beelden en mooie muziek van Nino Rota, maar waar ik niet warm voor kan lopen. Fellini is waarschijnlijk de bekendste regisseur uit Italië, maar over geen enkele van zijn films die ik heb gezien ben ik echt enthousiast. ***

- Van Bihar tot Bangalore: Van alle reisprogramma's van de VPRO die ik het afgelopen jaar heb gezien, spreekt dit programma me misschien wel het meeste aan. Jelle Brandt Corstius is een innemende en zeer kundig presentator en natuurlijk speelt het ook een rol dat India een van de meest kleurrijke landen op aarde is. *****

Een blogproject waar ik toch maar van af heb gezien: E-mails aan tante M

Toen ik van de zomer een blogpauze hield, had ik een langdurig project voor mijn blog bedacht. Ik had het idee gekregen om mijn deel van een uitgebreide e-mailwisseling tussen mij en mijn tante M te publiceren. Ik heb er van af gezien omdat ik het toch iets te persoonlijk vond en misschien ook niet interessant genoeg.

Ik houd er niet zo van om e-mails te versturen. Ik vind e-mails erg handig voor het maken van afspraken en zakelijke berichten, zoals het kopen en verkopen van spullen op marktplaats. Met vrienden e-mail ik slechts een heel enkele keer.

Op deze regel is één uitzondering: ik heb vanaf september 2011 tot halverwege 2017 een uitgebreide e-mailcorrespondentie onderhouden met mijn tante M in Arnhem. Eigenlijk is tante M niet een echte tante van mij, maar de peettante van mijn zus Margot.

Toen ik nog erg klein was, woonde mijn tante M op de bovenste verdieping van het huis in Tilburg waar ik, Margot en mijn ouders woonden. Later trouwde tante M, kreeg 3 kinderen en we bleven contact houden. Toen ik in 1984 na mijn eindexamen een fietstocht naar Zweden maakte, logeerde ik ook 2 keer bij mijn oom en tante in Arnhem, zowel op de heenweg als op de terugweg.

Tussen 1984 en 2016 logeerde ik ieder jaar wel 1 of 2 keer in Arnhem. In 1990 is mijn oom overleden. Ik was helaas niet bij de begrafenis. De begrafenis viel op een zaterdag, ik had een hele drukke tijd met mijn studie en ik had mij opgegeven voor een klimweekend met de USAC (= Utrechtse Studenten Alpinisten Club) en daar wilde ik zeer graag bij zijn.

Het contact met tante M is altijd zeer prettig geweest (voor mij althans). Als ik kwam logeren kreeg ik een goede maaltijd, kletsten we uitgebreid met elkaar en was er een lekker bed voor de nacht.

Helaas kon mijn tante steeds minder goed horen. In het begin viel dat wel mee, maar op een gegeven moment kon zij niet meer horen wat ik haar vertelde. Daarom werden onze gesprekken steeds eenzijdiger, waarbij mijn tante het woord voerde en ik luisterde.

In september 2011 was ik weer een keer bij mijn tante op bezoek geweest. Na dit bezoek besloot ik een e-mailtje te sturen, om op die manier wat te kunnen vertellen over wat mij bezighield. Dat sloeg aan en tot halverwege 2017 zijn er ongeveer 400 mailtjes heen en weer gestuurd. Toen kregen we onenigheid en is de stroom aan mailtjes opgedroogd.

Ik wilde mijn kant van de e-mails publiceren. Omdat ik ze zo regelmatig schreef geven ze een heel goed beeld van wat ik tussen september 2011 en juni 2017 heb gedaan. De mailtjes zijn heel concreet, de meeste gaan over wie ik op bezoek heb gehad en waar ik geweest ben, wat ik gegeten heb, de boeken die ik gelezen heb en de films die ik gezien heb. Niets bijzonders dus, gewoon de alledaagse dingen.

Ik wilde de e-mails publiceren zoals ik ze geschreven heb. Ik wilde alleen de namen vervangen door de initialen. Voor de duidelijkheid wilde ik mijn zus Margot en mijn broer Paul wel bij hun naam noemen. Verder wilde ik type- of taalfouten corrigeren als ik ze tegenkwam en witregels toevoegen.

Ik wilde iedere dag een e-mail publiceren. Terwijl ik hiermee bezig was kon ik rustig nadenken over hoe ik verder ging met mijn blog.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Nederland documentaireland

Ik vrees dat je wel kunt zeggen dat de speelfilmtraditie in Nederland niet zo heel veel voorstelt. Er zijn een aantal goede speelfilms gemaakt in Nederland. Zelf vind ik bijvoorbeeld de volgende speelfilms de moeite waard: "Abel", "Borgman", "Karakter", "Komt een vrouw bij de dokter", "Ober", "Oh Boy", "de Poolse bruid", "Schneider versus Bakx", "Shocking Blue", "Wilde mossels", "Zusje" en "Zwartboek". De filmliefhebber zal opvallen dat in mijn lijstje maar liefst 4 films van Alex van Warmerdam staan. Maar in mijn ogen haalt geen enkele van de genoemde films de echte wereldtop. In veel kleinere filmlanden dan Nederland zoals Denemarken ("Breaking the waves", "Festen" en "Jagten"), Bosnië ("No man's land"), Hongarije ("Satantango") en Roemenië ("4 maanden 3 weken 2 dagen") hebben ze films gemaakt van een niveau dat in mijn ogen in Nederland nooit is gehaald.

Op het gebied van de documentaire kent Nederland wel een grote traditie. Ik heb de afgelopen 2 jaar een aantal prachtige documentaires gezien:
- "De nieuwe wildernis" over de Oostvaardersplassen.
- "Langs de oevers van de Yang Tse" van Ruben Terlou.
- "Door het hart van China" ook van Ruben Terlou.
- "Van Dis in Indonesië" met Adriaan van Dis.
- "Krabbé zoekt Picasso".
- "Krabbé zoekt Gauguin".
- "Van Moskou tot Magadan" met Jelle Brandt Corstius.
- "Van Moskou tot Moermansk" ook met Jelle Brandt Corstius.
- "Van Bihar tot Bangalore" ook met Jelle Brandt Corstius.

Deze 9 documentaires krijgen van mij alle acht 5 sterren, ik vind ze allemaal van wereldklasse en ik vind ze stuk voor stuk interessanter dan de beste Nederlandse speelfilms die ik ken. Misschien ben ik bevooroordeeld doordat ik van programma's over echte mensen houd, maar ik ben benieuwd of jullie het met mij eens zijn dat de Nederlandse documentaires van een (veel) hoger niveau zijn dan de Nederlandse speelfilms. Ik vind het leuk als jullie een reactie achterlaten.

Alain Laboile: At the edge of the world

Alain Laboile: At the edge of the world (Frankrijk, 2015): 111 blz: Uitgeverij Kehrer

Soms doe ik een grote ontdekking. Ik had van de naam Alain Laboile gehoord en al wat foto's van hem gezien op het internet die ik erg mooi vond. Ik was al een tijdje op zoek naar boeken van hem.

Alain Laboile is een Fransman die van beroep beeldhouwer is, dat hij zichzelf heeft aangeleerd. Om zijn beelden te fotograferen kocht hij een camera en is hij gaan fotograferen. Hij heeft dus geen formele opleiding als fotograaf.

Alain Laboile, zijn vrouw en hun zes kinderen wonen ergens in Frankrijk met een grote tuin aan de natuur. De kinderen hebben alle ruimte om te spelen. Alain fotografeert zijn kinderen terwijl ze aan het spelen zijn in de natuur. Veel van de foto's in "At the edge of the world" zijn adembenemend mooi. De vreugde van het kind zijn spat van de foto's af. Nog nooit heb ik zulke indrukwekkende foto's gezien van kinderen die opgaan in hun spel.

Het enige minpunt van het boek is dat er zo weinig foto's in staan, het zijn er maar net iets meer dan 70. Nadat ik het boek had bekeken heb ik gelijk van alle andere titels van Alain Laboile die voorradig zijn bij Bol.com een exemplaar besteld. Ik wacht met spanning af.

Om foto's van Laboile te bekijken, klik hier

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Chikamatsu Monogatari (The crucified lovers)

Chikamatsu Monogatari (The crucified lovers) (Japan, 1954): Zwart-wit: 100 minuten: Regisseur Kenji Mizoguchi

Ishun is een zeer rijke meesterdrukker die getrouwd is met de knappe, 30 jaar jongere Osan. Ishun heeft het alleenrecht voor het maken en verkopen van de koninklijke kalenders. In feite doet zijn meesterknecht Mohei het meeste werk. Ishun komt vaak naar de kamers van de bedienden om daar met Otama te slapen.

Familieleden van Osan komen af en toe naar haar toe om geld van haar te lenen. Ishun wil hier niets van weten. Daarom vraagt Osan of Mohei haar kan helpen. Mohei neemt wat geld uit de kas, wat zijn collega knecht ziet en vertelt dat aan Ishun die woest wordt. Osan neemt het voor Mohei op en vervolgens verdenkt Ishun, Mohei en Osan ervan in het geheim elkaars geliefden te zijn. Zij slaan op de vlucht.

"The crucified lovers" zoals deze film in de Engelse vertaling heet is gebaseerd op een oud volksverhaal uit de 17e eeuw. Zoals altijd bij de films van Mizoguchi is het camerawerk fantastisch, waarbij iedere shot zeer gestileerd is. In combinatie met de mooie, onwereldse muziek levert dat een film op, die behoort tot de grote films uit de filmgeschiedenis en die eigenlijk ieder serieuze filmliefhebber gezien moet hebben. Helaas is het erg moeilijk om aan deze film op dvd te komen.

"Chikamatsu Monogatari" krijgt op IMDB van iets meer dan 3.200 mensen een waardering van 8,0.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Maarten van Rossem: Heeft geschiedenis nut?

Maarten van Rossem: Heeft geschiedenis nut? (Nederland,, 2003): 333 blz: Uitgeverij Het Spectrum

Het is een vraag die iedere blogger zichzelf wel eens zal stellen: "Moet ik ieder boek dat ik lees bespreken, of alleen diegenen waar ik ook werkelijk enthousiast over ben?". De afgelopen jaren heb ik vrijwel alle boeken besproken die ik heb gelezen, soms ook wel boeken waarvan ik slechts een gedeelte heb gelezen of die ik niet heb uitgelezen.

Maarten van Rossem is een van de bekendste Nederlandse historici. Hij is natuurlijk vooral bekend als mediapersoonlijkheid en Amerikadeskundige. De keren dat ik hem op televisie zag, nam hij mij voor zich in door zijn laconieke houding en zijn relativeringsvermogen. Ik herinner me nog dat ik hem na de aanslag op het World Trade Centrum, hoorde vertellen dat deze gebeurtenis waarschijnlijk niet zo veel zou veranderen aan de toestand in de wereld terwijl bijna alle andere commentatoren moord en brand schreeuwden.

"Heeft geschiedenis nut?" valt globaal gesproken uiteen in 2 ongelijkwaardige delen. Het eerste stuk omvat ruim 150 bladzijden en beschrijft de oorlogen in de 20e eeuw, meer specifiek de Eerste en de Tweede Wereldoorlog, met als toegift een stuk over Adolf Eichmann en een over Daniel Goldhagen. Het stuk over de oorlog is een gedegen samenvatting, maar voor wie al redelijk wat over de Eerste en de Tweede Wereldoorlog heeft gelezen bevat het weinig nieuws. Voor wie dat niet heeft, gaat van Rossum er met te grote stappen doorheen.

In mijn ogen is het hoogtepunt van het boek het stuk over Adolf Eichmann van 13 bladzijden, waarin stil gestaan wordt bij de boeken die Hannah Arendt, Harry Mulisch en Abel Herzberg over die man schreven. Een briljant stukje synthese.

De rest van het boek gaat over kunst, cultuur en hedendaagse geschiedenis en bestaat uit stukjes van zo'n 3 bladzijden. Op zich zijn die stukjes aardig geschreven, maar ze zullen mij niet bijblijven.

Hieronder een paar citaten uit het boek:

- Dat er van de geschiedenis geen lessen te leren zijn die onmiddellijk bruikbaar zijn voor de beleidspraktijk, is buiten de kring van beroepshistorici geen populaire opvatting. Journalisten en politici gebruiken met regelmaat historische voorbeelden en analogieën teneinde bepaalde beslissingen te legitimeren. Hoe minder de betrokkenen van de geschiedenis weten, hoe groter hun zelfverzekerdheid bij het opportunistische misbruik van de geschiedenis.

- Door de paniekzaaierij van de media heeft de burger geen idee hoe de verschillende risico's die hij in zijn leven loopt, zich tot elkaar verhouden. Weet hij veel dat zijn eigen keukentrapje, bromfiets, auto en barbecue veel en veel gevaarlijker zijn dan vuurwerkbedrijven en terroristische aanslagen. De deskundige die op 11 of 12 september zou hebben opgemerkt dat er in de Verenigde Staten jaarlijks ruim 42.000 mensen in het verkeer omkomen zonder dat er een haan naar kraait, laat staan dat er een "war on traffic accidents" wordt afgekondigd, zou waarschijnlijk onmiddellijk de deur van de studio zijn gewezen.

Ik heb van Maarten van Rossem eerder zijn boek over de Verenigde Staten gelezen. Ook over dat boek was ik niet zo enthousiast. Ik denk dat ik Maarten van Rossem meer waardeer als mediapersoonlijkheid dan als schrijver. Datzelfde geldt bij mij ook voor die andere troetelhistoricus Geert Mak. Ik denk niet dat ik nog eens een boek van Maarten van Rossem ga lezen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom

Een vergelijking tussen 2 films van Thomas Vinterberg: Festen en Jagten

Vaak maak ik een vergelijking tussen 2 films en vraag ik mij af welke film ik de beste van de 2 vind. Met veel wikken en wegen is zo ook mijn film top 100 ontstaan.

De afgelopen week heb ik de twee beroemdste films van de Deense regisseur Thomas Vinterberg: "Festen" en "Jagten" bekeken, allebei voor de derde keer. Ik heb over beide films een stukje geschreven nadat ik ze voor de tweede keer gezien had en vind deze stukjes goed genoeg om ze ongewijzigd te laten.

Beide films beginnen als het ware idyllisch. Bij "Festen" is er sprake van een groot feest ter gelegenheid van de 60e verjaardag van een succesvol zakenman. Bij "Jagten" is er een kleuterleider, Lukas, die met groot plezier voor zichzelf en voor de kinderen zijn werk doet.

Maar dan loopt het mis. In "Festen" wordt de zakenman door zijn oudste zoon Christian beschuldigd van incest en in "Jagten" wordt Lukas beschuldigd van ontucht met een van de kinderen.

In "Festen" valt er veel te lachen met al dan niet zwarte humor. Bij "Jagten" daarentegen is de sfeer veel grimmiger. Via allerlei insinuaties wordt een klein meisje als het ware een beschuldiging in de mond gelegd, waarna iedereen denkt dat Lukas schuldig is. In de kleine dorpsgemeenschap waar hij woont is Lukas letterlijk opgejaagd wild.

"Festen" moet het hebben van het collectief. De acteurs zijn ongelooflijk goed op elkaar ingespeeld. Het lijkt wel of de Denen voor hun films zo maar een blik goede acteurs kunnen opentrekken. "Jagten" moet het vooral hebben van de fantastische rol van Mads Mikkelsen die Lukas speelt. Ik heb zelden een rol gezien die zo overtuigend werd gespeeld. Wat mij betreft is deze rol van Mads Mikkelsen een van de beste rollen uit de filmgeschiedenis. Hij had hier absoluut een Oscar voor moeten winnen als de beste acteur, maar ja die Oscars gaan bijna altijd naar Amerikaanse films.

Als ik de beide films met elkaar vergelijk, dan kom ik tot de conclusie dat "Festen" wat humoristischer is en ondanks de zwaarte van het onderwerp wat lichter van toon, maar geef ik toch licht de voorkeur aan het wat grimmigere "Jagten", vooral dankzij Mads Mikkelsen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Krabbé zoekt Picasso

Krabbé zoekt Picasso (Nederland, 2016): 280 minuten: Gepresenteerd door Jeroen Krabbé

Na het succes van zijn televisieserie over het leven en werk van Vincent van Gogh, heeft Jeroen Krabbé blijkbaar zijn roeping als televisiepresentator gevonden. Van die serie ben ik erg onder de indruk, van zijn nieuwe serie over Pablo Picasso ben ik dat nog veel meer.

In de woorden van Jeroen Krabbé: "Ik ga op zoek naar de mens achter de meest geniale, meest bekende, rijkste kunstenaar aller tijden. Een man die zijn hele leven vastlegde als een dagboek in zijn vele kunstwerken. Een man die net zo makkelijk van vrouwen wisselde als van stijlen. Ik ga op zoek naar Pablo Picasso."

Net als bij zijn serie over Van Gogh gaat Krabbé op zoek naar de plaatsen en vrouwen die een rol in zijn leven hebben gespeeld. In tegenstelling tot van Gogh was Picasso bij leven al wereldberoemd en ook schatrijk. Omgerekend naar hedendaags geld, liet hij bij zijn dood een vermogen na van meer dan een miljard euro. Er is meer dan 5 jaar gevochten over zijn nalatenschap, waardoor een aantal advocaten miljonair zijn geworden en 3 familieleden hebben uiteindelijk zelfmoord gepleegd.

Picasso is geboren in Malaga, in Zuid Spanje. Het museum dat van zijn geboortehuis is gemaakt heb ik ooit bezocht. Toen hij 9 jaar oud was maakte hij zijn eerste schilderij, meteen een schitterend werk. Zijn vader verdiende zijn geld als schilder, voornamelijk met het schilderen van duiven. Toen die vroeg aan de jonge Pablo om een van zijn schilderijen af te maken, was hij zo onder de indruk dat hij zijn penselen aan zijn zoon heeft gegeven en zelf nooit meer heeft geschilderd.

Op zijn 13e werd Pablo aangenomen op de kunstacademie van Barcelona. Hij was een wonderkind en schilderde toen al beter dan zijn leermeesters.

Na een aantal jaren in Barcelona werd een werk van Picasso ingezonden voor de wereldtentoonstelling in Parijs in 1900. Het werk werd niet opgemerkt, maar hij was de jongste kunstenaar van wie ooit een werk op een wereldtentoonstelling had gehangen.

Vanaf ongeveer 1900 tot ongeveer 1944 woonde en werkte Picasso voornamelijk in Parijs. Rond 1905 ontmoette hij Fernande, zijn eerste grote geliefde, die hij vaak geportretteerd heeft. In 1907 schilderde hij het wereldberoemde "Les demoiselles d'Avignon", het eerste kubistische schilderij.

Ondertussen waren er vele vrouwen in zijn leven. In 1914 wilde hij met zijn toenmalige vriendin Eva trouwen. Zij kreeg echter kanker en kwam te overlijden. Daarna werd hij verliefd op de Russische balletdanseres Olga, met wie hij trouwde. Samen met haar kreeg hij een kind, Paulo, die later een dronkaard werd.

Het ging een aantal jaren goed, toen kreeg hij in 1927 een nieuwe, veel jongere vriendin, Marie Thérèse, met wie hij een dochter, Maya kreeg. Daarna kwam Dora Maar, een knappe fotografe die veel foto's heeft gemaakt terwijl hij aan het werk was voor de Guernica. Picasso had in 1937 van de Republikeinse Spaanse regering de opdracht gekregen om een schilderij te maken, hij mocht zelf weten waarover. Hij bestelde een enorm doek, van ruim 7 bij 3 meter en schilderde de Guernica, dat het beroemdste schilderij van de 20e eeuw zou worden.

Na Marie Thérèse en Dora Maar volgde weer een andere vrouw: Françoise, met wie Picasso twee kinderen kreeg: Claude en Paloma. Een aantal jaren was Picasso en zijn gezin gelukkig, wat tot uiting kwam in speelse schilderijen en beeldhouwwerken en keramiek. Picasso kon het echter niet laten en nam weer een andere vrouw, Jacqueline, die 46 jaar jonger was en de laatste jaren van zijn leven hem als een soort lady Mac Beth heeft omringd. Françoise deed wat nooit een andere vrouw bij Picasso had gedaan, ze stapte op en nam hun twee kinderen mee.

Krabbé laat heel knap zien hoe Picasso vaak van stijl wisselde als hij een nieuwe vrouw kreeg. Er was een vrouw voor de blauwe periode, eentje voor zijn kubistische schilderijen, eentje voor de roze periode, enzovoort. Ik vind dat Krabbé het geweldig doet en beschouw deze serie als de beste Nederlandse film of televisieserie die ik ooit heb gezien en tevens als het mooiste programma over kunst dat ik ken. Briljant!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Around the world in 80 treasures

Around the world in 80 treasures (Groot Brittannië, 2005): 10 uur: Geschreven en gepresenteerd door Dan Cruickshank

Bij de BBC slagen ze er steeds maar weer in om de meest prachtige documentaires te maken. De afgelopen week heb ik gekeken naar de 10-delige serie "Around the world in 80 treasures" waarin de Britse presentator Dan Cruickshank ons meeneemt voor een wereldreis langs 80 van de belangrijkste cultuurschatten.

Het was logistiek een enorme onderneming. Tijdens zijn wereldreis doorkruiste Cruikshank 5 continenten, bijna 40 landen en maakte gebruik van  zo'n 90 vluchten. Daarbij was hij in totaal zo'n 5 maanden onderweg.

Is deze serie nu ook de moeite waard? Cruikshank heeft voor deze serie tal van monumenten uitgezocht die iedereen kent (de Pyramide van Cheops, de Taj Mahal, de Chinese muur, Borobodur, Machu Picchu, het Alhambra, het Parthenon, Angkor Wat), maar hij heeft gelukkig ook een aantal verrassingen in petto.

Cruikshank is een innemende presentator. Ik schat de amusementswaarde van zijn programma iets lager in dan dat van de reisprogramma's van collega-reiziger Michael Palin, maar alle kunstschatten worden schitterend in beeld gebracht en de serie is zonder meer een lust voor het oog. Eigenlijk is dit een serie die ze alleen bij de BBC kunnen maken!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

1.000 stukjes

Vandaag vier ik mijn derde jubileum in korte tijd. Op 10 mei bereikte ik de mijlpaal van 100.000 paginaweergaven, op 27 juni bestond mijn blog precies 5 jaar en nu publiceer ik mijn 1.000e stukje. Toen ik begon met mijn blog had ik natuurlijk niet gedacht dat ik zo ver zou komen. Hieronder een overzichtje van waarover ik zoal heb geschreven:

- Boeken: Fictie: 125 stukjes
- Boeken: Non-fictie: 361
- Boeken: Lijsten met favoriete boeken: 35
- Films: 177
- Restaurants: 115
- Recepten: 20
- Muziek: 8
- Psychiatrie: 22
- Overige berichten: 130

Als je het bij elkaar optelt, dan zie je dat ik net niet op 1.000 uitkom. Ik heb waarschijnlijk een paar verwijzingen naar wel gepubliceerde stukjes vergeten.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een zeer makkelijk en ook nog eens erg lekker toetje

Volle kwark met diepvries frambozen

Ingrediënten:
- 1 bakje met 500 gram volle kwark
- 1 pakje diepgevroren frambozen van 250 gram

Soms ontdek ik een heerlijke combinatie bij toeval. Omdat verse frambozen en blauwe bessen voor iemand met een klein budget nagenoeg onbetaalbaar zijn, koop ik regelmatig een doosje met vers ingevroren fruit. Meestal laat ik het dan zo'n 20 minuten ontdooien op een plat bord. Na 20 minuten is het fruit dan voor de helft tot driekwart ontdooit en is het een soort van ijs. Op een dag probeerde ik de net ontdooide frambozen te combineren met een bakje kwark. Er zal vast wel eerder iemand op dat idee gekomen zijn, maar het smaakt fantastisch. Erg simpel.

Men laat het fruit zoals gezegd zo'n 20 minuten ontdooien en mengt het dan met een bakje kwark. Dan heb je genoeg voor 2 a 3 personen. Door de volle kwark smaakt het heerlijk romig en door het vele nog koude fruit lijkt het een beetje op ijs, maar dan eigenlijk veel lekkerder. Dit toetje is ook lang niet zo verschrikkelijk zoet als allerlei kant en klaar toetjes. Je kunt dit toetje maken met allerlei soorten fruit, maar ik vind het het lekkerst met frambozen.

Eet smakelijk!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Films gezien in augustus

- Shoplifters: Film van Kor-Eeda Hirokazu over een gezinnetje dat zich in leven houdt door winkeldiefstallen te plegen. Ze ontfermen zich over een jong meisje. Film geeft een aardig beeld van de onderkant van de Japanse maatschappij, maar haalt het niet bij: "Our little sister". ****

- Planet of the apes: Eerste verfilming van deze serie wordt algemeen als de beste beschouwd. Het verhaaltje is best onderhoudend, maar stelt in mijn ogen toch niet veel voor. ***

- Lolita (Stanley Kubrick) en Lolita (Adrian Lyne): Er zijn 2 verfilmingen gemaakt van het beroemde boek van Vladimir Nabokov. De verfilming van Kubrick bevat een onnodige proloog van 15 minuten met Peter Sellers die er beter uitgelaten had kunnen worden. Een groter probleem bij Kubrick is dat de hoofdrolspeelster er veel te oud uitziet voor de rol en dat er weinig sprake is van een erotische spanning. Wat dat betreft is de film van Adrian Lyne beter geslaagd. Zijn Lolita oogt een stuk jonger en ziet er ook veel verleidelijker uit. Op IMDB wordt de film van Kubrick *** hoger aangeslagen. Zelf vind ik de film van Lyne **** beter, maar beide films halen het bij lange na niet bij het prachtige boek.

- Gordel van smaragd: Dappere poging van Orlow Seunke om een stuk Indonesische geschiedenis in een film te vangen. De film beslaat 10 jaren, van 1939 tot 1949. Van ieder jaar zijn er archiefbeelden gecombineerd met een stuk van het verhaal. Het liefdesverhaal tussen Theo (Pierre Bokma) en de zangeres Ems (de prachtige Esmée de la Brétonnière) komt goed uit de verf. De politieke ontwikkelingen lijken er met de haren bijgesleept. De toevoeging van de archiefbeelden had wat mij betreft niet gehoeven. ***

- Onze man in Teheran: Prachtige 4-delige documentaire over het leven van gewone mensen in Iran, gepresenteerd door Thomas Erdbrink. Thomas is getrouwd met een Iraanse en spreekt vloeiend de taal van het land. De afgelopen jaren zijn er in opdracht van de VPRO een aantal prachtige documentaires gemaakt, die allen tot de beste documentaires horen die ik ken. Michael Moore zou wat van deze documentaires kunnen leren. ****

- De schaduw van het kruis: Elfdelige Belgische documentaire van Jan Leyers die op zijn motor een reis maakt langs de plaatsen waar de eerste kruisvaarders doorheen zijn gekomen. Leyers ontmoet allerlei mensen en praat met hen en neemt daar de tijd voor. Deze documentaire heeft een aangenaam rustig tempo. ****

- L'invitation: Een man werkt al 20 jaar op een kantoor. Na het overlijden van zijn moeder verhuist hij. Om het nieuwe huis in te wijden geeft hij een tuinfeest voor zijn collega's. Een mild humoristische film die is uitgekozen door Joyce Roodnat voor haar serie met Europese klassieken. ***

- Hou de trein in het oog: Tsjechische zwart-witfilm over een jongen die op een station werkt. ***

- Pather Panchali: De eerste film van Satyajit Ray, een van de mooiste debuutfilms die ik ken, over een jongetje dat samen met zijn oudere zus opgroeit in een dorpje in Bengalen. Ik bekeek deze film nu voor de 4e of 5e keer, nu samen met 3 vrienden die ook erg enthousiast waren. *****

- The wind rises: Mooie animatiefilm van Ghibli over twee Japanse vliegtuigontwerpers, hun leven en de vliegtuigen die ze bouwden. Een van de mooiste animatiefilms die ik ken. *****

- James and the giant peach: Inventieve bewerking van het kinderboek van Roald Dahl. Vooral het middenstuk met prachtige animaties maakt indruk. ****

- De gelukkige huisvrouw: Verfilming van het boek van Heleen van Royen over een vrouw die na haar bevalling een psychose krijgt en de gevolgen daarvan. Een sterke rol van Carice van Houten. ****

- Shocking blue: Film die zich afspeelt in de bollenvelden. De vader van Thomas werkt als tulpenkweker. Er gebeurt een ongeluk en Thomas moet er mee om zien te gaan. Erg mooie opnamen en het spel is geloofwaardig. Een van de betere Nederlandse films die ik ken! ****

- The jewel in the crown: 14-delige Britse serie over de laatste jaren van de Britse aanwezigheid in India (1942-1947). Collega-blogster Bettina heeft een prachtig stuk over deze serie geschreven, naar aanleiding waarvan ik de serie ben gaan kijken. Voor zover ik het kan beoordelen geeft de serie een realistisch beeld van hoe de Britten in India leefden, de verhoudingen tussen de Britten en de Indiërs en de Britten onderling. Het leukst vind ik nog de beelden van de coleur locale. ****

- Selma: Film over Martin Luther King en de protestmars die hij heeft georganiseerd vanuit Selma naar Montgomery, Alabama. Indrukwekkende historische film. ****

- Dorst: Film van Ingmar Bergman, waar mij weinig van bijstaat. ****

- Krabbé zoekt van Gogh: Indrukwekkende serie van Jeroen Krabbé, waarin hij in de voetsporen van Vincent van Gogh reist. Krabbé heeft zich goed voorbereid en vertelt veel wetenswaardigs over van Gogh. **** De andere series van Krabbé over Gauguin en Picasso heb ik ook gelijk gereserveerd bij de bibliotheek.

- The right stuff: Prachtige film over het Mercury-programma dat er voor zorgde dat er voor het eerst Amerikaanse astronauten in de ruimte kwamen. Alle lof voor de makers dat het hier niet om een film vol glorieuze zelfverheerlijking gaat, maar om een serieuze film met ook alle aandacht voor de mislukkingen en de bijna mislukkingen. Dit gaat om het echte werk en is wat mij betreft veel interessanter dan alle science-fictie films die ik heb gezien. ****

- The naked island: Japanse film uit 1960 over een gezin dat op een kaal eiland probeert te overleven. Een prachtige, bijna etnografische film, maar je moet wel tegen een traag tempo kunnen. ****

Edward Buscombe: Cinema today

Edward Buscombe: Cinema today (Groot Brittannië, 2003): 489 blz: Uitgeverij Phaidon

"Cinema today" is een prachtig uitgegeven groot formaat boek met heel veel schitterende illustraties over de film tussen ongeveer 1970 en 2003. Er zijn in het boek veel paginagrote illustraties of zelfs over de volle twee pagina's met fragmenten uit bekende films. Het doorbladeren van het boek zorgt voor een feest der herkenning.

Helaas vind ik de teksten aanzienlijk minder interessant. Het boek is opgedeeld in 20 hoofdstukken. De eerste 11 hoofdstukken zijn thematisch onderverdeeld en gaan over de Amerikaanse films. Hoofdstuk 12 tot en met 19 gaan steeds over een grote regio elders in de wereld en hoofdstuk 20 is een zeer kort hoofdstuk over de toekomst van de film.

In zijn tekst noemt Buscombe zeer veel films, ik denk dat hij ruim 2.000 films bij naam noemt. Ik vermoed dat dat bijna alle films zijn die in Engeland enige indruk in de bioscoop hebben gemaakt. De meeste van die films worden in een enkele zin beschreven, en Buscombe geeft vrijwel nooit zijn eigen mening over de besproken films. Hierdoor heb ik geen enkel houvast over welke films die besproken zijn de moeite van het bekijken waard zijn.

Wat ik ook jammer vind is dat er geen enkele film of serie wordt besproken die voor de televisie is gemaakt. Series als: "Monthy Python's Flying Circus", "Fawlty Towers", de "7-Up series", de "Reisprogramma's van Michael Palin", de "Natuurdocumentaires van de BBC" en het Tsjechische "Buurman en Buurman" zijn veel interessanter dan 99% van de bioscoopfilms die zijn gemaakt.

Kortom, dit boek koop je vanwege de plaatjes en niet om de bijbehorende teksten te lezen. Een gemiste kans!

Illustraties *****
Tekst ***

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Films door Satyajit Ray geregisseerd

Hieronder volgt een lijst van de films die door Satyajit Ray zijn geregisseerd, zijn laatste film als eerste. Vermeld zijn het jaar waarin de film is uitgekomen, de Bengaalse titel, de Engelse titel, het aantal bezoekers op IMDB dat de film heeft gewaardeerd en de waardering op IMDB. Opvallend is dat de 3 films over Apu, zijn debuut en de 2 vervolgen veruit het meest bekeken zijn. Dat vind ik toch enigszins triest gezien de ontwikkeling die Ray in zijn carrière heeft doorgemaakt. Hij heeft zoveel meer gemaakt dan alleen die 3 films over Apu. Wat opvalt zijn de hoge waarderingen voor zijn films. De cijfers klopten op de dag dat ik deze lijst samenstelde: 4 juni 2019. De sterrenwaarderingen zijn van mij. Ik hoop ooit nog alle films van Ray op dvd te zien, maar dat zal erg lastig worden gezien de geringe verspreiding van een aantal van zijn films.

***** 1991 Agantuk (The stranger) (2.200, 8,1)
 1990 Shakha Proshakha (Branches of the tree) (520, 7,7)

**** 1989 Ganashatru (An enemy of the people) (800, 7,4)

 1987 Sukumar Ray (Short documentary) (over de vader van Ray) (75, 8,1)

**** 1984 Ghare-Baire (The home and the world) (960, 7,7)

 1981 Pikoor Diary (TV Short) (210, 7,7)

**** 1981 Sadgati (TV Movie) (Deliverance) (320, 8,0)

 1980 Heerak Rajar Deshe (The kingdom of diamonds) (1.800, 8,8)

**** 1979 Joi Baba Felunath (The elephant God) (1.300, 8,0)

***** 1977 Shatranj Ke Khilari (The chess players) (2.700, 7,8)

 1976 Bala (Documentary short) (47, 7,6)

 1975 Jana Aranya (The middle man)  (1.100, 8,3)

 1974 Sonar Kella (The golden fortress) (1.600, 8,4)

***** 1973 Ashani Sanket (Distant thunder)  (1.100, 8,1)

 1972 The Inner Eye (Documentary short) (98, 7,9)

 1971 Sikkim (Documentary) (130, 7,4)

**** 1971 Seemabaddha (Company limited) (890, 7,9)

**** 1970 Pratidwandi (The adversary) (1.200, 8,2)

***** 1970 Aranyer Din Ratri (Days and nights in the forest) (2.000, 8,2)

 1969 Goopy Gyne Bagha Byne (The adventures of Goopy and Bagha) (1.800, 8,8)

 1967 Chiriyakhana (The zoo) (610, 7,3)

**** 1966 Nayak (The hero) (2.700, 8,3)

 1965 Two (TV Short) (310, 7,7)

**** 1965 Kapurush (The coward) (1.100, 7,8)

**** 1965 Mahapurush (The holy man) (890, 7,3)

***** 1964 Charulata (The lonely wife) (4.300, 8,2)

***** 1963 Mahanagar (The big city) (2.800, 8,3)

***** 1962 Abhijaan (The expedition) (880, 8,0)

 1962/I Kanchenjungha (810, 7,9)

 1961 Rabindranath Tagore (Documentary) (240, 7,3)

**** 1961 Teen Kanya (Three daughters) (1.200, 8,1)

**** 1960 Devi (The goddess) (1.600, 7,9)

**** 1959 Apur Sansar (The world of Apu) (9.800, 8,3)

**** 1958 Jalsaghar (The music room) (4.500, 8,1)

 1958 Parash Pathar (The philosopher's stone) (850, 7,7)

**** 1956 Aparajito (The unvanquished) (9.600, 8,2)

***** 1955 Pather Panchali (Song of the little road) (19.200, 8,5)

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom

Satyajit Ray

Satyajit Ray. Wie, zullen jullie zeggen. Ik vermoed dat verreweg de meeste Nederlanders nog nooit van deze man hebben gehoord. Toch wordt Satyajit Ray door filmcritici en filmliefhebbers van over de hele wereld, beschouwd als een van de belangrijkste regisseurs ooit.

Satyajit Ray, was geboren in Calcutta in 1921 en stierf ook daar in 1992, op 70-jarige leeftijd. Tussen 1955 (Pather Panchali, song of the little road) en 1992 (Agantuk, the stranger) heeft hij in totaal 37 films gemaakt, waarvan ik er inmiddels 22 in huis heb en heb gezien. Zelf beschouw ik het oeuvre van Ray, als het meest interessante oeuvre van een filmmaker dat ik ken.

Ray wordt in de eerste plaats geroemd als filmmaker, maar hij was op meerdere terreinen zeer begaafd. Hij was een van bekendste Bengaalse schrijvers en voor de meeste van zijn films schreef hij zelf het script. Hij redigeerde een tijdschrift voor kinderen waarbij hij alles deed: hij schreef de teksten, maakte de illustraties en maakte zelfs de kruiswoordpuzzels.

Ook was hij een zeer begaafd componist. Voor zijn eerste films liet hij de muziek componeren door bekende musici als Ravi Shankar en Ali Akbar Khan. Hij was niet heel erg tevreden over die samenwerking en bedacht dat hij het zelf beter kon. Voor het overgrote deel van zijn films componeerde hij zelf de muziek. Wie de muziek van zijn latere films beluistert, moet hem gelijk geven, hij kon het zelf inderdaad beter.

Hij was opgeleid voor grafisch vormgever. De illustraties die hij heeft gemaakt voor boekomslagen worden wereldwijd geroemd. Ook bemoeide hij zich met het ontwerpen van decors en kostuums.

Voor een wereldberoemde artiest, had hij weinig pretenties. Hij woonde samen met zijn vrouw en zijn enige zoon in een gehuurde flat in Calcutta en leefde vrij eenvoudig. Omdat hij spaarzaam met zijn middelen omging kon hij vrij goedkoop films maken, zonder enige concessies te doen aan zijn artistieke vrijheid. Al met al heeft dit een groot aantal prachtige films opgeleverd.

Ik heb de afgelopen tijd, twee biografieën gelezen over Ray. De eerste die ik las was van Andrew Robinson, die de definitieve biografie schreef. Robinson schrijft onderhoudend, maar in een vrij moeilijk Engels. Hij bespreekt iedere film die Ray gemaakt heeft uitgebreid en heeft het kort over zijn leven en zijn andere activiteiten.

De tweede biografie over Ray die ik las, was van Marie Seton. Zij was een familievriend van Ray's familie en heeft veel met hem opgetrokken. De biografie van Marie Seton was de eerste (Robinson heeft veel aan haar ontleend) en haar biografie is in eenvoudiger Engels opgeschreven en leest daardoor veel makkelijker weg. Haar besprekingen van de films van Ray zijn dan weer wat minder diepgravend dan die van Robinson.

Beide biografieën zijn zeer de moeite waard, en ieder zal zijn eigen voorkeur hebben.

Satyajit Ray is niet een filmmaker die je op een of twee films moet beoordelen. Het is iemand van wie je een aantal films gezien moet hebben om de omvang van zijn genialiteit te beseffen. Het helpt ook erg als je geïnteresseerd bent in vreemde culturen, in dit geval de Indiase cultuur. Waarschijnlijk is er geen andere regisseur te bedenken die zijn eigen cultuur zo alomvattend in beeld heeft gebracht. Ik denk ook dat het zo is, dat je als je een film van Ray goed vindt, je ze waarschijnlijk allemaal goed vindt, en dat als je een film vindt tegenvallen, je ze waarschijnlijk allemaal vindt tegenvallen.

Ik hoop in de toekomst zo nu en dan een film te bespreken van deze geniale regisseur. Ik ben benieuwd of er onder de lezers van mijn blog mensen zijn die een of meerdere films van Ray hebben gezien.

De bibliotheek

Al van toen ik nog een klein jochie was, kom ik bij de bibliotheek. In die eerste jaren samen met mijn moeder bij de wijkbibliotheek in Het Zand, de wijk in Tilburg waar ik woonde. Later kwam ik daar alleen en ook bij de stadsbibliotheek in het centrum van Tilburg.

Ook toen ik ging studeren bleef ik lid van de bibliotheek, van de gemeentebibliotheken in Nijmegen en in Utrecht en van de Universiteitsbibliotheek.

Later toen ik gestopt was met mijn studie was ik of lid van de bibliotheek in Zeist of van die in Utrecht. Misschien dat ik in de afgelopen 45 jaren, 2 of 3 jaren niet lid ben geweest van een bibliotheek.

Ik vind de bibliotheek een erg fijne instelling. Vroeger kon je er alleen boeken lenen of zitten studeren (dat laatste deed ik altijd thuis). Tegenwoordig kun je er van alles doen. Behalve het lenen van boeken, cd's of dvd's, kun je er ook achter de computer zitten om bijvoorbeeld te e-mailen of om dingen op het internet op te zoeken, maar je kunt er ook een aantal kranten en tijdschriften lezen.

Meestal als ik in de bibliotheek van Lunetten kom, ben ik daar maar even. Ik breng de spullen terug die ik geleend heb en haal mijn nieuwe reserveringen op. Als ik in de centrale bibliotheek ben, dan kijk ik vaak wat langer rond, de collectie is daar ook veel uitgebreider.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Recept: Pastasaus met aubergine

Ingrediënten voor 2 personen:
- Olijfolie
- 1 ui
- 1 aubergine
- 500 gram tomaten

Neem een grote pan met een stevige bodem. Bedek de bodem met een laagje olijfolie en zet de pan op hoog vuur. Schil de ui en snijdt hem in kleine blokjes. Gooi de uisnippers in de hete olie en bak ze een paar minuten tot de uitjes glazig zijn. Snijdt ondertussen de aubergine in stukjes en voeg de aubergine toe en bak die een paar minuten mee. Als laatste de tomaten wassen en in stukjes snijden, toevoegen en minimaal een half uur laten sudderen.

Zelf voeg ik geen kruiden toe aan deze saus, maar je kunt naar smaak: zout, peper, oregano of Italiaanse keukenkruiden toevoegen. Lekker met pasta of met rijst.

Bij grote eters kun je iets meer nemen.

Eet smakelijk!

Kamperen

Tijdens vakanties is kamperen altijd mijn favoriete vorm van overnachten geweest. Ik heb tussen mijn 17e en mijn 30e heel wat gekampeerd. Helaas is het voor mij sinds mijn 30e niet meer prettig om te kamperen door allerlei gezondheidsklachten.

Met mijn ouders heb ik nooit gekampeerd. Vooral mijn moeder hield er niet van. Mijn eerste kampeervakantie was een fietstocht naar Zweden, net na mijn eindexamen. Ik had van vrienden een eenpersoonstent geleend, een stevig katoenen geval van zo'n 5 kilo. Het was een enkeldakstent, als het regende en je raakte het dak aan, dan begon het op die plek door te lekken. Al op de 2e dag van het kamperen gebeurde dat en was werkelijk alles kletsnat. Toch heb ik doorgezet en nog een hele leuke vakantie gehad.

Voor de volgende vakantie, een fietstocht door Zuid-Engeland en Wales had ik een eigen tent gekocht. Dit was een dubbeldakstent, de problemen met het lekken bij regen waren over. De tent was ook heel wat lichter, nog geen 3 kilo.

Tussen 1984 en 1996 heb ik tijdens de meeste vakanties gekampeerd. Ik vond niets heerlijker dan slapen in de vrije natuur, al of niet op een camping. Na 1996 heb ik nog maar een keer een nacht gekampeerd, op een camping vlakbij het Noordzeestrand.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Uit eten in Utrecht: Frites atelier

Sergio Hermans was chef-kok van Oud Sluis in Sluis, jarenlang samen met de Librije in Zwolle van Johnny de Boer, een van de 2 driesterrenrestaurants in Nederland. Sergio was en is een liefhebber van frites en heeft daarom een keten van frites ateliers opgericht, met als motto: "De beste frites met nog betere sauzen en toppings". Zoals men mag verwachten komt de receptuur van zowel de frites als van de sauzen en de toppings van Sergio zelf.

Aan de Steenweg in Utrecht is een van de zaken van frites atelier gevestigd. Ik heb er de afgelopen tijd 2 keer een portie frites gegeten. Een keer met de 2 porties standaardsauzen en een keer met stoofvlees.

Om met de frites te beginnen, de frites worden voorgesneden geleverd en zijn niet geschild (Oude wijven frites). De frites komen in een relatief klein bakje, kosten 3,50 euro, maar smaken dan ook geweldig (9).

De eerste keer at ik mijn frites met 2 standaardsauzen, een soort mayonaise en de andere weet ik al niet meer. De mayonaise was best smakelijk (8), maar ook weer niet zo bijzonder dat hij het verschil maakte. Dan is 1,50 euro voor een beetje saus toch wel vrij prijzig.

De tweede keer had ik wat stoofvlees over de frites. Voor 5 euro kreeg ik een klein beetje stoofvlees van naar schatting nog geen 75 gram. Het vlees was goed te eten, helaas zat er iets door wat een beetje zurig smaakte, waardoor het minder lekker was dan het had kunnen zijn (7).

Ik ga hier natuurlijk niet lopen vertellen dat het stoofvlees van Sergio Herman niet goed smaakt, maar eerlijk gezegd vind ik de smoor (runderstoofvlees) van Kolintang bij mij in de wijk veel beter smaken, en daar krijg je een portie van 100 gram voor 2,25 euro.

Er zijn meerdere vestigingen van frites atelier, maar toch betwijfel ik of dit concept aanslaat bij het grote publiek. Ik heb in ieder geval nog nooit een rij zien staan voor deze zaak, zoals ze wel staan voor Manneken Pis, een andere frites zaak, ook in Utrecht.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Antiquariaat Boek2

Toen ik in 2005 een keer door de Voorstraat liep was er daar ineens een nieuwe winkel: Boek2. Aangezien ik nogal geïnteresseerd ben in tweedehands boekwinkels liep ik daar naar binnen. Ardi Seij, de eigenaar van de winkel, was pas sinds kort begonnen met het handelen in boeken. Het aanbod en de kwaliteit van de boeken die tijdens dat eerste bezoek in de winkel stonden stelden eerlijk gezegd niet veel voor. Ik zag niet veel toekomst voor deze winkel gezien het aanbod.

Ik had mij flink vergist. Ardi was een zeer vriendelijke jongeman en bleek een geboren handelaar. Al gauw stroomden er allerlei boeken binnen en kocht ik er zeer regelmatig boeken, vaak ook boeken die net binnen waren en nog niet geprijsd waren. Op mijn boekenstrooptochten door Utrecht deed ik nu altijd drie antiquariaten aan: Hinderickx en Winderickx, Aleph en Boek2, in die volgorde.

Bij Ardi kreeg ik bij ieder bezoek een kopje thee en kletsten we min of meer uitgebreid. Na verloop van tijd kreeg Ardi een nieuwe medewerkster: Melia en zij zette voortaan thee voor mij en dan kletste ik met haar. Ardi had in het begin (hij leerde snel bij) niet veel verstand van boeken en prijsde ze veel te goedkoop. Later ging hij de prijzen met de andere aanbieders op het internet vergelijken, maar hij bleef altijd goedkoop. Van de drie antiquariaten die ik bezocht, kocht ik bij Ardi veruit het meeste.

Na een aantal jaren de winkel in de Voorstraat te hebben gerund, besloot hij om voortaan alleen nog maar verder te gaan als een verzendantiquariaat vanuit een grote opslagruimte in Maarssen. Zeer tot mijn verdriet uiteraard. Wegens mijn hekel aan reizen heb ik Maarssen nog nooit bezocht, maar wel bel ik Ardi nog altijd regelmatig als ik wat bij hem besteld heb en dan kletsen we kort (hij heeft het erg druk) even bij.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Uit eten in Utrecht: Cafetaria de Koppel

Bij een bocht in de Simplonbaan (deel van de rondweg door Lunetten) staat een klein cafetaria. Ik kom hier af en toe, laten we zeggen een keer in de maand om een portie frites en eventueel wat anders te halen.

Afgelopen zondag heb ik hier weer eens frites gegeten. Bij de frites heb je de keus uit de standaard voorgebakken Franse frites of de vers gesneden Oude Wijven frites (ongeschild). Ik ga natuurlijk voor de vers gesneden frites, die hier altijd erg goed zijn (8,5). Bij de frites had ik 2 Utrechtse kroketten en een blikje Cola. De kroketten vond ik niet zo geweldig, te melig, te weinig vlees en vrij flauw van smaak (7). Wel goed gebakken natuurlijk.

Omdat ik trek had , bestelde ik nog een halve portie frites extra. Deze kreeg ik voor slechts 50 eurocent. Een aardig gebaar, waarmee je mij als klant voor je wint.

De eigenaar Roberto is een zeer vriendelijke man. Vaak staat er nog wat meer personeel, allen zeer vriendelijk. Cafetaria de Koppel lijkt ook een soort ontmoetingsplek voor vooral jongeren in de wijk.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Antiquariaat Aleph

Aleph is een fors antiquariaat aan de Vismarkt, gerund door twee vrienden: Jan van Hasselt en Paul van Hoven. Aleph is vooral gespecialiseerd in kunstboeken, maar er worden allerlei soorten boeken verkocht. Naast de verkoop van boeken, staan er veel cd's te koop en ook een kleine collectie dvd's.

Ik praat het meeste met Paul. Paul is een wandelende boeken-, film- en muziekencyclopedie. Hij weet echt alles van alles. Ik krijg zeer regelmatig tips van hem en als ik weer eens een mooi boek heb gelezen of een mooie film heb gezien dan vertel ik het ook aan hem. Vooral op filmgebied lijken onze smaken flink te overlappen, zo zijn we alle twee fans van het werk van onder andere: Ingmar Bergman, Buster Keaton, Akira Kurosawa, Kenji Mizoguchi en Satyajit Ray.

Paul is behalve handelaar ook verzamelaar, hij heeft thuis ook een verzameling aan boeken, dvd's en cd's, waar je moeiteloos nog een hele winkel mee zou kunnen vullen. Jan is veel praktischer ingesteld, hij neemt wel eens iets mee naar zijn hol, maar brengt het ook weer terug naar de winkel als hij er op uitgekeken is.

Aleph is een erg leuke winkel om in rond te snuffelen. De boeken zijn over het algemeen zeer redelijk geprijsd, alleen de tweedehandse cd's vind ik nogal duur.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.