Na de dood van iedere schrijver die enigszins van belang is geweest wordt nog jarenlang zijn of haar archief doorgespit op zoek naar nog niet uitgegeven teksten die nog van belang kunnen zijn. Het is begrijpelijk dat men profijt probeert te slaan uit de nalatenschap van de overleden schrijver, maar deze zoektocht levert zelden iets op dat werkelijk van belang is. De schrijver heeft waarschijnlijk niet voor niets besloten om deze teksten tijdens zijn of haar leven niet te publiceren.
Wim Hartog, liefhebber van Paustovski van het eerste uur en degene die het belangrijkste werk van Paustovski in het Nederlands heeft vertaald, is jarenlang bezig geweest met het doorspitten van Paustovski's archief, het selecteren van teksten daaruit en die in het Nederlands te vertalen. Het doel van Wim Hartog was om zo als het ware een biografie van Paustovski te schrijven in zijn eigen woorden. Dit vond Wim Hartog van belang aangezien er over Paustovski nog geen echte biografie is verschenen.
"Goudzand" bestaat uit een combinatie van vier verschillende soorten teksten. Er zijn de dagboekfragmenten, meestal in een telegramstijl opgeschreven en eigenlijk de moeite van het lezen niet waard. Dan heb je de brieven naar geliefden en vrienden. Deze zijn uitgebreider van stof en geven een aardig beeld van waar Paustovski op een bepaald moment mee bezig was. Dan heb je de journalistieke stukken over bijvoorbeeld een aantal buitenlandse reizen die Paustovski heeft gemaakt en als laatste een aantal korte verhalen. Voor alle teksten die in "Goudzand" staan, geldt dat ze nog niet eerder in het Nederlands gepubliceerd zijn.
Op het oog lijkt het een welkome aanvulling op het al uitgegeven werk van Paustovski. Ik vind het echter zonde van de tijd en energie die Wim Hartog in het samenstellen en vertalen van de teksten heeft gestoken. Geen enkel stuk tekst in "Goudzand" haalt het niveau van Paustovski's prachtige memoires of zijn bundel met korte verhalen "Wilde rozen".
Citaten:
- De waardevolste bron voor het schrijven - het verhaal van je leven - wordt door de meeste schrijvers angstvallig bewaakt. Je gaat er behoedzaam mee om en verstrooit het beetje bij beetje in je boeken.
- Vind je het ook zo dom om dichters granaten te laten frezen? Dat lukt toch niet. Dichters gaan niet naar Taganrog maar naar Sebastopol, ze werken niet in fabrieken maar maken gedichten en beminnen blije meisjes.
- Bijna niemand beseft dat de mens (de ongebroken mens) geroepen is om uit het "nietsdoen" scheppingen voort te brengen. Uit grote luiheid zijn de sierlijke schrijfstijl van Oscar Wilde, Jevgeni Onegin en de poëzie van de dronkaard Verlaine geboren.
- Mooie dingen zijn er niet voor bedoeld om in musea te staan en als rariteiten te worden bekeken, met je mond open van verbazing. Ze horen deel uit te maken van je leven. Als je blik er iedere dag weer langs glijdt, laat dat in je ziel gaandeweg een onuitwisbare indruk achter. Ongemerkt groeit dan je ziel. Het zilvergroene, brokaten gobelin, ooit een antimins, dat bij ons boven de divan hangt, heeft op mij zo'n uitwerking.
- Ik hoefde nooit mijzelf voort te slepen naar een van tevoren bepaald doel. Ik liep graag langs wegen waarvan ik niet wist waarheen ze voerden.
- Ik heb altijd gevonden dat een boek als een mens moet zijn: prachtig en lelijk tegelijk, slim en soms stom, eerlijk zowel als leugenachtig. Een boek is immers een menselijk document! Ik hou niet van volmaakte schrijvers zonder gebreken.
- De voorzitter van de zuiveringscommissie zei dat "een lid van de intelligentsia en van de Partij al zijn vrije tijd hoort te besteden aan het bestuderen van de werken van Lenin en niet aan zoiets onzinnigs als het schrijven van romans".
- Hij gaf een heel rake definitie van de huidige sovjetliteratuur. Hij zei dat deze "net als een Griekse stoomboot veel rook en weinig gang maakt".
- Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen je telegrammen te sturen omdat die door vreemden gelezen worden, bijvoorbeeld door de telegrafiste hier, een lompe meid met de bijnaam "tante Motja".
- Maar zodra een verhaal geschreven is, hoor je het nog eens nuchter te bekijken. Als schrijver moet je met strenge hand alles eruit schrappen wat te gedurfd en te intiem is en wat diegenen die hij waardeert en van wie hij houdt, verdriet zou kunnen bezorgen.
- Elk proza heeft zijn eigen ritme, zijn eigen muziek, zijn eigen harmonie, zonder dat je het altijd kunt verklaren. Als je voelt dat een woord het ritme verstoort, kun je er gewoon een ander voor in de plaats zetten en dan "zingt" de zin weer.
- Mijn leven lang heb ik voornamelijk geschreven over hetgeen mijn directe levensindrukken mij ingaven. Of anders gezegd: ik heb niet alleen eigentijdse werken geschreven maar het daarbij ook over mijn eigen tijd gehad.
Rome, 11 oktober 1965 - Over de straten van Rome racen jochies tussen de auto's door op een ding dat hier de nieuwste trend is: een korte plank met twee rolschaatswieltjes eronder, waar ze met één been op staan en ongelooflijke toeren mee uithalen.
- Na het overlijden van Paustovski werd er nog een brief aangetroffen in de la van zijn schrijftafel. Deze is ongedateerd en kan worden beschouwd als een door hem nagelaten "persoonlijk testament". In zijn voorwoord bij zijn Verzameld werk in negen delen heeft Paustovski geschreven: "Het heeft geen zin van een auteur nadere uitleg van zijn werk te verwachten. Tsjechov zei in dergelijke gevallen altijd: "Leest u mijn boeken maar want daar staat alles al geschreven." Ik wil deze woorden van Tsjechov graag beamen."
Zelfs dit tijdens het leven van Paustovski niet uitgegeven werk is voor mij nog altijd aangenamer en interessanter om te lezen dan 99% van de boeken die in de boekwinkels liggen en 80% van de boeken die ik heb gelezen.
Voor ieder decennium vanaf de jaren twintig is er een inleiding van een blz of 20. Vervolgens worden een aantal films besproken in chronologische volgorde. Iedere film krijgt 4 tot 10 blz, waarin een kort commentaar op de film, een aantal foto's, de originele filmposter, de credits en een aantal uitspraken over de film.
Ik heb in 2009 dit boek doorgelezen en toen besproken op librarything. Het is wel grappig om mijn oordeel van toen te vergelijken met dat van nu. In 2009 had ik naar schatting zo'n 300 films gezien. Inmiddels zijn er zeker 1.000 films bijgekomen, dus ik heb nu veel meer om uit te kiezen.
Van de films die in "100 All-Time Favorite Movies" worden besproken vind ik dat de volgende 17 films zeker in dit boek thuis horen: "The Birth of a Nation", "The Gold Rush", "The General", "M, Eine Stadt sucht einen Mörder", "Modern Times", "Casablanca", "The Third Man", "High Noon", "Wilde aardbeien", "Vertigo", "The Graduate", "Once Upon a Time in the West", "The Godfather", "One Flew Over the Cuckoo's Nest", "Raging Bull", "Fanny and Alexander" en "Festen"
Films die ik zeker ook in een top 100 lijst van de 20e eeuw zou willen zien en die ontbreken in de selectie van dit boek zijn: "Satantango" van Bela Tarr, "Heimat" van Edgar Reitz, "Scenes uit een huwelijk" van Ingmar Bergman, "Seven Chances" van Buster Keaton, "Oorlog en Vrede" van Sergej Bondartsjoek, "De Apu-trilogie" van Satyajit Ray, "Sneeuwwitje en de zeven dwergen", "Rear Window" van Alfred Hitchcock, "Shoah" van Claude Lanzmann, "The Crucified Lovers" van Kenji Mizoguchi, "The Wizard of Oz" van Victor Fleming, "City Lights" van Charles Chaplin, "Brief Encounter" van David Lean, "Breaking the Waves" van Lars van Trier, "Throne of Blood" van Akira Kurosawa, "Raise the Red Lantern" van Zhang Yimou en "E.T." van Steven Spielberg. Met deze 17 films erbij zijn de meeste van mijn 40 favoriete films vertegenwoordigd.
Deze films heb ik genoemd in volgorde van mijn persoonlijke top 100, niet op chronologische volgorde. Omdat ik in de decennium-boeken alle films die ik heb besproken gelinkt heb naar mijn besprekingen, doe ik dat nu niet opnieuw.
Al met al een mooi boek dat uitnodigt tot doorbladeren en het bekijken van de besproken films.
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.